Met ’21st Century Loser‘ is Sir Reg al aan zijn derde full album toe.  Het betreft hier een Iers-Zweedse band die op een zeer bijzondere manier een flink  potje  Celtic Punk Rock componeert.   De band weet enthousiasme en professionaliteit op een dergelijke manier te vermengen zodat ze vergelijkingen met de groten in het genre (lees: Flogging Molly en Dropkick Murphy’s) probleemloos kan  doorstaan.  Op het plaatje staan er heel wat snelle en uiterst meezingbare punktracks zoals opener “Emigrate“, “We’ll Rise Again“ en Banquet For Dreamers“.  Op andere songs zoals “Walking into Doors“ en “At The End Of The World“ weten ze zachte melodieën te combineren met een lichte portie punkrock waardoor men een opvallende toets geeft aan de zogeheten folktraditie.  Sir Reg is voorlopig geen grote naam binnen de folkpunkscène  maar beschikt over de nodige troeven om dat wel te worden ...

Het fijne Graspop-festival ligt ondertussen al een paar weken achter ons.  Heel wat bekende en minder bekende namen uit de metalwereld tekenden er acte de présence in één van de tenten of op het hoofdpodium.  Voor de volgende editie kunnen we de organisatie al één naam tippen die perfect zou passen in de Metal Dome: Fat Bastard.
Dit vijftal uit Antwerpen is   actief sinds 2007 en brengt met ‘Feel The Pain’ een eerste cd uit.  Hoewel we weinig verwachtingen hadden (we hoorden al iets teveel debuutplaten van beginnende bands die ons amper wisten te boeien) gooien we met veel plezier onze scepsis overboord.
Fat Bastard heeft  namelijk met  ‘Feel The Pain’ een visitekaartje afgeleverd om U tegen te zeggen.  De muziek van de Antwerpenaren  is duidelijk beïnvloed door fijne bands uit de vorige eeuw. Namen die ons spontaan te binnen schieten zijn Motorhead, Metallica, Bodycount, Prong, Iron Maiden, Channel Zero en Pro Pain.…
Ondanks de inspiratiebronnen pakt de band  uit met een opvallend fris en eigen geluid wat ze zelf  Rawk n Roll noemen. Wat ons betreft is het een opmerkelijke mix van metal, hardrock, rock-n-roll en een streepje hardcore.  Songs zoals “Instant Shame”,  “Bastard”, “Burn” en “Kickoff Party” zijn opgebouwd uit stevige, repetetieve gitaarrifs, een energieke ritmesectie en passende vocalen.  Frontman Jorn is geen wereldzanger maar zijn ietwat aparte strot matcht perfect bij de sound van de muzikanten. 
Fat Bastard levert zo de ideale muziek waarbij ieder rechtgeaard metalhead gegarandeerd stevig uit de bol gaat.   Meer info op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of http://www.fatbastard.be .

Voor postrockadepten zal Collapse Under The Empire geen onbekende zijn. Dit duo uit Hamburg bestaat al een tijdje en bracht heel wat interessant materiaal uit.  De heren Chris Burda en Martin Grimm hebben bovendien ambitie getuige het tweeledige concept album waaraan ze nog steeds aan het knutselen zijn. 
Zo brachten ze in 2011 ‘Shoulder & Giants’ uit en in het najaar van 2013 volgt het  het vervolg ‘Sacirifice and Isolation’. 
In tussentijd brengen ze met ‘The Silent Cry’ een zoethoudertje bestaande  uit zes nummers.  De composities  handelen over thema’s zoals het menselijk bestaan, vrijheid, eenzaamheid en de dood en dit wordt gereflecteerd in de zeer afwisselende postrock. 
Stevige gitaren, drum en bass worden gevarieerd met trage, ingetogen piano en strijkers.  Bovendien wordt de muziek van Collapse Under The Empire vakkundig opgebouwd, niet alleen in maar ook tussen de verschillende songs. 
De diverse nummers zijn  donker en sinister en klinken bovendien zeer cinematografisch.  Op ‘The Silent Cry’ levert Collapse Under The Empire eigenlijk de perfecte  soundtrack voor een obscure wetenschappelijke film. 
Voor de volledigheid vermelden we nog dat het tweede nummer “Stjarna” een instrumentale cover is van Depeche Mode (de song stond op de B-side van de single “Little 15”).
Meer info vind je op http://collapseundertheempire.com/ .  

