Dag drie van het Oudenaardse festival Fi:hP lokte aanzienlijk meer bezoekers. Het prachtige, warme weer en de grotere namen op de affiche zaten daar zeker voor iets tussen. De drie podia staan in tenten, en vandaag bewezen ze hun nut, namelijk verkoeling in de verzengende hitte.

De aftrap werd gegeven door Barbie Bangkok (Grand Mix). Ze werden aangekondigd als een groep die frisse, aanstekelijke Gentse pop brengt. Ze sloegen de nagel op de kop, maar ze vergaten het woord dansbaar te noemen. Dansbare nummers zoals “I Remember” en “Our Savior” hadden potentieel om wat beweging in de massa te brengen. Daar bleek het natuurlijk veel te warm voor. Ze speelden voor een bijna uitsluitend zittend publiek. Zoals vele andere Gentse popgroepen bezit ook Barbie Bangkok een scherper kantje. Voorbeeld daarvan was de puike afsluiter “Hot & Trendy”.

Pornorama is al even Gents als de Barbie Bangkok. Behoud de rauwe kantjes van Barbie Bangkok, injecteer dat met catchy gitaarriffs en je hebt een band zoals Pornorama. Ze speelden een stevige set in de Democrazy tent. De zanger vroeg wie er een cd wou hebben en gooide prompt een schijf van hun het publiek in. Pornorama was goed, maar wij keken al meer uit naar Lady Linn and her Magnificent Seven...

We waren blijkbaar niet de enige die (weeral een Gentse) artieste aan het werk wou zien. Er was een massale opkomst om Lady Linn aan het werk te zien. Daar waar Triggerfinger, toch wel de headliner van vrijdag, de tent niet kon laten vollopen, deed zij dat moeiteloos. Lady Linn and her Magnificent Seven brengen jazz nummers met enige ruimte voor wat improvisatie. Het moest voor de enige afkoeling zorgen, maar door de massale opkomst werd het paradoxaal genoeg broeierig warm in de Grand Mix tent. Na een instrumentale intro van de Magnificent Seven (vier blaasinstrumenten, een drummer, een pianist en een contrabasspeler) kwam de zangeres als een volleerde diva het podium opgewandeld in een knalrode jurk. Ze was zichtbaar blij met de aandacht die de groep kreeg van het publiek en was zichtbaar geëmotioneerd. Het kostte haar geen moeite om de toeschouwers onmiddellijk mee te kregen. De jazz werd bijzonder gesmaakt en zorgde voor enkele kippenvelmomenten. Hoogtepunt was de meezinger pur sang “I don’t wanna dance”. Na afloop van het concert liet ze weten dat ze het ‘superwijs’ vond. En wij vonden hetzelfde.

Na hun triomfantelijke doortocht op Dour enkele weken terug deed het Britse kwintet The Qemists (Democrazy Stage) hun sterke live-reputatie alle eer aan met een explosief en energiek optreden. De mix van drum 'n' bass, electronica, rock en hiphop sloeg goed aan bij het jonge publiek. Gitaar, bas, drums, keyboards, laptop en zangeres Jenna G en MC Dan Arnold vormden een opwindend en dansbaar geheel . Met bruisend materiaal als “On the run”, “Drop audio”, “Lost weekend” en “Stompbox” werd er een leuk maar bescheiden feestje gebouwd. Een knappe en intense show!

Reanno Gordon aka Busy Signal (Grand Mix) is de nieuwe rijzende ster aan het reggae/dancehall-front. Toch waren we niet echt onder de indruk van de live prestaties van de Jamaicaan. Oorzaak hiervan waren vooral de makke en inspiratieloze raps en riddims. We hadden de indruk dat de man maar één echte song had die hij tot vervelens toe bleef herhalen. Er zat weinig vuur en variatie in de performance en ook de muzikanten waren eerder ongeïnteresseerd en kleurloos. Dit was enkel voor de diehard reggae/ragga-fans. Een lichte teleurstelling dus.

Het Londense duo Autokratz (Democrazy Stage) serveerde ons een cocktail van electro, pop, house en techno. Hun sound klonk als een mengeling van Kraftwerk, Depeche Mode, Erasure, Daft Punk en Underworld. Het tweetal die op het hippe en toonaangevende Franse electronica-label Kitsuné zitten, zijn dit jaar bescheiden doorgebroken met hun album 'Down and out in Paris and London' . Live hoorden we catchy en aanstekelijke dance met popmelodieën en frisse grooves en beats. Onderhoudend en uiterst genietbaar.

