Labadoux bubbelt 2020 - Labadoux bubbelt in 2020
Labadoux bubbelt 2020
Festivalterrein
Ingelmunster
2020-10-09 t-m 2020-10-11
Filip Gheysen

Ja, ook wij hebben heel wat afgefietst tijdens de lock-down. Het eerste weekend van mei was ons stalen ros onweerstaanbaar aangetrokken naar de Wantebrug. Daar stond een mooie affiche aan één Herashek, eenzaam te flapperen in de wind die vrij spel had over de lege weide. Geen grote tent, geen pubtent en geen clubtent aan de andere kant. "Een jaar wachten", dachten we...
Maar zie, in augustus staken de Labadisten de koppen bij elkaar, bedachten een formule die beantwoordt aan het strenge nieuwe normaal en ze vonden negen Vlaamse artiesten bereid om op de affiche van "Labadoux bubbelt" te prijken! Een financieel succes wordt het zeker niet, maar het deugd dat het eindelijk nog eens mócht! Labadoux, proficiat! Tot binnen een dik half jaar??

dag 1 - vrijdag oktober 2020
Renée
Singer-songwriter Renée uit Sijsele krijgt de eer om dit mini-festival te openen. De festivaltent is ingericht als een groot salon met bubbels van vier. Elke bubbel heeft zijn tafeltje en voor deze gelegenheid comfortabele plastic tuinstoelen in plaats van de obligate klapstoelen waarvan er 25 in één stapel en 1000 in één tent gaan.
Renée wordt aangekondigd met een verwijzing naar Suzanne Vega. Ze begeleidt zichzelf zowel op akoestische als elektrische gitaar en brengt haar nummers met een mooie breekbare stem die ons eerder aan ietwat hese stemmen à la Céleste doet denken. Ze draagt haar eerste nummer meteen op aan René, peetvader van het festival.
Het hoeft niet allemaal akoestisch, ook met de stemcomputer kan ze overweg: ze neemt twee begeleidende achtergrondstemmen op en zingt dan a capella “She went down”. “Prachtige teksten vergezeld door een verslavende melodie zijn de perfecte combinatie om iedere aanwezige aan het podium gekluisterd te houden” , vertelt de website van Labadoux ons maar voor een deel van het publiek is dit slechts achtergrondmuziek en er heerst een ‘gezellige’ drukte… Toch verstomt het gepraat even als ze “Dum dum dum” inzet, haar hit uit 2012. Acht jaar is een lange tijd in de muziekindustrie, we wensen haar een waardige opvolger op haar derde album dat inmiddels op komst is.

Stef Kamil Carlens
Tweede op de affiche van vanavond is mede-oprichter van dEUS en Zita Swoon en MIA-winnaar in de categorie ‘Beste Muzikant’: Stef Kamil Carlens. Hij wordt aangekondigd als “Multimens” door Carl Windels en dat zullen we geweten hebben.
Eerst krijgt ook hij de keuvelkroeg niet stil met zijn nummers, enkel door gitaar begeleid: "U hebt elkaar veel te vertellen mensen, dit lijkt wel Amsterdam met een tent vol Nederlanders"... Maar dan bestijgt Stef als het ware een 'troon' in het midden van het podium vanwaar hij met de ene voet een blaasbalg van een orgel beroert, terwijl de andere een slagwerkpedaal aanslaat. Intussen bespeelt hij het ook orgel en slaat tussendoor de gitaarsnaren aan, van een “multi-mens” gesproken...
Hier schakelt hij een versnelling en diverse decibels hoger. Op de metalen (national?) gitaar slaat hij de richting van de blues in. “I’m going away” gaat over de mens die in pré-coronatijden het schip neemt om ergens anders een nieuw leven op te bouwen.
Bij deelname aan VTM-programma Liefde Voor Muziek, leerde hij “Potvis” kennen, een nummer van Kommil Foo, dat werd bij hem “Big whale”. Opnieuw klinkt storend gebabbel en hij onderbreekt zichzelf: "Er moeten weinig cafés zijn in deze buurt, iedereen is naar hier gekomen..." . Ook “What’s the pressure” (geschreven door Selah Sue) komt uit hetzelfde programma. Ironisch dat hij nu plots wel applaus oogst nog vóór het nummer echt begonnen is. We geven toe: misschien klinkt de muziek van Carlens nu en dan hermetisch of moeilijk toegankelijk, maar deze duizendpoot speelt wel op wereldniveau…,zelfs met de afsluiter “La Mama Dora” van Bart Kaëll!

