Compro Oro & Murat Ertel - Een exotisch feestje, een ontmoeting, kruising van verschillende culturen

Het psychedelisch jazz collectief Compro Oro stelde reeds in 2020 hun nieuwe project 'Simurg' voor, een samenwerking met Murat en Esma Ertel (BaBa ZuLa) , grootmeesters in het genre Turkse psychedelica.
Compro Oro houdt van verkenning en mixt nu een exotische wereld in hun kenmerkende jazz met het kleurrijke duo . Ze hebben de perfecte ‘match’; het is een sprankelend project. De recensie kun je hier nog eens nalezen. 
De plaat werd nu pas door de ganse coronapandemie voorgesteld. Momenteel met een zittend publiek weliswaar, maar dat kon de sfeer niet drukken, integendeel.

Het is niet alleen de instrumentatie en de vocals (mannelijk en vrouwelijk) die belangrijk zijn in dit bijzondere concept, ook het visuele aspect op het podium is straf en spreekt tot de verbeelding. De bevreemdend mooie, uitbundige danspasjes vermengen de Westerse en Turkse cultuur, een feestelijke uitbarsting is het. Compro Oro pakt niet enkel het publiek in, ook Murat Ertel (BaBa ZuLa), Hindi Zahra en Esma Ertel leveren hun bijdrage. Sjiek!
Die diverse psychedelica tunes zorgen voor een hypnotiserend effect , het werkt bedwelmend, aanstekelijk en klinkt als een magisch geheel. Murat Eretel zoekt zelfs het publiek letterlijk op door gewoon op de stoelen te gaan wandelen, waarbij hij intussen ingenieus op zijn instrument speelt.
Er gebeurt steeds iets . Er is een overaanbod aan muzikale prikkels in die klein twee uur durende verrassende set.
Deze artiesten houden er van muziek tot kunst te verheffen. Een exotisch feestje, een meltpot, ontmoeting en kruising van verschillende culturen en zeerzeker bij dit combo dat tekent voor een Westerse en Turkse magie.
Wat een levendige subtiel uitgewerkte performance, overtuigend sterk! Na de try-out in de 4ad, opnieuw een bevestiging in Gent!

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Wanheda - We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven dus

Het is haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt. Naar aanleiding van die release hadden we een tof gesprek met de voltallige band. Naast de  analyse van die plaat, keken we ook naar de verdere toekomstplannen van de band.

Voor zij die de band nog niet kennen, wie zijn WANHEDA? Hoe is alles begonnen, en wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Jan Boucké: We zijn zes vrienden die samen muziek maken. Hoe het begonnen is? Daarvoor moeten we terugkeren naar eind december 2014. Wat is begonnen als een jam tussen twee van ons, (Jan Boucké en Jan Peeters) we kennen elkaar al  heel ons leven. We hebben samen in andere bands gespeeld, met o.a. Jan Verduyckt (JV). Door elkaar zowat terug te vinden is de goesting ontstaan om samen nieuwe muziek te maken. We zijn wat beginnen jammen en hebben gaandeweg nieuwe leden aangetrokken waaronder Jasper Simon die de toetsen verzorgt. Dat was in 2017. We zijn als voltallige band beginnen repeteren in 2017, met kleine wissels. Zo ben ik gestart als bassist, maar sinds augustus 2018 heeft Nick Van Vynckt dit ingevuld en heb ik de ritme-gitaar fakkel van Jan Peeters (JP) overgenomen. Vorig jaar heeft Quinten Van Gils ons vervoegd als drummer. We zijn dus gewoon relatief jonge mensen die vanuit het graag samen muziek maken, deze band hebben opgestart.
Een hoogtepunt is ongetwijfeld onze tour in de lente van 2019 met afsluitend optreden op de Forest stage van het geweldige Dunk!festival. We hebben de afgelopen jaren hard gewerkt aan nieuwe muziek, waar ‘Desert of Real’ het resultaat van is. Het schrijf- en opnameproces heeft ons veel geleerd en was zeker eentje van vallen en opstaan. We zijn fier op het eindresultaat en kunnen dat eigenlijk nu ook wel al als een hoogtepunt beschouwen.

Op zich zitten jullie dus al een tijdje in de muziekwereld, het is niet zo dat dit jullie eerste project is?
Jan Boucké: Samen met de andere Jannen en Quinten hebben we in een metalcore band, Balances, gezeten. Nick en Jasper hebben ook in een ander project gespeeld. Ieder van ons heeft dus wel in verschillende bands gespeeld, dus ja we zitten al een tijdje in de muziekwereld. Als ik voor mezelf kan spreken, toch al een veertiental jaar dat we hier en daar in groepjes spelen en zo. Het is dus niet ons eerste project, maar wel het eerste waar het totaalplaatje echt klopt. Het voelt heel vertrouwd en comfortabel aan.

Het is niet dat jullie dus per se in het post-rock genre hebben gezeten. Waarom dan post-rock? Post-Rock is door de jaren heen één van mijn favoriete muziekstijlen geworden, mede dankzij o.a. Dunk!festival (waarover later enkele vragen) en een optreden van Explosions in the Sky in 2007 (wat eigenlijk best laat is om ‘into ‘ die stijl te geraken). Maar toch? Wat is jullie verhaal? Hoe zijn jullie in post-rock gerold?
Jan Boucké: Wij houden allemaal van uiteenlopende muziekstijlen, dat gaat van jazz naar klassieke muziek over post-rock, tot blues en metal en nog zo veel meer. Alles waar een gitaar in zit eigenlijk. We hebben ook niet bewust gekozen voor post-rock, dat is gewoon zo gegroeid. We kenden wel bands als Explosions in the Sky of Russian Circles. Je rolt daar gewoon in, je schrijft muziek vanuit wat je graag hoort en waar je jou goed bij voelt.
Jan Peeters: We komen ook allemaal een beetje uit het harde instrumentale muziek gebeuren, en vandaar uit is ook de interesse gegroeid eigenlijk voor dat post rock en post metal genre. Bovendien is er een perfecte match tussen al de muzikanten binnen de band, dat ervoor zorgt dat we die richting uitgaan. Maar bewust is dat dus inderdaad niet, het is gewoon zo gegroeid.
Jan Boucké: Het label ‘post-rock’ gebruiken we de laatste tijd ook niet meer zo vaak. We zien ons eerdere als een instrumentale band. Vanuit dat oogpunt dat we houden van gitaar muziek en alles daarrond.

Het is trouwens haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt boven het maaiveld uit te zien, en toch slagen sommigne daar wel in door een verrassende aanpak, op basis van ‘Desert of Real’ stel ik vast dat jullie daar dus wel in slagen. Maar waarom denk je zelf dat je als band boven dat maaiveld uitsteekt? Enkele bedenkingen die ik heb neergepend over deze nieuwe plaat ‘’ een combinatie van loudness en intimiteit mengeling, een indringende chaotische brij, “A Desert Real” is een song die vele kanten opgaat en verschroeiend kan klinken. Je hebt dan een ingetogen dreigende “Noumenon”. Is bewust voor deze aanpak gekozen? Wat is je mening?
Jan Boucké: Dat is eigenlijk gegroeid uit de manier van schrijven van onze songs, vooral door JV. Van daaruit groeit ook die afwisseling van uitbarstingen laat ons maar stellen. Dat is trouwens wat WANHEDA een beetje definieert eigenlijk. Dus niet vanuit het standpunt van klassieke post-rock die traag op gang komt en de laatste drie minuten in een climax zit. Bij ons zal je dat niet zo heel vaak terug vinden. Dat ligt ook aan de manier waarop we de nummers samen proberen af te werken. En de mix die gewoon ontstaat, dus zeker niet bewust. Als we het goed vinden, komt dat gewoon.
Jan Peeters: We starten vanuit een basis, en bekijken dan wat we er verder kunnen mee doen. Niet te ver, niet te lang. Dat zorgt allemaal voor een eerder gevarieerde mix.