Sleutelfiguur van de Britse hiphop Roots Manuva (Grand Mix) kon ons maar matig overtuigen. Nochtans heeft de man een indrukwekkende discografie op zijn naam staan met hoogaardige werkstukken als “Run come save me”, “Awfully deep” en “Brand new second hand”. De potpourri van rap, reggae, dub en electronica klonk ongeïnspireerd en zoutloos in de halfvolle tent. De nummers werden op automatische piloot afgerafeld en ook de band had er duidelijk niet te veel zin in. Een gemiste kans, spijtig! Hier hadden we meer van verwacht.

Nog voor The Subs aan hun set zouden beginnen was de Democrazy tent te klein voor het dolenthousiaste publiek. Nog voor er iemand voet op het podium zette was het al feest. Als vanouds gaven ze weer een set die een tikkeltje ‘over the top’ was, met hun trashelectro en lichteffecten die goed waren om epileptische aanvallen te krijgen. De show zelf was weer fantastisch en iedereen stond op en neer te springen vanaf er maar een beat in de mix werd gedraaid. Ze speelden alles live.

De Franse DJ en producer Mehdi toverde de Charlatan-tent om tot één grote danstempel. De populaire man is één van de uithangborden van het trendy en succesvolle Ed Banger-label samen met Mr. Oizo, Busy P en Justice. Hij schakelde moeiteloos over van pompende en opzwepende electro en techno naar funky en soulvolle hiphop. Dit was het perfecte materiaal voor de danslustigen onder ons!

De reünietoer van Lamb (Grand Mix) hield een tussenstop in Oudenaarde. Ze zijn er vijf jaar uitgeweest, maar Andrew Barlow, creatief brein van de twee, gaf mee dat het absoluut deugd doet om terug te zijn. De belangstelling voor de groep was groot, maar de triphop met invloeden uit de drum ’n bass, breakbeat en soul die ze brachten, onder begeleiding van de betoverende stem van Louise Rhodes leek voor velen toch een brug te ver en stonden verbaasd te kijken naar het schouwspel. Voor “Gabriel” maakten ze een uitzondering, wat luidkeels werd meegezongen. Toch wilden de meesten na afloop meer, maar Lamb kwam niet meer terug het podium op. Dit concert was zeer zeker een aaneenschakeling van hoogtepunten en zorgde ook voor koude rillingen. Fenomenaal!

Afsluiter van dag drie in de Grand Mix was Arsenal. Na dik tien minuten te laat te beginnen kampten ze ook nog eens met geluidsproblemen. Dat kwam de sfeer eventjes niet ten goede, maar dat werd al snel vergeten. Arsenal speelde een best-of set en werd met open armen ontvangen. “Lotuk”, ”Saudade”, “Longee”, “Mr. Doorman”, “The coming” en “Personne ne bouge” (jammer dat Baloji niet meer de groep vervoegt als ze dit spelen), ze passeerden allemaal de revue. “Estupendo” speelden ze zelfs tweemaal. Gewoon in de set en als tweede en laatste bisnummer. Veel dansende mensen hebben wij hier gezien. Dit is een groep die live zoveel sterker is dan op plaat, mede doordat het wereldmuziekaspect van op de platen naar de achtergrond wordt gedrongen en plaats maakt voor pop. Arsenal was een mooie afsluiter van een gevarieerde derde dag aan de Donkvijvers.

De electro(clash), techno en house van de Engelsman Riton (Charlatan) breidde een vervolg aan het dansfestijn. Zijn sound hield het midden tussen Tiga, Mylo, Digitalism, Soulwax en Erol Alkan. Hier was stilstaan niet aan de orde!

