Einstürzende Neubauten - BRDCST 2026 - Intens genot

Na een lang weekend vol avontuurlijke uitspattingen voegde de organisatie van BRDCST nog een extra avond toe aan hun programma, met eén van de meest experimentele bands. In een goed vol gelopen AB Flex kregen we dus Einstürzende Neubauten (****), die al verschillende keren in de AB stonden én graag in België optreden. In 2024 stonden ze nog in De Roma trouwens.
Zo stonden ze in 2024 nog in Roma, A’pen. Lees gerust Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld

In hun aparte, unieke sound staat de kleurrijke percussie voorop, in al z’n diversiteit. De winkelkarretjes hebben we nu niet direct zien staan én er stonden ook wat minder tonnen opgesteld dan vroeger. Maar het massieve drumwerk primeerde dus nog steeds. Het kwam al tot uiting op bijtende songs als het recentere “Ten Grand Goldie”. Even meegeven, het is trouwens opvallend dat het oudere materiaal wat is opgeborgen. En intussen heeft één van de belangrijkste leden van het eerste uur, bassist Alexander Hacke, de band verlaten. Zijn vervangster Josefine Lukschy speelde echter feilloos en weet hacke dus goed op te vangen. Spil Blixa Bargeld had er duidelijk zin in, met een grapje en een kwinkslag tussenin. Zijn charisma zorgde er dan ook voor dat hij het publiek moeiteloos mee had in zijn verhaal.
Songs als “Rampe”, “Dead friends (around the corner)” waren smaakmakers..
In eerste instantie kwam de set wat traag op gang met songs “Ist Ist” en “Wedding”, maar er kwam dan wat meer schwung in het concert. We werden verbluft door die overload aan drums en percussie in een zekere experimenteerkracht en – drift. Hoewel het allemaal wat braver klinkt dan vroeger, werd het steeds warm geapprecieerd door het publiek.
Verder kregen het mooie “How did I die” en “Ein leichtes Ieises Säuseln”, zonder het geïmproviseerde en de speelsheid te verliezen.
Het absolute hoogtepunt van de avond kwam echter in de bis, met “Stella Maris”, waar Josphine in duo ging zingen met Blixa. Een kippenvelmoment.
Het onderstreept de brede diversiteit van Einstürzende Neubauten na al die jaren.

Einstürzende Neubauten klinkt momenteel iets braver, toegankelijker, maar de intensiteit en het beleven blijven voorname troeven. Intens genot dus.

Setlist: Ten Grand Goldie / Pestalozzi / Ist Ist / Wedding / Möbliertes Lied / Grazer Damm / Die Befindlichkeit des Landes / Sonnenbarke / Rampe / Sabrina / Dead Friends (Around The Corner) / Youme & Meyou / Gesundbrunnen / How Did I Die / Ein leichtes leises säuseln / / Let's Do It A Dada / Stella Maris

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2026 - DAG 3 - Een rechtstreekse confrontatie van belevingen en brede culturen
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-05
Erik Vandamme

De derde dag begon al 'erg vroeg', want omstreeks elf uur had er een piano concert met beelden op een scherm plaats, om 14 u een film in de Palace. En met curator Ichiko Aoba kregen we de inbreng van Oosterse culturen.

Frederik Croene 'Sans Retour' - AB Salon
Pianist Frederik Croene (****) is van vele markten thuis. Hij oogstte internationale lof met zijn soloalbums ‘Cul de Sac’ (2019) en ‘Solastalgia (2022)’. ‘Sans Retour’ (2025) is de laatste in een trio die hij zelf 'Trilogie van Hopeloosheid' noemt. Deze plaat bestaat uit zes pianostukken, en zijn een ode aan gevallen luchtvaartpioniers. Er is bijhorend videowerk van beeldend kunstenaar Karl Van Welden. De beklijvende beelden bezorgen ons een krop in de keel, en zijn voorafgegaan door opnames net voor de crash, een beetje zoals Yuri Gagarin een kosmonaut die op 34 jarige leeftijd overleed tijdens een routine training vlucht. Eerst hoor je de radio communicatie tussen hem en de grond controle, waarna de muziek het dreigend, spannend en intens overneemt. Op hetzelfde elan zijn elk van de vijf andere songs.  
Wie kregen we? Yukio Seki (de eerste kamikazepiloot), Bessie Coleman (de eerste zwarte Amerikaanse stuntvrouw met een vliegbrevet), verder Richard Russell (a.k.a. Sky King) die in 2018 een passagiersvliegtuig - een Horizon Air Bombardier Q400 - stal zonder vliegervaring en een uur lang stunts uitvoerde waarna hij neerstortte op Ketron Island. Tot slot nog schrijver/piloot Antoine de Saint-Exupér die in 1931 hoog aanzien oogstte met zijn Novell 'Vol the Nuit', en de jong verongelukte Daniel Kinet. De pakkende beelden, de onvergetelijke opnames en de integrerende muziekstukken in bewerkt, zorgden voor een kippenvelmoment.

Claire Rousay x The Bloody Lady (Viktor Kubal) - Cinema Palace
Ook op zondag was er een filmnamiddag gepland. Claire Rousay (*****) kwam muzikale ondersteuning geven bij de film ‘The Bloody Lady’ (Viktor Kubal). We citeren: ''Viktor Kubal (1923 - 1997) wordt beschouwd als de vader van de Slovaakse animatiefilm. Zijn paradepaardje is Krvavá pani ofwel The Bloody Lady.  De film is gebaseerd op het lugubere volksverhaal van Elisabeth Báthory (1560 - 1614): de bekendste seriemoordenaar in de Slowaakse en Hongaarse geschiedenis. Ze haalde zelfs het macabere record in het Guinness Book of Records als moordenares met de meeste doden op haar naam. De reden voor haar moordzucht: in de hoop eeuwig jong te blijven, was ze ervan overtuigd dat baden in een bloedbad haar huid letterlijk zou verjongen. '
Het macabere verhaal wordt in die film niet zo luguber uitgebeeld als het wel lijkt, het gebeurt eigenlijk eerder heel subtiel. De emoties laaien op, nadat Elisabeth schijnbaar haar hart letterlijk heeft 'verloren' aan haar geliefde. Het zorgt op zijn beurt voor een ommekeer in haar handelen die verontrusting opwekt.
De muzikale omlijsting door Claire Rousay, die opzij zit omgeven van mengpanelen en keyboards, doet die spanning nog meer snijden. Op de juiste momenten binnen de film, trekt ze registers open of zorgt eerder voor een rustpunt. Haar muzikale inbreng geeft de film dan ook een boost waardoor het lugubere nog meer tot de verbeelding spreekt, en dat maakt deze film begeleid door muziek opnieuw een bijzondere totaalbeleving.