Ook in de uithoeken van Frankrijk zitten prima rockbands!  Shineski komt uit Mulhouse en brengt met ‘Leave You In The Dark’ een mooie  EP uit die fans van stevige gitaarrock best zullen pruimen.   Het viertal (dat in 2010 een eerste full album ‘The Wild Lane’ uitbracht) levert nu vijf volwassen songs af die het midden houden tussen power rock, stoner, grunge en metal. 
Nummers als “Sorrow and Tears”, het dreigende “Leave You In The Dark” en het stevige “Time To Say Goodbye” tonen de invloed van formaties als Queens Of The Stone Age, Feeder, Foo Fighters en het oude Soulwax. 
Ook een band als Nine Inch Nails is nooit ver weg en dat komt dan vooral door de vocalen van Mathieu Gettlidfe die sterk refereren naar Trent Reznor.  
Deze invloeden storen ons niet want het plaatje luistert lekker weg door de diverse sterke composities.  Enkel slotsong “To The End” had een stuk korter en gebalder gekund dan de bijna acht minuten waarop nu afgeklokt wordt. 
Wie de muziek van deze Fransen wil ontdekken kan dit via http://shineski.bandcamp.com/album/tentacled-records.  

Papier Tigre is een eigenzinninge band uit het Franse Nantes die sinds 2007 drie full albums uitbracht.  Nu zijn er met deze ‘7”’ die twee nieuwe songs bevat: de single “Personal Belongings”  en “The Difficult Age”.  Het is tevens de eerste release bij het Amerikaanse Sick Room Records die eigenlijk de aanleiding vormt voor een korte tour door de States.  De muziek van het Franse drietal kenmerkt zich door grilligheid en variëteit. Met twee gitaren, drums en vocalen maken ze een eigenzinnige mengeling van punk, postpunk, pop en stevige mathrock.  De twee songs op dit plaatje zijn intelligent, complex maar desondanks catchy en zeer dansbaar.   Wie bijvoorbeeld  houdt van de artiesten op het Luikse Honest House-label komt bij Papier Tigre zeker aan zijn trekken! 

Ons land heeft een patent op liedjesmakers die het met hun ingetogen en fragiele mix van pop, rock en folk dikwijls tot ver buiten de landsgrenzen schoppen, denk maar aan Milow of The Bonny King Of Nowhere. 
Ook in Nederland loopt er zo een jongeman die de potentie heeft om het wel es ver te schoppen.  Jan Minnaard is de naam van deze 20-jarige singer-songwriter.  Reeds in 2008 kwam zijn talent naar boven toen hij met zijn allereerste optreden meteen werd uitgeroepen tot Zeeuwse belofte.  Hij trok nadien naar Rotterdam en verzamelde een aantal muzikanten rond zich en stichtte de band Wolf in Loveland.  
Het collectief bracht al twee collecties uit van thuis gecomponeerde liedjes en nu zijn ze met dit titelloos album toe aan hun officiële debuut.
Het plaatje telt vooral ‘oudere’ songs die in een nieuw jasje werden gestopt.  Het zijn stuk voor stuk ontwapenende tracks waarbij de breekbare, herkenbare stem van frontman Minaard opvalt. 
De elf nummers vallen verder op door de heldere, aangename harmoniën en het diverse instrumentarium (banjo, gitaar, synths, contrabas, drums...).  Wij genoten vooral van de gevarieerde en gevoelige opener “Nothing At All”,  en het tweeluik “Tattoos” en “Tattoos#2”.  Ook zeer opvallend was “On The Road”, een nummer dat twijtelt tussen ingetogenheid en uitbundigheid.  Ook “Truth Be Told” bleek zo een luisterliedje dat je zonder problemen diverse keren met plezier na mekaar beluistert.
Een zeer aangenaam debuut dus van een naam waar we ongetwijfeld meer van horen.  Surf snel naar www.wolfinloveland.nl  .