Organisatie: FeestinhetPark, Oudenaarde

De veertiende editie van FeestinhetPark an de oevers van de Oudenaardse Donkvijvers zijn net als vorig jaar een groots succes geworden. Dit jaar kon de organisatie rekenen op een goede 31000 bezoekers. Op donderdag zakten reeds 7000 gegadigden af (gratis avond btw!). FihP plaatste zich dit jaar na en tussen de grootse kleppers Lokerse Feesten, Folkdranouter en Pukkelpop.
De kleinschaligheid en de gevarieerde affiche werden sterk ontvangen: van  pop, alternatieve rock, reggae/ragga, postrock, funk, hiphop, drum 'n' bass en de huidige dancetrendsetters.
De muzikale smeltkroes, het sfeerrijke decor (zelfs met een klein strandje erbij!), de partysfeer, de ontspannen vibe, de gezellige, compacte tenten en het goede weer waren de troeven van deze succesvolste editie.

dag 2: vrijdag 14 augustus 2009

De tweede dag van FihP aan de Donkvijvers te Oudenaarde stond vooral in het teken van de rock’n’roll op het Grand Mix podium. Drive Like Maria, The Hickey Underworld, Danko Jones, The Wombats en Triggerfinger stonder er geprogrammeerd. Maar om de hoek van deze tent schuilden het sensuele Fagget Fairys en de aanstekelijke beats van Roni Size …

Drive Like Maria mocht de avond beginnen op de Grand Mix. Het was een snoeiharde start van het festival door het Nederlands-Belgisch trio. De muziek was gewoonweg heel goed. De belangstelling bleef nog wat uit, want iedereen lag nog wat te genieten in de zon op de heuvels rond de Donkvijvers. Het leek wel een beetje het uitgangspunt van deze festivaldag …

The Hickey Underworld (Grand Mix) zette een korte en stevige set neer. De mix van noiserock, indiepunk met een vleugje emo en pop werd goed ontvangen. Hun songs van hun felbejubelde debuut waren zowel snedig en explosief, als melodieus en toegankelijk. Met uppercuts als “Sick of boys”, “Zero hour”, “Blue world order” en hits als “Mystery bruise” en “Future words” had het grotendeels jonge publiek niet te klagen. Puike performance van dit Antwerpse kwartet.

Danko Jones (Grand Mix) weet z'n toeschouwers te entertainen, zoveel is zeker. Hij deed dat met no-nonsense rock 'n' roll: simpel, strak en luid maar o zo doeltreffend en onweerstaanbaar. We hoorden energieke en heftige adranalinebommen als “I want you”, “Play the blues”, en “Never too loud” in sneltempo voorbijdenderen. Het onvermijdelijke “First date”, “Mountain” en “Born a lion” passeerden ook de revue.  Dat de man het niet zo begrepen heeft op de dance-cultuur, bewees hij met een hilarische en amusante imitatie van de DJ’s. Hier was men op het juiste adres voor rauwe en pittige rock van de bovenste plank.

Op de Democrazy Stage stond intussen het beloftevolle Fagget Fairys, van twee Deense deernes, die samen koppel vormen. De twee lovers komen er openlijk voor uit dat ze holebi zijn en hielden zich niet in om een tongzoen te draaien tijdens het optreden. U kent ze natuurlijk van de radiohit “Feed The Horse” (en spontaan denken we er “njam njam” bij!)
… Een draaitafel en een MC, da’s Fagget Fairys. Het begin van de set was rustig en meer lounge. Ze haalden invloeden aan vanuit de dubstep en psychedelica (vooral de vocals door de echo-effects). Na een paar liedjes moest zangeres Elena Cosovic slechts drie woorden zeggen om het publiek wild te maken. Inderdaad, “Feed The Horse” werd ingeleid. Na hun hit veranderde de stijl richting dance, wat al snel verveelde. Naar het eind waren er nog enkele sterke momenten. Toen hun laatste nummer een geremixte versie van “Feed The Horse” bleek te zijn, bewezen ze dat ze voorlopig een ‘one trick pony’ zijn …

Terug naar het Grand Mix podium dus. The Wombats verwenden ons met een ijzersterke set, die op zijn beurt geen seconde verveelde. Een uitzinnig publiek droeg de bruisende, charismatische band op handen. Ze toonden aan dat ze meer dan het bekende “Let’s dance to Joy Division” in hun mars hadden. Het Britse trio brengt garage rock pur ‘Brit’ sang. Vergelijk ze met het onvolprezen 1990s. The Wombats kondigden aan dat er een nieuw album aankomt … we kregen al een heerlijk voorsmaakje. Benieuwd dus! Dit was zonder twijfel de revelatie van de avond, want ze leken de voorbije maanden even godvergeten …

Het excentrieke Britse duo Dan Le Sac en Scroobius Pip (Democrazy Stage) serveerde ons een frisse en originele smeltkroes van hip-hop, electronica, pop en spoken -word. De snedige en inventieve raps van David Meads en de pompende en gevarieerde beats van producer/dj Dan Stephens waren de perfecte ingrediënten voor een aangename en catchy set. Het was moeilijk stil te staan bij songs als “Thou shalt always kill”, “The beat that my heart skipped”, “Back from hell” en “Letter from God to man”. Een bruisend en felgesmaakt optreden van deze rare snuiters.