Yevgueni
Het is misschien overdreven om Yevgueni de huisband van Labadoux te noemen, maar ze zijn hier in ieder geval vaste klant! In 2020 blies Yevgueni 20 kaarsjes uit. Een knaller van een tournee werd (ook voor hen) verknald maar eindelijk mág het nog eens !
Met de opener “Adem” heeft Klaas Delrue meteen het publiek mee. Het nummer kwam er toen zijn lang verbeide kinderwens eindelijk vervuld werd. Het nummer staat ook op de ‘best of’ waarmee de groep dit jaar hun verjaardag de nodige luister had willen bijzetten. En zo wordt de ene na de andere hit uit de live jukebox getoverd.
De band is op dreef en al heeft frontman Delrue in de voorbije decennia wat van zijn krullen verloren, de jaren hadden gelukkig geen invloed op zijn stem! We geraken met een razende vaart nog tot in “Welkenraedt” en terug! Hij doet ook een poging om de échte festivalsfeer op te roepen met “Waar jij niet bent”: De sfeer is koud, het bier is warm...
Wat elke bubbel in de tent mist is een eigen open haard: de regen en de wind verkillen de tent want Corona proof zijn de flappen omhoog getrokken  Dit kan enthousiasme van het publiek niet temperen: nu wordt duidelijk waar het publiek de hele avond op zat te wachten. Sorry Stef Kamil, het was niet persoonlijk bedoeld...

dag 2 - zaterdag 10 oktober 2020
Toen we rond 16u30 de tent betraden , hoorden we net de laatste noten van een optreden dat tot 17u zou duren, Pauwel. Jammer, maar deze Belgische artiest zal in mei nog eens moeten terugkomen...

Frank Vander Linden
Een mens alleen op een podium: tegelijk aandoenlijk en ontzagwekkend! Bij de aankondiging hoort ook een oproep om stilte tijdens het optreden nadat gisteren bleek dat twee optredens slechts ‘voorprogramma’ waren voor het laatste. De beleefde vraag wordt gehoorzaam opgevolgd (we hebben blijkbaar leren luisteren de voorbije maanden). “Ik dacht aan een vrouw” is meteen een nummer dat een stille tent verdient. Het gitaarspel is van een klasse waarmee we deze mens in het rijtje bij Bert Jansch en John Renbourn durven zetten.
Meteen relativeert Vander Linden de zwartgalligheid van zijn eerste songs: "Is everybody unhappy?" Na “In de walszaal” brengt hij de weegschaal in evenwicht met een stukje uptempo: “Maandag”.
“Angst” , van De Mens in samenwerking met Herman Brusselmans , heeft volgens Vander Linden geen alert nodig voor explicit lyrics want het was een gevoelige Herman die het schreef. Dan volgt een dubbele song waarbij “Always on my mind”  van Elvis aan  “Groot gebrek aan jou” gelinkt wordt. Dit om zijn subsidie voor 2021 veilig te stellen grapt Frank. Hij heeft het publiek in de hand als een toffe leraar die zijn lessen doorspekt met spitsvondige humor!
Op het einde wordt er zelf een keuzemenu aan bisnummers voorgesteld, nadat wetenschappelijk wordt gestaafd hoe lang een artiest achter de coulissen moet wachten vooraleer hij weer op het podium verschijnt.
“Nooit genoeg” vat het optreden samen: een Mens krijgt er nooit genoeg van! En niets is mooier dan afsluiten met een zaalkoor: niemand heeft ooit zo mooi neen tegen mij gezegd, “Irene” …