Park Jiha - Vanhaerents Art Collection
Even gaan verpozen in Vanhaerents Art Collection met de Koreaanse multi-instrumentalist Park Jiha (****). Hij bespeelt traditionele Koreaanse instrumenten zoals de piri (een bamboehobo), de yanggeum (een soort metallofoon) en de saenghwang (een mondorgel). Ze doet het uiterst uitgekiend, met oog voor detail en met zoveel emoties, waardoor die oude instrumenten nieuw leven wordt ingeblazen. Letterlijk dan door bedwelmende fluit klanken met een Oosters tintje eraan verbonden, bezorgt Park Jiha ons een ware cultuurschok. Een intense walm die een bezwerende invloed heeft op ons gemoed, waardoor we - na toch twee confronterende visuele belevingen - compleet zen de zaal verlaten.
Het zou ons laatste bezoekje zijn aan Vanhaertens Art Collection, maar hopelijk breit de organisatie hier een vervolg aan, want dit is een locatie met duidelijke mogelijkheid. Een meerwaarde voor BRDCST.

Bertel Schollaert & Hein Devos - AB Salon
Uiteenlopende werelden die elkander vinden, bleek het geval bij het duo Bertel Schollaert & Hein Devos (****). De klassiek geschoolde saxofonist Bertel Schollaert (Nadar Ensemble) en de vaste Amenra klankman Hein Devos zoeken uitersten op, om het publiek bewust mee te nemen met hun brede, uiteenlopende klanken. Met als basis composities van  de Spaanse componist Alberto Posadas en Berlijns componist Genoël von Lilienstern.
Het zorgt voor een intense totaalbeleving die baadt in zachtmoedigheid en dreiging. Het klinkt zalvend en rauw in een golvende beweging. Het publiek wordt letterlijk meegesleurd naar hun wereld vol diversiteit en klankkleur. Fijne intrigerende muzikale botsingen.

Julien Desprez - AB Flex
De uit Parijs afkomstige Julien Desprez (***) vindt zijn inspiratie bij rock, jazz en tapdans en zorgt voor een dosis humor en absurditeit in zijn spel. Er is er een subtiele verwijzing naar het Franse chanson merkbaar. Een veelzijdige aanpak die de avonturiers aanspreekt.
Het is een tot de verbeelding sprekende figuur deze Julien Deprez met deze muzikale en absurdistische aanpak, maar de overdrive aan chaos kon ons toch niet volledig boeien. Muzikale gekte.

Fenne Kuppens - AB Club
In de AB Salon stond Julia Eckhardt met haar vioolspel iedereen diep te ontroeren. Wijzelf prefereerden het solo project van Fenne Kuppens (*****), die hier iets anders bewandelt dan met haar band Whispering Sons. We horen haar integere, breekbare vocals deze keer ipv de diepgravende stem.
Met haar bijzondere stem, de brede aanpak en haar muzikanten vertelt ze niet enkel een heel persoonlijk verhaal, dat heel ontroerend is. Ze neemt je volledig mee.
Een overtuigend solo uitstapje dus.

JFDR - AB Flex
De IJslandse JFDR (*****) wordt door o.m. door Björk gezien als een inspiratiebron, en dat is iets waar je als artiest toch mee mag uitpakken. Jófríður Ákadóttir, zo heet deze zangeres voluit, greep iedereen bij de keel en liet ons totaal verweesd achter. De AB Flex werd er zelfs helemaal stil van.
JFDR bracht vorig jaar nog een  EP uit, ' From Figure 8', die overal sterk werd ontvangen. Live zette haar vocals de Hemelpoorten compleet open. Duizenden engeltjes namen ons mee in haar unieke leefwereld Meer nog. Wat een beleving!

Klinck Trio - AB Salon
Omschreven als 'supergroep' bestaat het trio Klinck Trio (*****) inderdaad uit drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' de weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel. Live kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.
Klinck Trio raakte sterk.

GEZAN - AB Flex
Japanse punk met een hoek af … Op die manier kan je de Oosterse underground van de populaire band GEZAN (****) het best omschrijven. Hier werd een ondoordringbare muur opgetrokken, en de beweeglijke meute op het podium zette de AB Flex in een mum van tijd in vuur een vlam. We kregen stevige uppercuts in een feestelijk geheel. Een ziedende wervelstorm op Oosterse wijze, scherp, snedig, wervelend. Een cultuurschok.

Ichiko Aoba - AB Flex
Ons plan was om terug te keren naar de AB Salon voor Richard Youngs maar er bleek geen doorkomen mogelijk; we besloten dan maar te verpozen en te wachten op de hoofd act van deze derde festivaldag, met name De Japanse parel Ichiko Aoba (*****). Ze zorgde, zittend in in een soort fauteuil , omgeven van schemerlampjes en dergelijke, voor een ware huiskamersfeer. De sfeervolle verlichting op het podium deed de rest.
Ze heeft een prachtige stem, tonnen charisma en troonde haar publiek mee naar een Oosters wereldje van intimiteit en rust. Een ontroerend intens huiskamerconcertje in een grotere zaal. Een perfect slot van deze boeiende driedaagse BRDCST, … maar er volgde nog iets moois …

Los Thuthanaka - AB Club
Los Thuthanaka (****) is het project van de Amerikaans-Boliviaanse Chuquimamani-Condori (beter gekend als Elysia Crampton) en diens broer Joshua Chuquimia Crampton. Met hun cowboy hoeden deed het wat denken aan een soort Italiaanse spaghetti western. Flikkerende lichtjes en absurde uitspattingen zorgden voor een feestelijke stemming met een Boliviaanse hoek af.
In de AB Club werden de dansspieren geprikkeld, en de lightshow triggerde het alleen maar. Een mooi overtuigend zuiders getint slot. Wat een knaller!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2026 - DAG 2 – BRDCST in het voetspoor van David Lynch
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-04
Erik Vandamme

Het is een jaarlijkse gewoonte om tijdens het weekend BRDCST een bezoekje te brengen aan de Cinema Palace. In 2024 stuntte BRDCST nog met het concept film-muziek door de vertoning van de film 'Nosferatu (1922)' onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar.
Vorig jaar mocht saxofonist Mattias De Craene een door de tijd vergeten film 'The Holy Mountain (1973)' komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting.
Op de huidige editie waren zelfs twee namiddagen voorzien. Op zaterdag traden we in het voetspoor van David Lynch, wiens geest vandaag over de hoofden heen zou blijven waaien.