Triggerfinger sloot de rock’n’roll dag avond af. Zij vervingen Vive La Fête, door het feit dat Danny Mommens begin deze maand een motorongeluk had en enkele optredens noodgedwongen moest afzeggen. Ruben Block, zanger van Triggerfinger, kwam zelfs terug uit vakantie toen de organisatie vroeg om op FihP te spelen.
Triggerfinger is gekend voor z’n beenharde gigs. Ook deze keer gingen ze er terug stevig tegen aan. Ze behoren tot één van de beste rock’n’rollbands van ons landje! De groepsleden, netjes uitgedost in kostuum, waren topentertainers en stalen de show … rauwe gitaren, een diepe bass en een ‘double bass’ opzwepend drumstel … Ook de doorleefde stem van Ruben Block droeg bij tot het spektakel. Ze brachten een fantastisch concert, ondanks de paar langdradige stukken; de drumsolo’s en gitaarexperimentjes waren soms te eindeloos. Ook sommige intro’s werden onnodig uitgerokken. Na hun laatste nummer “On My Knees” kwam er nog een obligate bis …

Drum 'n' bass-pionier Roni Size (Democrazy Stage) stelden onze danspieren zwaar op de proef. De grootmeester werd live bijgestaan door een volledige band bestaande uit Reprazent-leden rapper MC Dynamite, zangeres Onallee, gitarist Pete Josef, bassist Si John, drummer Yuval Gabay (ex-Soul Coughing) en keyboardspeler D Product. De muzikanten vormden een solide machine die perfect op elkaar waren ingespeeld met de peetvader als kapitein en dirigent. De drum 'n' bass bevatte invloeden van soul, jazz, rap, dub en reggae die tot één mooi geheel werden samengebracht. Er werd vooral teruggegrepen naar de 'klassieke' albums 'New forms' en 'In the mode'. We hoorden opzwepende tracks als “Dirty beats”, “Digital”, “Snapshot” en “Railing”. Het feestje werd compleet met wereldnummers als “Brown paper bag”, “Heroes” en “Let's get in on”. Beslist een hoogtepunt te noemen.

Onze groene Dr. Lektroluv besloot in de Grand Mix tot in de vroege uurtjes . ‘njam njam’ voor de fans van de zware electro ...

Organisatie: FeestinhetPark, Oudenaarde

De laatste festivaldag van FihP lokte zo'n 7000 mensen naar de Oudenaardse Donkvijvers. Er werd duidelijk geopteerd voor een ontspannen en gezellige familiale programmatie.De klemtoon kwam dus meer te liggen op echte 'luistermuziek': we hoorden de weemoedige en ingetogen slowcore/indierock van Sophia, de fragiele engelenvocalen van singer-songwriter Heather Nova, de gitzwarte en grimmige alternatieve country/americana van Woven Hand en de soul/blues/gospel van soullegende Solomon Burke die het festival mocht afsluiten in stijl.

Robin Propper-Sheppard, ook wel bekend onder zijn artiestennaam Sophia (Grand Mix) werd op het laatste moment opgeroepen om Soulsavers (feat. Mark Lanegan) te vervangen op FihP. Hij werd voor de gelegenheid bijgestaan door een strijkerkwintet, één celliste en één vocaliste. Het werd dus een kalm en sfeervol optreden waarin de weemoedige en ingetogen songs op het voorplan stonden. De mooie en aanzwellende vioolarrangementen zetten de melancholische songs nog eens extra in de verf zonder dat het stroperig of melig klonk.
Het hele gebeuren ademde de sfeer uit van een relaxed aperitiefconcert waar het goed vertoeven was. Ideaal om de laatste festivaldag op gang te trekken!