Het voornaamste pluspunt aan ‘Desert of Real’ is dat elke song je fantasie prikkelt. Emoties die je diep raken, uiteenlopend, en waarbij je zelf mag invullen wat je daarbij voelt. Ook hier weer, een bewuste aanpak?
Jan Boucké: Dat ligt een beetje in de richting van het antwoord op de vorige vraag. Er zit een rode draad in als het ware. En wat de mensen daarbij voelen kunnen ze inderdaad zelf invullen, dat is ook weer zo gegroeid door dat mixen en van alles uitproberen zonder ons aan een bepaalde lijn te houden. Te durven variëren en dingen uitproberen.
Nick Van Vynckt: Er zijn veel mensen die bijvoorbeeld de song ‘Nothing Ever Goes Away’ een heel triestig nummer vinden, anderen vinden het eerder iets melancholisch en nog anderen zullen er een nostalgisch euforisch gevoel bij krijgen. Dat varieert dus echt van persoon tot persoon hoe je de songs ervaart.

Deze vraag heb ik uit een ander interview:  Je gebruikte een klassiek verhaal als basis: "Het oordeel van Parijs" uit de Griekse mythologie. Wil je me er meer over vertellen?
Jan Verduyckt: Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in geschiedenis en ook Griekse Mythologie. Technologie en sociale media in het bijzonder zijn een beetje de nieuwe religie geworden van de 21^ste eeuw. We zijn er door verbonden, ook letterlijk. Maar zoals de meeste religies is er ook een duistere kant aan deze evolutie. De emotionele strijd die gepaard gaat met onze verslaving aan sociale media, smartphones, en technologie, in het bijzonder. Dat is ook iets uit de Griekse Mythologie dat heel erg tot uiting komt, iedereen heeft een mening op de sociale media. ‘Het oordeel van Parijs’ dus. Waarbij personen zich voorstellen als de perfecte mens, die de waarheid in pacht heeft. We willen zeker sociale media niet afstempelen als ronduit slecht. Het heeft uiteraard ook enorme voordelen. We kennen echter nog niet helemaal de effecten van sociale media op ons mentaal welzijn en onze samenleving. Het album is een beetje een waarschuwing, want ook het verhaal “het oordeel van Paris” eindigt met de vernietiging van Troj’s samenleving. Waarbij de mens koos voor oppervlakkige schoonheid (Kallos) boven kracht (Dunamis) en wijsheid (Phronesis). Met Kallos sluiten we dan ook ons album af. Terwijl we met ‘To Kallisti, The Most Beautiful’ ons album openen. Dit stond geschreven op de twistappel die de godin van de twist ‘Eris’ gooide tussen de aanwezigen van een goddelijk huwelijk. We spreken als het ware hier de luisteraar mee aan en brengen hem zo binnen in de digitale & fictieve wereld van de technologie. We beschouwen de twistappel als technologie en sociale media die ongeremd en onherroepelijk in onze samenleving zijn gekropen. De rest van het album heeft meer betrekking op het mentaal welzijn omtrent het gebruik van sociale media en de maatschappelijke tweedracht die sociale media in vele gevallen veroorzaakt. Denk maar aan de discussies omtrent vaccinaties of bijvoorbeeld de tweedracht die er was in de Verenigde Staten bij de niet herverkiezing van Trump. In vele gevallen zien deze tegenstanders op sociale media telkens en enkel hun eigen versies van de feiten. Ik zei al dat we door sociale media verbonden zijn, maar kan deze digitale wereld echt onze sociale fysieke ontmoetingen vervangen? Een interessante vraag in tijden van lockdowns en veel roep naar meer aandacht voor ons sociaal welzijn.
Jan Peeters: Op sociale media is alles precies altijd maar positief, en de mensen zetten steeds dat masker op dat het bij hen allemaal goed draait . Het grote gelijk. Waarbij er dus die mooie link is met die Griekse Mythologie, inderdaad. In zekere zin is het dus een vergiftigd geschenk die sociale media.

Ik ben het eens dat de sociale media een vloek kan zijn of inderdaad een vergiftigd geschenk (ook maar al te vaak ondervonden) , maar het is toch ook een zegen . Want zonder die sociale media kun je je in deze tijden moeilijk in de schijnwerpers laten plaatsen als muzikant , kunstenaar of band. De sociale media zorgt er voor, in tegenstelling tot vroeger, dat je liefhebbers gemakkelijker kunt bereiken?
Jan Boucké: Absoluut, daar zijn we ons ook heel bewust van. We zijn ook blij dat we daardoor zoveel mensen kunnen bereiken, het is indrukwekkend dat je door iets online te zetten aan de andere kant van de wereld mensen naar uw muziek kunnen luisteren of fan kunnen worden van jou als muzikant of band. Dat was vroeger wel anders. Dat is dus het geschenk, we zijn op dat vlak ook wel filosofisch ingesteld. We willen – en dat hebben we met onze EP ‘The Cenozoic Implosion’ ook gedaan – kritisch durven kijken hoe de mensheid daarmee omgaat. En dan komt toch ook het minder fijne kantje boven drijven van diezelfde sociale media. Er kan bijvoorbeeld ook een verslaving uit voortkomen, zoals daarnet al even gezegd. Daar hebben we dus de aandacht op gevestigd met deze plaat. De gevaren ervan? Wat doet dit met u als mens? Die dingen wilden we in de schijnwerper zetten bij deze plaat.
Jan Peeters: We willen dus ook niet zeggen dat sociale media slecht is, of niet zou moeten bestaan. Anders hadden we waarschijnlijk dit interview niet (of moeilijker) gehad. Maar we mogen die gevaren zeker niet uit het oog verliezen, zoals inderdaad die verslaving. En het algemene denkpatroon dat je heel populair bent of zo, maar dat eigenlijk niet bent of enkel veilig achter een scherm. Er is gewoon een groot verschil tussen online, en hier met ons zes muziek zitten maken om maar te zeggen.  En daar ligt voor ons een beetje het verschil dat we willen aankaarten, dat die sociale media niet heilig is, zoals sommige het laten uitschijnen.

Heeft de naam ‘WANHEDA’ daar trouwens iets mee te maken? Hoe zijn jullie op die naam gekomen en wat is de betekenis?
Jan: Toen we de band oprichten hadden we een lange naam die te moeilijk was om te onthouden en zo, we zijn op WANHEDA heel toevallig gekomen, er zit niet echt een betekenis achter. Dat typische aan post-rock met al die lange namen, dat wilden we een beetje vermijden. Meer moet je daar niet achter zoeken. De naam komt uit ‘The 100’, een serie waarvan het onderwerp ons wel aansprak, maar het is zeker geen ode aan de serie. We vonden dat onze muziek gewoon een kort en krachtige naam nodig had.
Jasper Simon: Het klinkt en is gemakkelijk om te onthouden, meer moet je daar niet achter zoeken eigenlijk.

Dus geen lang verhaal over mythes en wat weet ik veel zoals bij sommige bands waarmee ik een interview had (haha). Maar goed… De plaat is sinds 2 februari op de markt, veel reviews of zo zijn er nog niet dacht ik of zijn er al reacties en hoe waren die? En vooral wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen van deze plaat?
Jan Boucké: Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden, de reacties zijn tot nu toe heel positief en lovend; het is gewoon soms moeilijk om te geloven dat het zo positief is eigenlijk. Ok, de verwachtingen? We vonden wel dat we een goede plaat hebben gemaakt, we voelden ons er goed bij. Alles zat voor ons alle zes goed in elkaar. En dan kun je alleen maar hopen dat er nog mensen zijn die er ook graag naar luisteren. Het is gewoon moeilijk om daar een verwachting bij te plaatsen eigenlijk.
Nick Van Vynckt: Op basis van de reacties die we nu gekregen hebben overstijgt het feitelijk al onze verwachtingen. Niemand van ons had verwacht dat we review na review zoveel positieve feedback zouden lezen, zoals je daarnet zegt van een emotionele plaat die de fantasie prikkelt. Eigenlijk hebben we op dat vlak ons doel al bereikt.
Jan Peeters: Het is sowieso heel emotioneel, het is een lang proces geweest en je werkt daar al zo lang naartoe. We steken bijvoorbeeld trompet in onze nummers, niet het meest geliefde instrument bij doorsnee post-rock gerelateerde, maar ook daar kregen we positieve reacties op. Dus ja zoals hier al gezegd.. we zijn echt verwonderd dat de impact zo positief is uitgedraaid. Een andere verwachting, die we nog niet hebben kunnen inlossen door gekende omstandigheden, is zoveel mogelijk live kunnen spelen.

