The Wamaki's haalden hun bandnaam van de Genkse uitdrukking ‘wa make’, wat zoveel betekent als ‘hoe maak je het’. Genk is ook een smeltkroes aan culturen en dat hebben ze vertaald naar een smelkroes van genres: funk, ska, reggae, freejazz, world, … Ze gooien het op een hoopje en maken er een zomers dansfeest van. Vooral de blazers van deze twaalfkoppige bende krijgen al eens een vrijgeleide om voluit te gaan.

De titels van de songs lijken uit het Zuid-Afrikaans gehaald te zijn: het “Knoppie” van de hysbak is het knopje van de lift, “Bromponie” gaat over een scooter en “Loslyf” zou over een danssletje moeten gaan, als we ten minste het promopraatje mogen geloven. “Muzungu” zou dan gaan over bleekscheten. Die songtitels zijn leuk, maar er zitten nauwelijks lyrics in de songs. Die zouden de dansbaarheid enkel in de weg staan, hoewel je toch ergens zit te wachten op het ‘verhaal’ dat bij de songtitel hoort.

Mij doet het wat denken aan de Skyblasters, Scientist, Proyecto Secreto en zelfs de Skatalites.

‘Hysbak’ is een heel fijne EP, maar een compleet album zou nog leuker zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=SpREXGNA-tA

Paul Numi is het alter ego van Peter Corijn. Die kan je misschien nog kennen van bij Angry Voices, de band die in 1980 het voorprogramma was toen U2 in de Brielpoort in Deinze kwam spelen. Ze deelden begin de jaren ’80 voorts nog het podium met Echo & The Bunnymen, Definitivos, TC Matic, The Scabs en De Kreuners. Het leverde hen o.m. een plaats op op een verzamelaar van Colour Records. Corijn trok daarna het internationale zakenleven in, maar na verloop van tijd begon het toch opnieuw te kriebelen om muziek te maken, nu als Paul Numi.
Een eerder solo-album had John Woolloff als producer (bekend als muzikant bij Patrick Bruel, Balavoine, Jeanne Mas) en zweeft tussen de Beatles en de Britpop. Het nieuwste album zit op een ander spoor en gaat meer naar de alternatieve rock en new wave.
Paul Numi verzamelde voor ‘Chimera’ een mooi team rond zich: producer Roland Vanhuffel (The Rezistance, Alain Tant, William Souffreau, Bløf, …), bassist Vincent Pierins (Elisa Waut), guitarist Eric Melaerts (Schmutz, The Popgun, Won Ton Ton, ..), drummers Herman Cambré (Arno, Clouseau, ..) en Bram Raeymaekers (Renaud) en voor de mix deed hij een beroep op Michel Dierickx (The Cure, OMD, Squeeze, Neon Judgement, TC Matic, Jo Lemaire, Luc Van Acker, Lavvi Ebbel, Pas De Deux, Elisa Waut, Definitivos, …). Mooie namen, maar op zich betekent dat nog niet dat er ook een mooi album gemaakt is.
Op ‘Chimera’ staan een paar heel goede tracks. Vooral de diepgroovende bas- en etherische gitaarpartijen zijn typisch voor de referentieperiode van de jaren ’80. We missen nog de typische synth-sound uit die periode. Paul Numi toont zich hier niet de grootste zanger, maar hij kent zijn beperkingen en weet het maximale te halen uit dat waar hij goed in is. Als tekstschrijver is hij een puike observator van de grote en kleine zaken uit zijn persoonlijke leven en van zijn directe omgeving. Dat hij niet het gewicht van de wereld op zijn schouders torst of door eindeloos verdriet verteerd wordt, maakt dat het album als geheel wat braaf en gepolijst klinkt.
De songs halen allemaal zo een beetje hetzelfde niveau, maar diegene die mij het hardst raken, zijn het heel zweverige “Who I’m Living For” en voorts “To Life!” en “A Time To Forgive”. Paul Numi heeft met ‘Chimera’ een heel aangenaam album uit.