Xiou Xiou / Eraserhead
Jamie Stewart  (Xiou Xiou) bundelde in 2015 de krachten met componist Lawrence English. Samen maakten ze, op uitnodiging van Lynch, een live soundtrack bij diens ‘Factory Photographs’. Stewart, steeds een enorm liefhebber van Lynch zijn werk geweest, bleef er zich verder in verdiepen. De LP 'Plays the Music of Twin Peaks' bezorgde Xiou Xiou een cultstatus. David Lynch zelf was heel tevreden.
De band Xiou Xiou (*****) staat bekend om zijn grillige aanpak, en schuwt de controverse niet. Het duo Jamie Stewart en Angela Seo kreeg de opdracht die ‘Twin Peaks’ te hernemen, maar deed iets heel anders. Ze besloten  na zijn overlijden vorig jaar een ode te brengen door Lynch zijn oeuvre aan te pakken, even eigenzinnig als Lynch himself altijd tewerk is gegaan.  Een sound met o.m. veldopnames, zelfgebouwde instrumenten, orgel, modulaire synths, stem, zaklampen, elektrische ruis, … De muziek en bewerking rond de film 'Eraserhead' is dus geen kopie van de film zelf. De emotionele rauwheid van de film, blijft echter overeind. In een wereld vol seksuele spanning, industriële dreiging en bizarre uitspattingen gaan alle remmen los.
We worden visueel als in de instrumentatie meegezogen in een landschap waar angst en vertwijfeling heerst. Xiou Xiou brengt een ode aan de grootmeester, zoals Lynch het gewoonweg deed, nl. grauw, rauw en nooit de controverse uit de weg gaan. Een confrontatie met de rauwste kant van de mensheid kon je zeggen

Golem Mecanique - Vanhaerents Art Collection
Vanhaerents Art Collection  is een kunstgalerij in een oud industrieel pakhuis op een boogscheut van de AB. Het was nu de 15e verjaardag van het label Ideologic Organ, opgericht door Stephen O'Malley (Sunn O)))) en wijlen Editions Mego-labelbaas Peter Rehberg. O'Malley was curator van dienst. Hij bracht enkele artiesten naar Vanhaerents Art Collection die door dronegeluiden onaardse sferen opriep.
Wij namen enkele concerten mee. Golem Mecanique (****). De Franse multi-instrumentalist Karen Jebane bracht in 2025 met 'Siamo tutti in pericolo '' een ode aan de gruwelijk vermoorde Italiaanse, Marxistische filmregisseur Pier Paolo Pasolini. Muzikaal ging het van golvende bewegingen van dreigende intimiteit en rauwe uitbarstingen. Golem Mecanique wist een even gruwelijke sound te creëren zonder gebruik te maken van visuele effecten. Intens beeldrijke monotone muziek in z’n geheel.

Jessika Kenney - Vanhaerents Art Collection
We waren in diepe trance verzonken door de vorige act en bleven er nog even, want iets later kwam Jessika Kenney (*****). Zij experimenteerde met klanken en met haar stem, die soms onverstaanbaar was. De emoties werden uitgeschreeuwd in een intiem, intens kader. Een bezwerende performance want op haast sacrale wijze, neemt Jessika je mee naar een bijzonder spookachtige wereld. Vreemde en vaak onsamenhangende klanken zorgden voor een spirituele confrontatie met het innerlijke. Ondanks de dreigende ondertoon, voelden we een soort gelukzaligheid, een gemoedsrust die donkere gedachten verdrijft.

Olan Monk - AB Flex
BRDCST zet dit jaar het label AD 93 in de kijker met artiesten als James K, Feeo, Lankum-offshoot One Leg One Eye en ook Olan Monk (****). Met een mengeling van shoegaze, witch house en traditionele Ierse muziek tastte Olan Monk de grenzen af. De shoegaze botste op een fluit/cello klank die toegankelijk als experimenteel klonk. Het weet toch een breed publiek aan te spreken. De vocals waren fragiel, doorleefd en een link naar Ian Curtis van Joy Division was niet ver door diezelfde emotionele geladenheid. Een Ierse ontdekking zondermeer.

Lucy Railton - Vanhaerents Art Collection
De celliste Lucy Railton (*****) stelde in Vanhaerents Art Collection haar debuut 'Blue Veil' voor, maar heeft al een pak ervaring binnen de avant-garde en de hedendaagse klassieke scene.
Elke strijker- en tokkelbeweging is uitgekiend. De luisteraar wordt meegezogen in een bevreemdende mooie wereld. We schreven dan ook 'Hemelse klanken dwingen je tot een gemoedsrust’.
We kregen van deze drie acts een mooie totaalbeleving.

James K - AB Flex
De New Yorkse Jamie Krasner is al van haar tienerjaren bezig en heeft intussen haar stempel gedrukt op de underground bewegingen. Onder de naam James K. (*****) stond ze met een heuse live band op het podium van de AB Flex. Met invloeden uit triphop, shoegaze, dream pop en zelfs een vleugje new age is dit een eerste fijne kennismaking van haar muzikale wereld.
Een bedwelmende, aangrijpende sound binnen een sprookjesachtige sfeer hoorden we. Magisch mooi, intiem, dansbaar. Met live band diept James K haar talent als performster nog meer uit. Een veelzijdige, kleurrijke aanpak die boeiend bleef.

Ultan O'Brien w/ Sam Comerford - AB Salon
Intussen waren mensen onder de indruk van de performance van Claire Rousay in de Vanhaerents Art Collection.
Wij maakten de keuze van enkele samenwerkingen in de AB Salon.
Het eerste was Ultan O'Brien w/ Sam Comerford (****). Een samenwerking tussen twee virtuozen in hun vak. De jonge Ierse violist Ultan O'Brien maakt muziek die diep geworteld is in de Ierse tradities, en liet de deur open naar improvisatie. Er waren vele samenwerkingen en vandaag was dit er eentje met Sam Comerford, die wij leerden kennen door zijn project Thunderblender. Zijn sax is gewoonweg meesterlijk en grensverleggend. O'Brien stopt wat humor in zijn speelse vioolspel. Heerlijk genietbaar het samenvloeien van deze instrumenten? Ierse Folklore met een hoek af, ondersteund van een zwevende, zalvende saxklank.