Eerder dit jaar maakten we kennis met de Nederlandse band John Coffey, een indrukwekkend vijftal dat er op een zodanige manier in slaagt hun hardcoresound af te wisselen met diverse ander invloeden dat men het platgetreden genre meer dan ontstijgt. Enkele maanden later ontmoeten we met Meet The Storm (ook een Nederlandse formatie nota bene) opnieuw zo een band! De basis van de muziek van dit vijftal is overduidelijk moderne hardcore maar Meet The Storm mixt dat op een uiterst vernuftige manier met rock, rock-n-roll, hardcore, metal en zelfs wat country.  Het resultaat is een energieke, catchy en zeer genietbare plaat die boeit van begin tot eind. 
De tien songs wisselen stevige, compromisloze  stukken  af met melodieuze gedeeltes.  De nummers staan  als  een huis en  dat komt in de eerste plaats door de vocalen van frontman Matthias.  De man varieert  screams af met meezingbare, cleane zanglijnen.  Daarnaast zijn  er de machtige gitaarpartijen die ons regelmatig doen denken  aan het legendarische album ‘Grey Britain’ van Gallows. Ook een topband als  Rise And Fall was niet ver weg bij bijvoorbeeld  de geschifte openingsriff van  “Dead Eyes Don’t Speak”, een song die vervolgens gecombineerd wordt met  een emotioneel, meezingbaar refrein waardoor dit absoluut onze favoriete track is.  Neem van ons aan dat Meet The Storm wel eens the next big thing kan zijn in het genre van de stevige, alternatieve muziek!

Vorig jaar bracht Homer, de punkrockband uit Leuven en Antwerpen een zeer opmerkelijk album uit.  ‘The Politics of Make Believe’ was een groeiplaatje dat na iedere luisterbeurt zijn schoonheid meer en meer prijsgaf.  Dit jaar bestaat de band vijftien jaar en de vier heren laten dit alleszins niet zomaar voorbij gaan.. Op Groezrock vroegen wij  gitarist Bert Quinten wat Homer doet om deze verjaardag te vieren. 

Musiczine: Bert, voor wie jullie niet kent,  wie is Homer en welke muziek spelen jullie?
Quinten: “Homer is een band die in 2013  vijftien jaar bestaat.  Het is niet zo eenvoudig om onze muziekstijl te omschrijven. Zelf zou ik er de term ‘melodic hardcore’ op plakken.  We zijn ontstaan als een raszuivere,  nineties punkband maar muzikaal dat flink geëvolueerd. Wwe zijn volwassener geworden  en spelen geen pure punk meer.  Eigenlijk  spelen we hardcore maar we proberen dat melodieus houden.  Vandaar ook wellicht dat je ons zowel op punkrock als hardcoreshows aantreft..
Met de huidige lineup  bestaan we  acht jaar en dat is ook de periode dat we ons als een  volwaardige band beschouwen.  De voorbije acht jaren probeerden we op zoveel mogelijk podia te spelen en zoveel mogelijk mensen te bereiken.  Homer bestaat trouwens uit vier mensen.  Er is Johan, de zanger en de man achter Funtime Records, Wannes  is onze drummer, Matthias speelt bass en ik ben gitarist. Johan (die trouwens mijn broer is) en ik waren vroeger actief in de band PN”.