Wat ik ook zo interessant vind aan de plaat, dat je na meerdere luisterbeurten telkens iets nieuw of anders ontdekt. Ook nu weer, is dat bewust of onbewust zo gegroeid?
Jan Boucké: Het is feitelijk fijn om te horen, dat één luisterbeurt niet voldoende is. Dat je binnen alle instrumenten en invloeden die we hebben gebruikt, toch nog iets nieuws opmerkt is zeker en vast fijn om vast te stellen. Bewust? Niet echt, dat is dus ook weer gegroeid door onze manier van werken waarover we het eerder hadden. Het schrijfproces dus. De momenten in de studio, de muzikanten die daartoe hebben bijgedragen. De mix en de mastering, iedereen heeft daar zijn steentje aan bij gedragen.
Jan Peeters: Het komt ook voort uit hoe die plaat uiteindelijk in elkaar is geknutseld. We hebben iemand aangesproken die veel ervaring heeft, maar niet echt de affectie met post-rock per se. Stijn Debontridder was echt de perfecte producer voor deze plaat. En de combinatie met mensen die dat wel hebben, zorgt er dus voor dat het veel kanten uitgaat, dat er in veel lagen wordt gewerkt en dat je dus uit eindelijk die ontdekkingen doet na meer luisterbeurten.

Hoe heb je als band, muzikant of als mens deze coronatijden doorstaan? En waarom midden in deze tijden een plaat uitbrengen en nog niet wat langer wachten?
Jan Boucké: Zonder corona had die plaat gewoon vroeger uit gekomen, het is gewoon een jaar uitgesteld. Het schrijfproces was gewoon al bezig van het jaar na het uitbrengen van onze EP , in 2019, we hebben dus zeker onze tijd genomen voor een nieuwe plaat. We voelden ook geen druk natuurlijk, er zaten geen 500 000 mensen te wachten op een nieuwe plaat van ons bij wijze van spreken (haha). Corona heeft dus wel wat roet in het eten gegooid, maar uiteindelijk moet je die plaat toch eens uitbrengen, blijven wachten is echt geen optie. De situatie is nu nog steeds niet perfect, maar toch iets beter.
Jan Peeters: Je moet jezelf als band blijven uitdagen. En als je meer dan een jaar steeds op met hetzelfde blijft zitten, dat is al heel lang, begint er wat roest op te komen. Dus ja, het moest gewoon nu. Het moment om ze uit te brengen was nu eigenlijk, los daarvan, perfect.

Was deze tijd een bron voor inspiratie en ben je er als band sterker uitgekomen of net niet?
Jan Boucké: We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven. Dat we stukken konden verbeteren en samen eraan werken, daaruit zijn we dus sterker uit gekomen. Niet per se uit die coronatijden eigenlijk. De combinatie tussen corona en rustig aan de plaat kunnen werken, dat was de sleutel.
Jasper Simon: Vooral dus dat we bezig waren met de plaat, geen stress hadden om te repeteren want we konden toch geen live shows doen, zorgde voor minder druk op de schouders waardoor we ons daarop konden focussen. Daardoor zijn we inderdaad sterker naar elkaar toegegroeid.
Jan Peeters: We kunnen zelfs nog sterker eruit komen als alles weer ‘normaal’ verloopt, want dat is nu ook nog steeds niet. Als we een paar jaar verder zitten en daarop kunnen terugkijken.

Live optreden lukt inderdaad nog steeds maar met mondjesmaat , en in niet altijd ideale omstandigheden. er is een optreden dat is uitgesteld tot 26 maart bijvoorbeeld? Staan er nog andere optredens op de planning?
Jan Boucké: Onze release show is voorzien komende zaterdag (26 februari). Dan dus 26 maart in Kinky Star. Er staat ook nog een show in mei op de planning, er komen zeker nog wel enkele bij. In het najaar gaan we wellicht op tour naar het Oosten van Europa. Er komen dus zeker nog mogelijkheden aan… maar bij alles is en blijft het toch nog steeds beetje koffiedik kijken.

Oost-Europa? Dus jullie lonken naar het buitenland als ik het goed begrijp?
Jan Boucké: Na onze EP release zijn we op tour geweest, we hebben zes landen gedaan op zeven dagen, zeer vermoeiend en veel kilometers op de teller. En we wilden dat absoluut nog eens over doen, maar deze keer met een andere band erbij. We gaan ook wat shows in Duitsland spelen bijvoorbeeld. Het is al even geleden, we staan echt te poppelen om terug op te gaan treden, dus ja ook in het buitenland omdat dit ons toen zo goed is bevallen.

Jullie stonden in 2019 op Dunk!festival. Het festival heeft Belgische post-rock op de wereldkaart gezet, jullie horen daar ook thuis , zeker met deze nieuwe plaat.. Zijn er plannen om daar te spelen dit jaar?
Jan Boucké: We hebben daar inderdaad in 2019 gespeeld, en dat was een schitterende ervaring. Ze mogen ons dus altijd vragen. We gaan zelf al veel jaren naar Dunk!festival.

Ik vind het persoonlijk een beetje jammer dat ze van locatie veranderen, de magie van in het bos tussen die bomen en zo vervalt een beetje , ook al is Vooruit met zijn mooie zalen zeker een aanrader. Je mening?
Jan Peeters: Op het eerste zicht is dat wel jammer, die Forest stage was iets uniek en bijzonder, maar ik denk dat de organisatie niet zo maar die keuze heeft gemaakt, dat er meer bij speelt. Ik denk dat je vertrouwen moet hebben in een organisatie die dit al jaren met hart en ziel doet, en de nieuwe locatie niet zomaar lukraak heeft gekozen. Die verandering van locatie is echt goed overwogen genomen, in een podcast met Luc en Wout kwam het ter sprake en daaruit bleek dat het moeilijker werd om te organiseren op de gekende locatie, dan moet je kort op de bal spelen en een andere oplossing zoeken. Vooruit Gent biedt waaier aan mogelijkheden, heeft enkele mooie zalen waar van alles kan worden mee gedaan.

Daar sluit ik me bij aan. Wat zijn, naast live optreden in binnen- en buitenland,  de verdere toekomstplannen voor WANHEDA?
Jan Peeters: Het meeste is al aangehaald eigenlijk, de voornaamste planning is het promoten van de plaat door daarmee zoveel mogelijk te gaan optreden. En daarna beginnen aan het proces van een nieuwe plaat, en niet zo lang wachten op die uit te brengen deze keer. Dat zijn zo een beetje de concrete plannen eigenlijk.

Wat is jullie grootste ambitie en doelstelling? Buiten de wereld veroveren en het Sportpaleis uitverkopen? Of toch AB (waarin sommige post-rock bands in slagen)
Jan Peeters: Dunk!festival was iets wat we absoluut wilden doen, een doel op zich en dat is dus al gelukt. Er zijn zeker nog andere festivals die we graag zouden doen zoals ArcTanGent in Engeland. Gelinkt aan Dunk wat betreft sfeer en dergelijke. In een zaal als AB spelen , dat is ook een ambitie en doel dat we willen bereiken, een van de mooiste zalen in België. Het geluid doen voor WANHEDA in de AB is sowieso één van mijn persoonlijke dromen.