Lord Spikeheart w/ NMR.CC - AB Flex
Spijkerharde metal met een Afrikaans tintje kregen we met Lord Spikeheart w/ NMR.CC (****). Een brute waanzinnige sound. Wat een rollarcoaster over ons heen. In 2020 zorgde het Keniaanse duo Duma reeds voor een onvergetelijk uppercut en in 2022 sloten ze dan ook terecht BRDCST met een knal af.
"Oorverdovend in een donkere walm klonk het, alsof je in een voodoo ritueel was aanbeland en wordt verscheurd. Ongelofelijk duister, luidruchtig, waanzinnig" , schreven we.
Frontman Lord Spikeheart aka Martin Kanja gaat met zijn solo project op ditzelfde elan door, in samenwerking met NMR.CC. Rauwe kost met een Afrikaanse tint.

Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin - AB Salon
Ons doel was om erna in de Club SUMAC te zien maar er was geen doorkomen aan. Dus besloten we naar de AB Salon af te zakken voor twee toetsen wizards Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin (****), die elk op hun eigen manier hun carrière hebben uitgebouwd. Met hun album 'Iterae' tasten ze de mogelijkheden van de unieke klank van Fender Rhodes verder af. En improvisatie troef. We lazen nog 'Het resultaat is muziek die zweeft tussen strakke, minutieuze klankarchitectuur en een dromerige, bijna vloeibare flow.' Een aanstekelijke klankkleur, die de dansspieren prikkelde.

Nihiloxica - AB Flex
Nihiloxia (****) is het samenzweringsverband van Nilotika Cultural Ensemble - een traditionele percussiegroep uit Kampala - en producers Spooky-J  en PQ . Het zorgt voor een versmelting van Afrikaanse ritme tamtam geluiden en Westerse percussie en drums.
Percussie staat centraal dus. De culturen zijn met elkaar verweven. De tempowissels zijn heerlijk genietbaar, meeslepend, bezwerend en opzwepend. Een uniek project.

Berlinde Deman - AB Salon
Het contrast kon niet groter zijn, we sloten af met een intiem concertje om middernacht met Berlinde Deman (*****).  Ze is de vaste tubiste van Flat Earth Society Orchestra en duikt op in tal van bands en projecten in de jazz-, theater- en klassieke wereld. Met het 16de-eeuws blaasinstrument Serpent, iets in de vorm van een slang, verbluft ze iedereen in de AB Salon.
Met haar debuut 'Plank 9' verkent ze de mogelijkheden van dat instrument tot in de puntjes, en tast de grenzen van de ‘weg der traagheid’ af, ver weg van alle drukte van het dagdagelijkse leven. Een verademing op BRDCST.
De luisteraar in trance brengen was de opdracht, met het flirten in uitersten en  klankexperiment door de best unieke klank van het instrument. Modern traditioneel. Een magisch einde.
Het onderstreepte het geheel van een dagje David Lynch, die grenzen wist te verleggen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2026 - DAG 1 – Een BRDCST in de schaduw van het leven
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-03
Erik Vandamme

BRDCST festival in de AB is er eentje voor wie houdt van avontuur. Je moet het ondergaan en betekent zoveel meer dan enkel puur beleven. Het is sinds 2016 'the place to be' voor wie durft de comfortzone te verlaten, op zoek naar fijne pareltjes.
Het was vooral uitzien naar de vernieuwde AB Salon, en er stonden ook concerten gepland in Vanhaerents Art Collection op zaterdag en zondag. Er ook werd een extra avond toegevoegd met Einstürzende Neubauten op paasmaandag. 
De eerste avond vertoefden we vooral in de Salon en de AB Flex.

Hekla - AB Salon
Het instrument 'Theremin' werd in 1919 uitgevonden door de Rus Leon Théremin. Een unieke klankenwereld werd gecreëerd , met fluisterende ondertonen en diepe baslijnen. 
De uit IJsland afkomstige Hekla (****) brengt , mede door haar klassieke achtergrond, een heel bevreemdende, mooie sound. We worden meegenomen naar een onaardse wereld en inde sound hoorden we een monotone ondertoon , die evenwel niet stoorde. Integendeel zelfs. De experimentele aanpak, deed ons even wegglijden van de realiteit. In het bijna donker zorgde Hekla voor een hypnotiserende trance klankkleur.

Rainy Miller - AB Flex
Het recente album 'Joseph, What Have You Done?' scoorde goed van de uit VK afkomstige Rainy Miller (****). Hij werd geprezen voor z’n mix van avant-garde, R&B en ambient. Live resulteerde dit in een soort poëtische 'rap'. Het hand een rauw als zachtmoedig kantje. Het klonk mooi uitgekiend en gevarieerd. Hij gaat zijn publiek zelfs opzoeken, tot in de tribunes waar hij tussen de aanwezigen neer zit. Rainy Miller neemt zijn publiek letterlijk mee in zijn verhaal. We hadden hier een bevreemdend als beklijvend mooi optreden.

 Carme López- AB Salon
Het instrument doedelzak wordt al te vaak geassocieerd met een folkloristische gebeurtenis. Verschillende muzikanten wisten dit uit te spitten om dit instrument in een ander kader onder te brengen.
Ook de Galicische artieste Carme López (*****) onderzoekt de mogelijkheden ervan, en voegt er zelfs elektronica aan toe, met een dosis experiment en –experimenteerdrift, in een intiem kader. Carme López tast die grenzen af van dit instrument en laat de sound alle richtingen uitgaan. Een bijzondere klankenwereld dus met dit instrument!

Kukuruz Quartet - AB Flex
Componist, pianist en zanger Julius Eastman (1940 - 1990) verwierf vooral bekendheid in de experimentele muziekscene van de jaren zeventig en tachtig. Eastman's geestesgenoten waren o.a. John Cage, Morton Feldman en Petr Kotik. Door zijn vroegtijdig overlijden, ging zijn invloed een beetje verloren.
Het Zwitserse Kukuruz Quartet (****) brengt ze echter terug tot leven. Dit viertal bevindt zich tussen jazz klassieke muziek en pure improvisatie. De muzikanten aan hun piano met de rug naar het publiek, tekenden voor een verbluffend piano recital, met een dosis experiment. Ze weten elkaar aan te porren en hebben het publiek mee in het verhaal.
Naar het einde van de set kwamen de vier vooraan staan, met een soort mini- metronoom  waarmee ze op ritmische wijze het publiek lichtjes deden heupwiegen.
Kukuruz Quartet nam daarna weer plaats aan hun piano, en speelden overtuigend verder op speels improviserende wijze.
Een mooiere ode kon Eastman zich niet dromen. Knap staaltje dus!