https://www.youtube.com/watch?v=QT57pYYxEvk

Neo-klassieke ravers, zo noemt het duo achter Boshaard zichzelf. En die vlag dekt inderdaad de lading. Wat Dominique Vantomme (Axelle Red, An Pierlé, Vaya Con Dios, …) en Toon Bosschaert (Waar Is Ken?) brengen op het debuutalbum van Boshaard is een instrumentale mix van piano en elektronica, van klassiek en ambient, jazz, elektro-noise en filmmuziek.
In de relatief klassieke pianostukken zit nog een zweem van oude meesters als Francis Lai en Rogier Van Otterloo. Musici die met weinig instrumenten en een eenvoudige melodie veel emotie konden oproepen. Van dat punt vertrekt Boshaard, maar ze voegen er veel meer aan toe. Het is niet enkel de elektronica die dit album naar het hier en nu haalt, ook de bewegingen in de melodie, de ritmes en de productionele aanpak van de composities.
Vantomme en Bosschaert bouwen de laagjes met veel geduld op en weer af en als luisteraar krijg je veel tijd en ruimte om daarin mee te gaan. Als alle laagjes op elkaar liggen wordt het soms dansbaar of dreigend. Referenties liggen niet voor de hand, maar wie houdt van het album van SJ Hoffman & Clairval of van het Belgische eenmansproject Berlin, zal vast ook dit kunnen waarderen.

The Mudgang is terug. Live doken er al een hele tijd nieuwe en oude versies van deze puike garageband op, maar nu is er ook nieuw werk. Single “I Hear You” komt met een leuke video met tal van verwijzingen naar de Beatles en ook muzikaal gaan de Gentse garagerockers een beetje in die richting.
Dat levert een leuke clip en song op, maar het klinkt niet zo smerig en gemeen als we van The Mudgang gewoon waren. Maar we zijn blij dat ze terug zijn en we kijken uit naar de volgende singles.
De eerstvolgende single, “Lack Of Love”, is voor september en daarop zal Tom Derie (van o.m. Soapstone en Ultrasonic 7) meedoen. In januari van volgend jaar is er dan het nieuwe album ‘Goofalicious’.

https://youtu.be/Sq5ToH4kK8w

De Waalse band Demenzia Mortis brengt blackened deathmetal en is met het nieuwe album ‘Anti Kult’ niet aan zijn proefstuk toe. In 2018 brachten ze reeds hun debuut-EP ‘Memento Mori’ uit. Twee van die tracks, “Blood Ritual” en “Memento Mori”, werden geremasterd en als bonus tracks aan het nieuwe album toegevoegd. Met die bonussen erbij zijn er vier guests op het album: Anouk van BleedSkin (Waalse deathmetalband) en Lilith Kumiho op “My Blood Runs Black” en Matt van het Franse Death Agony en Marvin van de Belgische death/blackmetalband Disfigured Sky op “Blood Ritual”.
De muziek klinkt vooral rauw, brutaal en agressief. Meestal nerveus en gejaagd, zoals in de jaren ’90. Met veel punch en met veel klassieke black- en deathmetalverwijzingen in de lyrics. Een beetje wat je kan en mag verwachten, maar dat kan dit genre wel hebben. Ze brengen het wel allemaal met veel branie en overtuiging.
De productie is degelijk, maar eerder sober. De introtrack “Dies Irae” is een beetje voorspelbaar en “Dark Resolution” kreeg een leuke outro. De gasten brengen een welgekomen afwisseling. Voorts is het vooral ‘what you see is what you get’: een band die op een heel eerlijke manier toont waar ze goed in zijn.