Ancienne Belgique lijkt me voor jullie toch haalbaar? De grotere en kleinere post-rock bands hebben daar gespeeld, Sportpaleis staan zelfs de grotere niet (65daysofstatic heb ik wel het voorprogramma gezien van The Cure)
Jan Peeters: In de post-rock wereld is er eigenlijk geen enkele band die echt in het sportpaleis terecht komt, zelfs de grote niet. Het is gewoon een kleiner en beperkter publiek voor dat genre. Realistischer lijkt dan wel AB. En voor de rest nog volop touren met deze plaat, en misschien eens in Amerika spelen lijkt ook wel leuk.

Ik speel nog even in op dat je met post-rock dus wel een iets beperkter publiek aanspreekt. Is dat geen rem op jullie ambitie als band? Met eerder commerciële metal of rock kunnen jullie wellicht nog verder geraken, of is dat ook weer niet echt een ambitie want dan moet je iets gaan doen waar je misschien niet achter staat? 
Jan Peeters: Niet met deze band nee, met andere projecten kon dat eventueel wel. Maar met deze band is dat niet de ambitie nee. We zitten met zes mensen met een grote motivatie, om heel hard te werken. We willen nu onze focus nog niet afsplitsen of veranderen.

Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk spoedig op één of ander podia

Vonamor - Because we wanted to make the album come out, we needed to continue. In a way, these hard times have been an extra reason not to give up and to keep going

VONAMOR is a pretty new Italian darkwave-related band, though Francesca Bottaro, Giulia Bottaro & Luca Guidobaldi had worked with other underground bands before focusing on this project. Riding on the success of their single Take Your Heart by VONAMOR - YouTube and ahead of their self-titled debut album (out on February 18), Rome-based darkwave / electro rock trio VONAMOR presents You the People by VONAMOR - YouTube with a hypnotic fast-paced and colorful video clip featuring dystopian imagery focused on the messed-up and borderline world in which we live. The sound weaves together stories of men, power and protest worldwide to a sharp dialogue between male and female voices. 

Who is VONAMOR? Tell us a little bit about yourself
Luca Guidobaldi: We are an Italian band, we started this band in 2016. But the three of us already had some experience in other band projects from the Roman underground scene. We come from slightly different musical backgrounds and we actually started to cooperate together thanks to a common acquaintance that asked us to work on the score of an animated short movie. That was the occasion that brought the three of us together. After that, we started a band and that’s how it all began. We play something between darkwave, the new wave from the ‘80s and some inspirations from the ‘70s and electronic, more contemporary music.
Giulia Bottaro: One important thing in this story is that we are true friends, almost family - we are personally very close to one another. My sister Francesca and I met Luca and Francesco (our fourth VONAMOR who composed and recorded the guitars of the album), and we immediately became artistically fond of one another and very good friends. We had common roots, both culturally and musically speaking, and we really wanted to make music that could cut apart from commercial music. Luckily, we found out we all walked in the same direction. So that’s how the story started.

Although you get the label 'darkwave', there is clearly more to it. I also hear experimental music that goes beyond the boundaries of the genre, is that right? The extra interesting thing is the vocal delivery, with a dark side, very danceable, but also mysterious. Is that right? Is this also a conscious choice?
Giulia: This is true: through our music, we want to convey something that’s not been labeled or “tagged” yet. It’s correct what you say, we really don’t want to stick to a single genre or mannerism. There are so many different shades in music and it would be a pity to just stay within the boundaries of one genre. That mysterious thing is particularly important for us, because music (like life in general) is deeply mysterious. The connection between us who write and compose and you who are listening is indeed a mysterious, mystical connection that is to be treasured. We don’t want to do something too simple, without mystery. It would miss something, wouldn’t it? It’s beautiful that you can feel with your heart and emotions something that is not so simple to understand - it’s not straightforward, I mean. That’s for sure something we want to create with our music and share with our listeners.
Luca: Life is made of nuances. That is true also when it comes to relationships between human beings. And yes, there is an experimental way of composing music for us, and the lyrics are an important part of our music, too. We want people to wake up, to read through the lines, spending some quality time with our music. It can be that two listeners hear something completely different in our songs, and have different feelings about it. But that’s perfectly fine for us, because that’s exactly what we want. So, “mysterious” is a word that we definitely like a lot.

I've been watching the recent video of ‘You the People’ on YouTube. It’s a very confronting video, about the past and the war. I feel that there are stories in the songs. It’s something that you also want to do, confront people with what’s going on in the world?
Giulia: My sister Francesca is the director of this video. We really want to convey our meaning through images, lyrics and music. That’s important to us - to give a full view of our music. And it is exactly the combination between those three things that we wanted to convey through the video clip of “You the People”. And the historical experience of the world, through the use of archive footage material, is also a part of that, which is extremely important to us. Because we think we really can’t forget our past, it’s important that we keep thinking about what happened back then to face our present. We fear that we are really missing something nowadays, running so fast in this world we live in, erasing the past so quickly, so easily…
Luca: We indeed wanted people to confront the past, with history, that is also a history made of pain and wars. In this video we wanted to talk about humans, their relationship with progress and technology. It seems that these days, we tend to forget the past easily. If we hear the news this very today, it seems that we are now once again on the brink of a new war - just think about what is happening right now in Ukraine. Ukraine is so close to Europe, it is not in  land far away and still this is happening right now, under our eyes,  it makes you think. That’s some message we wanted to convey in this video. We should be sensitive, and not forget the past.

Besides the danceable ones, there is also something melancholic and wistful in some of the songs. Like in 'Never Betray Us', which pierces straight through my heart, very intense. Is there a story behind that, because this one is very emotional (that comes back sometimes, by the way)?
Giulia: We wanted to make you feel, when you listen to our songs, we wanted to make you feel as if you were on a trip - on a train, I mean (laughter). You go from one landscape to another, from one emotion to another. That’s indeed something we really wanted to do. It’s like life, there are moments you feel more lighthearted - and you want to dance and enjoy life. And other moments in which you feel sad or thoughtful, then you can hear more emotional parts, like 'Never Betray Us'. Because that’s how you can feel sometimes - you might miss someone… this feeling of loss you can catch in this song. We wanted to put all this in our record. That’s why there is this variation between danceable and more melancholic songs. For sure it is not an album I would have written when I was 18. It’s an album you can write if you have faced certain experiences in your life - both good or bad, like we had.

The band is releasing its debut, after all these years why have you been waiting so long for this debut album?
Luca: It’s the first album from VONAMOR, that’s correct. We wrote this album some time ago, and of course due to this pandemic the release has been postponed for a while… The album should have been coming out earlier, then it was stopped due to the pandemic. But at some point, we could not keep waiting anymore. So we are releasing it now. Also we felt like it was NOW the right time to release this album, in this strange time we are living in.
Giulia: At the beginning of the project we thought we meant to write score music for films only. To write for moving images, for animated or live-action movies, short films and documentaries as we have been doing since 2016. But when we went to the recording studio to record one of our musical scores, our producer Lucio Leoni asked us “Why don’t we make an album out of this? Not just a soundtrack, but a full album?”. And that’s how we came up with this album - thanks, Lucio!

You are absolutely right, it’s the right time to create this album because in these times we need danceable songs and find a way for our emotions, you find it all in this album. But how have the reactions about the singles and new album been so far?
Giulia: There have been some very good reactions on the video clips and singles. Actually, we have already received some extremely positive feedback - we have to thank Shauna from Shameless Promotion, because she has been doing a wonderful job promoting us. This music, which is in 5 different languages, can be somehow difficult to understand in Italy. But it was meant to be really a more cosmopolitan, truly European project and we are super happy to read such positive reviews and comments coming from the USA and other countries, from other parts of Europe and even from the Far East. I think it’s been appreciated much more than in our own country.
Luca: It was good to see all these good reactions on the singles. But the nicest thing really was to bring our music all around Europe, because we believe this album truly belongs to a European culture. So, we wanted to deliver this album outside Italy and create connections all over the world. So we are happy with the positive reactions till now. We just wanted to put together a good record in the old-fashioned way… creating connections just through music, without Tik Tok (no offense, but it’s not our cup of tea!), but a record that could work not only for the Italian public, that was important to us.