Silvia Tarozzi - AB Salon
Voor haar optreden werd gevraagd aan het publiek om zeker te blijven zitten tot het einde. De Italiaanse componiste en violiste Sylvia Tarozzi (*****) verkent op eigenzinnige wijze de klankkleur en neemt haar publiek hier graag erin mee. De kracht van de stilte klonk maar zelden zo luid, eens Sylvia haar talent als een improviserend en experimenterend artieste onderstreepte. Het bijzondere aparte vioolspel viool dito klankkleur was inets unieks. Ze heeft ook een warme stem en gaat speels te werk, met zelfs een ritmische meezingmoment. Grenzen worden afgetast en het publiek weet het sterk te appreciëren!

Keeley Forsyth - AB Flex
Een van de meest beklijvende optredens op BRDCST 2025 was voor Keeley Forsyth (*****). "Met spots half gericht op haarzelve en op de twee muzikanten die je in het donker haast niet zag staan, verblufte Keeley ons door bariton stem, het klonk als tranen die als regendruppels op onze ziel neerdwarrelden", schreven we.
Het was een heel speciale show, zelf zei ze erover: "A distillation of that which is essential: only voice and keys" , gebaseerd op de novel van de gevierde Franse auteur Jean-Baptiste Del Amo, die een specially commissioned tekst schreef in een narratief spoken word bij deze voorstelling.
Die spoken words huiverden en de griezelige piano en cello klank vervolledigden dit aanvoelen. De teksten die Keeley op haast sacrale wijze predikte, waren niet steeds niet verstaanbaar, maar haar bijzondere stem en uitstraling ondersteunden de dreigende toon. Geen muzikale evidentie maar het onderstreept BRDCST in de schaduw van het leven. Een apart zen gevoel dus.

The Bug vs  Ghost Dubs - AB Club
Een indrukwekkende totaalbeleving om de eerste avond af te sluiten met The Bug vs Ghost Dubs (****). Dit is het veelzijdige project rond Kevin Martin a.k.a. The Bug en dubmeister Michael Fiedler die iedereen in 2024 verraste met zijn debuut 'Damaged'. Met 'Implosion' maakte The Bug vs Ghost Dubs één van de beste platen van het voorbije jaar. "Een donker feest, met opzwepende beats richting de Hel'' schreven we. In navolging van wat we al meemaakten met Keeley Forsyth, ging dit gezelschap nog een stapje verder naar de demonen uit ons onderbewustzijn. Een afsluiter die nazinderde.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

Old School Thrash Fest 2026 - Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend!
Old School Thrash Fest 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-28
Erik Vandamme

In een goed volgelopen DVG Club in Kortrijk kregen we een fijn topmenu, 'Old School Thrash Fest' met drie Belgische pareltjes, die nog te weinig waardering krijgen binnen onze contreien. Sanity's Rage, Dead Serious en Objector speelden elk op hun manier een sterk overtuigende set. De Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend, dat was duidelijk achterna!

Neem nu Sanity's Rage (****)  die al sinds 2002bezig zijn, met een technische perfectie, rauwe aankleding en een boom van een zanger die met bulderende stem zijn publiek voortdurend aanport. "Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokerslagen ten top", schreven we over hun optreden in diezelfde DVG Club eind 2025. Ook nu weer leek de pletwals maar niet te stoppen. De aanstekelijke riffs, de verpulverende vocalen en het oorverdovende drumwerk daverden. Sanity's Rage kreeg de handen moeiteloos op elkaar, met deze technisch hoogstaande thrash metal.

Na tweeëndertig jaar afwezigheid, direct de deuren instampend en zaaltjes in vuur en vlam zetten, met zelfs een plaatsje op de affiche van Alcatraz Metal Fest, zonder een nieuwe plaat uit te brengen. Dead Serious (*****) slaagde met brio in hun opzet. De band bewees ons op hun try-out in eigen huis - Zele - dat het vuur nog steeds brandt.
Lees gerust.
Ze zijn nu één van de aangenaamste nieuwe verrassingen binnen het metal wereldje. In de DVG Club haalden ze wederom verpulverend uit. Ze zijn p elkaar goed ingespeeld, het zorgt voor het nodige vuurwerk. Het publiek wordt getriggerd, maar is iets minder uitzinnig als op de try-out eind vorig jaar, met rondvliegende bad eendjes en andere attributen. Maar het publiek smulde van hun snedige stevige aanpak.
Jan Schepens ging met zijn gitaar op de schouders van een imposante fan zitten en liet zich rond dragen in het publiek. Het werd enthousiast onthaald.
Over een typisch ‘old school thrash metal’ feestje gesproken … Dead Serious bracht heden en verleden samen, en zet hun rit doodleuk verder. Klasse!

Het gemis van een moshpit vulde Objector (*****) dan weer aan. We volgen de band al van het prille begin (even meegeven, het was nu al de tiende keer dat ik hen live zag). Nog nooit heeft Objector ons ontgoocheld. Integendeel zelfs!
Ze zijn één van de meest onderschatte metalbands in ons landje. De gitaren klieven, de drumsalvo’s vliegen om de oren en de charismatische frontman heeft een ongelofelijke sterke stem. Grotere bands binnen die thrash metal scene kunnen er nog van leren.
Objector gaat tekeer als een ongeleid projectiel. Een niet te stoppen sneltrein.

Objector zorgt voor nogal wat moshpits met zelfs een wall of death.
Objector tekende voor een boeiende, duivelse avond in die pure thrash metal. Een knaller dus!