Portland
Vorig jaar zagen we Portland nog in de pubtent van Labadoux. Toen haalden ze het ‘grote’ podium van de concerttent nog niet. Nu zijn ze één van de negen bij Labadoux bubbelt! Als finalisten van Humo's Rockrally en winnaars in 2018 van ‘De Nieuwe Lichting' van Studio Brussel, zijn ze goed op weg om deze aanmoedigingsprijzen te verzilveren!
In Ingelmunster weten ze dat Portland er is om te blijven. We citeren de website even: “Deze jonge band flirt met elektrische sounds en wij laten ons graag verleiden door hun meerstemmigheid en speels karakter”.
Meteen worden we ondergedompeld in een warme stroom van synthesizerklanken die uitmondt in een popsong. Het stemtimbre van frontman Jente doet soms denken aan Jeff Buckley en met zijn gitaar doet hij fantastische dingen. In combinatie met de knappe stem en présence van Sarah Pepels worden we meegenomen op een zalige reis. De nummers rijgen zich aaneen en nu en dan komt er een herkenningsapplaus als er een radiohit de kop opsteekt.
We zijn er zeker van dat deze groep weer van de partij zal zijn als er weer een “échte” Labadoux wordt georganiseerd. Benieuwd wat volgend jaar brengt!

Ertebrekers
Net zoals Yevgeni, zijn de Ertebrekers thuis op het grote podium in Ingelmunster (de laatste keer was op zaterdag 4 mei 2019!) en ze spelen dan ook in de achtertuin van Izegem.
Flip en Jeffrey hadden er duidelijk zin en cruisten over het podium heen en weer. Als toeristen in een vreemd land wilden ze graag de ‘zaallichten’ aan om eens te zien hoe een publiek in bubbels verdeeld eruit ziet. Het was ‘raar’, maar het zag er ook wel ‘sjiek’ uit. En zo werd elk nummer op de één of andere manier gerelateerd aan deze tijden met vreemde maatregelen met “Paranoia” als perfecte coronasong , want ook wij kwamen ermee in aanraking toen we het even waagden op een stoel te zitten, meters verwijderd van een ander mens en onmiddellijk te horen kregen dat dit ‘onze bubbel’ was.
Ook in “Shimokitazawa” waaide er een oostelijke coronawind. De tent werd ook deze avond geteisterd door wind en regen. Maar het publiek werd net als op vrijdagavond vergast op een soort ‘Best of’ van een groep die nochtans uit amper twee platen kan putten: ‘Otel’ en ‘Creme’.

dag 3 - zondag 11 oktober 2020
Op de afsluitende dag waren The White Horsemen, Meskerem Mees en Het Zesde Metaal geprogrammerd . Neem gerust een kijkje naar de fotos van dag drie …

Het was dan ook een crème van een ploeg die deze gedurfde onderneming tot een goed einde bracht. Elke artiest bedankte de organisatie dan ook uitvoerig. Met de hoop op betere tijden in 2021, vertrok iedereen opgeruimd naar huis!


Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Gheysen + @Dieter Boone
http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-bubbelt-2020.html

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Sound Of Noise 2020 - Better Times Will Come
Sound of Noise 2020: Evil Invaders - Spoil Engine - Dyscordia
Départ XXL
Kortrijk
2020-10-10
Filip Van der Linden

Een metalconcert met honderden mensen in het publiek, dat is toch al langer geleden dan we zouden willen. De ploeg achter het Alcatraz-festival kreeg het voor elkaar op het coronaproof evenementenplein in Kortrijk, misschien niet toevallig de stad van metalburgemeester Van Quickenborne (sinds kort metalminister).
Corona-shows kennen we intussen: met een persoonlijk stoeltje voor iedereen en hier met ook de drankjes en snacks die aan je zitplaats werden gebracht. Het moeilijkste was misschien nog dat iedereen zijn mondkapje moest ophouden als hij/zij niet aan het drinken was, maar na een paar opmerkingen van de security was ook dat snel duidelijk.