Heather Nova (Grand Mix) bracht een goed uitgebalanceerde set waarin intieme ballads werden afgewisseld met stevigere nummers. Haar breekbare stemgeluid kwam optimaal uit de verf en haar begeleidingsband was goed op elkaar ingespeeld. We herkenden hits als “Maybe an angel”, “Walk this world”, “Someone new” (origineel met de Zweden van Eskobar) en “London rain”. Maar ook minder bekend en recenter materiaal als “Ride”, “Welcome”, “River of life”, “Heart and shoulder” en “Virus of the mind”. Weinig verrassend, noch vernieuwend, gewoon een degelijk concert.  Niet meer, niet minder dan dat!

Ex-frontman van Sixteen Horsepower, David Eugene Edwards, doet het al enkele jaren onder de naam Woven Hand (Grand Mix). In Oudenaarde koos hij voor een festivalset waarin stevig gerockt werd. Toch bevatte de duistere 'doemrock' ook elementen van americana, folk en alternatieve country. Op het podium werd hij vakkundig vergezeld van bassist Pascale Humbert, de Belgische gitarist Peter Van Laerhoven en drummer Ordy Garrison. Samen serveerden ze ons een mooie dwarsdoorsnede uit hun inmiddels vijf langspelers. Een bevlogen en intense rockshow waarin de spanning onmiskenbaar was. We ondergingen een spirituele en bijna religieuze ervaring!

King of soul Solomon Burke (Grand Mix) sloot het festival af op zijn eigen unieke stijl. Gezeten op zijn grote, rode troon en bijgestaan door een twaalftal muzikanten, waaronder twee gitaristen, twee violistes, drie blazers en twee bevallige backing-vocalistes, zong hij de sterren van de hemel met een felgesmaakte mix van R&B, soul, gospel, blues en rock. Hij switchte moeiteloos van eigen werk als “Cry to me”, “Don't give up on me”, “Everybody needs somebody to love” (o.a. gecoverd door Wilson Pickett en The Rolling Stones) naar knappe covers van Brian Wilson (“Soul searching”), Ray Charles (“Georgia on my mind”), Tom Waits (“Diamond in your mind”) en Ike and Tina Turner (“Proud Mary”). Naar het einde van het optreden werden er tientallen mensen uitgenodigd op het podium om enkele danspasjes te zetten. Ook werden er rozen uitgedeeld aan het enthousiaste publiek.
Allemaal bijzonder entertainend en zo werd FihP op een uitbundige en fantastische wijze beëindigd. We kijken al uit naar de volgende editie! Don't miss it!

Organisatie: FeestinhetPark, Oudenaarde

Bert Joris had de eer om de laatste dag van Jazz Middelheim 2009 in te leiden. Het was niet de eerste keer dat de trompettist dit festival mocht opluisteren. Joris is de muzikant die al het vaakst op het podium in dit Antwerpse park verscheen - al meer dan twintig keer (het lijkt wel of niemand de tel nog heeft bijgehouden). Hij stond er al met verscheidene bezettingen. Dit keer had hij zijn kwartet mee, waarmee hij in 2007 de bejubelde CD Magone opnam. Deze CD kreeg in 2008 dan ook de Klara Muziekprijs.
Op deze zonnige zondagmiddag was meteen veel volk komen opdagen en dit zorgde voor een aangename sfeer in de tent. Toch stonden de vier muzikanten zeer relax op het podium en speelden ze no-nonsensejazz. Er werden composities gebracht uit hun laatste CD uit 2007, maar het kwartet durfde het evengoed aan nieuwe stukken te brengen. Dit geeft toch een extra dimensie aan een optreden. In een interview geeft Joris dan ook grif toe dat live optreden voor hem veel meer betekent dan het inblikken van een nieuwe CD. De toeschouwers waren er hem dan ook zeer dankbaar voor. De trompettist stond er uiteraard niet alleen voor: ook de andere muzikanten zetten hun beste beentje voor met aan de drums Dré Pallemaerts, aan de bas Philippe Aerts en aan de piano Dado Moroni. Het was duidelijk dat de muzikanten elkaar door en door kennen. Dit levert dan ook een heel natuurlijke speelstijl op die er tegelijk voor zorgt dat er voldoende ruimte is voor elk instrument. En als Joris zijn trompet inruilde voor zijn bugel was er nog net dat ietsje meer.
Na dit concert was de toon gezet en was iedereen zeer luisterbereid naar het vervolg van de dag.