Met dank aan Musika.be

Organisatie: DVG Club, Kortrijk

Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin - De vaak 'vergeten verhalen' in de schijnwerpers geplaatst
Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin

Ik herinner me dat ik als kind heel aandachtig zat te luisteren naar de verhalen die mijn grootouders vertelden over de twee wereldoorlogen; niet alleen de ontbering maar ook grappige, gezapig anekdotes kwamen ter sprake. Het zijn verhalen die, ook op mijn 60ste, in mijn collectief geheugen gegrift staan.
Het sluit ook aan bij dit collectief, de verhalen die generaties ons en hun kinderen/kleinkinderen hebben verteld. Het is een schat van informatie, die niemand ongemoeid laat.
Op verzoek van het Klarafestival verbleef accordeon speelster Sara Salvérius een week in een woonzorgcentrum. De verhalen van de bewoners waren een inspiratiebron rond het concept 'verhalen zonder woorden'; ze schreef  hier muziek rond en ging samenwerken met klarinet virtuoos Jean-Philippe Poncin.
Onder Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin (*****) gingen ze op tour en dat bracht hen op een zondagochtend naar de Foyer in de HA Concerts. De verhalen in verteltrant en muziek deden herinneringen opborrelen en maakten er een boeiende morgen van.

In het intieme kader werden gezapige, grappige of soms dieptriestige verhalen verweven in hun klankentapijt, die allerlei emoties deden opflakkeren. Het pad van de zachtmoedig- en ingetogenheid werd betreden.
Het samenspel van klarinet en accordeon zorgden voor meer dan een uurtje magie. Sara vertelde enkele anekdotes over de bewoners die ze had ontmoet. Allemaal mooie vaak vergeten verhalen die dankzij Sara en Jean-Philippe in de schijnwerpers werden geplaatst. Heel de plaat kwam aan bod. Een diverse aanpak trouwens. De emoties borrelden op, nooit gaat het teveel de treurige of frivole kant op. Alles blijft hangen binnen een gezellig kader.  Sara is iemand die van vele markten thuis is, en verlegt grenzen met haar accordeonspel. Het spreekt tot de verbeelding wat ze allemaal uitvoert. Elke song heeft een boeiend, eigen persoonlijk verhaal.
Hoedanook, een bijzondere artieste. Ze wordt perfect aangevuld door Jean-Philippe die voor nog een beetje extra warmte zorgt met zijn klarinet. Mooi, dit samenspel dus.
Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin zijn enorm respectvol over de mensen van wie het gaat. Haar bindteksten raken en toveren een glimlach waar nodig.  Intens mooi hoe de (soms vergeten) verhalen tot leven komen door deze twee instrumentalisten van accordeon en klarinet!

Organisatie: HA Concerts, Gent

Wasteland 2026 - Een splijtbom aan uiteenlopende emoties
Wasteland 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-27
Erik Vandamme

Na een geslaagde eerste editie in 2025, organiseerde de Belgische band Nomad voor de tweede keer het festival Wasteland. Een avondje rond underground metal bands, in de gezellige DVG Club in Kortrijk. Echter dit jaar was er iets bijzonders. De tweede editie stond in het teken van de release van Nomad zijn debuut album 'Oxygen'. Een diverse plaat vol prikkeling en botsingen tussen spijkerhard uithalen en weemoedig rakend.
Een veelkleurige sound en een plaat, die een bijzonder pareltje is. Het was reikhalzend uitkijken hoe die songs live zouden klinken, de verwachtingen waren dus hoog gespannen..

West-Vlaanderen boven op deze avond. De Brugse metalcore formatie Alludence (***1/2), een vrij jonge band vrienden die vanuit andere projecten elkander hebben gevonden. Het fijne aan Alludence is dat ze net dat emotioneel kantje van de metalcore weten te verbinden met het barse en rauwe. Hun gezamenlijke passie voor bands als Architects, Bring Me The Horizon en Northlane kwam vocaal en in de instrumentatie aan bod.
Het kwam wat traag op gang, - we dreigden eventjes af te haken -, maar eens de band wat grip kreeg op zichzelf en op het publiek, werden alle registers opengegooid en kregen we alsnog een lekkere muzikale wervelstorm metalcore. Interessant.

Between Sirens (*****) uit het Kortrijkse ook klonk ietwat anders. Rauw en meedogenloos. Het tempo ligt hoog en wordt gedragen door de emo vocals van Jonah Holvoet. Geen rustpunt hier. Dit waren metalcore mokerslagen, we werden moeiteloos meegesleept. We zagen een milde poging tot crowdsurfen.
Between Sirens nracht deugddoende metalcore. Wat een pletwals!

Nomad (*****) stond centraal vanavond. We hadden onlangs nog een leuk interview. Lees hier . 'Een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden maakt ons uniek binnen de scene’, wisten ze ons te vertellen, wat ook live tot uiting kwam.
De nummers kliefden en er was de bijzondere zangpartijen. Zonder meer ging Nomad ertegenaan, rauw-ingetogen-dreigend-speels. De tempowissels volgden elkaar op.
Een ruim publiek binnen de scene wordt aangesproken.
Van de songs uit dat album is er eentje dat ons het diepst weet te raken, “Daerk”. We worden meegezogen in een andere wereld, weg van de realiteit. Een hypnotiserende, veelkleurige, boeiende sound en een album om U tegen te zeggen.
Verpulverend hard als melancholisch gevoelig ging de band te keer. Een splijtbom aan emoties die zijn publiek letterlijk meesleurt naar confrontaties met zijn demonen. Hier bleven  we totaal verweesd achter.

Signs of Algorithm (*****) klonk evenzeer verpletterend. Wij leerden de band reeds kennen in 2021 op het festival Devils rock for An Angel en waren toen onder de indruk van hun performance, een nietsontziende pletwals. "Ze speelden een daverende set,  alsof er 1000 wild losgeslagen fans voor het podium stonden . Missie geslaagd!", schreven we over hun optreden. En het siert hen dat ze ook met die ingesteldheid nu speelden in de DVG, voor een al sterk uitgedund publiek. De langgerekte riffs, de bonkende drums en een frontman die met bulderende stem de grond deed daveren, zorgden voor een ondoordringbare geluidsmuur. Signs of Algortihm greep zijn publiek bij de keel en dreef het tempo telkens hels op. Iedereen genoot van deze geweldige, denderende sound . Wat een pletwals ook!