I didn't have the feeling that this is an old-fashioned record, rather you dare to leave the comfort zone. But maybe it’s difficult for people who only want to hear one style of music. I guess that’s something you did not want to do?
Giulia: We like a lot of genres and different bands, it’s not just classic darkwave. We did not listen only to darkwave, for instance, we all used to listen to The Beatles or The Beach Boys when we were young and this is something we keep with us while writing and playing. There are so many different influences in our music. It’s true, we did not want to make an album thinking of just one style of music, that’s something we are not interested in. We want to experiment. And we didn’t want to write music for people who only listen to commercial music - no offense, again! (laughter), but we try to reach those who are open to more genres.

You also had to deal with the COVID story, what impact did that have on you as a person (and a band)? Did you come out of it stronger, some bands faced their limits and quit, for others it was a form of inspiration?
Luca: I think that this pandemic was bad for everyone. We all had to experience a whole new sense of  isolation. Not only as musicians, all our human and social connections with family, band mates and other people changed a little bit. Actually, as musicians the three of us were lucky at the end of the day, because we live close to each other and we are somehow as close  as a family. We just had the opportunity to keep meeting each other during this tough time. That was a good thing: sharing the experience, sharing our feelings among us, made it all a little easier. And because we wanted  our album to come out, we needed to continue and it  was an extra reason not to give up and to keep going. At the end of the trip, we feel stronger now.

Let's also talk about the future, what are the further plans for the future? as far as plans can be made...
Giulia: The moment is of course a bit tough to make plans. Because we still don’t know if we can go back on tour and things like that. For sure we want to play this Spring, as soon as possible, we would definitely like to go on tour to promote this album on stage, possibly also in outdoor festivals. We also like the mix between music, performance and images, so we are thinking about setting up concerts featuring performers, video-projections, etc., experiment more ways of performing. That’s a plan for the future.
Luca: We hope we can play live soon, that’s the most important thing. At this moment it’s still not easy because of COVID and the conditions that are still not good enough to have a ‘normal’ gig. We want to play in clubs in Italy, but we would also like to play in clubs in Europe, eventually Belgium. Do you know any good clubs? (laughter). Coming back on stage is something we miss the most, that’s the plan for now.

Next to making plans, what are your ambitions as a band and musicians? And are there any goals you wish to achieve?
Luca: As we said, just the fact that our music can reach out to people, that’s the biggest ambition and goal we have as musicians and as a band. To reach out to people all around Europe in the first place, and maybe around the world: that’s the best! And we want to keep doing that, because it gives us a lot of strength. I think this answers the question. Also in our personal lives, we think that music is the perfect way to connect with people.
Giulia: Another dream we have is to keep writing music for many, many years ahead - for movies as well, that’s a big dream, too. It’s wonderful to see when your music is connected with images, when an instrument gives a certain twist to a character or a landscape - that’s a big dream we have. And also in the far future, that’s the most important goal: keep composing… and keep sharing our music with people as long as we can.

One other thing, Luca I see there on the wall a picture of David Bowie, you must know David Bowie is not only my inspiration in music terms, he is my guide to my personal life in many ways. How important is David Bowie to you? Because if his picture is there on your wall… it must be
Luca: Oh yes, of course, David Bowie was an absolute superstar throughout his whole career, a one-of–a-kind, unconventional artist who has certainly been a major source of inspiration for all of us and for VONAMOR’s music. There would be so many things to say about Bowie but maybe the thing I would focus on right now is that he was definitely someone who was not afraid to change, to experiment, to take completely different directions from those that people expected from him. He liked to play with genres, borrowing things here and there to create his own unique style; for example you know in the “Ziggy Stardust” album you can find a lot of musical rock’n roll influences from the ‘50s and the early ‘60s, but still it felt so new, fresh and personal. And later on in his career you find him playing with Nine Inch Nails… wow!
Giulia: Yes, we LOVE David Bowie. At the same time, within the same song, he could make people dance, he could make people think, with a lot of irony and sarcasm and with a superb mix of retro taste and experimental twists that made him deliver hits after hits. He also wanted to create an artistic community, supported other very good bands and promoted them even when he was super-famous and could even retire on an ivory tower. A great artist!

Thanks for this nice interview, I hope that we can see you on stage in Belgium very soon, and of course good luck with the album and everything you create now and in the future

Decline The Fall - Our biggest ambition is to reach a stable way that we living from our music

Decline The Fall’s string of successes since forming in 2015 is merely a glimpse of what the five-piece band has to offer. Following the release of their debut album Our Own Demise, Decline The Fall are ready to explode on the international scene and descend onto the metalcore world with their compelling and refreshing music.
Decline The Fall are Kris Farrugia, Ehren Fenech, John ‘Castiel’ Gatt and Matthew ‘BomBom’ Mercieca but calling them band members doesn’t do them justice, this is a brotherhood. When it was time to step up to the plate, Decline The Fall rose. Collectively the five-piece are a force to be reckoned with and in 2017 showed the world what they are made of.
Unfortunately, the panademic threw a spanner in the works, but the band was not deterred. They are very active on social media, and have a very interesting YouTube channel. https://www.youtube.com/channel/UCr9vS_9LEiJi-ZP6sh6HxzQ 
We had a nice chat with John 'Castiel' Gatt about social media and the debut album. We also got a glimpse of the future plans of the band.

Who are Decline The Fall? How did everything start, tell more about yourself?
Decline The Fall started 7 years ago and always been a band that represents ‘’Never Giving Up’’. Our name is Decline The Fall so we want to be an inspiration to those that want to do what they love. We try to speak about subjects that not many people speak about as ‘’Our Own Demise’’ speaks about our perspective in this world especially in Malta ( Where we come from) We moved to Slovenia a year and a half ago, mostly for music and it’s been a lot of fun!

To me it’s not really important what style you playing, but you know when it’ comes to concert promoters and things, the first thing they ask is ‘what style you playing’?
Yes, that’s indeed the biggest problem. To us it doesn’t matter we just play metal you know, but if we had to put it under one style it would be metalcore or numetal-core

As far as music style goes, there are indeed many possibilities  But  who were your big sources of inspiration?
Most of us are listen to different kind of music. Nu-metal is something I’m inspired by, most of us are inspirited by that too, Especially when we were younger. But we also listen to very heavy music. When it comes to inspirations there is a whole range of bands and music styles that emerge as inspiration but you can hear that in our music.

You debut 'Our Own Demise'  came out in middle of this pandemic. Very difficult times, but how important was this debut for your career and did it open some doors?
The problem was that all gigs we would do to promote the album got cancelled. So it was difficult to make it to open doors. We had a plan to go on tour, and things, and then.. well you know how it’s been going the last two years.. At the other hand I’m happy because we had good reviews and response for our debut, so that was nice. But for the rest we could not do much. I just think it would have been so much better if the situation was different.

But it’s not that you been sit back and relax, that’s a good reaction on this difficult times I guess. You are very active on the social media, how important is social media for you? And does it bring you the fame you are aiming for? or the recognition? Especially the YouTube channel is interesting, partly because of the stories behind it, besides the music. A conscious approach? And does it really help?  -
It’s the only thing we really could do. We live together here, and well the social media was our only weapon to ensure that we stay in the limelight.. to keep in touch with the fans, to promote the album and things. It kept us busy and motivated to do something with our music as well. Soo yes it does help us to go through this bad times we are living in.

I like that ‘live hangout’ how did you guys come on the idea? It’s like we are hanging out with you guys , and relax and drinking some beer together. Well done. And are there plans for more ‘live hangout’ clips in the future?
Spending some time with the fans, and having a conversation was the idea. We first wanted to do one YouTube clip in that way. We got pretty good reactions on that, so we sure going to do more ‘live hangout’ with the fans on YouTube.