Musiczine: Wat is er jullie in die voorbije 15 jaren het meest bijgebleven?
Quinten: “Er zijn zoveel anekdotes.  Zo waren onze twee tours in Italië super. We deden er een met Exit On The Left en eentje met Arizona.  We tourden ook in Portugal en er was uiteraard Groezrock. We speelden er twee jaar geleden toen het festival uitpakte met  een indrukwekkende line up.  We mochten zelfs om 16 uur optreden op de Eastpakstage, een tijdstip  dat er traditiegetrouw veel volk voor de podia staat..   Ook Ieperfest was twee maal een onvergelijke belevenis. Toen we er vorig jaar speelden, was dat net voor  onze jeugdidolen van Mucky Pup.  Zij waren er toen met  een Belgische bassist, nl.  Marc Debacker die ook nog bij Dog Eat Dog actief was.  De man kende Homer wel niet maar ik kon er heel lang mee praten.  Echt een sympathieke kerel! .  Ieperfest is trouwens een superfestival  dat er de voorbije jaren steeds in slaagde om met een ongelooflijke line up uit te pakken: .  Messughah, Parkway Drive, Mucky Pup… teveel om op te noemen. Ieperfest en Groezrock behoren uiteraard tot de grotere festivals die we deden.  Als band werk je echt naar zo’n show toe en het is dan ook normaal dat dit de momenten zijn die je bijblijven”.

Musiczine: Doen jullie iets speciaals voor jullie vijftiende verjaardag?
Quinten: “We hadden al lang het idee om iets speciaals te doen. We contacteerden daarom  bands waar we veel mee speelden en vroegen hen  een nummer te coveren.  Iedere band deed zijn eigen ding en het resultaat is super!  Zo is er Musth, een groep die iets totaal anders doet dan ons maar toch een song bewerkte die zeer herkenbaar bleef.  Ook de mannen van  The Rocket  coverden een song., net als Arizona die dit jaar op Groezrock spelen.  Verder is er een song  door Face The Fax, een formatie die  net een nieuwe plaat heeft uitgebracht en tenslotte is er  Steve van This Is A Standoff die een akoestische song deed.
Dit alles resulteerde in een 10 inch die op 17 mei 2013 in onze thuisbasis wordt voorgesteld: zaal De Klinker in Aarschot. . De genoemde bands spelen het gecoverde nummer die avond live. Zelf doen wij een ‘best of’ set met oude en nieuwe nummers. Nog eens dezelfde nummers  spelen die we anders doen, is niet aan de orde.  Alles mag voor die speciale avond eens anders”.

Musiczine: Is er in Aarschot nog steeds een bloeiende punkscene?
Quinten: “Ja, Aarschot is eigenlijk nog zowat de enige punkscene t die overeind is gebleven.  Het is voor mij persoonlijk altijd al het mekka geweest in Belgie waar punkbands blijven bestaan en blijven onder de aandacht komen”.

Musiczine: Wat zijn de plannen van Homer na de releaseshow?
Quinten: “Net zoals de voorbije jaren blijven we proberen om een stevige voet aan de grond te krijgen in Nederland. Vorig jaar speelden we er bijvoorbeeld als support van A Wilhelm Scream.  Dit jaar gaan we opnieuw naar onze buren, ondermeer in Groningen op Koninginnedag.  Uiteraard willen we ook verschillende  festivals doen.  We spelen zo  Kastival in Kasterlee  met Channel Zero en Diablo Boulevard en er is het leuke Skatefest in Olen.  Verder zijn er  heel wat shows waarover we nog onderhandelen maar waar ik nog niks kan over zeggen.  Meestal is dat trouwens  als support voor andere bands.    Sowieso mikken we op het buitenland: We bestaan al lang en veel mensen uit ons eigen landje zagen ons al eens”.