Wasteland bood een podium voor extremere metal, de underground van het genre. Iedereen genoot van de verpulverende mokerslagen van de vier bands op het podium. Het leeft wel, dit genre in het Kortrijkse!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper

Sign Of Algorythm
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9087-sign-of-algorithm?Itemid=0

Nomad
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9086-nomad-27-03-2026?Itemid=0

Between sirens
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9085-between-sirens-27-03-2026?Itemid=0

Alludence
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9084-alludence-27-03-2026?Itemid=0

Organisatie: Nomad + DVG Club, Kortrijk

Ão – Een zwoel avondje dansen ‘in de club’

Het is altijd leuk om je favoriete Belgische bands te zien groeien in hun kunnen. We hebben het over de formatie Ão (*****). Na hun passage op de hoogste verdieping van Beursschouwburg in Brussel , hun onvergetelijke passage in de AB Club in 2024 en de andere keren dat we hen al ondertussen live konden bewonderen, was het nu tijd om de band met de recente tweede plaat aan het werk te zien, ‘Malandra’.
Ão is uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de Belgische muziek scene. Onlangs waren er twee try-out concerten . Leezs gerust
4ad https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101902-ao-try-out-malandra-ao-op-kruissnelheid
N9 https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101903-ao-try-out-welkom-in-hun-bezwerende-sounds
In een uitverkochte AB zaal zette Ão zijn opmars verder en zorgde voor een zwoel avondje dansen ‘in de club’ …

Het opvallende aan Ão is dat ze telkens zorgen voor een milde muzikale mix in culturen. De roots van de frontdame Brenda en de teksten in de Portugese taal zijn tekenend. Het geheel klinkt bedwelmend, spannend, creatief, meeslepend en weet evenzeer moeiteloos de dansspieren te prikkelen. Een waas van melancholie en weemoed sluimert over hun songmateriaal, o.m. op een “Me Condena”, “Speak” en “Meninas”. Zonder al te veel tristesse.
Wat een uiteenlopende emoties ervaarden we , met telkens een wervelend dansfeestje. Het is trouwens de sterkte van Ão. Songs als “Malandra”, “Sorte” tot ‘Acorda’ intrigerend door hun persoonlijk verhaal. De temperatuur stijgt des te meer. Brenda stzaat er in een mooi wit kledij op het podiumen ze staat op het einde in zwart topje en broek.
Muzikaal deinen we lekker mee op de dromerige, groovy en aanstekelijke klankentapijtjes “Cada vez”, “Aren’t you tired” en het sublieme persoonlijke “Talvez” gaan naar een climax. Het mooie “Volta” en “Pra Onde Eu You” besluiten definitief de set.
Ão overtuigt met de nieuwe plaat ‘Malandra’ en hun live performance. Met weemoed, het Zuiders tintje, de dans en de zin in experiment. Een grootse band in wording.
Zwoele zomeravonden in wording zullen er zijn met de nakende festivals.
Setlist: Me Condena //  Sofrimento  (Waldemar Bastos cover)//  Speak//  Orgulho//  Meninas // Crowd//  Cinza //  Malandra  // Sorte  //  Ode  //  Acorda  //  Cada Vez  //  Outra //  Mulher  //  Aren't You Tired //  Talvez  //  More
///  Encore:   Volta   //  Pra Onde Eu Vou?

Het voorprogramma werd verzorgd door Monagi (****), het alternatieve indie pop project rond songwriter en producer Jess Jacbos. Op uitgekiende wijze weet hij met zijn band een boeiende mix te creëren van filmische texturen, meeslepende melodieën met een subtiel onmiskenbaar melancholisch gevoel.
Live kregen we een intieme warme confrontatie. Muzikale ingetogenheid die charmeerde. De charismatische uitstraling van Jess op het podium was mooi met grappige kwinkslagen en een glimlach. Ergens tussen Richard Hawley en Serge Gainsbourg, die met diezelfde zwoelheid ons wisten te raken en te prikkelen.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9083-ao-2026-03-26?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

Kreator – Rollarcoaster van Hel en Verdoemenis
Kreator + guests

Ze behoren tot de zogenaamde 'top 3 van Duitse Thrash metal', samen met Sodom en Destruction. Het gaat hier om Kreator, al sinds 1982 aan de top binnen hun genre. En ze zijn niet van plan hun plaats op die troon snel op te geven. Hun nieuwste plaat 'Krushers of the World' is er eentje van Hel en Verdoemenis. Satan en zijn gevolg zijn de rode draad doorheen hun werk. Als podium aankleding staan twee enorme satanische wezens aan de zijkant, en er is de drummer die zijn drumstel gor mept, die staat gewoon in de muil van de duivel.
Een boeiende avond zondermeer.  We begaven ons heel gewillig op die Duitse rollarcoaster van Hel en Verdoemenis.
De band had niet minder dan drie andere kleppers als voorprogramma mee, nl. Nails, Exodus en Carcass. Geen wonder dat de AB compleet vol was gelopen.

De eerste uppercuts kwamen alvast heel hard aan. Nails (****) duwt, na de intro “Motorhead” van Hawkwind, het pedaal stevig in op “Suffering Soul”. De scherpe riffs zijn interessant. De spraakzame frontman heeft een bulderende stem. Ondanks het duw- en trek werk lukte het Nails nog niet zo goed voor een echte moshpit. Er kwam meer beweging op “I will not follow”, “Endless Resistance” en het sublieme “You will never be one of us”.
Nails was als support zeerzeker een goede opwarmer.
Setlist: Motorhead  (Hawkwind song) // Suffering Soul  //  Lacking the Ability to Process Empathy // Conform  // Scum Will Rise //  Violence Is Forever //  God's Cold Hands //  Wide Open Wound //  Made to Make You Fail //  I Can't Turn It Off  //  I Will Not Follow //  Endless Resistance //You Will Never Be One of Us //  Unsilent Death

Een publiekstrekker naast het afsluitende Kreator, was Exodus (*****) die plots voor een overvolle zaal optrad. Persoonlijk waren we wat sceptisch van de recente plaat van de band, 'Goliath', alsmede ook de verschuivingen in de line-up, met o.m. de recente terugkeer van Rob Dukes.
Na een intro “We Will Rock you” van Queen begon Exodus met de overtuigend nieuwe song “3111”. De frontman was bij de leest en was nauw betrokken bij z’n publiek. De duivelse riffs waren technisch hoogstaand en prikkelden enorm. Moshpits en crowdsurf was niet vreemd.  Exodus blijft een persoonlijke favoriet. ' A Lesson in Violence' was hun muzikale les. Wat een razendsnelle tempo’s op “Strike of the Beast”, het zorgde voor een eerste echte 'wall of dead'. Sterk.
Setlist: 'We Will Rock You' Queen (intro)  //  3111 //  Bonded by Blood //Deathamphetamine // Blacklist//  Promise You This  // A Lesson in Violence //  The Toxic Waltz  (With Raining Blood intro)  // Strike of the Beast

