Mighty Oaks - Culture cannot be only measured with economic parameters. Culture can be extremely inefficient from an economic point of view. Still we recognize its vital importance for humanity

Berlin based Alt-indie outfit, Mighty Oaks, return with a brand new track 'Mexico’, lifted from the band's forthcoming album due this summer through Howl Records.
Drawing on a myriad of influences from indie, pop, folk and soul, the disparate trio, hailing from America, England and Italy respectively, deliver an escapist, positive message on new single 'Mexico', offering us the perfect respite we all need right now. Following this release, we had a nice conversation with Claudio Donzelli .
Of course, we also talked about life in these times and future plans.

Mighty Oaks were founded in 2010 and are based in Berlin. According to Allmusic, the group performs "tight, three-part harmonies and exuberant, largely acoustic folk songs." Agreed, or not?
Wow, are we on Allmusic? Is it still a thing? I thought it was some experiment of the 2000s (laughs). Yeah, I think it still represents us pretty well!

Haha nice! What is the story behind the band name?
There’s an English proverb that goes “mighty oaks from little acorns grow”. We thought it was representative of what we were trying to do as we moved the first steps as a band: join forces to make something bigger than we could have achieved on our own.

After releasing your debut album ‘Howl’ in 2014, you had the opportunity of touring with Milky Chance and performing at many festivals. Can we speak of a milestone here which opened many doors?
We had already toured Europe extensively when Milky Change invited us to join them for part of the tour in the US. In Europe things were going already pretty well but for the US market definitely, that was a milestone. We got to play in front of many people in some of the best venues over there.

What are the other big milestones for the band?
We started with a big milestone! In June 2013, before we even recorded our first album, we got to play in front of 22k people before Kings of Leon in Berlin. That was and still is the biggest show we ever played. It was awesome.

Are there also low points in all these years?
Since the pandemic hit in March 2020, of course, it’s been quite hard for us, like for other musicians. We had to give up what we loved the most doing, which is playing shows. There have been moments of despair as it wasn’t clear at all when we would be able to play shows again.

What is the biggest change in these more than ten years within this music world, besides digitalization and the power of social media?
What sticks out for me is the merging of all music genres. The amount of promiscuity in terms of genre, style is mind-blowing and that’s extremely healthy for our culture. Another thing that I noticed is that there are many mainstreams now, which I think it’s interesting and also good for our culture.

Did you have any sort of inspiration while growing up from any certain artists or genres? Have those inspirations helped influence the sound or style of Mighty Oaks in any way?
Personally, I’ve always been into bands, form the 90s, throughout the 2000s. Radiohead, Coldplay, Death Cab for Cutie, Athlete, Snow Patrol, etc. I’ve always been fascinated by the orchestration of guitars in the context of bands. I think Radiohead did it better than others in their first 3 albums and I think that still plays a role in my musical voice.

The reason for this interview is the new record 'Mexico', the process of writing songs and releasing this record has been different because of corona, did that influence the writing process?
Definitely, this album is and will always be connected to the Corona pandemic. It’s a crisis that invested everyone no-one excluded. We wrote in response to what was going on last year.

Together,  you guys decided to record the songs in Hooper’s home studio, Recording at home, in this make-shift basement studio, was a little adventure in itself. True?
Absolutely. It’s been a first time for us and it’s been a lot of fun too! There is a deeper sense of care and ownership that feels really good. We basically lived together for about 6 weeks, working, hanging out and eating together for a whole day at Ian’s place and then home to our families for the night. It was a really nice time.

How have you as a band, musician and also as a human being survived these rather 'strange' times until now?
Music! Music kept us focused and sane during this crazy time.

How do you personally think that the music to culture sector will survive these times?
It will survive where there is understanding that culture is a valuable thing, that makes sense to invest on. It will survive with investments taken from the nations’ budgets to support lockdown and reopening. In some places it will suffer more than in others, I’m afraid. Culture cannot be only measured with economic parameters. Culture can be extremely inefficient from an economic point of view. Still we recognize its vital importance for humanity.

I have listened to the record. I think it's a very dreamy, somewhat melancholic record with a dark side but also light-footed, a beautiful flirting between dark and light. agree? Your opinion please?
All that, I agree with you! It’s a broad spectrum of human emotions.

What are your personal expectations about this new album?
We always hope that a new album will find its listeners, will grow in them and will bring them to our shows to celebrate live with us. It’s sending music into the world so that it will send people to us. It’s a wonderful cycle that we hope to do again and again.

Live performances are out of the question for the time being, but are there any tour plans?
Yes! We’re planning a European Tour for Spring 2022! All dates have been announced and tickets are already selling on our website mightyoaksmusic.com

A possible performance via live streaming? And what is your opinion about this phenomenon?
It all started with Chris Martin doing a couple of live streaming performances on Instagram thoughts “why not?”. I thought it was cool, but then there was this huge gap between some really bad quality performance and some other people who thought “wait a second, maybe we can produce them better and charge people for it!”. Interesting phenomenon but not really attractive for us. We haven’t done anything like that, we didn’t feel like to be honest. We’ve been busy making new music and at home with our families and there was little space for anything else.

What are the further plans (as far as plans can be made)?
We hope to be able to play some open-air shows this summer and to get back to writing new material in the fall.

After all these years, are there still any goals or ambitions, or are you not working on them?
It’s only been 7 years and 4 albums since our debut, I feel we’re still a relatively young band which is exploring and evolving album after album. The main ambition is to be able to do this over and over again.

Pics homepag @Studio Marco Fischer

Thanks for this nice chat, hope to see you soon on one or other stage

TURF - De taal waarmee je opgegroeid bent, en die je dagdagelijks spreekt, is de Taal waar we ons het best mee kunnen uitdrukken

TURF is een gezelschap uit Roeselaere die het begrip 'experimenteren' heel hoog in het vaandel draagt.
In het West Vlaams staat 'turf' synoniem voor geconcentreerd, ingedikt. West-Vlaanderen is ook de uitvalsbasis van het trio dat onder die naam elementen uit de stonerrock combineert met harde rock, punk en een scheut absurdisme. Stichters zijn gitarist Wim Wallays en drummer Steven Duyck die puberden met Barkmarket, Jon Spencer Blues Explosion en Sonic Youth en in aanloop naar Turf duizend en één nacht met dertien groepen en een ongeluk diverse podia bestormden.
In 2014 hernieuwden ze hun samenwerking met wekelijkse porties teringherrie in het repetitiekot. Even later kwam Rino Feys het duo versterken met zijn West-Vlaams voor gevorderden.
Onlangs bracht TURF een nieuwe single op de markt ‘Vloage’, https://www.youtube.com/watch?v=2BCAYR51rjU
Het moment nu om de band eindelijk te  interviewen , het werd een gezellige café babbel, vanop afstand en via ZOOM, met de vier bandleden: gitarist Wim Wallays , drummer Steven Duyck, zanger Rino Feys en bassist Tom Denolf.

Wie, wat is TURF? Hoe is alles begonnen. Vertel een beetje meer over jezelf?
Steven: Ik en Wim hebben de band opgericht, als duo. Als jonge puber heb ik zelf in verschillende bands gespeeld. Heel lokaal en zo. Na een tijdje is dat wat weggevallen. Na negen jaar stilliggen had ik een advertentie geplaats. En daarop heeft Wim, die eigenlijk al een kennis van vroeger was, prompt op gereageerd. Op mijn zolder thuis hebben we dingen uitgeprobeerd. Onze muzikale achtergronden liggen wat in dezelfde lijn. Toen was het puur instrumentaal. Dat resulteerde in veel lawaai maken met een hoek af (haha) toen is Rino erbij gekomen met zijn typische West-Vlaamse teksten en gezangen. En toen is het eigenlijk ook de experimentele kant beginnen opgaan. Toen Tom er in 2019 is bij gekomen is het helemaal ontploft, en nu staan er totaal geen grenzen meer op.
Tom: Ik ben dus eigenlijk ook drummer, ik wil hierbij even aanvullen hoe ik erbij ben gekomen. We moesten spelen met een andere band, ik zag TURF optreden, en snapte meteen de humor van deze band. Ik stond de hele tijd te lachen ik snapte dus direct waar TURF het over had. Ze hadden ook ernstige nummers, en die brachten ze ook heel serieus. Net dat contrast tussen humor en ernst vond ik zo prachtig.  Enige tijd later, (ik was ondertussen al gestopt bij mijn andere band) hielden mijn vrouw en ik een groot feest en kwam Turf bij ons optreden. Daar is de bal aan het rollen gegaan, denk ik.

Hoe omschrijf je jullie muziek?
Rino: Dat is inderdaad een gigantische moeilijke vraag om te beantwoorden. Een bont allegaartje van stijlen, we vinden het zelfs heel leuk dat je ons niet zomaar in een vakje kunt duwen. Eclectisch noemen ze dat, of experimentele rock zoals je wil.

Ik lees vergelijkingen met een Barkmarket en Jon Spencer Blues Explosion; hoe sta je daar tegenover?
Rino: Dat zijn twee namen die Wim en Steven naar voor brachten als referentie punt toen ik erbij ben gekomen. Al denk ik dat het nu niet meer zo opgaat eigenlijk. Maar in het begin dus wel.
Wim: Terwijl Steven eerder liefhebber was van Helmet of Tool was dat bij mij eerder The Smiths of Pixies, in die richting. Maar wat gitaar en drum betreft neigde dat zeker naar Jon Spencer Blues Explosion en Barkmarket, zeker en vast. Maar dat was dus heel in het begin, ondertussen is het – zoals Rino al aangaf – alle stijlen door elkaar. Vier verschillende mensen, met vier verschillende ideeën en we staan voor alles open. Dat is TURF anno 2021

In 2017 verscheen het Turf debuutalbum ‘Reuve’ en vorig jaar begon de band opnieuw muzikaal te experimenteren wat resulteerde in nieuwe nummers. Waarom heeft het zo lang geduurd? En waarom net nu in deze corona tijden?
Rino: We waren vooral veel aan het repeteren, maakten nieuwe nummers en hadden wekelijkse repetities maar er kwam nooit echt een opname van. We hebben wel enkele dingen uitgeprobeerd, maar waren daar niet echt tevreden over dus daar is niets mee gebeurd. En toen is in 2019 Tom erbij gekomen. En dat heeft ons die extra ‘push’ gegeven die we nodig hadden.
Wim: We hadden ook enkele projecten tussendoor, dat is ook een reden waarom het wat langer heeft geduurd, omdat we daar mee bezig waren. Zoals de theatervoorstelling ‘Altijd ergens Oorlog’ een voorstelling met acteurs en twee groepen wij en Bleulink.
Rino: Die theatervoorstelling hebben we een maal gedaan en dat was een ongelofelijk succes. Een fantastische ervaring, dat was helaas net in November 2019 voor de eerste lockdown. We hebben enkel  de première gedaan, maar er is dus achteraf niets meer van gekomen. Jammer genoeg.