Your debut ‘Our Own Demise’ has been received with praises, both locally and internationally. For me it’s a blast of all kind of emotions, going from anger, to frustration and pain. Is this correct? And is that a conscious choice?
Yes, that is correct. We wanted to let free our emotions of frustrations and anger about what’s happening around us.

And was this pandemic an inspiration for the album?
It is an inspiration for the second album. We finished the first album before the pandemic. But now we are creating the second album due the pandemic, so yes a couple of songs are inspired by that.

So there is a new album coming up? When?
We are not sure about the WHEN yet because we still plan to promote the first album this year. So hopefully next year we’ll have something new for sure.

Did you came out stronger as band true this pandemic as band you think?
Living together during a pandemic has definitely made us stronger. Unfortunately we had to go through a couple of changes in the band but all decisions based on what’s best for the band to keep moving forward

Something else In my opinion this is music you have to hear live, ones on stage the magic really works, right?
We are eagerly waiting to get back on stage because that’s where the magic happens in my opinion. It’s addicting and very satisfying.

We already have live concerts here, with seats and mouth masks, for jazz concerts which I also attend no problem, but with metal (and certainly your metal genre) it is a problem, right?
It’s of course better than nothing. But at metal concerts, you just need the energy between the band on stage and the crowd in front of you. It not working with seats, it’s not the same..

Collectively  you guys a force to be reckoned with and in 2017 showed the world what you are made of by playing alongside genre legends like Mayhem, Rotting Christ and, most notably, Lacuna Coil. This was followed by their first invite in 2019 to perform at the well-known Hills of Rock Festival in Plovdiv, Bulgaria with over 50,000 attendees. How important where this tours for you as band?
It's how we got all the experience we have now! By meeting all these legends and people with a lot of experience and stories to share with us We’ve been a fan of Lacuna Coil ever since we were young so for us it was such a great honor to share the stage with them and to have them over at our gig in Romania. Hill of Rock was one of the greatest experiences of our lives so far. They treated us very well and we had such an awesome time! We can’t wait to do it again

Is there something like a true rock scene in your country? If there is, why we don’t about it here? ?
Malta is a small island with the biggest percentage of bands. I think the rock scene is very much alive but we are very limited on how many gigs we can do and how much money we can actually get by just playing metal

Living from you music is possible?
Unfortunately it is not possible at the moment but that’s what we are working on. Even if the band becomes self-sustainable , we’re happy with that.

Recent you bring out a brand new video ‘Sinister’ a real sinister song, is there a story behind this song?
Sinister is our perspective on how people tend to judge one another especially us that look different cause of the style we portray and music we listen to. We created the room in Ehren’s (Drummer) bedroom with garbage bags and spray paint , it was very fun!

Is the new album going in that same direction?
This new album is going to be named ‘’Perspectives’’ and it’s going to be about different perspectives in life from different people that we would want to talk about and not many people tend to do.

Let’s look at the future, what are the future plans for the band? Going on tour hopefully I guess? And maybe in Belgium to?
We have a couple of shows and tours booked this year if they don’t get cancelled due to Covid. Belgium is a place we really want to visit and have shows there but so far we have nothing booked there yet.

What are the ambitions of Decline The Fall next to world domination, something that everyone want this days?
To see as much as possible from the world is one of our greatest ambitions. We love traveling and to share our music with all these beautiful places is a dream

Is there also something like a ‘end goal’ ? or you not busy with that?
We don’t have something like a ‘end goal’, I mean, death is an end goal (haha) I guess. But no we’re not busy with that. We always see what’s the next step.

Is there something more you want to tell our readers?
If you want to know more about the band visit www.declinethefall.com  !

Thanks for this nice interview, hope to see you on stage soon, especially in Belgium of course

KLEIN - For play our music live  it’s important when people are standing and when there is this connection between us and the people in front of us

Jérôme Klein trained in piano and drums at the Conservatory of Luxembourg. Then he went to the jazz department of the Brussels Conservatoire where he graduated with a degree in piano, drums and vibraphone. From classical to pop rock and free improvisation, the artist practices his art on various stages. After the release of a first EP a few years ago, KLEIN, led by Jérôme Klein, released a stunning first album at the end of December entitled 'Sonder', an adventurous, colorful record. You can read the review of this EP here , we also had a nice conversation with Jérôme and sounded out plans for the future.

You trained in piano and drums at the Conservatory of Luxembourg. Then you went to the jazz department of the Brussels Conservatory where you graduated with a degree in piano, drums and vibraphone. How did everything else work out for you because you did classical as well as pop and jazz I think? Tell us a bit more about yourself
When you start playing music, you often begin with classic music. I indeed was trained in Luxembourg, because I was born there and lived in Luxembourg. I learn to know jazz and improvisation music quite late, when I was 17 or 18 years old. Back in the time there was also pop and rock music. But the training was always classic indeed, specially piano.  That was the first instrument, I also did classical percussion. Then I discover jazz and went to Brussels to study jazz. There I did jazz drums , vibraphone and jazz piano. It started to get a little bit too much doing the three instruments. So , after three years I did the master in drums.  That’s how I get in Belgium, I lived in Brussels for ten years. I learn to know the scene back then.

There is indeed a big jazz scene in Brussels, not only there, but I been going to some jazz concerts in the neighborhood of AB
The music scene in Belgium is glowing, the styles of music are very diverse.  Not only in Brussels, but I lived there and there is that mix of Wallonia and Flemish in one city.

What were the highs and lows until now?
The highs are always when we can play for a crowd of people, touring around the world. When we released the first EP in 2018/2019 we been everywhere in the world, it was an amazing time. Three  times in India , went to Korea, want to Canada. I mean we were going on tour like everywhere, also in Europe. So , that was the highs. The Lows? That’s the time we living in now I think that’s not only for us. In 2020, when we were on the highest, it stopped because of this corona thing. That was the low moment. And that is the high and low at the same moment actually. Meeting people where the highs, three times in India was something very special. Good and bad at the same time, because it is another country and another culture.

India looks like something interesting? . We know very little about it here in the West, what is it like to perform there, do you think you would like to live there?
Here we only see pictures or what’s on TV. But you have to be there, to see it. It’s a whole different world. We were touring there, and were glad to be back home. It was a little bit to much, in good and bad way, but we gone back there. But living there? No, it’s too much, really too much. Living here is a lot more slow done than there, it’s really going to fast there, no I would not like living there. Too much people, too much going on and to hard living there I think.

Who are your main influences?
That’s a difficult question to answer, it goes in so much directions. There are so many music styles and bands I listen to. It’s very divers. For this album it’s a mix between jazz and also pop influences. And also electronic music. When I listen to electronic music this influence are artists like those American producer  SON LUX and that English guy  SOHN I also like jazz from the  traditional  to modern jazz. Improvisation on music I like the most. Because I was doing vocals on this EP I also discover singer-songwriters.

At the end of December you released a stunning first album called 'Sonder', an adventurous, colorful record.  How was the general response?
The band is now existing for three or four years, it was a long waiting for the fans. But people did not know what to expect. We got very good reactions actually. In Belgium, France and Luxembourg. But actually also in German. And that was very surprising. Soo we hope to go more there to play live, in Germany. And Belgium of course. And France, our label Cristal Records is a French label. So they can help us to play there, I’m also half French. In Luxembourg we really in the middle between France, Belgium and Germany. It’s nice to be in the middle of it.

In addition to your own virtuoso contribution, you are also surrounded by top musicians, how and where did you find each other, so how did this cooperation come about?
We know each other very , very, very long actually. Charles Stoltz i know from high school back then. Pol Belardi I did about the most projects together with. Since 20 years. And Niels Engel , who play drums, I have meet 15 years ago. So yes we have much experience true a lot other projects together. Next to that, they kind of know my taste in music. So they can really relate to that. The perfectly where to push it or bring it up, to bring it to a higher level.. And also Pol Belardi, who play vibraphone is also a multi-instrumentalist. He plays bass, piano and drums. Sometimes we mix together, and play a different instrument. It’s like a family working with this guys is wonderful.