Carcass (****) gooide het over een andere 'technisch hoogstaande' boeg. Met songs die structureel perfect in elkaar vloeiden, zorgde het wellicht voor minder moshpits. Maar de vlijmscherpe riffs op songs als “Unfit the human Consumption”, “Incarnated Solveent Abuse” en ”Tomorrow belongs to Nobody” bezorgden kippenvelmomenten. Carcass is een band die het vooral moet hebben van sfeerschepping.
Robuust, strak, overdonderend, verpulverend klonk het. Niet direct feestelijk , wel duivels
Setlist: The Living Dead at the Manchester Morgue  (Intro)//  Unfit for Human Consumption//  Buried Dreams //  Incarnated Solvent Abuse //  No Love Lost //  Tomorrow Belongs to Nobody  (Snippet) //  Death Certificate //  Dance of Ixtab (Psychopomp & Circumstance March No. 1 in B)  //  Genital Grinder //  Exhume to Consume //  Corporal Jigsore Quandary  //Heartwork

Een doek voor het podium, met geschiedkundige beelden, mooi door AI uitgebeeld, en  een dreigende sound deden al een huivering door de zaal ontstaan. De gitaristen deden er nog een schepje bovenop, én toen het doek omhoog hing ,waanden we ons onmiddellijk  in de diepste krochten van de Hel.
Kreator (*****) was klaar om hun rollarcoaster van Hel en Verdoemenis op ons los te laten.
Een helse trip, een goed uur lang met alle visuele effecten erbovenop. Duivels en demonische poppen staan op het podium. Een  sublieme “Satanic Anarchy” en “Hate Uber alles” waren al meteen twee kleppers. Moshpits en crowdsurfing waren het gevolg.
Het gaspedaal bleef stevig ingedrukt, zonder genade. “Hordes of Chaos”, “Satan is Real” en  “Loyal to the Grave” huiverden en bracht de AB in vuur en vlam.
Meer technisch klonk het bij de solo's. “Endless Pain”, “'666 - World Divided” waren verpletterend. Een Satan gevoel op z’n best. Op “Violent Revolution” was de Duivelse chaos compleet. “Pleasure to Kill” gaf de definitieve doodsteek.
Satan is inderdaad real! Op deze rollarcoaster van Hel en Verdoemenis van Kreator en guests
Setlist: Seven Serpents// Hail to the Hordes//  Enemy of God //Satanic Anarchy//Hate Über Alles//People of the Lie//Betrayer//Krugers of the World//Hordes of Chaos (A Necrologue for the Elite)//Satan Is Real//Loyal to the Grave//Phantom Antichrist//Endless Pain//666 - World Divided//Violent Revolution//Pleasure to Kill

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Foto Kreator
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9079-kreator-25-03-2026?Itemid=0
Carcass
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9080-carcass-25-03-2026?Itemid=0
Exodus
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9082-exodus-25-03-2026?Itemid=0
Nails
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9081-nails-25-03-2026?Itemid=0

Organisatie: Biebob + Live Nation

Behind The Veil - Een release avond van knalrood tot donkerzwart

Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 zelfs op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad. Voor een groot deel dankzij de versmelting tussen twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band, waardoor Behind The Veil is uitgegroeid tot één sterk geheel.
Ze waren op het festival MenTal Fest in Roeselare, waarover we schreven: ''Op het podium resulteert dit, met een in felrood geklede Sofie en een donker zwart getooide Delphine, in een schemerige versmelting van donker en licht, grauwheid en zachtmoedigheid. Dat is ook de muzikale uitstraling en de boodschap van Behind The Veil, tegenstrijdigheden die elkaar beter best vinden om een goede plaats in de wereld."
In een goed vol gelopen DVG Club in Kortrijk kwam Behind The Veil zijn album 'Betrayed By Shadows' voorstellen. Ze brachten nog twee bands mee, het werd dan ook een avond van felrood tot donkerzwart.

Neem nu Ironborn (****1/2), een brok graniet op het podium die duisternis omarmen en als een pletwals tekeer gaan. Al vele jaren staat de band als een blok op het podium, door de  verpulverende riffs en het verpletterend drumwerk. Neem erbij een charismatische zanger met een loepzuiver en rauw stembereik. Je hebt de perfecte band om een feestelijke avond met een knal in te zetten. Een nietsontziende muzikale rollercoaster dus.
Ze zitten tussen donkere grauwheid en lichtvoetigheid. Ze spreken een breed publiek aan. Ironborn kreeg iedereen bij elkaar en wist ons te bekoren met een verpletterende set.

X-Pozed (****) tapte uit een ander vaatje. De metalcore formatie voegt er HC elementen aan toe. Een pittige sound zondermeer. Op razendsnelle wijze drijft de band het tempo op. Wat een oplawaai, mokerslagen en uppercuts. Al gauw ontstonden enkele moshpits. X-Pozed drukte hier het gaspedaal stevig in.

Iedereen was voldoende opgewarmd voor Behind The Veil (*****), met twee voorprogramma's die het publiek murw hadden geslagen. Ze begonnen er meteen aan met sublieme songs als “Carry On”, “Downfall” en “Loser”. De band zette de puntjes op de 'i'. Uiteraard zijn het de twee boegbeelden Sofie en Delphine die de aandacht naar zich toe trokken, met hun vocals en hun uitstraling, die zich verenigen als het donker van de nacht, en de opkomende zon bij dageraad.
Ook de bandleden eisten hun plaatsje op. We waren onder de indruk van de verbluffende wisselende drum solo’s  van Lennert De Ketel. Ook de duivelse riffs van Pedro Naye  en Dominique Himpe klonken lekker goed, aangevuld door de hemelse baslijntjes van Jasper Degryse.
Hier stond een sterk geoliede band op dat podium, goed op elkaar ingespeeld. De hoogtepunten volgende elkaar op, maar het absolute kippenvelmoment was toch de titeltrack “Betrayed By Shadows”, een binnenkomer hoedanook. “Wildflower” mocht de overtuigende set besluiten. Er hing hier een soort magie in de lucht.
Behind The Veil is door de diverse aanpak eindelijk echt klaar voor de grote doorbraak, en liet ons compleet verweesd achter na een release avond knalrood en donkerzwart.

Pics homepag @Luc Ghyselen
Met dank aan Musika.be

Organisatie: DVG, Kortrijk ism Behind The Veil