Dat theatrale komt ook terug in jullie muziek vind ik, mee eens?
Rino: Ik denk dat Tom daar een stimulans is in geweest eigenlijk. Wij, ik, Wim en Steven zijn introverte personen. We zijn West-Vlamingen en lopen niet naast onze schoenen (haha). Met Tom erbij te komen zijn we toch wat meer in de schijnwerpers gaan staan  Zijn invloed was op dat vlak positief.
Steven: Die aanvulling van de basgitaar is een gigantische verschil. Waardoor je inderdaad prompt andere wegen aanboort.

Een collega schreef “Het is wonderbaarlijk om te zien hoe TURF de negativiteit en rauwheid van trauma’s tot kunst weet te verheffen’’ (Snoozecontrol) . Mee eens? Bewust voor deze aanpak gekozen?
Rino: Tommy had het daarnet al een beetje over, we hebben allemaal een donker kantje. Die eerder donkere kant keert eerder terug in de begin periode , toen ik bij TURF kwam en teksten schreef over eerder  wat donkere thema’s. Sommige songs zoals ‘Reuve’ en ‘Veugle’’ waren op het eerste zicht grappig, maar als je dieper naar de teksten luistert zat daar zeker een donker kantje aan. Dat was eigenlijk een moment opname, nu Tom erbij is gekomen ontsnappen we daar wel een beetje aan en komt de Humor iets meer naar boven. Of toch minder donker dan vroeger. Het is zeker geen weg waarvoor we bewust hebben gekozen, het is gewoon natuurlijk ontstaan.

Ikzelf schreef :’’Vooral je hart compleet ervoor open zetten en bij voorkeur liefhebber zijn van grensverleggende experimentele muziek is de voorwaarde om dit knap stukje 'kunst' te verwerken’’ … Er mee eens? Is het vooral experimentele muziek waar je met je hart moet naar luistern en niet alleen met het gehoor?
Tom: Het is mooi hoe je omschrijft ‘muziek waar je met je hart moet naar luisteren en niet alleen het gehoor’ Feitelijk is dat zo, muziek moet je voelen. Je moet geen virtuoos zijn om goede muziek te maken.  Het moet je raken Het gaat erom wat je daarbij voelt, dat is op zich veel belangijker dan wat je hoort. Een weerspiegeling van bepaalde situaties in het leven.  Bij Turf kan ik die weerspiegelingen voelen, zowel tekstueel als muzikaal. Beiden zijn bij Turf zeer nauw verbonden met elkaar.
Wim: Voor ons is dat zeer belangrijk. We werken niet vanuit een oogpunt dat één iemand een nummer aflevert en de rest daar maar wat moet bijvullen. We werken vanuit een blanco blad waar ieders inbreng even belangrijk is, en daardoor is het muziek dat vanuit het buikgevoel komt en je dus bij voorkeur voelt en niet alleen hoort. Het zorgt er wel voor dat je langer bezig bent aan een song, maar het zorgt ervoor dat het iets is waar ieder van ons echt achter staat.

Je had het over virtuositeit? Nu als je het hebt over puur instrumentbeheersing, spelen jullie wel degelijk hoogstaande muziek. Maar je voelt gewoon de hoge dosis , deels zwarte humor.
Neem nu die song ‘Vloage ‘ (de reden van dit interview); als je het filmpje op YouTube ziet, is het grappig maar er zit dus ook een droevig kantje aan, toch? Drums zijn bijvoorbeeld een zeer overheersende factor om te spreken van die instrument beheersing?
Wim: Direct na de opname stelden we inderdaad vast dat de drums zeer overheersend zijn binnen die song. Ik had een euforisch gevoel door die drum die alle kanten uitgaat. Maar die song is inderdaad een schoolvoorbeeld van hoe we twee aspecten ernst en humor samen voegen.
Rino: Het nummer ‘Vloage’ is het meest complete TURF nummer dat we al hebben uitgebracht. Ik herinner mij dat. In het repetitielokaal vertelde Steven meermaals dat hij zich er niet kon in vinden. En we zijn eraan beginnen werken.. Dat is zo een song die letterlijk vanuit de modder kroop, en doordat we weken na week repeteren groeide dat nummer echt tot wat het nu is.
Steven: Zoals Rino zegt was het een nummer dat me niet echt kon boeien in het begin, maar door op elkaar te reageren is het echt gegroeid. Na een tijdje zat het, net door dat echt intens samenwerken, echt goed. Het is op die manier vreemd maar ook heel leerrijk dat een nummer dat eigenlijk niet mijn ding was, plots bovenaan het lijstje staat van favoriete songs. En dat komt dus zeker door die samenwerking waarover hier al sprake.
Rino: Subtiel gaat die song over corona en het absurde van de hele situatie. Telkens het goed gaat en je denkt dat we eruit geraken is het plots slecht, dat roept vragen op. Dat zit subtiel ook in de tekst. Maar de tekst is vooral met wat iedereen dagelijks bezig is. Naar de bakker en de beenhouwer gaan, valt het op dat het weer een onderwerp is om het ijs te breken. Als je ouder wordt besef je pas dat dit toch een constante is in het leven, hoe dat weer zo een invloed heeft op je dagelijkse doen en laten. Dat wilde ik ook in die tekst naar voor brengen. Dus ja, het is het complete TURF nummer geworden.
Steven: En wij zijn dan  van die mensen als de zon buiten schijnt, die binnen in de regen gaan zitten (haha) (is verwijzing naar de clip ‘Vloage’)

Hoe waren de algemene reacties op dat debuut eigenlijk, en heeft het bepaalde deuren geopend naar een ruim publiek?
Rino: We hebben zeer veel reacties gehad van mede muzikanten, en ook muziekliefhebbers vooral de meest geschifte types die naar onze optredens kwamen. Ook toevallige passanten die er niets van begrepen, maar de harde kern die op ieder optreden aanwezig is, kon het wel smaken, daar doe je het toch voor. Grote deiningen heeft dat debuut niet veroorzaakt maar het was een mooie start. Het was ook in eigen beheer.

Welk genre publiek willen jullie eigenlijk bereiken met TURF? Kunnen jullie hier een ruim publiek mee aanspreken denk je?
Steven: Uit de optredens die we hebben gedaan tot nu toe, blijkt dat ons publiek zodanig gevarieerd is. Zowel van genres als leeftijden. Maar eigenlijk maakt dat niet veel uit. Er zijn bepaalde groepen die worden aangesproken door de teksten van TURF. Er zijn andere die meer te vinden zijn voor de stevige drum, gitaar en baslijnen. Het kan dus wel degelijk een ruim publiek bekoren. Het zou een beetje arrogant zijn om te zeggen we spreken alleen dat bepaald publiek aan.

Is de richting die jullie willen uitgaan iets naar bijvoorbeeld Normaal (Nederland) of Belgian Asocialtity die toch ook humor verbinden met hun ernstige muziek?
Rino: Ik had daar toen we naar hier afzakten over nagedacht, en kwam eerder bij de band Ween. Er is totaal geen verband tussen onze muziek of deze van Ween. Maar Ween is wel hilarisch. Het ene moment humoristisch, het andere heel ernstig. Je weet het soms niet meer. Het is een band die die eigenschappen tot een geheel weet te verbinden, en daar zit dan weer wel een verwantschap met TURF.

De reden van dit interview is  - zoals ik zei - de nieuwe single ‘Vloage’; mijn West-Vlaams beperkt zich tot ‘Wuk’ … Waarom in het West-Vlaams?
Rino: In die periode was ik bezig met een cabaret duo maar dat was een beetje stil gevallen. Wim had me uitgenodigd om eens te komen kijken met wat hij bezig was. Maar om op je vraag te antwoorden. Het West-Vlaams is de enige manier waarop ik me echt kan uitdrukken. In het schrijven is dat anders, maar in het spreken druk ik me het best uit in mijn eigen dialect. In het West-Vlaams ga ik gewoon naar de kern van het verhaal, wat  me niet lukt in het Nederlands. Laat staan in het Engels. De taal waarmee je opgegroeid bent, en die de dagdagelijks spreekt is de Taal waar we ons het best mee kunnen uitdrukken.

De Taal waarmee je opgegroeid bent, is inderdaad belangrijk, ik vraag me oprecht af waarom men altijd in het Engels wil zingen en niet in het Nederlands of Vlaams? Maar als je een ruim publiek wil aanspreken is misschien het Engels wel belangrijk; je mening graag?
Rino: 'Het Eurosongfestival is een mooi voorbeeld wat dat betreft. Vroeger moesten ze in hun eigen taal zingen. En plots moest dat niet meer. Het was dus een vorm van oneerlijke concurrentie, als je niet in het Engels kon zingen. Dus hebben ze dat veranderd, iedereen mag nu in de taal zingen van zijn keuze. Dus kiezen ze nu bijna allemaal voor het Engels (lacht).

Wat zijn de toekomstplannen? Komt er ook een full album uit wanneer?
Tom: We hebben een album opgenomen in een studio in de Ardennen.  We hebben bewust een locatie gekozen waar we op afzondering konden gaan, weg van de drukte. Het is een studio waar we ook konden blijven slapen. We  konden dat ook hebben opgenomen in West-Vlaanderen of bij mij thuis, maar dat zou anders zijn geweest. We wilden dus vooral een samenhorigheidsgevoel creëren. Een vibe die je enkel hebt als je samen een periode  afgezonderd bent in een ruimte waar je enkel samen muziek aan het creëren bent. Die vibe kan soms magische momenten teweeg brengen.