Het was op voorhand moeilijk in te schatten wat pianist Jason Moran zou brengen. Een open instelling was dus nodig om deze muziek te kunnen smaken. Moran had als ondersteuning bassist Tarus Mateen en drummer Nasheet Waits meegebracht, maar ook diens vrouw Alicia Hall Moran was van de partij als vocaliste. Deze laatste is een klassiek geschoolde sopraan (eerder mezzosopraan?). Verder werd ook gitarist Bill Frisell uitgenodigd om deel te nemen aan wat komen zou. Een toch wel bijzondere bezetting van het podium, maar het werd meteen duidelijk dat de muzikanten elkaar wel konden vinden.
Deze muziek werd gecomponeerd naar aanleiding van een reizende tentoonstelling over quilts die worden gemaakt door de vrouwen van een Afro-Amerikaanse gemeenschap in Alabama. Het Philadelphia Museum of Arts had aan Moran gevraagd om bijhorende muziek te schrijven. Het onderwerp heeft dus een etnisch tintje, maar toch lieten Moran en zijn gezelschap zich niet verleiden om zich enkel te laten inspireren door deze etnische inslag. De klassiek geschoolde stem van mevrouw Hall Moran zorgde al voor een verrassend effect. Sacrale gezangen werden afgewisseld met voorgelezen tekstfragmenten (telkens door de verschillende muzikanten voorgedragen). Het moet wel gezegd dat het niet altijd duidelijk was wat precies de meerwaarde was van deze voordrachten. Wat ook wel jammer was, was dat Hall Moran in het begin niet altijd onmiddellijk in de micro zong en dat zo sommige delen
verloren gingen voor het publiek.
De muziek ging door zonder onderbrekingen, maar bleef toch boeien door afwisseling. Het was geen perfect ingeblikt concert. Het experiment ging voor op de samenhang, maar bleef zeer beluisterbaar. Dit resulteerde in muziek met een (bij tijden getormenteerde) ziel met enkele ruwe kantjes. Maar voor mij gaat dit toch boven smooth jazz die gemakkelijk binnenglijdt. Uitkijken naar het vervolg hierop dus.

Na het experiment volgde de zekerheid. Met Charlie Haden en Kenny Barron op het podium in duo was het voorspelbaar wat komen zou. De twee gevestigde waarden in de jazzwereld brachten immers samen al een CD uit in 1998 Night and the City. Voorspelbaarheid heeft in dit geval echter niks met saaiheid te maken. Dergelijke grootmeesters van de jazz hebben niet veel boodschap meer aan tierlantijntjes en showelementen en zijn in staat om een publiek in alle eenvoud te vermaken. Het werd dan ook opmerkelijk stil in de tent. Haden merkte achteraf in een interview dan ook op dat « it was really a great adience ». Dit is uiteraard niet de verdienste van het publiek, maar des te meer van beide muzikanten. De melodieuze, verstilde muziek zorgde voor een moment van ontspanning. Het was een tijd om even tot zichzelf te keren. Het samenspel van deze twee oude mannen miste zijn effect niet.

Bijna geen groter contrast denkbaar met wat daarop volgde. David Murray werd met zijn saxofoon op het podium geroepen, met in zijn zog het strijkersensemble deFilharmonie, een uitgebreide ritmesectie en nog vijf blazers op de koop toe. In het totaal dus zo’n man of twintig (waaronder veel vrouwen bij de strijkers). Bovendien is de stijl van Murray heel verschillend met zowel die van Haden als van Barron: een uitbundige, grillige saxofonist die graag de hogere regionen van zijn sax verkent. Murray bracht werk van één van zijn grote helden Nat King Cole en dit  en español . Murray zelf is de Spaanse taal duidelijk niet machtig, maar is wel in staat om NKC in pure Cubaanse stijl te brengen. Leuk entertainment, maar dan ook niet veel meer dan dat.
Na de muzikale hoogstandjes die op de laatste dag van Middelheim 2009 ten berde werden gebracht, is er veel op te merken op wat Murray in petto had. Maar soms is het goed om alle kritiek te laten varen en gewoon mee te gaan in het feestgedruis.

Organisatie: Jazz Middelheim