That explains a lot to me. It’s something I just hear and feel that you guys really perfect touch and complement
It’s nice to see that you really hear that. We next to play music together, also very good  we friends that’s important. We love together, share together there is that chemistry on stage… and glad you hear that on the record to .

Personally, I was especially impressed by that surprising and colorful, I compare it to a Picasso painting where you keep discovering something new when you look at it. The unexpected turns are what make it so fascinating. Do you agree with this statement and was that a conscious choice?
There is a lot different information in this album. And also its music that is always involving. Because of this improvisation, you not get everything on the first listening. When we play concerts that is important to, because there is always that improvisation. We never stay on the same path, that’s the way we really like doing it. And when you listen to the album, you find that there to. Small things actually.

There is also a rather dark and melancholic side to 'Sonder' - is that a conscious choice? Are you melancholy?
I feel comfortably in that melancholy and dark side, not really sad. It’s a bit like the Belgium weather, grey and raining, but for some reason I feel quite comfortable in that situation. That’s what that dark side is coming from. But it’s not something bad or to sad.

There is also a personal story behind some songs. Some songs are  about fake, about how people pretend, especially on social media, that their lives are great. Can you tell more about it? It's very topical, actually.
It’s not only about social media, but it’s the fact that people need to fake that they are be somebody important or something like that. Everywhere on TV, advertising, and social media there is nothing real anymore. There are no idea’s anymore , they just doing it because they think they need doing it.. it’s all to Fake this days, social media is a example of that. that confusing me a lot. Corona made this things worse. I need the real stuff, there are too much people pretending.. that’s sad. And that’s why the text also going about the times we living in with this corona stuff.

An advantage of these coronation times for a journalist? if you are without questions, you can always ask (haha); how did you survive these times? and was it or was it not an extra source of inspiration?
It was a source of inspiration because we had a lot of time. We wanted to get this album out in 2020 actually. It came out one year later. We did a lot work before. We could go deeper into it, because we not hat the stress to bring it out fast. We had just one year more time to release it. It of course was hard because we could not doing concerts and things anymore, but at the other hand we had time… and  that helped us a lot to work on this album

At the other hand, some bands quite in this days, it are difficult times. Did you feel that you came out stronger? Didn't the fact that you couldn't perform anymore and had too much time on your hands create doubts?
There was a month where things really stopped. That was a difficult moment, because we not know what to do and where we had to go. As an artist you need to create. And need doing something, that was a really shock for us as musician and artist. But most of time we stay being creative with this project, and therefore I think we continue with what we been doing. Because it not stop or something. In some way this times was good for creating things for many artists. I even think the next years there going to be a lot releases from many artists because they been so creative in this times that they had time for doing that.

Some other part I like about this album. Is the singing part, it not happens much in jazz relegated records.. again a conscious choice? I like your voice btw
The idea was to have a voice in it. In the beginning the idea was to invite other singers, not that I would do it. I never sing before, it’s new for me. At the end we had something like, if we want tour and play it live it’s not easy to aske a singer every time, so we made this decision to do the singing part myself. It’s nice doing it, in jazz you can say a lot with instruments. But with words it’s more explaining and intense when you can sing .and also because this album is a mixture of jazz and pop we thought it would be good to have this singing part in it. It also bring a new color into the music that you can sing it.

Like we said. Performances are still sparse, but still, where can we see you live soon and what are the further tour plans?
The time to create this record was pretty bad because we could not play it live. But we not  wanted to wait another year to release it. We had a tour plan we should have play in Denmark. There are some concerts planned. We play in Luxembourg, we also have a booker in Belgium, we play some shows with this Belgium duo Glass museum. We play in Italy, in April. Soo it’s coming, but right now for December and January it was all canceled . the album is still fresh and new, so I hope from April on we can go back on tour.

I have doing some concerts with masks on and seating places..
For some concerts, like jazz , is nice doing that. But we not want do that anymore, for our music it’s more nice when people are standing and when there is this connection between us and the people in front of us. It’s better than nothing, but it’s not the same kind of experience.

And other plans, new music already or inspiration for new projects? what does your future look like?
There’s always plans. There is a new song coming out next month. I also play for other people and other projects. I play with this Belgium band NextApe. A new album coming with Ben Wendel  a great American saxophonist, that is for next year. I also doing something with a nice singer in Luxembourg Claire Parsons. Also a new album coming out there, so there is a lot of projects and plans. For this plan KLEIN we really looking forward to play live, that’s the biggest plan with this band. We actually more a live band, creating things on stage.

I had a interview with a band, and they said they could not create new music as long the circle is not round. Writing songs, release an album and the next step is play the music you released on stage.. you think the same way? Is it impossible to create new songs, before you really play the past release live?
That’s true, if you not play the music live it doesn’t make sense. We really live two year in the middle, before we can close the cirle.

You indeed also play in other bands. How do you find the balance between the two: front man/sideman? And what are the future plans with those other bands?
It’s something really different when you sideman in en a band or be front man of a band. With KLEIN it’s really my songs. I doing everything myself , also looking for bookers and things. As sideman it’s a lot easier. U just need to be there and doing you stuff. It’s just more intense do work on you own project. Sideman is sometimes nice because you can just think about the music. And that’s the biggest different. And about the balance? I begin to say ‘no’ sometimes you know. It’s not good to do too much different stuff.. It’s occurs hard to say no because I want to play live and stuff, but for the creative process I sometimes just need doing that. Better for me, and the project to. If you doing too much, and you can’t do it 100% , it’s better to say ‘no’ sometimes because otherwise it gets too much..

What are you ambitions as musician and with KLEIN (or other projects) and is there something like a ‘end goal’ or something like that?
There is never an end goal. You always have some goals, but when you reach one goal, there is another coming up. You always learning; the goal and ambitions for us is to play as much as possible, to play in nice venue like Ancienne Belgique or something like that. Even its jazz music it’s still poppy, so we can reach that level to play in clubs like that. and making new albums and things, just keep creating and play live more and more is the most important ambition. And also the fact of living out of the music would be nice. At the moment I’m teaching music to. It was a goal to make a living of my music, but that’s more difficult now. Also selling music is not easy this days, and corona not made it better. You sell some LP’s of course but not CD’s and stuff anymore. Because of streaming the artist not get so much at the end , and that make it’s not easy to reach that goal.

The good thing about streaming (and social media) is that people in , let’s say Japan, find you music more easy than it was without that. So why still release albums than, if it’s so difficult to sell cd’s?
It’s true that thanks to that people can recognize you, that’s why you need to play live. There are still people who listen to music, and want the object that’s why we still release, there is still a big crowd on people want buy, that’s why I keep doing it. The younger generation listen to Spotify but still want to buy vinyl, for those people we keep doing it. But play live is maybe more important for a artist than it was before.

Thanks for this nice conversation, I hope to see you on stage very soon

De Brusselse bassist Michel Vrydag wordt gerespecteerd in de jazz middens. Hij heeft er al een pak projecten opzitten. Op zijn nieuwste project 'Mapping Roots' laat hij zich omringen door twee virtuozen die dezelfde speelsheid en zin in improvisatie hebben, Bram Weijters (Piano) en Daniel Jonkers (drums).
Het dubbelalbum ‘First Daylight’ bevestigt dit. De negen minuten lange song “First Daylight” toont z’n muzikaal gelaat in deze samenwerking, ingetogen als extravert, waarbij de heren elkaar aanvoelen en blindelings vinden in het oneindig improviseren. Lekker loos gaan in een wervelstorm van drums, bas en piano horen we op “Dharma”. Er ontstaat een onaardse magie.
Op elke song worden we aangenaam verrast door die verschillende tempowissels en de wendingen. Avontuur en improvisatie dus.  Luister maar eens naar “Tales of thousand Lakes”, “Rising tide” en “Ballade”. Ook de tweede cd is meer dan de moeite op dit vlak, en overtuigt.
Wat een veelzijdigheid op die veertien nummers.