Laten we het ook even over deze coronatijden hebben, hoe heb je deze periode als band, muzikant en mens overleefd? En heeft dat ook invloed gehad om het maken van nieuwe muziek?
Wim: We zitten nu in quarantaine omdat enkele gezinsleden wel besmet zijn dus we worden er nu mee geconfronteerd. Deze periode heeft dus wel een invloed gehad op de werking met de band. De nummers waren al gemaakt, maar er is altijd veel extra werk aan verbonden om er van alles bij te zetten, en dat ging toch wat meer moeizaam door die lockdowns en het niet mogen samen komen. Om alles dus af te werken, en dat heeft dus voor heel wat vertraging gezorgd binnen het concept. Dus ja het heeft zeker een invloed gehad op het verwerkingsproces.
Tom: Vergelijk het proces met een huis dat in de ruwbouw staat en nu zijn we het tijdens deze corona aan het aankleden, en dat vergt dus wel meer tijd en aanpassingen dan buiten coronatijden.
Rino: We waren heel druk aan het repeteren in die corona tijden, en aangezien dat niet mogelijk was en heeft Tom zich tevreden moeten stellen met werken aan de nummers. Op dat vlak heeft de plaat die er zit aan te komen, de tijd heeft gehad om op een rustigere manier te worden afgewerkt doordat er dus geen druk stond om vlug, vlug werk af te leveren; Ook omdat we toch niet anders konden door die corona.

Als ik het goed begrijp heeft die Coronatijd voor meer productiviteit gezorgd, dat je alles op een rustiger tempo kon afwerken dan dat je dat bijvoorbeeld moet combineren met op tournee te gaan of zo?
Tom: Een opname moet je sowieso kunnen laten rijpen, vind ik. Ik vergelijk het weer met een huis dat je koopt, het heeft geen zin om er impulsief  en overhaast alles te beginnen aan verbouwen en inzetten. Rustig aan en laat de creatieve inzichten op je af komen. En dat is bij een plaat maken ook zo. Dus op dat vlak ja,.

Vanaf nu kan optreden voor 50 man terug, nog een beetje beperkt maar er zijn perspectieven. Zijn er al plannen voor optredens?
Tom: Op het moment zijn nog geen optredens gepland, maar ze mogen altijd binnen komen.
Rino: Wie ons nu boekt, zeker doen want nu zijn we nog betaalbaar (haha)
Steven: Persoonlijk kan ik niet wachten om eindelijk weer te kunnen gaan optreden. Maar het is dus allemaal afwachten nog.

Ok dat is dus nog wat wachten he … Ik zie bijna elke dag een streaming, persoonlijk ben ik het wat beu maar het is zowat het enige alternatief. Hoe sta je persoonlijk daar tegenover? En zien jullie het eventueel zitten om via streaming jullie werk voor te stellen?
Rino: We verwachten die plaat niet voor ergens december dit jaar. Dus tegen dan zal er hopelijk terug gewoon kunnen worden opgetreden, dus we hoeven nu geen streaming te doen eigenlijk dat heeft geen enkele zin. We gaan dus verder werken aan de nummers, clipjes maken eventueel. Dus ik hoop dat tegen die plaat uitkomt we niet meer moeten streamen..
Tom: We werken dus langzaam verder aan die plaat, zodanig dat we ze gewoon live kunnen brengen. Dat is de bedoeling.

Kunnen jullie de verdere toekomstplannen nog even uit de doeken doen? Naast dus dat full album? Wat zijn de verdere ambities voor de band?
Wim: Eerst en vooral een goede plaat maken. Werken aan de volgende single, in de nabije toekomst dan. En daarna zo snel mogelijk starten met club optredens. Zoals in De Kreun of 4AD
Tom: Onze eigenlijke ambitie is vooral veel te kunnen optreden, met onze nieuwe plaat o.a.

Dan heb je het over recente ambities en zo. Maar is er ook een soort doelstelling die je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Rino; 'De plaat waar we nu aan werken, zien we als een kunstwerk, een onderdeel van een concept waar ook de video's die we maken en de optredens later, deel van uit maken. Het moet allemaal één geheel vormen, daar willen we naartoe.'
Steven: Door onszelf geen druk op te leggen  kunnen we  zorgen voor het afleveren van kwaliteit i.p.v. kwantiteit. Dat is ook zo met optredens, liever de goede optredens dan dat we per se overal per se moeten gaan spelen. En vooral fier kunnen blijven zijn op wat we maken, is een doel op zich.

Dat lat dus niet te hoog leggen? Is het dat doel precies dat jullie wensen te bereiken … TURF als een hobby naast een vaste job?
Tom: Ik wil toch al eens corrigeren. ‘Hobby’ is een woord dat ik niet graag hoor, het is eerder een passie. We zijn realisten met een positieve ingesteldheid. Laat ons daar duidelijk in zijn. We gaan allen gaan werken, maar als er ooit in mijn leven nog een punt zou komen waar ik moet kiezen tussen mijn job of gaan touren… ja, dan spring ik meteen zonder nadenken. Rock and roll is gewoon de max. (haha)

Ok, jullie willen vooral realistisch zijn.  Maar moest je de kans krijgen om – ik zeg maar – via een label of zo op wereldtournee te kunnen gaan op voorwaarde dat jullie je muziek aanpassen aan de commercie (er zijn er die het doen), zou je dat doen? Dan is het puur voor het geld, en de faam, maar toch...
Rino: Dat is het mooie aan TURF, het is zoals Tom zegt vooral onze passie naast een andere job. We hebben er bewust voor gekozen financieel niet afhankelijk te hoeven zijn voor het maken van onze muziek. We kunnen daardoor vooruit gaan voor onze abstracte ideeën en hoeven onszelf niet te verkopen. En gaan voor het experiment. Dus nee in ons geval zullen we dat zeker niet doen, omdat we bewust een andere weg hebben uitgekozen.
Tom: TURF is een kunstwerk, je ziet het graag of je ziet het niet graag. Het is een beetje zoals Steven zegt de kwaliteit die primeert.
Steven: Dus we gaan onze ziel zeker niet verkopen voor de commercie…
Rino: Pas op als we morgen een goede aanbieding krijgen, zou het kunnen dat we binnenkort op Wembley staan e (haha)

Dan kom ik zeker kijken en  schrijf er een verslag over ?. Ik hoop jullie spoedig tussen pot en pint eens te kunnen spreken. Bedankt voor dit fijne gesprek

Naima Joris - livestream - Een teken van hoop, in tijden van vertwijfeling

Naima Joris heeft als artieste en muzikante al een fijne cv. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat, valt de appel niet ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud.
Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes probeert ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats te geven. Ze bracht een single uit "Bellybutton", een song van haar zus zelf.
Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs ook live voorstellen. Naima stond op 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in de Baracita, Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan.
Het verslag van dit concert kun je hier eens nalezen.
 
Eind april kwam de titelloze plaat uit, die heel goed werd ontvangen. Ze kreeg heel wat radio feedback, en mocht intussen optreden in ‘De Zevende Dag’ op de VRT.
Naima is aan een steile opmars bezig, in de AB kwam ze die plaat in een livestream voorstellen.

Ken je het gevoel, als iemand je in donkere tijden een schouder aanbiedt om op uit te huilen, waardoor je je begrepen voelt en een straaltje zonlicht ziet verschijnen … Dat is in een notendop hoe wij deze livestream van Naima Joris beleven. Ze profileert zich als een sterke vocaliste en als overtuigende multi-instrumentaliste, op piano , flute, gitaar en percussie.
Een sterke totaalbeleving krijgen we , waarbij Naima zich ook laat omringen door een puik collectief. O.m. zorgt Vitja Pauwels door z’n gitaarriedels voor koude rillingen; Tijl Piryns is op drums magisch oorstrelend; Lara Rosseel op haar beurt doet je hartverwarmend wegdromen door haar virtuoze spel op contrabas, en tot slot zijn er de mooie, bedwelmende, groovy klanken van Niels Van Heertum op euphonium en trompet.
Wat een fijne melodie, die ruimte laat voor improvisatie en zorgt voor een kleurrijk klankentapijt!
Naima straalt een enorm charisma uit, en er kan ook een kwinkslag van af. Het bedeesde, wat onzekere meisje dat we in Gent zagen, is nu een zelfverzekerde vrouw die klaar is om met haar warme, soulvolle stem door te breken.

Binnen een weemoedig kader ervaren we op de sound van Naima een innerlijke rust, terwijl de muziek een verwerkingsproces is van intens verdriet. Nee geen zelfmedelijden, maar ze brengt een teken van hoop, in tijden van vertwijfeling!

Organisatie: Inside Jazz + Ancienne Belgique, Brussel

Jaouad - livestream - Theatraal totaalspektakel

We citeren uit de bio: 'Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.'  
Met zijn album 'Messiah' neemt hij geen blad voor de mond en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen.

Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het wel is in deze tijden, kwamen aan bod. Ook het album 'Messiah' is ons niet ontgaan. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
 
In de AB, Brussel liet Jaouad zien waarom hij zo bijzonder is binnen de Belgische muziek. Helaas nog steeds zonder publiek, wel via livestream.
De muzikanten leiden het concert in met een bedwelmend mooie sound, die ook op de dansspieren inwerkt, perfect binnen het kader van deze avond. Het wordt een totaalspektakel van beeld en klank waarbij Jaouad als dirigent op zachtmoedige wijze zijn band leidt.
Jaouad betreedt het podium als een diva, begroet zijn muzikanten en het publiek thuis. Hij heeft een innemende , goddelijke uitstraling. De sound is vol emotie. Een beetje tussen soul en opera. Hij bespreekt thema’s als pijn, vertwijfeling en vreugde. Zijn  variërende vocals zijn bepalend.
Hij staat wat onwennig op het podium … alsof hij het publiek in de zaal mist. Of is dat ook een act? Want hij bespeelt zijn publiek op ingenieuze wijze, als een volleerd magiër. En toch hangt er iets mysterieus , ongrijpbaar  rond de performance , wat doet denken aan Ziggy Stardust hoe hij zijn publiek in de 70s in vervoering bracht . Hij omarmt de bandleden en trekt de aandacht naar zich toe. Het komt het theatrale ten goede .

Zijn muziek, zijn stem , zijn performance , het spreekt tot de verbeelding . Iets aparts, mystieks dat tot een ware kunstvorm wordt verheven .

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

Cathal Coughlan - I would like to be remembered as a part of the group of Irish performers who have changed conceptions about what are Irish artists standing for

Cathal Coughlan is an artist who deserves to be in the spotlight. From Microdisney, through Fatima Mansions, to the stunning Bubonique with comedian Sean Hughes. He has supplemented his burgeoning catalogue with a series of brilliant solo albums. An amazing body of work. ‘Song of Co Aklan' is the new album. He is a class poet and storyteller. His warm vocals brings peace of mind. You can read our review of this record here. 
We also had a nice interview with  Cathal about this release, the past, future plans and Brexit

Cathal, it’s a honour to have this interview with you. You been in the music business since very long time. What is the biggest change through  all this years for you?
I suppose the economics of music, technology and economics. The two things are hard to separate, now. There’s the fact that people don’t have to pay for music, to hear it. And the fact that the kinds of people that are involved of music are less diverse, than those I used to know in the past. When I was started people did not have to have as much of a business mind as they do now.

Like you said, in the past the people need to pay for music, now they find it for free. One thing is Spotify. Not a good thing, but also you can listen to music and learn to know music faster than in the past? Do you agree
I agree that it is possible to listen to things, without feeling the amount of commitment which one had to, in the past – the price could be very high. But at the other hand, while a subscriber to a streaming service knows that they do have access to a lot of music, remembering what’s there and what can be listened to is much more of a task, and music gets forgotten quickly. The problem is that a particular track of album may not even be visible to people who listen to that music – the apps and websites don’t resemble record shops in that way. Shorter releases, like singles and mini-albums, can be invisible, even if you can find the artist, because of the way the screen is laid out. The people running the streaming services just want the public to listen to individual tracks in predetermined playlists, because they can predict outcomes more easily that way, and the financial side of that habit suits the services better.

How things going in London with Brexit and things?
It’s actually very bad. It’s just very strange, the pandemic has concealed a lot of things which have been changing, and changing in a chaotic way. Brexit is the beginning of an odd period in Britain.

You been a founder and singer of acclaimed 80s/90s groups Microdisney and Fatima Mansions, I have learn to know you by the second project, what where the lows and highs through all this years?
The best parts were where I felt that my skills and the size of the audience were expanding. That probably sounds very banal, but it’s true. But it is embarrassing when I look back at some of the music that I did, with Microdisney and the Fatima Mansions. A lot of musical compromises made, because I did not know better, and I could not see outside of the situation I was in – the record company we were with, the gig venues and how they sounded, the equipment we had. Sometimes those restrictions are good, sometimes they cause choices  which make for work that is embarrassing in hindsight. There is less risk now for me than was the case then. It’s good and bad. I get a lot stimulation from the collaborations I’ve done. Where I don’t have to be completely responsible for all aspects of the work. I make choices that I would not have known how to make in the old days – sometimes quite “irresponsible” ones. Because I think it’s true that somebody who hasn’t been doing this for a very long time is just as cable of doing good as somebody who doing this for a long time.

In 1992 I saw you live in Ghent with The Fatima Mansions as support act for U2. How was that experience?
It was a business decision doing that, and as it goes in a business decision it didn’t work very well. I don’t know that we reached very many members of the audience. Well, some countries were better than others. Every week we had do some shows in Germany. The German audiences where not interested in a support act at all, and they would let us know from the very beginning. Ghent was ok, that was in the beginning of the tour.

Are you considering a Fatima Mansions reunion ever?
It could be fun, but it would be expensive, because everybody lives is very split up locations. One member in Germany, one member in Newcastle, one member in London. No opportunity is coming up at present, but it would be a lot of work. If somebody gave us the possibility (and somehow covered the cost), I would do it for a while.

But do you think if it would happen, could you be successful with a reunion? Mostly the expectations are huge if a band is doing that
In a limited way, I think yes, we could. But not in a huge way. We did it for Microdisney and I understand how these things can work. You don’t want to disappoint the audience. They may travel a long way and it costs them money and a lot of trouble to see the show. You’ve got to do something that is both convincing and satisfying for that kind of audience. In the Microdisney case, the planning needed for that was very straightforward. We knew how these things are meant to go. But with the Fatima Mansions we always messed with the audience, that was part of the show. It’s not easy to come back from the dead and do that again. The audience reaction would be unpredictable, so what would be best to do? I just don’t know.

DJ John Peel was also such a fan that he stated he could “listen to Cathal Coughlan sing the phone book”. How you feel about that?
I’m very grateful for the support my music got from those John Peel Sessions. It made a big difference for Microdisney to get off the ground. And later be able to get Fatima Mansions of the ground too. But we knew it couldn’t last forever. You can’t always please such powerful supporters, as your music changes, and their changes probably change also.

Can you talk about a breakthrough work, event or performance in your career
I suppose when Microdisney made “The Clock Comes Down The Stairs”. That was a big breakthrough. The fact that this album still means a lot to many people, means a lot for me too. The next thing was when I made my second solo album (“Black River Falls”) in 2000, that was after I had been going through some major contractual problems and I had been unable to work. That album was a weight off my shoulders.

You also released six acclaimed solo albums, what’s the biggest difference of making a solo album or with a band to you?
The fact is that when making a solo album, I have to think of everything. It sound obvious but you still have to show consideration to the people playing with you, making their work as enjoyable as possible for them. And you have to behave with respect – not like some superstar bandleader.

I wrote a review on your latest album 'Song of Co Aklan'; what appealed to me the most is that after all these years, you don't deliver a routine job with nothing to prove, congratulations. Your opinion on this statement please ?
I’m glad that’s the way you feel about it. But to me I always have something to prove because I’m not famous. I have to keep creating new work, because of the things which went wrong in my past. It’s not that I going to make an album of trap or grime or anything. Back in the 90’s there was not as big a division between various musical genres (and cultures) as there is now. I have the responsibility to think for myself, that’s what I want to do.

What I love the most is the class poet and storyteller in you, wonderful. Where does that inspiration come from?
From me and the world getting older. A capacity for fragility. A capacity for confusion. And the fact that the world has become a more complicated place to live in. Especially more complicated than the late 20th century. We see the world in a very complex yet, I would say, very subjective way. When you think there are people you expect you have something in common with, culturally or politically nowadays it may turn out that you have differences with them which make continued relations impossible.

I had also described you as 'a crooner who shines in simplicity and emotionality'. Your opinion on this statement?
It’s not for me to say. I’m glad you do, and hope some other people believe it also. About that simplicity, though: if I did complex things with my voice, it would not just be me. Simple is just how I sing. Emotionality? That’s not for me to say, either, I just hope I can touch people with my songs.

How have the general reactions been so far?
The reactions have been good, but it’s hard to understand what they mean in the longer term. But all the positive press, radio, podcast and other reactions – yes, that’s been good. It’s also a sign of how the world has changed. There are so many more small outlets than in the past. You have to work pretty hard to contact and speak to them all. It seems it have brought a lot of results, for now. Positive results, and some people who hadn’t heard of me before may have done so now.

It's a pity you can't present this solo album live, or maybe already in UK? In any case, are there any plans for streaming?
It’s complicated, I don’t know what size of band I can tour with, after the restrictions are gone. It’s just difficult to know where to begin. With live streaming I have seen good shows, and I have seen bad shows too, played by very good people. And the ones that worked were the ones with a budget which was that little bit higher than the others – so, better equipment! I’m not that connected to ways of doing it myself, I don’t think for me it would be any good. I’m still very busy with making new music. But as for playing on stage, I will just wait till it’s possible again to play with an audience. Safely. And I’ll really go ahead once it’s advertised. Because there is a lot gambling going on – tickets being sold for acts who just don’t know if they’ll be able to play. Maybe at the end of this year things will be definite.

I have to admit that I got to know certain artists, even styles of music, that I had overlooked until now. Is 'discovering bands' something good about streaming (also Spotify) your opinion please?
I think there is a place for streaming when the pandemic over, and there is a place for it now. For sure. It is just very risky, but for something like a festival, where you have a lot of people in the audience, and bands playing, and experienced technicians, it’s not that big deal. But if you’re all on you own in your home studio, it’s very risky doing it.

Now we start talk about Corona, how did you survive this not easy times being musician but also as human being?
It’s been very bewildering, I have had no idea what the right thing is to do, for a long time. All you can do is try not to get sick. What else can you do with the rest of your time? I was working on ‘Co-Aklan’ already when it all started. It was just a case of continuing what I was doing. I was very lucky that the drums had already been recorded. I working on another album that’s coming out later this year, by the group Telefís. It’s a collaboration (between me and the producer/musician Jacknife Lee), we already doing that so it’s all fine. It just makes it so hard to know what to do next. Because we don’t know what time will bring at the moment. What’s 2022 going to be? I don’t know, it’s difficult to make planes for the future.

In other interviews artists told me that this times give them more time to create things, they get peace and quiet and could compose songs, but yes what else?
Yes, but some of us are not able do do more than prepare it, that’s the biggest problem.

How you personally think music and culture will survive this times?
Honestly I’m very optimistic about that. People have found new ways to connect with one another. By streaming concerts and things like this. This can continue to happen (as long as there’s electricity and the Internet), because you don’t need to travel far from home to see a show or collaborate with someone. It’s always better to meet someone in person, but if you can’t meet in person there is now at least another option. The positive thing is that people find more creative way to combining their resources. For example, the venues which survive the pandemic are going to be very busy – probably for a few years. So for the less popular artists who can’t get gigs, there may be new options for reaching the audience.

I had recently a interview about this with Anne Clark. She said if this pandemic was in the ‘80s it would be much more a problem because there where no ways to connect like there is now?
She is absolutely right in saying that, but it’s a double edge. Part of the reason why this pandemic has created so much damage is that the present generation of political leaders contains many incompetent and corrupt individuals who owe their electoral mandate to lies they’ve been able to successfully tell by using social media and other digital means. If there was no internet, we might not have been governed by those people, and it’s likely that - in the English-speaking countries, and Brazil and India, at any rate - the damage might not have been so extreme.

Another subject, it’s not easy but. Are there any plans for any concerts or so in the autumn? In other words what are the further plans?
The first thing that’s going to happen is the first Telefís album, which I mentioned a moment ago. That album is coming out in September. We’ll bring some singles out starting at the end of this month. We already working on a second album for this project, and I’m also working on my own next album. So yes, we are keeping busy. It’s only sad that we can’t perform live. We of course miss the people, but also the understanding of how the people respond to the material you just made. That’s something you only find out when you can play the songs live. How you feel playing in the front of people and what you can learn from it, that’s missing now. To go on to the next project.

After all this years, are there still ambitions or something like ‘end goals’?
I think more from project to project than in terms of a definite ending state. I would like to do more singing. In 2019 I was able to do quite a lot of projects where I was not organizing the music, but I was simply the vocalist. I derived much satisfaction from that. It really helped me. Performing as “the singer” is certainly something I really want to do more. But that’s just a developmental assistance, not the end goal, which is to make my own work and to hopefully have it recognized by an audience.

When people remember you, how would you like to be remembered?
I suppose I would like to be remembered as a part of the group of Irish performers who have changed conceptions about what Irish artists stand for. And who brought “popular” music closer to some other areas of Irish culture which have traditionally been stronger than pop music, such as literature. Closer together, not necessarily combined. I was one of the earlier generations who sought to do this. The later generations have been more competent and confident about doing this, and this is something which I appreciate and feel proud of, in whatever small way I’ve contributed.

Is there anything else you like to say to our readers? Stay Safe?
Definitely stay safe, of course (haha). Also, don’t listen to anybody who tells you to leave the European Union.

What is your opinion about all that Brexit anyway? What’s the vote here ?
The British nation voted for something, but they didn’t know very much about what it would be, and they still don’t really know what it is. Britain has been having an identity crisis for a pretty long time. Many countries which had overseas colonies struggle to get used to life as a single country. All of those countries experienced some sort of crisis, whether immediately or later. This is part of Britain’s crisis.
Of course, some who voted for Brexit did so from a feeling that the European project had become a neo-liberal construct, which had little care for democracy. For me, there’s some truth in this, but at this time in history, the EU is the best Europe can do. The rest of the world doesn’t look so great, remember – the US, Russia, China…

Britain is also an Island, maybe people there don’t really know what’s going on in Europe? It’s that another reason why they vote Brexit?
Yes, that’s true. I was raised and remain an Irish person (who happens to live in Britain). Ireland is a rather small country. As a child, I was made to understand that we may be quite visible, but we are still a small country. And the world is not looking at us in amazement at our greatness. A lot of British people have a different way of understanding their country and (especially) its history. The attitude to other languages and cultures is part of the problem and a symptom. It’s, “They’re nice (or hideous), they’re exotic, but they’re not the real thing, which is our language and culture”. The association with America through language and a dwindling handful of other things, which can often be despairingly competitive for Britain, has unfortunately given that perception more lifespan than it might otherwise have had.

Thanks for this nice conversation, I hope we can do this over soon face to face
I hope so also

Lara Rosseel Band - Ik hoop dat ik de moed blijf vinden om die dromen te blijven achterna gaan. En ze ook te verwezenlijken

In het kader van De Week van de Belgische Muziek stelt Inside Jazz enkele opkomende Belgische jazz talenten voor. Eén daarvan is de gloednieuwe band rond bassiste Lara Rosseel  In verband met het streaming concert van Lara Rosseel Band citeren we even: ‘Bassiste Lara Rosseel (Zap Mama, Chris Joris, Pierre Vaiana, Pierre Van Dormael, Naima Joris) zorgt met haar nieuwe band voor een speels repertoire. Op het album 'De Grote Vrouw' presenteerde ze al dansmelodieën met verrassende ritmes: filmische jazz en Afrikaanse traditionele roots zijn nooit veraf. Haar nieuwe band met Sam Vloemans (trompet, bugel), Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), Vitja Pauwels (gitaar) en Angelo Moustapha (percussie) zet dit muzikale avontuur voort’.
Het kwintet resideerde heel recent nog in Kunstencentrum Nona. Het verslag van de streaming kun je hier nalezen
Wij hadden een fijn gesprek met Lara  op haar boot, of toch ongeveer.. over die streaming, haar connectie met de natuur, haar debuut en de toekomstplannen.

Hoe is alles begonnen, waarom jazz? Je hebt een bachelor gitaar en cello maar toch is het contrabas geworden, waarom?
Het is niet dat ik ben begonnen met jazz. Ik heb heel lang klassiek gitaar gedaan. Dan ben ik gaan verder studeren in Lemmensinstituut voor gitaar en cello. In het eerste jaar daar was het al duidelijk dat ik contrabas zou doen. Er is wel een specifiek moment geweest dat die klik is gekomen. Ik speelde er cello in het symfonie orkest. Op een bepaald moment deden we een voorstelling  met de big band en het symfonie orkest samen. Dat was een stuk van Bert Joris ‘Dangerous liaison’ . Dat stuk duurt een klein half uurtje, als het symfonie orkest begint neemt de Big Band het over. En dan komt het symfonie orkest er weer bij. Het nummer eindigt met een contrabas. Er was ook een contrabas bij het symfonie orkest, maar bij de jazz was er die groovy achtergrond die me bijzonder aantrok aan dat instrument. In die zomer heb ik een jazz kamp gedaan met de Halewynstichting in Dworp. En daar is het eigenlijk begonnen bij mij, ik was daar vanaf de eerste avond met contrabas bezig. Ik heb mijn klassieke gitaar bacheler afgewerkt, maar heb in mijn 2^e Bacheler vooral veel stiekem contrabas geoefend. Mijn lerares wist dat niet, maar toen ik een heel goed eindexamen speelde, stond ze versteld van het grote contrast met mijn dagelijks werk. De volgende keer dat ik terug op jazzzomerkamp ging was dat als bassiste.

Ik wil er toch even op inpikken, contrabas is een mooi instrument maar toch niet het meest lichtvoetige, een zwaar instrument ook waarvoor je fysiek toch wat kracht moet hebben. Was dat geen probleem als jong meisje dan?
Ik was al rond de twintig jaar toen ik aan contrabas begon, dus op zeer jonge leeftijd deed ik dat nog niet. Ondertussen zijn er al veel vrouwen die contrabas spelen, dus de clichés daarrond zijn wat achterhaald. Ik moet wel zeggen, voor mij persoonlijk is het heel belangrijk om fysiek en psychisch in goede conditie te blijven. Ik zwem graag en regelmatig, en doe ook yoga. Mijn lichaam heeft het  nodig om te sporten, ik doe ook Shiatsu wat een grote invloed heeft op mijn ‘zijn’. Dus ja.. ik ben daar wel mee bezig om die conditie op peil te houden.

De zwemsport is op veel vlakken goed voor alle spieren eigenlijk, omdat alle spieren eraan te pas komen in het water
Ik heb als tiener waterballet gedaan en zwom ook bij een zwemclub, ik zwem dus zeer graag. Bij zwemmen is alles zo symmetrisch, het brengt me tot een gemoedsrust, mentaal en fysiek, en die ademhaling daarbij geven een echte boost.

Je ging naar Zweden waar je  in de leer ging  bij Anders Jormin van Bobo Stenson Trio. Kun je wat meer vertellen over die ervaring?
Ik ga sowieso heel graag naar het buitenland. Erasmus wou ik  doen met de school omdat dit mogelijkheden biedt. Zowel de leraar als het land Zweden zelf spraken mij enorm aan. Maar ook de traditionele muziek van Zweden vond ik interessant. Kortom, voldoende superlatieven om naar daar te gaan. Die periode is een deel geweest van mijn muzikantzijn als het ware. Ik heb ook enkele zeer mooie idyllische concerten gezien in bijvoorbeeld een kleine kerk te midden weidse sneeuwvlaktes en zo, het was een heel mooie ervaring. Daar had Anders een duo concert met zijn broer die drummer is, heel mooi  . Anders Jormin is een ware bas virtuoos met wie ik een heel goede klik had. Elk uur les die ik had met hem was dan ook een mooie openbaring.  Een van de schoonheden van muziek vind ik trouwens dat ze je doorheen de wereld brengt en verbindt. Dat is iets wat ik wil blijven beleven: door muziek op andere plaatsen komen en nieuwe mensen en andere culturen leren kennen. Die tijd in Zweden heeft me dat zeker bijgebracht.

Je kunt stellen dat die ervaring dus een mijlpaal was in je carrière? Nog andere?
Dat zomerkamp met de Halewynstichting is voor mij wel het startschot geweest. En die tijd in Lemmensinstituut is een verlengde geweest daarvan. Het voelde aan als één grote ‘zomercursus’ bas leren, en plezier hebben in het spelen daarvan. Het was ook wel werken, maar het voelde echt goed. Er waren geweldige leraren zoals Frank Vaganée, Bart Vancaenegem, .. En ook Pierre Van Dormael en Nicolas Thys. Ik was uitgenodigd om in Pierre zijn groep te spelen. Samen met Nicolas, is Pierre een groot element geweest dat mijn  richting en persoonlijke groei sterk beïnvloed hebben.. Voor de rest mijlpalen? Erasmus, de paar groepen waarin ik heb gespeeld. Ontmoeting van mensen . De juiste mensen, op de juiste plaats en het juiste moment die hebben gezorgd voor mijlpalen.

Je  bent al enkele jaren een vaste waarde in de Belgische jazzhabitat, denk maar aan Chris Joris Band, Pierre Van Dormael Quartet,  Barnill Brothers en Zap Mama. Hoe zijn al die samenwerkingen bevallen; waar heb je de mooiste herinneringen aan?
Pierre Van Dormael, die helaas later gestorven is aan kanker, heb ik een zeer fijne samenwerking gehad. Ik had enkele jaren harmonie les van hem en ook combo.. Het was grappig hoe Pierre de drummer of gitarist aanwijzingen gaf hoe ze een nummer konden spelen, en tegen mij zei ’en jij Lara, doe maar gewoon waar je goesting in hebt’ (haha). Een deel van mijn leerschool bij hem was dus vooral dat ik mezelf kon en mocht zijn, dat was toch heel bijzonder aan die samenwerking met hem. Barnill Brothers is nog niet zo heel lang bezig, dat is ook niet echt jazz. Er zijn ook een paar groepen waar ik  zing. Dat spreekt me ook aan, in de richting van singer-songwriter. Helder is een groep waarbij ik heel graag speel, maar die ligt nu wat stil. Ik voel dat ik het laatste jaar andere richtingen uitga, zoals bij Naima Joris nu. Die band is geweldig! Plus mijn eigen groep die ik in de picture zet.

Naima Joris is een bijzonder tot de verbeelding sprekende zangers, haar stem ontroert enerzijds en haar teksten zijn over droevige onderwerpen in het leven, maar ze straalt enorm veel hoop uit en niet alleen droefheid vind ik. Daarom kun je haar ook niet onder ‘jazz’ onder brengen, wat wel wordt gedaan. Maar dat brengt me bij de vraag, was is Jazz in je ogen?
Ik krijg het gevoel dat er steeds meer gezocht wordt naar kruisbestuivingen. Die traditie van oude jazz is er nog steeds. Maar muzikanten doen er al gauw hun eigen ding mee, en dat maakt het jazz in de huidige tijden zo bijzonder. Dat de traditie in ere wordt gehouden, maar er van alles mee gebeurt en het alle kanten kan opgaan. Dat is jazz nu volgens mij. En dat is er ook zo leuk aan, en dat is de reden waarom ik contrabas wilde doen. Nu speel ik eerder in kleine bezettingen waardoor ik daarmee nog meer mijn ding kan doen.

Je had het al even over Big Band en Frank Vaganeè, ik heb daar een heel ander beeld van gekregen door BJO aan het werk te zien
Onlangs hebben ze ook iets gedaan met Kommil Foo en dan merk je nogmaals hoe bijzonder zo een Big Band is. Kommil Foo en De Nieuwe Snaar, met contrabas, zijn trouwens ook een inspiratie geweest om dat instrument te spelen. Het is dus niet alleen jazz dat me heeft beïnvloed, integendeel. Maar in die Big Band toen in het Lemmens was toch een vonk overgeslagen.

Vorig jaar (2020) bracht je debuut uit ‘De grote Vrouw’ geïnspireerd op het naar het Nederlands vertaalde boek van de Israëlische auteur Meir Shalev. Kun je daar iets meer over vertellen?
Ik had dat boek in een rek zien staan bij de vader van mijn ex-vriend. Ik heb het nooit echt uitgelezen, maar het gaat over een man die het heeft over de vrouwen in zijn leven, die allemaal iets anders betekenen. Het is bij mij eigenlijk niet per se om dat boek te doen, maar om de titel. Die hele titel is ‘De grote vrouw en de Olifant’. Er is ook een nummer dat zo heet, maar voor de titel van het album vond ik ‘De Grote Vrouw’ wel een impact hebben. Mijn bedoeling was dat iedereen daar zijn eigen invulling kan aan geven. Dat kan iets in vraag stellen zijn, of net niet. Ik ben zelf ook een vrouw en niet echt klein , maar ik wilde gewoon dat begrip in het publiek gooien met het idee ‘je maakt ervan wat je zelf wil’ . Ik vind vrouwelijkheid en de vrouw in het algemeen iets heel krachtig en mooi. Ik heb een grote liefde voor organische dingen en sta graag dicht bij de natuur. De vrouw staat volgens mij ook nog net iets dichter bij de natuur dan de man, puur biologisch gezien.

‘De verbinding met de natuur is belangrijk voor jou zeg je’. Je woont op een boot en in de streaming speelt de natuur ook een belangrijke rol vond ik. Waar komt die binding met de natuur vandaan?
Dat is er altijd geweest. Dat is voor mij  de basis van de mens dat we doorheen de tijd wat verloren zijn . Mensen zoeken heel vaak natuur op als ze willen ontspannen en opladen. Je moet er tegenwoordig wel een inspanning voor willen doen, want door de technieken van vandaag de dag is het soms gemakkelijker om achter een scherm te kruipen. De natuur is zo belangrijk voor de mens. Het heeft zo’n grote levenskracht in zich wat een mens terug bij zijn oer-energie brengt. Door op een boot te wonen ervaar ik dat ook, als het regent hoor je dat over heel de boot en dat voelt zo goed aan. Als het mooi weer is, kun je de hele dag buiten leven. Het is niet allemaal even praktisch op zo’n boot, maar het gevoel van me te kunnen afsluiten van de buitenwereld heb ik nodig. Dan kan ik opladen en weer extra genieten van het sociale van de samenleving. In de natuur vind ik dat dus. Dat is een wereld van geven en nemen, eeuwige balans. Zonder de mens kan de wereldbol perfect blijven bestaan. Zonder de natuur? Dit zegt genoeg, niet?  

Heb je het daardoor minder moeilijk gehad in deze coronatijden door geïsoleerd te kunnen leven en de binding met de natuur?
Het is wel een voordeel geweest om op een boot te wonen. Ik heb hier van alle dingen gedaan, die moeilijker zouden zijn geweest moest ik op een appartement wonen. Ik ga er ook vanuit dat dingen gebeuren omdat ze moeten gebeuren. Ook wanneer er iets gebeurt wat niet fijn is, berust ik me erin dat het zo moest zijn . Daardoor heb ik niet echt de indruk dat ik ergens onder lijd, maar voelt die gedachte net heel bevrijdend.

Dat is een positieve ingesteldheid die iedereen een beetje zou moeten hebben, ook al is dat niet altijd even gemakkelijk. Je debuut ‘De Grote Vrouw’, hoe waren de reacties op je debuut?
Heel goed eigenlijk. We hadden ook in de Handelsbeurs gespeeld. De communicatie was daar zodanig goed dat de bal wat aan het rollen is geraakt. We kregen feedback op Radio 1, Radio Klara, ook reviews in De Standaard en Knack. Ik vond het ook fijn om eens met een eigen project naar buiten te komen. Ik was daar  eigenlijk al een tijdje mee bezig geweest, maar die stap zetten was er nooit van gekomen. Voor de lockdown hebben we nog enkele leuke concerten kunnen doen. Op die manier was het ook vruchtbaar. Nu zijn we met een tweede plaat bezig. Die zal uitkomen in januari of februari 2022. 

Ik heb je leren kennen via die streaming in het kader van De Week van De Belgische muziek. Ik was onder de indruk van elk deel, je leven op een boot, die binding met de natuur Ik vond het vooral boeiend hoe je op intens mooie,  zwoele wijze ons mee neemt naar een sprookjesachtig wereld. Bewust voor die manier van werken gekozen? En hoe is alles verlopen?
Die streaming is bewust in die drie delen aangepakt. Omdat ik mezelf wilde voorstellen, en ook de band. Het streaming-concept heb ik samen met de videoman Fabien Delathauwer besproken. Ik ken Fabien al langer, maar had nog nooit eerder met hem samengewerkt. Ik vond zijn werk wel heel mooi. Toen hij in de zaal kwam had hij het gevoel, ik moet hier iets binnen krijgen. Hij wou zo graag een zebra midden in de zaal zetten. (haha) maar dat was niet gemakkelijk om te vinden. Ik denk ook niet dat dit van de zaal Nona zal hebben gemogen. Hij kwam zelf af met het idee die boom in het midden op te hangen. En ook hier werd het natuurelement weer aangesproken.

Het is ‘maar’ streaming, maar ik moet toegeven dat ik bepaalde muzikanten heb ontdekt, en ook muziekstijlen als Balkan muziek, waar ik anders was aan voorbij gegaan. Heb je dat ook zo ervaren? En wat is je mening over streaming?
Streaming heeft zijn voor- en nadelen. Ik heb zelf  niet zoveel streamings bekeken. Het voordeel voor de muzikanten is dat je er beeldmateriaal aan overhoudt. Dit materiaal kan je band op plaatsten brengen waar het anders nooit gekomen zou zijn..  Je bereikt er een ander en ook breder publiek mee. Iedereen kan echt letterlijk meekijken en proeven. De drempel is plots heel laag om nieuwe bands tot bij de luisteraar en kijker te brengen. Op die manier hebben bijvoorbeeld mijn ouders al veel nieuwe muziek ontdekt en zien ze me meer bezig dan anders.  Op die manier kun je er dus voor zorgen dat meer mensen, binnen een heel brede omkadering, u leren kennen. Dat is een voordeel aan streaming. Het nadeel is dat er vrij veel zijn, en er dus een overload is ontstaan. De muzikanten kunnen zich behelpen door die premie van de overheid, maar het verlangen om voor publiek te spelen is nog nooit zo groot geweest. Iedereen is het gewoon beu. Zowel de muzikanten als concertplaatsen, geluidsmannen,..  verlangen naar een echte concertbeleving. Maar langs de ander kant is er dus veel naar buiten gekomen door de technologie. Moesten we in een tijdperk leven zonder technologie had dit er helemaal anders uitgezien.

Enkele jaren geleden leerde je  Shiatsu en zijn enorme impact op lichaam en geest kennen. De Internationale Shiatsu School in Westmalle gaf je een fantastische opleiding waar meesters in deze Oosterse vorm je verder op dit pad inspireerden, lees ik in de biografie , kun je daar meer over vertellen?
Zoals ik zei, had ik in het begin van mijn studie soms last van mijn schouder. Contrabas was toch wel een groot en nieuw instrument was voor mij. Toen ben ik begonnen met Yoga. Ik heb altijd een interesse gehad om mijn lichaam beter te leren kennen en het functioneren ervan bij het bespelen van een instrument. En Shiatsu is een heel goede techniek om de diepere kant van uzelf te leren kennen  Ik ben dus die opleiding beginnen volgen om vooral aspecten van mezelf beter te leren kennen. Aanvullend aan de Shiatsuschool, wordt er ook een opleiding in de Macrobiotiek gegeven door de vrouw van de organisator. Die twee werelden zijn zo met elkaar verweven en dat maakt die school nog extra interessant:  De holistische visie is ook weer gebaseerd op de wetten van de natuur. Ik ben begonnen met de basis cursus en dat blijven doen. Nu heb ik de drie jarige opleiding achter de rug. Het is iets dat mij veel rust geeft om het te geven, maar ook om het te ontvangen. Dat is inderdaad wel heel belangrijk voor mij, die balans is ook iets waar ik naar op zoek ben in mijn muziek merk ik. - http://www.issshiatsu.be/ 

Heeft dat ook een invloed op je geloofsovertuiging of spiritualiteit?
Ik ben katholiek opgevoed, ik ben gedoopt en vergeet het steeds om me uit te schrijven uit de Kerk.(haha) Maar zeker op spiritueel vlak opent het  zeker deuren. Ik geloof  in elke religie, zolang ze niks oplegt maar  iets toont. Op een of andere manier zit in elk van die religies, vooral wat manier van leven betreft, iets van waarheid. Die spiritualiteit is dus eigenlijk een geheel voor mij, dat zit niet in  vakjes. Ik ben dus best wel spiritueel ingesteld.

Heeft dat ook een invloed op de muziek die je brengt?
Ik denk dat dit moeilijk uit te sluiten valt. Ten eerste in de keuze van de muzikanten. Er is wel een bepaalde connectie nodig. Ik wil hen graag laten zijn wie ze zijn.  Ik wil de composities open houden op die manier dat iedereen zichzelf kan blijven. Dat is voor mij belangrijk. Ik ga daar zeker wat in arrangeren en zo, maar de opzet dat binnen mijn band iedereen zichzelf kan zijn , is zeer essentieel.

Hoe waren de algemene reacties op de streaming feitelijk?
Het was wel heel spannend, omdat ik ook elektrische bas speelde en zong. Er zijn heel veel positieve reacties op gekomen. Ook de muzikanten zeiden, ‘je moet dat vaker doen’, het was heel fijn. Mensen waren blij met de verhaallijn die erin zit door in die drie delen te werken. En ook naar de komende plaat toe ben ik blij dat er al iets naar buiten is gekomen. Hoeveel mensen het hebben gezien weet ik niet, maar het was een zeer goede ervaring.

Om het terug over de muziek te hebben.  Je had het al aangegeven, er komt een nieuwe plaat, gaat die dezelfde richting uit als het debuut , heb je al iets in gedachten?
Het zal iets vrijer zijn. De muzikanten in de live streaming, daar doe ik die nieuwe plaat mee.. Er zijn wel een paar veranderingen gebeurd. De trompettist is vader geworden. Vroeger was dat Jan Van Moer, nu is dat Sam Vloemans. Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), is nog steeds dezelfde. Vitja Pauwels (gitaar) die kende ik van vroeger in een andere band. Die speelt ook bij Naima nu. Angelo Moustapha, de drummer, komt uit Benin. Dat is dan weer een hoofdstuk dat bij mij alles doet leven: Afrikaanse groove. Geen idee hoe het komt, maar een deel van mij zit in die Afro muziek, ik leef dan volledig op als ik dat doe. Ik denk eraan daar iets mee te doen. Toen ik bij Chris Joris speelde – daar zijn die Afrikaanse invloeden uiteraard aanwezig – kreeg ik eens na een concert te horen van een Afrikaan uit het publiek dat “ik het had”, wauw, dan was ik zo blij dat hij dat gezien had. Ik wil zeker graag nog in zo een Afro band spelen.

Heb je bepaalde ambities als muzikant en met deze band? Buiten de wereld veroveren?
De wereld veroveren is niet mijn ambitie (haha) Ik wil gewoon blijven gaan voor mijn dromen. En dat maakt voor mij niet uit of dat over muziek gaat of niet. Soms komt er plots iets in mij op dat ik echt heel graag wil doen, en dan wil ik dat eigenlijk durven doen. Want soms wil ik iets heel graag, en doe ik het dan net niet. En dan blijft het op zich wachten. Ik hoop dat ik de moed blijf vinden om die dromen te blijven achterna gaan. En ze ook te verwezenlijken. Ik ben ook een beetje aan het knippen in de groepen waarin ik speel. Mijn eigen groep staat bovenaan in mijn prioriteitenlijst. Ook spelen met Naima Joris haar band vind ik fantastisch. Ik wil muziek de drijfveer laten zijn om nog op veel nieuwe plaatsen in de wereld te komen en nieuwe mensen te ontmoeten. Het is fijn om dromen te hebben en ernaar toe te leven. Maar voorlopig wil ik me dus even focussen op die twee projecten. De moed blijven hebben om te blijven gaan is zeker een doel op zich.

Bedankt voor dit zeer verrijkend gesprek. Hopelijk binnenkort ergens live

Dunk!festival 2021 - Dunk!2021 online
Dunk!festival 2021
Zottegem
2021-05-13 t-m 2021-05-15
Erik Vandamme

Opnieuw kon Dunk als festival niet doorgaan door de coronapandemie. Dit jaar besloot de organisatie, door de cancel, een 'Dunk!2021 online edition' uit te werken. De fans konden achttien bands in drie dagen bewonderen van 13 tem 15 mei. Er was zelfs een forum waar de Dunk liefhebbers, de bands en de organisatie gezellig met elkaar konden keuvelen. Een prachtinitiatief, dat de festivalsfeer online ten goede kwam; al is het uiteraard nooit de echte live beleving.
'Dunk!2021 online' was eentje om in te kaderen.
Ohja, vorig jaar werd nog een soort 'Dunk!radio'  uitgewerkt  Het verslag kun je hier nog eens nalezen

dag 1 - donderdag 13 mei 2021 - Een uiterst genietbare, verschroeiende sound
N (****)  is een van de meest actieve, geprofileerde Duitse drone/ambient kunstenaars. Sinds de vroege jaren '90 heeft hij meer dan 50 platen uitgebracht. Op zijn eentje op het podium, laat hij aanvoelen alsof er een band van tien man op het podium staat. De kleurrijke beelden tonen een magisch visueel effect.
Er is sprake van een golvende sound die balanceert tussen luidruchtige donderslagen en ingetogenheid. N zorgt voor onverwachtse, verrassende wendingen , waarbij een strak keurslijf uitblijft . Door de variatie tekent N voor een totaalbeleving van extravertie en introspektie.

We citeren even Endless Dive (****) ‘ Endless Dive is een instrumentaal project uit Tournai (België), van vier muzikanten. De band levert energieke post-rock , laat verschillende invloeden horen en brengt melancholische verzen en punk riffs aan’.
Een gevoel van intens welbehagen bezorgt Endless Dive je vanaf de eerste gitaar riff. Alsof je in een rollercoaster zit en er een overweldigend gevoel tussen angst, verbijstering en waanzinnige vreugde heerst.  Een klein uur lang word je letterlijk meegevoerd en gehypnotiseerd. Magisch gewoonweg.

De post metal act Stories from the Lost (****) is afkomstig uit Zottegem . We zagen hen al in 2012 op Dunk!. ''Veelbelovend naar de toekomst toe'' schreven we toen.
Negen jaar later zien we een band die straf in het genre klinkt door de verschroeiende sound en de variërende vocals , die ingetogen, dreigend kunnen zijn. Een huivering door merg en been, waanzinnig sterk. Een duidelijk volwassen band in het genre dus.

Glass Museum (*****)  ofwel Antoine Flipo (synths) en  Martin Grégoire (drums) drukken sinds 2016 hun stempel in een grensverleggende jazzsound. In 2019 verscheen  nog een prachtplaat, 'Reykjavik'. De recensie kun je hier nog eens nalezen  
“Het perfecte huwelijk tussen jazz,  postrock en elektronische muziek'' schreven we.
In dit postrock gerelateerd festival is Glass Museum door de jazz sounds en de improvisaties van piano en drums een sterke aanvulling. 
De leden voelen elkaar perfect aan . De twinkelende piano en de bedwelmende drums zijn uiterst genietbaar. Sterk dus.

Celestial Wolves (*****) - Toen we hen in 2013 zagen op Dunk! schreven we: '' Op basis van hun muzikaal talent, denken we dat Celestial Wolves het nog ver zal brengen. Geef ze nog een tijd om te groeien in hun kunnen , en het komt allemaal wel goed.''
Elke plaat opnieuw weet de band ons aangenaam te verrassen. Bij elk optreden waarbij  je denkt 'de grens is  ondertussen wel bereikt' wordt die opnieuw verlegd .
Op Dunk!2021 online was het gewoonweg indrukwekkend door de hemelse gitaarriedels, de  hete baslijnen en de drums; het tempo wordt telkens opgedreven naar een demonische climax Waardoor het lijkt alsof de aarde onder onze voeten begint te daveren.
Compleet omver geblazen werden we … Wat een optreden!
Op het forum van Dunk!2021 online schreef ik:  ''who needs Mogwai or Explosions in the Sky if you have Celestial Wolves?''

Brutus (*****) was de laatste gig vanavond . We zijn en blijven onder de indruk van de zingende drumster en de muzikanten die het tempo naar een onaards niveau doen stijgen. Brutus is uitgegroeid tot een belangvolle band . Hun spelplezier is van jonge wolven die klaar staan  om iedereen  muzikaal te verscheuren. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld. Klankentovenaars.
De energie en de kracht van Brutus is een emotioneel geladen bommetje . Verdomd goed!

dag 2 - vrijdag 14 mei 2021 - Grensvervaging tussen Hemel, Hel en Aarde
De Nederlandse Drones/doom sensatie Flowers (***1/2) mag de tweede avond openen. De zompige drums, de lekker op doom uitgesponnen riffs en de donkere, ijzingwekkende vocals doen subtiel denken aan Black Sabbath. Diezelfde sfeer als van deze doom/heavy metal grootheid komt naar boven drijven. Flowers is vooral zichzelf, door die drones perfect aan  doom te connecteren, dat als een donkere walm over ons hoofd drijft. Er zit een psychedelische kantje aan dit duo. Enig minpuntje is dat het materiaal een beetje teveel in dezelfde lijn ligt , wat het op den duur wat monotoon maakt .

Over naar Turpentine Valley (****) - De uit Zulte afkomstige postrock/metal band is aan een sterke opmars bezig. De band bracht recent nog een ijzersterke plaat uit, die overal goed werd onthaald.
Lees hier de review .
In het genre is het technisch hoogstaand wat ze doen. Turpentine Valley weet de melodie te behouden , injecteert verrassende, onverwachtse wendingen en deelt harde mokerslagen uit. Beklijvend allemaal. Wat een liveset.

Astodan (****1/2) is een Belgische postrockformatie, een kruising tussen AmenRa, Pelican en Mogwai. Hun onderwerpen over de dood enzomeer spreken tot de verbeelding; de nieuwste schijf 'Bathala' (2020), is een conceptalbum over begrafenisrituelen.
De recensie hier 
Het occulte, mystieke en donkere blijft live overeind. Binnen een doomachtige sfeer, tekent Astodan voor een intense trip maar het onderbewustzijn. Waanzinnig allemaal , de rituele verhalen uit hun platen worden letterlijk op het podium tot leven gebracht..

BRUIT ≤ (*****) is een post-rock/modern klassiek kwartet uit Toulouse, Frankrijk. De band overtuigde recent nog met 'The Machine Is Burning'.  Ze worden vergeleken met Godspeed You! Black Emperor. De combinatie van die magisch mooie gitaarriedels, percussie, de alom aanwezige strijkers en de spoken words zorgen voor een bedwelmende, hypnotiserende trip en doen je wegdromen in diepe gedachte. Intens eigenzinnig gaan ze te werk . Wat een muzikale schoonheid.

We Stood Like Kings (*****) zet die lijn van BRUIT ≤ voort. Bij BRUIT ≤  waren het de strijkers die de toon aangaven, bij We Stood Like Kings komt de klemtoon op het pianospel. Deze band verlegt de grenzen tussen klassiek en post rock, en verlaat hiermee de comfortzone. Een intens beklemmende sfeer en overweldigend gevoel creëren ze.
Ze verwarmen je ziel door die virtuositeit; zoals op “Beethoven Moonlight”,  een stuk van Beethoven wordt hier uitgekleed, zelfs heruit gevonden zonder dat ze gezichtsverlies lijden.

Briqueville (*****) is de afsluitende act en na al dat goeds tussen Hemel, Hel en Aarde; de grenzen vervagen en zij nemen ons mee naar de diepste krochten van de Hel. Ook vanavond laten zij zich zien van hun meest occulte en donkere kant. Zonlicht in hun sound wordt uitermate geweerd, alsof vuurtongen van de hel onze voetzolen likken. Wat een intens , bezwerend, huiveringwekkend gevoel.

Tot slot een pluim voor de lichtman, die zorgt voor een pracht visueel effect en sfeerschepping bij elk van de optredens . Een meerwaarde!  

dag 3 - zaterdag 15 mei 2021 - Sprookjes van duizend en één nacht binnen een donker kader
Stratosphere (*****)  is het drone/ambient-project rond Ronald Mariën . Op zijn eentje zorgt hij voor een aparte sfeer , alsof een pak muzikanten op het podium staan. Stratosphere zorgt voor een intense beleving. Hij gaat uitgekiend, intimistisch te werk. Een staaltje van innerlijk genot. Monotoon gaat het tempo omhoog en wordt het een ellenlange hypnotiserende trip, tot je er ‘zen’ van wordt. 

ROOK  (*****) maakt het aspect duisternis tot een kunstvorm . Een uniek beleven. De Gentse band bracht in 2019 een eerste EP uit, 'I'.
De recensie lees je hier 
Ze gaan verschroeiend hard tekeer of het klinkt gevoelig intimistisch in een donker kader , zowel qua instrumentatie als qua vocals. Een occult tafereel borrelt op. In die filmisch donkere brij, wordt het zonlicht nauwelijks verdragen.

Bolt Ruin (****) is het muzikaal project van elektronicavirtuoos Brecht Linden. ‘Bolt Ruin schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen’, lezen we op de vi.be-pagina van dit éénmansproject.
‘Apocalyptisch’ is het woord dat zowel op zijn debuut (2019) als van het optreden op BRDCST-festival in de AB, Brussel Ancienne Belgique, mag uitgesproken worden .
“Het angstgevoel bekruipt je steeds en je kruipt dichter tegen elkaar aan als Bolt Ruin je bij de keel grijpt met een verschroeiend donker tapijt" schreven we over de titelloze schijf. Live zet hij dit volledig over ; het overvalt ons steeds opnieuw, en onderhuids voelen we een mysterieus, huiverachtig sfeertje, niet vies van enig experiment. Wat een prikkeling.

Pothamus (****) is een trio  uit Mechelen die met hun debuut 'Raya' een bonte mengeling speelt van sludge, doom en sfeervolle postrock. We ervaren een dunne lijn tussen licht en duisternis . Intens emotioneel klinkt het; beelden worden opgeroepen.
De recensie lees je hier  
Live gaat het combo wisselend te werk, zalvend , naar een wervelstorm toe en allesvernietigend . Een muzikale puinhoop, chaos , maar pakkend, intrigerend, prikkelend boeiend.

"Listening to 'de Portables' is like travelling without a road map or compass." lezen we op de bandcamp pagina van de Portables (****1/2) . De band is al van 1996  bezig . Een eigenzinnige band trouwens, die graag improviseert en zich niet in een hokje laat duwen. Een divers klankentapijt horen we , waarbij ze balanceren tussen toegankelijkheid en moeilijk in het gehoor liggend materiaal.
de Portables zijn al vijfentwintig jaar bezig , het zijn muzikale avonturiers die ervan houden buiten de comfortzone te treden.

Amenra (*****) - hoeven we hen nog voor te stellen? De aarde davert door hun overweldigende sound en Colin perst alle lucht uit zijn longen . Wat een beladenheid, wat een emotie.  Het zindert allemaal na.
AmenRa bracht hier op ‘Dunk!2021 online’ een akoestische set.
Een verslag eerder lees je hier (september 2020, Schouwburg, Kortrijk)  . En ferm onder de indruk was men.
Ook nu krijgen we er rillingen van . Schitterend wat ze gewoonweg neerzetten, in een kring rond elkaar gezeten. Een stilleven waarbij je geconfronteerd wordt met het einde van het leven. Het is, lijkt een zachtmoedig binnenwandelen in het Hiernamaals.
Niet dat het allemaal dood en verderf is . De gezapige cover “Het Dorp” klinkt nostalgisch en pakkend, mede door Colin’s emotionele vocals.
Amenra  weet de duisternis perfect aan te voelen, ook in hun materiaal in akoestische versie. Bepalend in Amenra’s muzikaal proces zijn de vocals van Colin , hij raakt ons op erg emotionele , gevoelige wijze en hij hoeft nu zelfs zijn keel niet schor te schreeuwen. Kippenvelmomenten dus.
Ik noteerde voor mezelf  'Hier zijn geen woorden voor, om te omschrijven wat ik nu heb gevoeld' . Ook de ‘day after’ geniet ik na van dit magisch gebeuren , diep onder de indruk. Onbeschrijflijk mooi!

Organisatie: Dunk!festival, Zottegem

We citeren even: ‘Hun recente werk dateert al van 2013, waarbij Odd Dimension z’n stempel drukte op de internationale progressieve metalscene. De creatieve benadering van de band verwerpt elke toepassing op ideologische of metafysische implicaties, en vertrouwt zowel muziek als attitude op een continu proces van collectieve confrontatie, pluralistische visie en individuele verbetering’.
Het nieuwe opus ‘The Blue Dawn’, markeert hun geluidstaal. Hun houding is nu volwassener en expressiever, door de nieuwe leden en de aanwezigheid van relevante internationale gasten.
Zelfs op conceptueel vlak heeft de Italiaanse band een evolutie doorgemaakt, van de vroege filosofisch-humanistische onderwerpen naar een meer praktische , concrete oriëntatie, die muziek opvat als een remedie voor hun angsten en een katalysator van verlangens. Hart en hersenen, passie en rationaliteit... progressief metal!

'The Blue Dawn’ weet ons sterk te overtuigen. “Mission N°773” is een eerste vuurpijl door de epische gitaarriffs , de verschroeiende drums en de hoogstaande , emotionele vocals.
Het nieuwe album is een concept album en vertelt een verhaal over Markus en Elloise die vanuit de ruimte de aarde willen beschermen tegen al de ellende die we het milieu aandoen. Het filmische aspect , eigen aan science-fiction, ervaren we hier .“Escape to blue planet” klinkt ingetogen én verschroeiend hard. De instrumentatie en de vocals vinden elkaar perfect en elk elementje past in een groter geheel … Boeiend dus.

‘The Blue Dawn’ geeft de indruk makkelijk in het gehoor te liggen , maar bevat ook voldoende avontuur en diepgang in die progressive metal . Het afsluitende “The supreme being” past hier perfect in!

Tracklist: Mission N°773 02:38 Landing On Axtradel 05:21 The Invasion 06:29 Escape To Blue Planet 06:59 Solar Wind 02:31 Life Creators 05:55 The Blue Dawn 10:05 Sands Of Yazukia 07:13 Flags Of Victory 06:37 The Supreme Being 07:12

De Italiaanse band Frozen Crown is één van de meest bekende bands ter wereld in het genre. Met meer dan 18M YouTube-plays, 25K Spotify-followers en 5M streams staat deze formatie aan de top van de power metal. ‘Winterbane’ is hun nieuwe derde album en bevat 'haunting melodies, tasteful riffs, speedy guitar leads and catchy refrains in an outstanding mix of classic heavy metal, aggressive modern day power metal and captivating female vocals' .
De eerste twee platen 'The Fallen King' en 'Crowned In Frost' toonden een eerder symfonische kant van de band.
Dit is 'into you face' metal, energiek, snel, hard. Op “Far Beyond” worden de registers in een razend tempo open getrokken. De stem van Giada Etro gaat de symfonische kant op, als tegenwicht voor de hoge dosis testosteron van de muzikanten. Ook de daarop volgende songs “The Lone stranger” en “Towards the sun” is pure powermetal,
Het materiaal gaat dezelfde lijn uit. Maar het wordt boeiend gehouden door het technisch vernuft te verbinden met de emotievolle vocals.
Ze gooien er zelfs een cover tegenaan , met name Judas Priest's "Night Crawler". Het wordt uitermate interessant door de vrouwelijke vocals. De verrassende wendingen in het nummer en het respect voor het origineel intrigeert ons.
Het afsluitende “Blood On the snow” laat zelfs een donker kantje zien van de band.

De powermetal van Frozen Crown is te koesteren . Subliem hoe ze het hebben aangepakt zonder hun roots te verloochenen …

Tracklist: Far Beyond - The Lone Stranger - Embrace The Night - Towards The Sun - The Water Dancer - Crown Eternal - Angels In Disguise - Night Crawler (Judas Priest-cover) - Tales Of The Forest - Blood On The Snow

Cinema Paradiso is het trio rond drummer Eric Thielemans, rietblazer Kurt Van Herck en de jonge gitarist Willem Heylen. In 2018 brachten ze een eerste volume uit rond het rijke oeuvre van wijlen Paul Motian (1931-2011) en ze gaven ook een weergaloos concert op het podium van Jazz Middelheim 1.5 (2020). We zagen de band aan het werk op de streaming platform van Leuven Jazz.
We schreven: “Cinema Paradiso ft. Jozef Dumoulin palmt het publiek ingenieus in door deze klankenwereld, waarbij er ook duchtig geïmproviseerd wordt . Je blijft dan ook geboeid luisteren en genieten. Je wordt in een ingetogen vaarwater ondergedompeld en soms overschrijden ze de geluidsnorm. Sjiek hoe (on) rust elkaar vindt".  

Eerder dit jaar bracht Cinema Paradiso hun 'Volume 2' uit, die de veelkleurige sound en hun improvisatietalent onderstreept. Het prachtige, filmische “Tales of The Unexpected” is er meteen zo eentje , die het pad van de jazz verlaat en emotievol dansbaar klinkt. Rust daalt neer op het weemoedige “ Ballad of a sad Young Men”.
Op dit tweede album kreeg het trio opnieuw de steun van Jozef Dumoulin op piano, duidelijk een meerwaarde (ook te zien op de livestream) . “Dream wolf” is zachtmoedig, minimalistisch in het fijne samenspel en duidt op hun experimenteerkracht .

Review livestream hier
 
Cinema Paradiso heeft met ‘Volume 2’ een vervolgverhaal op ‘Volume 1’, en balanceert tussen ingetogenheid en groovy sounds. Het afsluitende “Folk Song For Rosie” legt de klemtoon op dat tweede en is aanstekelijk.
Het is een plaat van dromerige, filmische jazz die gemoedsrust brengt, met een subliem hoogtepunt op “Etude” en 'Circle dance' . Schitterend hoe de muzikanten elkaar weten aan te vullen.

Tracklist: 1. Tales of the Unexpected 04:39 2. The Windmills of your Mind 06:07 3. Negative Space #4 01:18 4. Ballad of the Sad Young Men 06:14 5. Dream World 05:10 6. Etude 05:12 7. Circle Dance 03:34 8. Folk Song For Rosie 04:50