Musiczine: Hoe combineren jullie Homer met het gewone leven?
Quinten: “  Zelf  werk ik als ambtenaar dus beschik ik over veel  verlofdagen.  Johan werkt in het buitengewoon onderwijs en  is zo vrij tijdens de schoolvakanties.  Matthias werkt in de horeca en kan vrij gemakkelijk kiezen op welke dagen hij werkt.  Enkel onze  drummer werkt in de privé en heeft maar 20 vakantiedagen.  Sowieso  is  het steeds zoeken naar een evenwicht en vraag je je als  band af of het een opportuniteit is om ergens te spelen. Indien het antwoord  ja is,  dan nemen we daar verlof voor.  Voor een tour in het buitenland is dat meestal één tot anderhalve week.  Homer is voor ons meer dan een hobby, het is een uit de hand gelopen passie!  We  steken er niet alleen veel tijd in maar ook veel geld  Repetities kosten geld, opnames kosten geld en ook de brandstofprijzen zijn niet gering.   . Nu,  andere hobby’s zoals golfen en tennissen kosten ook geld.  Het is uiteindelijk een beetje geven en nemen.   We maken dan ook een muziek uit ons hart, er is een boodschap aan verbonden en dat willen we meedelen aan mensen. Wie ons zag  spelen weet dat we energieke band zijn.  De frustraties uit het dagelijkse leven stralen we uit op het podium”.

Musiczine:  Jullie vorige plaat ‘The Politics Of Make Believe’ werd door ons zeer positief onthaald.  Hoe waren de andere reacties?
Quinten: “Het album is er ondertussen al  een jaar en die doet het goed, zeker gezien de dalende cd-verkoop..  We hebben er ondertussen 800 verkocht wat vrij veel is.  Bovendien waren de recensies zeer positief en dat deugd.  We deden immers de volledige  plaat zelf van a tot z.  We deden de opnames, we boekten zelf de  studio , we stonden in voor de engineering…. Alleen  het mixen gebeurde door iemand anders.  Het doet deugd als je dan goede reacties krijgt”.

Musiczine:  Wat staat er de komende maanden op til bij Funtime Records, het label van je broer Johan Quinten?
Quinten: “We hebben Face the Fax die net hun nieuwe plaat hebben uitgebracht.  Verder tekende er recent een nieuwe groep, nl . Off The Charts . Zij zijn volop bezig aan hun nummers te werken.  Er is Generation 84 die enkele maanden geleden een album uitbracht. Mijn broer Johan blijft sowieso zoeken naar bands die heel ‘dedicated’ zijn , mensen die muziek maken uit het hart.  Er zijn veel andere bands waar het snel vooruit moet gaan, die  vanaf dag één op niveau willen staan.  Terwijl je eigenlijk als band moet kunnen groeien, je moet ervaren wat het is om op een podium te staan. Dit is volgens mij een zeer  belangrijke boodschap: geef je zelf de kans te groeien.  Je ziet namelijk al te vaak dat  bands die kort gehypt worden daarna snel splitten.   Er zijn nu eenmaal mensen die iets voor een keer doen en er zijn andere die op de lange termijn verder gaan. Ik ben niet diegene die zegt: het moet zo of zo maar dingen hebben wel tijd nodig.   We leven dan wel in een tijd waar alles snel snel moet gaan maar de realiteit is vaak anders.  Je moet als band ook es met je bakkes op de grond gaan en zeggen : we hebben er zoveel voor gedaan maar het komt er niet uit. Vallen en opstaan, zo is het”.

Musiczine: Een van de opmerkelijkste bands die we kennen van Funtime Records is bij The Sedan Vault.  Wanneer mogen we van hen nieuw werk verwachten?
Quinten: “The Sedan Vault tekende een tijd geleden bij PIAS en zit dus niet meer bij Funtime Records.  Het zijn echter goeie vrienden van me dus ik weet dat ze volop bezig zijn met een nieuwe plaat waarvoor ze in een studio in Londen zaten.   Ik garandeer je dat dit een ongelooflijk vette schijf wordt!   The Sedan Vault ligt me enorm nauw aan het hart, het is een band die zoveel trappen hoger staat dan veel andere groepen. Ik zag vorig jaar al  een  try out van de nieuwe plaat en dat was echt ongelooflijk, nog harder en beter dan hun vorige, schitterende album.