De aankondigingen werden gedaan door  Franky De Smet-Van Damme, tegenwoordig actiever als brouwer dan als zanger van Channel Zero.
De eerste band die hij mocht aankondigen was Dyscordia. Voor deze progmetalband was het, het tweede grote concert dit jaar in Kortrijk. Begin dit jaar stonden ze in De Kreun voor de releaseshow van hun album ‘Delete/Rewrite’. Het vervolg daarop, met een drukke festivalagenda, daar stak het coronavirus een stokje voor. De band verkeerde ondanks het gebrek aan ‘wedstrijdritme’ in bloedvorm.  Dyscordia koos op Sound Of Noise voor een ‘best of’-set die mooi verdeeld was over hun drie albums ‘Delete/Rewrite’, ‘World In Ruins’ en ‘Twin Symbiosis’.
Bij de start om 18 u, bij de eerste tonen van “Delete/Rewrite” waren er nog een paar lege stoelen, maar de meeste fans waren goed voorbereid en ruim op tijd voor dit bijna unieke optreden.
Voor Dyscordia is spelen in Kortrijk zo goed als een thuismatch en hun ‘Dyscordia Army’ was goed vertegenwoordigd. De sfeer zat mede daardoor al van bij het begin van de avond goed en de band speelde een foutloze set. Het was voor heel wat muziekliefhebbers een verademing om nog eens een band te zien op een groot podium, niet akoestisch en met een perfect uitgekiende lichtshow.
Volgend jaar mag Dyscordia nog eens een concert spelen in Kortrijk, op Alcatraz, als de viruscrisis dan hopelijk volledig achter de rug is.

Bij metalcoreband Spoil Engine verontschuldigde zangeres Iris zich bij de start voor haar bindteksten in het Engels, wat te maken heeft met het feit dat het concert opgenomen werd, terwijl ze later vaak Engels en Nederlands afwisselde. Bij Spoil Engine lag het zwaartepunt van de set op het album ‘Renaissance Noire’, waarvan liefst zeven tracks gespeeld werden. Die werden aangevuld met drie tracks van ‘Stormsleeper’. “Disconnect” mocht de set afsluiten en werd door Iris aangekondigd als een fuck you-song. En dus gingen eens niet de hoorns, maar wel de middenvingers de lucht in.
Metalcore voor een zittend publiek is geen evidentie en Iris spoorde de mensen meermaals aan om toch maar zittend te headbangen. Ze klom ook op de luidsprekers zodat ze nog net op coronaveilige afstand van de eerste rij kwam.
Het evenwicht tussen interactie zoeken en het voor iedereen veilig houden, was voor alle bands de rode draad doorheen de avond. Zittend op het plein werd het al snel koud, maar de energieke zangeres van Spoil Engine deed op het podium toch haar lederen jasje uit, om die nog tijdens hetzelfde nummer weer aan te trekken.
Hartverwarmend was dan weer de massale respons met aanstekers en gsm-lichtjes toen Iris bij het begin van “Golden Cage” vroeg ‘Show some light. We’re all in this together’.

Evil Invaders sluiten de metalavond af met een heel energieke pot thrash die bijna letterlijk de tracklist volgt van hun live-album ‘Surge Of Insanity’, maar dan zonder “Shot To Paradise” en “Master Of Illussion”.
Van de drie bands van deze avond stond Evil Invaders misschien wel met de grootste gretigheid op het podium. De sfeer zit er ondanks de koude nog altijd goed in en tot helemaal achteraan het plein gaan de vuisten de lucht in. Hoewel het bier rijkelijk vloeide, blijft de discipline al die tijd bewaard.
Een beetje verrassend wordt de Venom-cover “Witching Hour” als laatste nummer aangekondigd, hoewel de Invaders nog twee nummers voorbereid hadden. Het is dan nog lang geen ‘uur van de heksen’, maar de klok tikt al tegen 22 u aan en de voorwaarden om Sound Of Noise te mogen organiseren in het stadscentrum zijn bijzonder strikt. We gunnen Evil Invaders als verdiende headliner een volledige set en zelfs een bisronde, maar dat extra kwartier hebben ze dus nog te goed als ze volgende zomer op Alcatraz spelen. Of zoals Joe van de Invaders het publiek naar huis stuurde: ‘Better times will come’.

De Alcatraz-ploeg heeft met Sound Of Noise op het Kortrijkse evenementenplein getoond dat het kan: coronaproof concerten organiseren voor een groot publiek. Hopelijk volgen er nog meer dergelijke avonden, van dezelfde ploeg of van andere organisatoren.

Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune

The Whereabouts Of J. Albert + Kids with Buns - Weemoedigheid als warm deken in donkere tijden

De Belgische scene wordt respectvol onder de loep genomen in deze coronatijden. Internationale bands en artiesten kunnen de oversteek naar ons land niet maken; organisatoren zijn genoodzaakt onze eigen artiesten op hun affiche te plaatsen. Sommige bands, die in normale omstandigheden heel moeilijk aan de bak zouden komen, krijgen nu podium kansen. In de Casino, Sint-Niklaas stonden twee talentvolle bands, die duidelijk in een groeifase zitten, met voldoende potentieel.
The Whereabouts Of J. Albert kwam zijn nieuwste plaat 'Methodology' voorstellen. Het duo Kids With Buns haalde recent nog de halve finale van HUMO's rock rally met breekbare en broze songs die aan je ribben kleven. Beiden brachten een weemoedige set, die aanvoelde als een warm deken in donkere tijden.

Kids With Buns (****) is het duo-project van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington. In een sobere belichting, die wel past bij hun muziek, betrad het duo het podium. Deels bedeesd, deels zelfverzekerd en vol ambitie legden beide dames een klankentapijt over de aanwezigen, waar de zaal prompt stil van werd. Niet alleen de magische gitaarklanken, die je hart diep raken, maar ook de vocale inbreng bracht ons in beroering: stil en onbedwongen, breekbaar en broos , en sterk genoeg om de grote stormen van het leven te doorstaan. Kids With Buns is vocaal als muzikaal overtuigend.
Kids With Buns slaagt er op adembenemende mooie wijze in net die snaar te raken, wat je in een weemoedige , melancholische bui brengt die geen pijn doet, maar je gemoed tot rust breng. Marie en Amber voelen en vullen elkaar zodanig aan dat er een magie ontstaat . Als de gitaarlijnen elkaar bijna letterlijk raken, zie , hoor en voel je vooral, dat hier iets moois ontspruit. We voorspellen hen dan ook een gouden toekomst binnen de dreampop, die grenzen kan aftasten en verleggen.
Of Kids With Buns met deze intens en zachtmoedige  aanpak een grote zaal kan inpakken? Wie weet, zeker zijn we daar niet van. Wat we wel weten. Kids With Buns  deed deugddoend een soort warmte neerdalen, waardoor we heel even in vuur en vlam stonden; helemaal zen dreven we weg naar betere oorden in ons onderbewustzijn. En met deze aanpak kunnen ze weldegelijk een ruim publiek bereiken die deze warmte in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!

The Whereabouts Of J. Albert (***1/2) weet ook de sleutel in je hart te vinden. De band bestaat uit muzikanten die intens mooie toverkunstjes naar boven halen waardoor je wegzweven . De stem van Joeri Dobbeleir doet in ruime mate denken aan Mark Lanegan, althans vocaal straalt hij diezelfde intensiteit uit waardoor je als luisteraar aan zijn lippen gekluisterd zit. Net als bij Mark Lanegan is er ook een vrij donkere, weemoedige aankleding. die een hypnotiserende invloed heeft op je gemoed. Helaas ligt alles bij The Whereabouts of J. Albert iets te nadrukkelijk in die gezapige lijn, waardoor de aandacht na een tijdje wat verslapt.  Gelukkig zijn er momenten dat er tempowissels zijn. De rode draad is een sombere gezapigheid, die zeker en vast aanvoelt als een warm deken dat al heel de avond als een deugdzame walm over ons neerdaalt. Ergens tussen Lanegan dus, Nick Cave en Leonard Cohen vind je The Whereabouts of J. Albert zeker terug.
Hartenbrekers in wording zijn deze The Whereabouts of J. Albert zeker wel.  De band verstaat  de unieke kunst om hun muziek en zang te laten aanvoelen als dat warme deken in donkere tijden. Geef ze echter vooral de nodige kansen om nog verder te groeien.
Het niveau van hun invloeden halen ze voorlopig nog niet, door de iets te gezapige aankleding, maar het potentieel om dat niveau te halen is er zeker. De aangrijpende manier muzikaal en vocaal intrigeert en voert je weg naar donkere oorden waar het fijn vertoeven kan zijn . De stem van Joeri is een sleutel tot succes, de gitaarriedels die de snarenplukkers uit hun instrumenten toveren, bevatten magisch mooie weerhaakjes die je tot een deugdzame gemoedsrust brengen. Mooi!  