Tijs Vanneste kennen we van de tattoos van Tom Boonen, van Van Echelpoel en als initiatiefnemer van reality-tv-reeks ‘De Kemping’. In een iets verder verleden zorgde hij voor de grunts en screams bij Oceans Of Sadness. Die avantgardemetalband bestond van 1995 tot 2011, bracht enkele prachtige albums uit en ging internationaal op tournee. In 2015 was er een korte reünie op Graspop, het festival waar ze vijf keer eerder optraden. Vanneste was overigens één van de gastzangers op de EP ‘Era’ van Off The Cross in 2018. Maar met metal heeft het nieuwe album van Tijs Vanneste niets te maken.
Het nieuwe album ‘Hier Is’t Goed’ vormt de soundtrack bij de TV-reeks ‘De Kemping’. Voor het inspelen kreeg Vanneste hulp van o.m. Paul Van Bruystegem (Triggerfinger, Wolf Banes, …) en Kate Ryan komt een countrydeuntje meezingen (op het guitige “Duzend Keer”). Zijn Van Echelpoel-maatje Yves Gaillard (Hadise, Regi, ...) voegt een remix toe van “Het Gevaar”.
Met de tv-reeks als springplank en de al enkele jaren aanhoudende aandacht voor pop en rock in het dialect, lijkt dit album een gouden zet. En het is bovendien een heel degelijk album. Een aantal songs doorstaat de vergelijking met het beste van de Fun Lovin’ Criminals, Ertebrekers en de Fixkes. Er valt niet op elke song een duidelijk genre-etiket te kleven, maar de grootste gemene deler is een soort van smoothe, laid back Belgicana, met elementen van pop en rock en soms de look en feel van folk of country. De nummers lijken alsof ze wat nonchalant of met weinig ambitie in elkaar zijn gezet, maar niets is minder waar. Het is vakwerk.
Overigens staat niet de muziek centraal, wel de lyrics. Die zijn gebaseerd op de gesprekken van Vanneste met de deelnemers aan de tv-reeks. Voor ‘De Kemping’ selecteerde hij tien langdurig werklozen, mensen die achtervolgd worden door verslaving, foute keuzes of gewoon brute pech. In de coronazomer van 2020 liet hij hen een camping bouwen én uitbaten in Geel, met hemzelf niet zozeer als baas, maar eerder als diegene die het overzicht houdt en die als luisterend oor fungeert. Daarnaast bevatten de lyrics uiteraard een paar bedenkingen over zichzelf en over zijn geliefde Kempen. En dan nog “Den Tijd", een heel geslaagde cover/vertaling van “The Times They Are A-Changing” van Bob Dylan. Het gefluisterde, gesproken en gezongen Kempens is misschien niet zo sappig als het West-Vlaams van pakweg Het Zesde Metaal of Flip Kowlier, maar het is makkelijker te volgen als luisteraar.
Hoogtepunten zijn “Het Viske”, “Twijfels” en “Pelicano”. ‘Hier Is’t Goed’ is een album dat meteen een glimlach op je gezicht schildert, ondanks de soms zware onderwerpen die in de lyrics opduiken.

Van bij de eerste noten van “I Ain’t”  herken je het geluid van Dinosaur Jr. En dan moet J Mascis nog beginnen zingen. Dat voelt meteen als een soort van thuiskomen. Herkenbaarheid is een goede start voor een band met trouwe fans, maar is nog geen garantie voor een goed album. We kunnen de conclusie nu al verklappen: ‘Sweep It Into Space’ is een bijzonder goed album. Het kan zich moeiteloos meten met de betere uit hun rijkgevulde oeuvre, zoals ‘Where You Been’.
Op “I Met The Stones” klinkt Dinosaur Jr harder dan ooit en zijn de hoogdagen van de grunge en de alternatieve gitaarrock van de jaren ’90 helemaal terug. Dinosaur Jr verkeert na zowat 37 jaar in een absolute topvorm.
Kurt Vile mocht als producer aantreden, maar hij blijft vooral in de luwte. Vile is mede-oprichter van het hippe The War On Drugs en heeft na zijn vertrek uit die band nog knappe dingen gedaan, maar als producer weet hij wanneer hij gewoon moet registreren wat al goed is. Vile krijgt wel een leuke bijrol op de vooruitgeschoven single “I Ran Away”, meteen de meest poppy track van het album, met “Take It Back” op een dichte tweede plaats. Op de overige tonen Mascis en Lou Barlow nog maar eens hoe je stoner, grunge en noise combineert tot catchy rocksongs.
Twaalf tracks en niet één die verveelt of die je als vullertje kan aanduiden. En toch ook flink wat variatie. “Garden” is een soort van grungeballad, terwijl “Hide Another Round” meer een rechttoe-rechtaan-rocksong is en “N Say” en “Walking Back To You” naar de noiserock overhellen. “I Expect It Always“ is een gouden track voor iedereen die in de jaren ’90 hield van wat we toen alternatieve gitaarrock noemden. En zo staan er nog wel een paar op dit album.
‘Sweep It Into Space’ is een meesterwerk voor wie houdt van luide gitaarrock zoals in de jaren ‘90. Heel toegankelijk, heel catchy, heel inventief en vooral heel herkenbaar. Of Dinsoaur Jr hiermee nog vlot nieuwe fans zal winnen, valt moeilijk te voorspellen in deze ongewone tijden. Het is hen alvast gegund.

https://www.youtube.com/watch?v=JGXxFSWewmw

'Melba' zo heet de eerste maxi-single van PESCH, de nieuwe band van Red Zebra-zanger Peter Slabbynck samen met Sam Claeys (Red Zebra, Der Klinke) en Geert 'Chesko' Vandekerhof (Der Klinke).
De typische zelfrelativerende Slabbynck-humor blendt perfect met de EBM-sound. De vier coronaproof opgenomen tracks op deze EP zijn “Let's Invade America” (over wat nodig zou zijn bij een herverkiezing van Donald Trump), “What’s Wrong With People”, “Low Libido” (over het libido dat het laat afweten op Valentijn) en “No Handshake”. In tegenstelling tot wat sommige mensen denken, gaat die laatste song niet over corona, wel over polarisatie. “Er is zo veel polarisatie dat zelfs onze eigen handen elkaar de hand niet meer kunnen schudden, laat staan de hand van iemand anders”, zegt Peter Slabbynck daarover.
De korte en grappige lyrics van Slabbynck worden perfect onderbouwd met lekkere, soms dreigende, soms dansbare beats van Chesko en Sam.
Deze ‘Melba’ wordt uitgebracht op een gelimiteerde oplage van 300 exemplaren op oranje vinyl. Daaraan werd bij het persen ook rood toegevoegd, om een perzik-effect te creëren. Dat maakt dat elke maxi er een beetje anders uit ziet en dus uniek is. Het vinyl zit net als het picture disc-vinyl van vroeger in een doorzichtige plastic hoes, zonder artwork.

Elektro/Dance
Melba EP
PESCH
Apricot Records

Wie interesse heeft in een exemplaar, kan een mail sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. De plaat zal ook te vinden zijn in een beperkt aantal platenwinkels.

https://www.youtube.com/watch?v=CubP7NwbgDs

Suicidal Romance is één van de bandprojecten van de Est Dmitry Darling (frontman van Freakangel en Matthew Creed) en zangeres Viktoria Seimar. “Runaways” is de voorbode van een nieuw album van de band.
Deze single is donker en Viktoria legt veel emotie in haar tekst. “Runaways” hangt muzikaal een beetje tussen EBM, electropop en darkwave in. De single-edit is een beetje braaf en voorspelbaar, maar dan heb je gelukkig nog vier remixen. Die van Aiboforcen zit bijvoorbeeld op een muzikaal interessanter en dansbaarder spoor, met een EBM-jasje voor de electropoptrack.
Het harde slag-ritme van de Neuroactive-mix haalt de ziel en hartstocht uit de track en kan minder bekoren. Reichsfeind duwt deze single dan weer naar de discotheek-dansvloer en slaat zo ook de bal mis. 88 Dot laat weinig heel van het origineel.

Elektro/Dance
Suicidal Romance
Runaways -single-

Red Zebra - Peter Slabbynck - Red Zebra heeft plannen om mini-album 'Bastogne' opnieuw op vinyl uit te brengen

De vaccinatie komt maar traag op gang, heel wat zomerfestivals zijn al uitgesteld tot volgend jaar. Het ziet er - momenteel - naar uit dat we straks opnieuw naar kleinschalige, coronaproof concertjes zullen moeten/kunnen gaan. Na het succes van de akoestische trio-bezetting van Red Zebra vorig jaar bereidt opper-Zebra Peter Slabbynck een nieuw offensief voor: met opnieuw een bezetting als akoestisch trio, maar nu met nummers van bijna alle bands waar hij in speelde. Behalve Red Zebra zijn dat The Boy Wonders, de Lama’s en the John Lennon Rifle Club, wat resulteert in de ZebraLamaWonderJohn-show. Een mooie aanleiding om eens samen met Peter Slabbynck te grasduinen door de herinneringen aan al die bands.

De geschiedenis van Red Zebra is genoegzaam bekend, maar wat was ook alweer The Boy Wonders?
Met Red Zebra hadden we in 1980 de finale gehaald van de Rock Rally, een handvol singles, een mini-album en een album uitgebracht. Met wisselend succes maar wel met heel wat optredens. We kwamen met Red Zebra in 1985 op een punt dat ik vond dat ik alles gezegd had. En muzikaal wisten we het even niet meer, zaten we op een dood spoor. Ik vind het altijd leuk om nieuwe dingen te proberen en met nieuwe mensen te werken en dat werd dan The Boy Wonders. We begonnen met weinig ambitie en de poppy garagerock die we brachten stond een eind af van de postpunk van Red Zebra. Het zat eerder in het straatje van The Mudgang en The Spanks. Er zat geen groot plan achter, maar voor we het wisten haalden we met The Boy Wonders in 1986 opnieuw de finale van de Rock Rally. Met als resultaat een bronzen medaille, ex-aequo met Wolf Banes. We deden tal van optredens, oa een tour als support van Won Ton Ton, brachten we een single en een maxi-single uit en stonden op een verzamelaar van het legendarische Boom! Records van JP Van. Dat was allemaal leuk, maar na verloop van tijd pikte ik toch terug de draad op bij Red Zebra. Twee leden van de laatste bezetting van The Boy Wonders heb ik nadien nog ingelijfd bij Red Zebra. Eén ervan zit zelfs in de huidige line-up!

De Lama’s zitten wel nog bij heel wat veertigers fris in het geheugen
Dat was mijn band met Kloot Per W en de legendarische Lolita Lama. Ik wou heel graag eens lyrics schrijven in het Nederlands.  Vooral over seks. Een democassette met 'De Ideale Penis' belandde bij Studio Brussel presentator Jan Hautekiet die dat nummer maar bleef draaien tijdens zijn 'Hallo Hautekiet'. Dan zijn we hals over kop de studio ingedoken om een deftige versie 'De Ideale Penis' op te nemen. Daarna volgden zeer veel concerten, een paar singles in 'De Afrekening' en een album, dat het nu - voor een Belgische CD - heel goed doet op Discogs. Misschien moeten we die eens opnieuw uitbrengen, op vinyl. Er staan immers echt goeie songs op zoals 'Blijf Binnen' en 'Laatste Woorden'. De Lama’s waren een heel leuke tijd, maar op een bepaald moment waren er te veel spanningen tussen Kloot en mijzelf. Ik heb sinds kort wel opnieuw contact met Kloot en we wisselden al een paar ideeën uit, maar het is nog veel te vroeg om al te spreken van een comeback van De Lama’s.

Voor de John Lennon Rifle Club moeten veel mensen  al wat dieper graven in hun herinneringen
Wat misschien een klein belletje zal doen rinkelen is de single 'Wanna Be Adopted By Madonna'. Ik had het vorige zomer al eens gedropt in de bis van de akoestische set van Red Zebra. Bij wijze van fun. JLRC was immers Red Zebra plus gitariste Nathalie Van Laeke. Maar ik ben vooral trots op 'Panic On A Plane', een nummer over vliegangst, iets waar ik vroeger last van had. En 'This Is Not Another Ramones Song', volledig gepikt van The Ramones, mag er ook zijn. Het wordt deze zomer de helft Red Zebra-nummers en de andere helft komt van de overige drie bands. Met gewoon een kopie van de Red Zebra-set van vorig jaar zouden we misschien meer geboekt worden en elke avond meer applaus krijgen, maar dat is geen uitdaging. En Hazy en Sam doen ook weer mee uiteraard. We zijn al begonnen met repeteren en ik kijk er enorm naar uit.

Van je nieuwe project PESCH speel je geen nummers
De nummers van PESCH hebben weinig lyrics en zijn moeilijk te ‘vertalen’ naar een akoestische set. Maar voorts gaat alles prima met PESCH. De EP 'Melba' met vier nummers is klaar en komt deze maand uit op een oplage van 300 copies op splattered vinyl op ons eigen label Apricot Records. Het eerste officiële concert van PESCH staat nog steeds op de agenda voor de Sinner’s Day in Oostende, met Front 242 en the Neon Judgement. Al plannen we hier en daar nog een try-out, bijvoorbeeld in de B52, als corona het toe laat.

Maar ook Red Zebra heeft plannen voor dit jaar?
Klopt. Dit jaar wil ik met Red zebra ‘Bastogne’ na 40 jaar opnieuw opnieuw op vinyl uit brengen. Er zijn daaromtrent nog meer plannen. Zo heb ik aan een paar bands gevraagd een nummer van 'Bastogne' te coveren. Wie? Dat verklap ik nog niet. Ik ben ook een Nederlandse tekst aan het maken voor 'Living Room'. Het wordt geen pure vertaling, maar een tekst over chronische pijn voor de VZW Breinstorm die rond dit thema werkt. We zullen hopelijk binnenkort een nieuwe drummer hebben bij Red Zebra. Zonder veel reclame te maken hebben zich een twintigtal kandidaten gemeld, waarvan er acht in eerste instantie een auditie mogen komen doen zodra de coronamaatregelen dat toelaten. Als dat vlot verloopt kunnen we in de loop van de zomer en in het najaar opnieuw met een volledige bezetting Red Zebra-shows brengen. En ik ga meezingen op een track van de Italiaanse Numa Echoes. Deze Italiaanse brengt interessante elektro. Ondanks corona zit ik niet stil dus, integendeel.

Pics homepag @Heidi Mares