Zijn The Stranglers een retro-band die live vooral hun oude hits moeten brengen? Die nog enkel het nieuws halen als één van hun oorspronkelijke leden het loodje legt? Think again. Luister naar de bijtende single “This Song”. Het is een militante, grofgebekte, rauwe breaking-up-song die inzake intensiteit eerder aansluit op het begin van The Stranglers (“Something Better Change” en “No More Heroes”) dan op pakweg “Always The Sun” of “Skin Deep”.
Er zit een nieuw album aan te komen (‘Dark Matters’), dat een ode moet zijn aan de vorig jaar overleden toetsenist Dave Greenfield.
The Stranglers spelen op 30 oktober op Sinner’s Day in Sint-Truiden.
Geen zorgen als je niet meteen de ‘zanger’ herkent in de video. Dat is voetbal-legende Stuart Pearce (van o.m. Nottingham Forrest) die de rol van zijn leven speelt.

https://www.youtube.com/watch?v=5fMiCcPO5tY

Mauger’s single “Tomorrow’s Gone” is een nieuwe parel aan de kroon van MayWay Records. Dit viertal uit het Gentse grossiert in eenvoudige, intimistische dreampop. Twee van de bandleden (Jan Duthoy en Jacob Nachtergaele) speelden jarenlang bij Absynthe Minded en dan weet je al ongeveer welk vlees je in de kuip hebt. In 2019 was Mauger’s debuutplaat ‘Sunday Competition’ één van de eerste wapenfeiten van MayWay Records.
De singles van dat album (“Streets Run Dry”, “Route Du Soleil” en “No Time To Look At You”) vonden makkelijk hun weg naar Radio 1 en dat zal voor deze nieuwe trage indieballad vermoedelijk niet anders gaan.
Een klein verhaal, een dunne tranche de vie die op een bijzonder eerlijke manier kan overtuigen.

https://www.youtube.com/watch?v=Hk4b3kpSCSo

Ina Rose is een Belgische country-zangeres die met “Sound Of Love” een knappe single uit heeft. Het nummer gaat over tot over je oren verliefd zijn en zo klinkt het ook: onbezorgd en vrolijk. En Ina Rose brengt het overtuigend en geloofwaardig. Zelfs met andere muziek en uitvoerders zou deze song nog mooi overeind blijven. Muzikaal is dit misschien niet nieuw of grensverleggend, maar dat is vaak ook niet wat country-liefhebbers zoeken. De uitvoering is smetteloos en er zit een leuke break met een viool-solo in.
De enige kleine opmerking is dat het Yankee-accent er soms wat te dik op ligt, terwijl de woorden er mooier uitkomen in ‘gewoon’ Engels. Maar dat zijn details.
Ina Rose is een fijne ontdekking in een genre dat in ons land te weinig aan bod komt. Ik zit al ongeduldig te wachten op dat album.

https://linktr.ee/inarosemusic?fbclid=IwAR2V2DvZ765ggKAoD211SNYYVUqnqP79UelOkfF5yTSHlPWzrvXlT58WLAo

Na "I Hear You" is “Lack Of Love” de tweede single in de aanloop naar het album 'Goofalicious'. Tom Derie (Soapstone, Ultrasonic, The Wrong, Tom E. Gunn,...) is gastzanger op deze single en dat is niet toevallig. De geschiedenis van Soapstone en The Mudgang liep op een bepaald moment een beetje door elkaar. "Lack Of Love" werd zowat 20 jaar geleden gecomponeerd door Luc Van den Berghe toen hij bij Soapstone zat, maar het werd toen nooit opgenomen.
In deze nieuwe versie is deze single het beste van twee werelden: die van Soapstone (het nummer doet inzake tempo en look & feel wat denken aan hun single “Why Should We Wait”), met de bluesy garage-licks van The Mudgang.

Pop/Rock
Lack of Love -single-
The Mudgang (feat. Tom Derie)

https://youtu.be/FmIr0hwCBLE  

De titel van zijn nieuwe single (“Stront In Mijn Kop”) roept herinneringen op aan “Poep In Je Hoofd” van de Raggende Manne. Het is ook al een heerlijke scheldtirade, hier aan het adres van al wie zwerfvuil achterlaat. Of hij daarmee ook mensen zal overtuigen om geen zwerfvuil meer achter te laten, dat zal misschien wel niet, maar als catharsis en als rant tegen iedereen die ‘schijt heeft aan de wereld’ kan het zeker tellen.
Hij brengt de single met een paar welgemikte, grofkorrelige blueslicks, zodat het nog harder klinkt als een ouderwetse protestsong.
In november komt zijn nieuwe album ‘Water’ uit met nog meer licht-maatschappijkritische teksten. Deze fijne Nederlander heeft duidelijk geen stront in z’n kop.

https://www.youtube.com/watch?v=m7ReIZ77bNk 

Na “Multitudes” en “Wake up” brengt Paul Numi zijn derde single “So High” uit. Waren de vorige iets meer in de richting van de postpunk, dan gaat deze derde single misschien iets meer in de richting van de 90’s Britpop. Upbeat, aanstekelijk, meteen herkenbaar als Paul Numi en met een sterk refrein. De poëtische tekst beschrijft een onbeantwoorde liefde die alleen in de droom haar werkelijkheid vindt.

Opnieuw een sterke song van Paul Numi en ook de psychedelische clip is zeker de moeite. Laat dat album maar komen.

https://www.youtube.com/watch?v=ixVmhn_r4KM

De bandnaam No Pan Kissa verwijst naar een soort van cafés in Japan waar de diensters korte rokjes en geen ondergoed droegen (no pants café). Op de vloer lagen als bonus hier en daar spiegels.
Als band bracht No Pan Kissa al een paar singles uit. Met “Spiral Of Sound” hebben ze -afgaand op de video - iets meer ambitie en dat is niet helemaal onterecht. Het is een progressieve rock/grunge-tune die een beetje leunt op Alice in Chains, Smashing Pumpkins en andere grunge-buitenbeentjes. De hoge zang voelt bij de eerste luisterbeurt wat vreemd aan, maar het kan nog net. De look & feel zit goed, maar productioneel en in het afmixen heeft No Pan Kissa wel nog wat werk. Als je refereert naar de nineties moet je ook gaan voor het volle, gelaagde gitaargeluid van die periode.

https://www.youtube.com/watch?v=W2_FPFlcqQM

De Kortrijkse rapper Matthias Debosschere aka Rijmtekkie Spansman brengt eerste single "Andelisse" uit van zijn eerste solo-album ‘Ventana’.
Debosschere is geen vreemde in de Belgische hip hop en daarbuiten. Hij heeft al meer dan 20 jaar ervaring en maakte deel uit van collectieven als Wasteland, Rijmtechniekers, Het Verdikt en M'nB's. In 2018 vertegenwoordigde hij ons land als Belgisch Kampioen Rap op het wereldkampioenschap in Parijs.
Samen met een andere ancien uit het Vlaamse hip hop-landschap, Rookwalm (Igwen Janssens), werkte Matthias z'n eerste soloplaat uit. Een aantal songs die het album niet haalden, kregen we in mei al te horen op de EP ‘Brik Los’, waarmee hij onder andere een ode bracht aan de Kortrijkse wijken Sint Jan en Drie Hofsteden. Nu volgt het album ‘Ventana’ en de eerste single "Andelisse", met gastbijdrages van West-Vlaamse zwaargewichten ButtnWesten, Rookwalm en Gemeejne Bleejkn. Aandachtige kijkers herkennen in de clip o.m. De Stroate.
"Andelisse” (aan de leiband) heeft een vette beat en bovendien honden als thema en dat laatste is uiteraard gesneden koek voor rappers. Alle beeldspraak inzake honden komt aan bod, van moeten vechten om de hondebrokken tot ruiken aan de kont van een teefje. Goed gedaan, maar ontdek het vooral zelf.

https://youtu.be/Ql4vZjKOgGM

Nog geen anderhalf jaar na hun derde album ‘Sabbath Fleddy Sabbath’ brengt Fleddy Melculy een nieuwe EP uit. De titel ‘…And Just Niks For All’ is leuk gevonden. Ook in de lyrics zit opnieuw wat meer humor. Toch iets waar de band mee bekend geworden is en wat we moesten missen op het recentere werk.

Dan is het wat jammer dat de oogst toch wat mager is. Vier nummers kenden we reeds als vooruitgeschoven single (“T-shirt Van Fleddy Melculy”, “Niks”, “Freddie” en “Backstage”) en konden ons en de rest van Vlaanderen maar matig overtuigen. Voorts is er de introductie door Urbanus (‘Papa FM’) die enkel bij de eerste luisterbeurt grappig is. De nummers die we nog niet kenden zijn “Slaap” en “God Is Een Kapper” en dan er is ook nog een bonustrack: een cover van “De Gefrustreerde Automobilist” van Belgian Asociality.

Muzikaal is dit nog altijd de gespierde metalcore die we kennen van deze band: agressief en in your face. In de lyrics zitten zoals eerder gemeld opnieuw leuke grappen en bedenkingen, zoals op ‘Helgië’. Op ‘Sabbath Fleddy Sabbath’ waren die ingeruild voor bijtend sarcasme, maar de coronapauze heeft blijkbaar ook inspiratie gebracht. “God Is Een Kapper” heeft een knappe tekst, maar mist nog wat ballen. De cover van Belgian Asociality is top, maar misschien ook wat voor de hand liggend.

‘… And Just Niks For All’ knoopt aan met het beste dat we al kenden van Fleddy Melculy maar heeft te weinig punch en verrassing om vol te overtuigen.  

Echo City Waves is een nieuwe Vlaamse tribute/coverband met enkele bekende namen als gitarist Steven Janssens (oa. The Mudgang) en bassist Luc Waegeman (Needle And The Pain Reaction). Drumster/zangeres Caroline Clement kenden we nog niet en dat is een fijne ontdekking. Op deze eerste single van Echo City Waves is haar zang nauwelijks te onderscheiden van het origineel. Ze pakt perfect de onderkoelde, licht-verveelde sfeer die Barbara Gogan van The Passions er ook in legde. Ook muzikaal blijft de band het origineel dicht op de huid zitten.
Deze single laat ons achter met een dubbel gevoel. Moet je als tributeband wel singles gaan uitbrengen, zeker als ze zo dicht op het origineel zitten? Aan de andere kant brengt Echo City Waves hier een bijna vergeten nummer opnieuw onder de aandacht en doet deze band dat bovendien op een heel respectvolle manier. Als ze – voor singles dan - wegblijven van de al te vaak terugkerende klassiekers uit de new wave, ben ik alvast fan.

https://www.youtube.com/watch?v=si5TyS54OUc