First Daylight
Michel Vrydag Mapping Roots
Unit Records

CD1 1. First Daylight 09:01 2. Dharma 04:57 3. Tales of a Thousand Lakes 13:19 4. La Société du Spectacle 06 :17 5. Rising Tide 05 :15 6. Septentrion 07 :11 7. Ballade A3 07 :27
CD2 1. Les Moutons 06 :03 2. Chant 03 :01 3. Worlds 02 :52 4. Treize 07 :09 5. Bright 04 :19 6. Réminiscence 06:15 7. The Way of The Wizard 05:02

Diederik Nomden is een Nederlandse topper, groot geworden bij The Analogues, waarin hij zijn uitzonderlijk muzikale talent kon tentoon spreiden. Toetsen, gitaar, drums, zang, hij beheerst het allemaal en wel op zo'n geweldige wijze, dat hij één van de beste muzikanten van Nederland is.
Hij speelde ook bij bands als Johan en Daryll-Ann en werkte samen met Jacob de Greeuw. In 2014 begon hij met vier gelijkgestemden The Analogues, een Beatles tribute; wat een wijze hoe ze het aanpakten.
Ook solo liet de man van zich horen. Met ‘Wingman Returns’ wist hij ons te overtuigen in 2019. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Nu is er de nieuwe plaat 'Parallel Universe'. Nomden bewijst wat een uitzonderlijke parel hij is binnen die wereld.
Songs als “Parallel Universe”, “Tenessee Ride” of “So Long” konden zo van The Beatles zijn in instrumentatie als in de vocals. Op elke song hoor je een veelzijdig muzikant, één die veel gevoel in zijn songs verstopt en niet bang is om zijn comfortzone te verlaten. Emotievolle catchy pop songs dus.  Check verder “Happy when it’s raining” en “Wasteland” maar eens. Nomden heeft er een duidelijk patent op. Ze schitteren in eenvoud en doeltreffendheid, het sublieme dat The Beatles beroemd maakte.
Het album wordt afgesloten met het breekbare "No Better Place to Be" , opgedragen aan zijn vader Jan Nomden. Een prachtige, pakkende ode.
Nomden brengt met ‘Parallel Universe’ catchy materiaal op speelse wijze , erg sfeervol , gevoelig en melancholisch van aard.

Sing-Songwriting
Parallel Universe
NOMDEN

Tracklist: Parallel Universe (3:54) Tennessee Ride (3:06) So Long (3:19) Happy When It's Raining (3:32) Miner (3:14) Wastelands (3:03) Piece of the Pie (3:07) Take It or Leave It (3:51) Masquerade (2:14) No Better Place to Be (2:40)

Brazzmatazz bracht met ‘Live At JGG Studio’, een selectie van brassband bangers, een live sessie met vijf gloednieuwe nummers en twee klassiekers. We krijgen  een voorproefje van hun energieke steampunk live shows, die drum'n’bass, funk tot Balkan toevoegt , en ja zelfs we horen een piraten lied! Er zijn bijdrages van drie van hun saxofonisten en een verdwaalde trompettist. Een brassband dus , die een sterke groepsinspanning levert. zowel in het schrijven als in het opnemen.
Het werd allemaal vakkundig  opgenomen in de Johnny Green Giant Studio en gemixt en gemasterd door geluidstechnicus Jonas Nyaarr (GoTo11).
Het combo verdient een vermelding … Sanne Werkers (leider van de band), Dylan Meersman (trompet), Leen Bervoets (trompet), Miro Demol (trompet), Pieter Verraes (trombone), Jasper Braeckman (trombone), Kwinten Van De Keere (altsax), Bartas Boots (altsax), Bauke Meersman (tenorsax), Stein Nuyts (tenorsax), Mathias Van Severen (baritonsax), Wim Michels (bastuba), Joël Dockx (bastuba), Klaas De Koninck (snaredrum), Jonathan Glorie (basdrum) en Emiliano Della Giovanni (percussie) … Ze zorgen  voor een feestelijk gevoel en  stemming. Wat een live beleven.
Ze zorgen voor een uniek sfeertje en live ervaren door dit variërend klankentapijt. Alsof je met hen in de zaal staat!
De speelsheid, humor en virtuositeit van het podium, vind je evenzeer op plaat . Dat is hoe een live album echt moet klinken. Missie geslaagd.

Brassmusic/funk/steampunk
Live At JGG Studio
Brazzmatazz

Tracklist: Fistycuffs (Live) 03:12 Clockwork Concerto (Live) 05:48 Up Across And Down (Live) 03:38 Barrage (Live) 05:16 Ocular Phenomena (Live) 06:22 Tiny Tiger (Live) 02:50 Walk The Plank (Live) 05:38

Fred Hersch is een begenadigd piano virtuoos. Op de nieuwste plaat 'Breath by Breath'  werkt hij samen met het strijkerskwartet Crosby Street String Quartet. Resulaat: meditatief overtuigend!
Ingetogenheid … “Begin Again” is er meteen eentje die het onderstreept en experiment  toelaat. De viool werkt bedwelmend , hypnotiserend. “Awakened Heart” , “Breath by Breath” en “Monkey mind” zijn intiem , dromerig. Een mooi klankentapijt. Een gevoel van stilte overheerst. “Rising, Falling” en “Know that you are” zitten verder in deze richting.
De plaat in z’n geheel beluisteren, is nog het best . Elke song biedt net dat meditatieve aspect, verwezenlijkt door Fred Hersch en zijn muzikanten; dit zijn Drew Gress -contrabas, Jochen Rueckert - drums, en Rogerio Boccato - percussie (op “Mara”) alsook  de strijkers van Joyce Hammann - viool , Laura Seaton - viool, Lois Martin - altviool en Jody Redhage Ferber – cello.
Hierin is Fred Hersch een sterk componist , die z’n virtuositeit onderstreept en deze ingetogenheid kadert met z’n gezelschap in nieuwe elementen.

Tracklist: 1 Begin Again 2 Awakened Heart 3 Breath By Breath 4 Monkey Mind 5 Rising, Falling 6 Mara 7 Know That You Are 8 Worldly Winds 9 Pastorale (homage à Robert Schumann)

Piano/Jazz
Fred Hersch
Breath by Breath

Met 'de doden hebben het goed' trilogie had Wiegedood zijn stempel gedrukt op het donkere en grauwe binnen de Belgische muziek, ze spreken daarmee zelfs een heel ruim publiek aan. Na zo een klassieker nieuw werk uitbrengen was een moeilijke opgave. 'There's Always Blood At The End of the road' bevestigt hun muzikaal kunnen binnen die black metal.
Al meteen klinkt het verschroeiend, luid en hard, “FN SCAR 16”; Wiegedood blaast!
Het is een rauwe trip in een duister landschap. Je hoort wel een meer melodieuze insteek in  sommige songs.
Het verdriet van hun trilogie willen ze achter zich laten, de bladzijde omdraaien en ietwat ontspannender klinken.
Ze behouden hun donker muzikaal pad. “'Nobless Oblige Richess Oblige” klinkt staalhard.  Op de daarop volgende songs “Until it is not” en “Now will always be” krijgen we een waanzinwekkende chaos. “Wade” onderstreept een luguber, ingetogen  sfeertje en staat open voor experiment.
“Nuages”, ”Theft and Begging”  en het  wondermooi afsluitende “Carousel” behouden hun stijl, maar tonen evenzeer een avontuurlijk karakter, o.m. door de uiteenlopende zang , de tempowissels  en de  melodieuze lijnen.
'There's Always Blood at the end of the road' is op die manier de perfecte opvolger van hun trilogie; hun donkere meer extreme muziek mag gehoord worden.

Tracklist: FN SCAR 16 - And in Old Salamano's Room, The Dog Whimpered Softly - Noblesse Oblige Richesse Oblige - Until It Is Not - Now Will Always Be - Wade - Nuages - Theft and Begging - Carousel