Musiczine: Wat vind je trouwens van de line up van Groezrock dit jaar?
Quinten: “Wat mij betreft zijn er opnieuw veel verrassende en positieve groepen.  Zelf zijn zowel ik m’n broer Johan  iets ouder maar er zijn dit jaar   heel wat bands uit onze beginjaren zoals Samiam, Strife, Texas Is The Reason… Groezrock slaagt er steeds in om namen op de affiche te zetten waarvan je dan denkt dat je ze wat uit het oog verloren hebt.   Verder is het  wegens de omvang van het festival logisch dat er groepen zijn die nogal veel terugkeren.  Sommige mensen hebben dan misschien wel commentaar  maar waarom zouden die bands geen stage krijgen om hun poidum te doen.   Groezrock is hét punkrock en hardcore festival van Europa waarvoor men uit alle kanten van de wereld komt.  Het is te vergelijken met wat Tomorrowland op elektronisch gebied is”.

We moeten het toegeven: bij het Vlaamse Funtime Records hebben ze een neus voor talent!  Face The Fax is de volgende, beloftevolle band  die een plaat mag uitbrengen op het label van Johan Quinten.  FTF uit Leuven blaast volgend jaar tien kaarsjes uit en bracht met  ‘When Morning Comes’  in 2009 een eerste full album uit  via Kickass Records.  Nu is er de nieuwe ‘Basic Human Wrongs’, voor ons de eerste kennismaking met dit vijftal.
Na een paar luisterbeurten zijn wij onvoorwaardelijk fan geworden!  Face The Fax maakt muziek met duidelijke referenties naar de snelle skatepunk die zo populair was in de nineties.  Onze landgenoten  combineren dat met een portie punkrock en wat melodieuze hardcore.  Wat ‘Basic Human Wrongs’ zo speciaal maakt, zijn de vele  memorabele songs die er op staan.  Zo is er de furieuze  opener “Waste Of Space” die meteen gevolgd wordt door het emotionele “Basic Human Wrongs”.  Verder stipten we de  meezingers “No Retreat”,“People Unchanging” en “Bullshit In A Bad Disguise” aan... eigenlijk is het echt zoeken naar een mindere compositie. 
De muziek van Face The Fax swingt niet alleen als een tiet, de groep weet  snelheid en goeie melodieën te vermengen met de nodige passie en emotie.   Verder beschikt de band met Daan over een meer dan gemiddelde zanger en klinken  de gitaarpartijen moddervet.  
‘Basic Human Wrongs’ is een zeer goed album en verplicht voer voor fans in het genre!

In Duitsland is Blackmail binnen rockkringen een zeer grote naam.  De band bestaat twintig jaar, verkocht in die tijd heel wat platen en speelde ondermeer op het prestigieuze Rock Am Ring.   In 2011 wisselde de band van zanger en maakte met de langspeler ‘Anima Now’ een nieuwe start.    Een puike plaat maar echt scoren buiten de landsgrenzen was er niet bij.
‘II’ lijkt een nieuwe poging en is een zeer toegankelijk rockalbum geworden met diverse catchy en melodieuze nummers.  Blackmail weet genres als indierock,  alternatieve rock, grunge en psychedelische rock perfect tot één geheel te versmelten.  ‘II’ is ook een stuk steviger dan voorgaand werk want Blackmail gebruikt regelmatig harde uithalen zoals ook  Queens Of The Stone Age daar een patent heeft.  Een andere naam die ons vaak te binnen schiet bij de muziek van deze Duitsers  is  Placebo. Dan komt ondermeer door de fraaie stem van Mathias Reetz.  
Op ‘II’ staan er trouwens tien songs met als uitschieters het meeslepende, melancholische “Shine” en het snelle “Palms”.  Meer info vind je  op www.blackmail.de .