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism The Whereabouts of J. Albert + Kids with Buns

Je moet het maar meemaken, zeven jaar wachten op een vervolg van je laatste plaat, die live willen voorstellen en in een crisis terechtkomen die we nog nooit hebben meegemaakt. Zo bracht Mintzkov zijn nieuwst plaat 'Oh Paradise' uit net op het moment dat het land op slot ging. Plannen om die plaat overal voor te stellen, vielen in het water. Uitstel is uiteraard geen afstel. In een coronaproof volgelopen Ancienne Belgique ging Mintzkov zo enthousiast tekeer, dat het dak er compleet afvloog. In hebben Gitarist Daan Scheltjens en toetsenman Pascal Oorts de band verlaten en staat Mintzkov als trio op het podium.

De spil van Mintzkov , zanger-gitarist Philip Bosschaerts , bassiste Lies Lorquet  - die zich ontpopt als een Belgische Kim Deal - en klasse drummer Min Chul Van Steenkiste vormen nu een goed geoliede machine waarbij iedereen dezelfde kant uitkijkt.
Maar daar houdt het niet mee op.  Dankzij de kruisbestuiving tussen deze drie topmuzikanten, die elk op hun eigen wijze aanstekelijk spelplezier etaleren , doet Mintzkov het publiek moeiteloos uit hun hand eten.
Vanaf de eerste song wordt de lat zeer hoog gelegd, en ontpopt Philip zich niet alleen tot een klasse zanger/gitarist maar is hij eveneens een waar entertainer. Hij bedankt iedereen voor hun aanwezigheid en deelt voortdurend kwinkslagen uit. Terwijl Lies vooral haar aanstekelijke baslijnen en aantrekkelijke stem het werk liet doen, en Min Chul zijn drumvellen bewerkte , waarop hij al zijn frustraties en woede daarop kwijt kon.
De band bracht een mooie mengeling van oude en nieuwe songs - het was tenslotte een voorstelling van die nieuwe plaat - En die laatste blijkt dus inderdaad een groeiplaat te zijn, waarbij je na enkele luisterbeurten steeds opnieuw dingen ontdekt . Live komen die songs sterk tot hun recht  door de weerbarstige gitaar riffs, de aanstekelijke stem en verdovende drums.
De meest opmerkelijke momenten waren echter als Lies en Philip hun stem/bas en gitaar samenvloeien tot een magische geheel. Telkens gerugsteund door een intens drummende Min Chul, die zorgde voor het nodige vuurwerk.
Op bepaalde momenten dachten we prompt dat Pixies op het podium stonden in de A, met eenzelfde energieke aanpak waarmee die band je van je sokken blies, keert nu ook bij Mintzkov terug. Het enige verschil is dus dat Philip zijn publiek ook aanspreekt,  een extra pluim op de hoed van Mintzkov.
In de volledige set valt er dan ook geen speld tussen te krijgen, er werd ons geen moment rust gegund ook al kwamen er links en rechts wel streepjes melancholie boven drijven. Het tempo lag zodanig hoog dat er in normale omstandigheden een wervelend rock feest zou ontstaan in de AB. Nu was dat wat meer ingetogen, maar het dak vloog er figuurlijk compleet af.

Philip liet terloops optekenen dat het jammer is dat ze 'Oh Paradise' niet zelf kunnen aanbieden voor of na het concert, maar verwees naar de webshop van de band. https://www.mistert.be/mintzkov  .
We kunnen op basis van dit lekker aanstekelijk optreden, en die mooie groeiplaat die 'Oh Paradise' is geworden, aanraden de schijf in huis te halen. Mintzkov speelt nog in een compleet uitverkochte TRIX en straalt na circa 20 jaar noest timmeren aan de weg nog steeds enorm veel spelplezier en energie uit om ons nog vele jaren magische avonden te bezorgen..

Setlist: BIG BANG - IT'S IN THE BLUE - UNLIKE THE SUN - SLOW MOTION, FULL AHEAD - DISTANCE TO MARS -  ONE EQUALS A LOT -  AUGUST EYES - WHEN GHOSTS R OUT - ROADBUILDING - HORIZON/AUTHOR OF THE - OPENING FIRE -  WALK LIKE AN EGYPTIAN - OH PARADISE - RUBY RED
Encore: SAINTS HAVE NO HEART – MIMOSA

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel