Robin Proper-Sheppard aka Sophia heeft al een hele weg afgelegd sinds hij vertrok uit zijn geboorteplaats San Diego, California. Het bracht hem doorheen de Verenigde Staten om een eerste stop in Europa te maken in Londen waar The God Machine werd opgericht. Na twee albums stopte dit avontuur door het plotse overlijden van Fernandez. Sheppard deed daarna veel productiewerk en opnames voor zijn eigen label The Flower Shop Recordings.
Na een tijdje begon hij met het maken van eigen muziek onder de naam Sophia. Deze muziek is eveneens zo intens als The God Machine maar situeert zich ergens onder de noemer van indierock. Hij werd opgepikt door Studio Brussel waardoor hij hier bekend werd. Vooral het nummer “Oh My Love” kreeg veel airplay en bijval van de luisteraars. Hij bracht een tijdje door in ons land en uiteindelijk woont hij nu in Berlijn. Live bestaat Sophia uit drie Belgen (bassist Sander Verstraete, drummer Bert Vliegen en gitarist Jesse Maes) en zijn compagnon de route Jeff Towsin.
Met dit album is hij aan nummer elf toe. Daarbij reken ik dan ook de live albums en zo mee. Volgend jaar bestaat Sophia trouwens 25 jaar. Maar nu over zijn nieuwste worp. Het album opent met een vrij potige track (naar Sophia’s normen) genaamd “Strange Attractor”. Synths openen het nummer en een vervormde gitaarsound met een solide ritmesectie trekt de song op gang. De zang is catchy en de vervormde gitaarsound maakt plaats voor de meer gekende gitaarklanken. Uptempo en een track dat live wel gensters zal slaan. Een geslaagd begin vind ik.
Wie dacht dat het hele album deze richting uitgaat zit fout want op “Undone.Again” krijgen we het gekende geluid waarmee Sheppard veel meeval krijgt: een iets zachtere en warme sound met teksten die meestal donker zijn. Terecht zijn eerste single. “Wait, I’m Sorry” is een ballad. Een warme bas van de Belgische bassist Sander Verstraete. Fijne backings in de refreinen en mooie melodieën. Sfeerrijke ballad dat zeker nergens melig wordt. Dat hadden we ook niet verwacht. Ook “Alive” drijft wat in diezelfde sfeer met een aanwezige saxofoon. Op “Gathering The Pieces” doet hij mij wat aan het solowerk van Steve Wilson denken. Het heerlijke gitaartje op “Days” doet de zonnige zomer herleven. “We See You (Taking Aim)” is een heerlijke luide rocker dat de adrenaline en het tempo opschoeven.
‘Holding On Letting Go’ is bij momenten fragiel en sensitief terwijl hij op andere momenten stijlvol weet te rocken. Een heel fijn album met een band dat een heel hechte sound weet neer te zetten.
Het is mooi en leuk om te zien hoe een bepaalde band evolueert naar top niveau. Om dan vast te stellen dat diezelfde band geen grenzen verlegt, maar ermee voortdurend flirt! Onder die categorie kunnen we SCHNTZL rekenen.
Toen we in 2016 het ambitieuze duo mochten interviewen, stelden we al vast dat de heren hun muziek met zoveel liefde omarmden, dat daaruit enkel maar kunstwerken konden ontstaan. O.m. het titelloze debuut van SCHNTZL “Grensverleggende schoonheid, dat is wat SCHNTZL ons aanbiedt. Op zo’n jonge leeftijd, de jongens zijn nog net geen twintig jaar, reeds zoiets magisch mooi brengen dat we pas tegenkomen bij bands met jarenlange levenservaring, het doet ons met verstomming slaan; en vooral genieten ,tot in het diepste van onze ziel. Buitengewoon indrukwekkend!"
Ook op het podium werd het in de verf gezet. Door de corona crisis werd de voorstelling van hun recente schijf 'Catwalk' op de lange baan geschoven. We waren vooral benieuwd in welke richting het duo nu in 2020 is geëvolueerd.
Catwalk - “Wondermooie schoonheid, binnen een avontuurlijke omkadering, het is de ultieme rode draad van deze parel , die geen echte jazzschijf meer is, door het avontuurlijke karakter en het verleggen van grenzen. 'Catwalk' is een schijf om te koesteren als jazzliefhebber , die houdt van grenzen in het oneindige af te tasten en te verleggen”.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77854-catwalk.html
Concertverslag - Bij het binnen komen voelde het in eerste instantie lichtjes onwennig aan in een zaal binnen te stappen die in normale omstandigheden bestaat uit een kolkende massa mensen die klaar zijn voor een leuke concertavond. Gelukkig heeft Ancienne Belgique een oplossing gevonden om de sfeer gezellig te houden, een theater opstelling met zitplaatsen om de magie naar boven te laten komen die een concertzaal als de AB zo uniek maakt.
In de podium opstelling werd alles in het werk gesteld om alles vlot te laten verlopen. Het trio Klein Volk (****) kreeg een gezellige plaats toebedeeld aan de zijkant van het podium. Met twee keyboards en een gitaar slaagt Klein Volk er een dik half uur in een adembenemende sfeer te creëren. Mysterieuze klanken die het midden laten tussen dreiging en zalving, worden aangesterkt door een gitaarspel , waarbij grenzen worden afgetast. Klein Volk verstaat duidelijk om met die unieke kunst te flirten op de dunne lijn tussen toegankelijkheid en experimentele magie. Op een bepaald moment wordt de gitaar zelfs bewerkt met een drumstick om een effect te creëren dat subtiel doet denken aan een opkomende aardverschuiving; de dreigende keyboards die daarop volgen , doen de haren op je armen recht komen. Enerzijds is er dat ruige kantje, anderzijds het verfijnde , ludieke.
Klein Volk zet je voortdurend op het verkeerde been, wat deze band een unieke parel maakt binnen de muziek. Absurditeit die tot kunst wordt verheven. Het warme applaus op het eind van de set bewijst dat we niet als enige onder de indruk waren van deze kunstzinnige , filmische performance.
Dat filmische keert terug bij SCHNTZL (*****). Het duo betreedt het podium en vliegt er direct in, met de lichten nog aan in de zaal . De gretigheid waarmee ze hun publiek omarmen, is sterk. Ook de belichting op het podium zal een grote rol spelen in de totaalbeleving. Vaak is het duo getooid in een sombere belichting, die aansluit bij de verdovende pianoklanken die Hendrik uit zijn mouw schudt, om dan in volle schijnwerpers loos te gaan, waarbij de drums, piano, keys een magisch mooi gevecht aangaan .
Een zacht strelend, zalvend klankentapijt verwezenlijken ze, waarbij je wegzweeft naar een onontgonnen terrein in je onderbewustzijn.
Het voortdurend geflirt van geluid en licht, zorgt voor een filmische totaalbeleving, die ook de fantasie prikkelen. Beide heren zijn puur technisch gezien virtuozen in hun instrumenten . Hendrik schakelt voortdurend over van zijn piano naar keyboard, en zingt er subtiel een strofe bovenop. Zonder dat er chaos ontstaat, verloopt alles perfect volgens schema. Ook drummer Casper Van De Velde haalt uit zijn drumstel geluiden waarvan we het bestaan nog niet kenden. Als klap op de vuurpijl gaat hij zelfs blokfluit spelen terwijl hij nog steeds de drumstok hanteert, alsof hij plots niet twee maar vier handen heeft. Opmerkelijk! Het publiek gaat gretig in op het enthousiasme van beide heren.
Ondanks de technische perfectie blijft het spelplezier overeind staan. SCHNTZL bespeelt zijn publiek van begin tot eind op ingenieuze wijze in improvisatie; de band raakt je steeds en stuurt je van de ene naar de andere kant . Je verveelt je dus geen seconde.
Het daverende applaus, ja, er werd zelfs stampend op de vloer gesmeekt om een bis, bewijst dat iedereen even veel genoot.
In de bis bedankte het duo niet alleen de organisatie maar ook de lichtman , die zijn werk perfect deed aansluiten op de muziek .
SCNHTZL bracht een uitzonderlijke magisch concert en wist ons aangenaam te verrassen door een hoge dosis veelzijdigheid, virtuositeit en spelplezier te etaleren.
SCHNTZL is een unieke band die de grens opzoekt en ermee flirt in zoveel elementen dat ze je bewust op het verkeerde been zetten; ze bieden een visuele , avontuurlijke trip tussen licht en duisternis, die een schaterlach en een angstgevoel creëert .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wandelen op de Anspachlaan met de AB in je vizier is altijd gelukmakend, maar deze keer was het net nog een beetje meer. Het duurde even … maar een van de mooiste concertzalen van België opent terug zijn deuren voor een reeks (en ja we zijn het woord allemaal al beu gehoord, we know) coronaproof concerten.
Let’s talk business. Openen doen we met Wolker. Een 2-koppige band uit Avelgem onder leiding van Gert-Jan Loobuyck. Bij het algemene publiek minder bekend, maar lang zal dit niet meer duren. Wolker wordt verwelkomd door een enthousiast publiek. Hun muziek is een mengeling van slimme gitaren, bij momenten loeiharde drums en zweverige vocals. Tijdens het derde nummer “Dream State” creëren ze een soort melancholische post-rock vibe, maar met de breekbaarheid van een akoestisch indienummer. Door het bedachtzaam gebruikmaken van loops, drumcomputer en drumtechnieken lijkt het alsof er niet 2 maar 5 muzikanten op het podium staan. Het publiek wist hun met tijd atypische muziek ook te smaken en waren na 5 nummers klaar voor meer.
Na een wereldrecordwaardige snelle changeover doofden de lichten en werd het publiek lichtelijk gek. Beginnen doen ze met een intro waarbij je je in cirque du soleil kon wanen en er elk moment 2 trapezeartiesten uit de coulissen gingen springen met 3 brandende bowlingballen en een tijger. Maar neen, het is beter dan dat, want het Leuvense trio High Hi bestormde, het podium.
Beginnen doen ze met het allombekende “94a9”. Misschien wel het bekendste nummer, maar volledig terecht. Het is meteen duidelijk dat zowel de band als het publiek er nood aan had. Ook met “Madison” kregen ze zonder problemen het publiek in hun greep. Hier en daar zwierden de armen vrolijk de lucht in en werd de drang om dat hele gedoe van zitten achterwege te laten, maar cultuurbelevend België blijft braaf de regeltjes volgen. Proficiat daarvoor. Met de kenmerkende drums werd mijn persoonlijke favoriet ingeleid: “Firepool”. Een nummer dat perfect de stijl van hun laatste album weergeeft: Anne-Sophie toont haar gitaar wie de baas is, terwijl Dieter zijn drumstel aan flarden slaat en met zijn gebrul de soms frele en fragiele stem van Anne-Sophie doorsnijdt.
High Hi is hier gekomen om het publiek een flink pak rammel te geven en wij genieten er maar al te graag van. Met “Magnify” aaien ze de oldschool fans ook nog eens over hun bol, om direct over te gaan naar “Commuter”. Drummer Dieter toont hier de letterlijke definitie van drummen: gewoon gaan, maar dan perfect op de maat. Het is heerlijk om hem aan het werk te zien.
“Borders” laat het tempo wat zakken, maar geen kwalijke zaak. De gitaar vliegt even langs de zijlijn en frontvrouw Anne-Sophie verwent ons met een ode aan sensualiteit. Een heel doordacht nummer die een andere kant van de band toont.
High Hi weet ook tussen de nummers door te entertainen, er wordt al eens gelachen met vestimentaire problemen of kwaliteit van bindteksten. Ze hebben hun draai gevonden op en naast het podium. Een cocktail als deze is vaak een voorspelling voor een grootse toekomst.
De 80s sound van afsluiter “Daggers” doet elke vorm van antipathie verdwijnen.
Anne-Sophie is duidelijk niet van plan om ons zo maar te laten gaan. Als een hond in een kattenasiel rent ze het podium rond. Pré- of postcorona staat na dit nummer niets meer rechts of vast in het publiek. Nu bleef het bij een volmondige singalong met mondmasker.
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, kregen we zomaar, gratis en voor niets, 2 bisnummers: “Tommy” en “Break/Brake”. Blast to the past met deze 2 oudere nummers. We vermoeden dat drummer Didi nog een drumvel had liggen en deze moest er duidelijk ook aan geloven. Tijdens “Break/Brake” toont deze wervelwind nog eens wat ze in hun mars hebben. Deze perfecte harmonie tussen bas, drum en gitaar is het signaal voor frontvrouw Ooghe om haar laatste noten al liggend er uit te persen.
High Hi hoopt niet ‘die band van de lockdown’ te blijven. Hun nieuwste album ‘Firepool’ werd namelijk uitgebracht aan het begin van de lockdown. Met deze liveshow bewijzen ze, nogmaals, wat ze kunnen. Een wonderlijke samenstelling van doordachte melodieën, 2 totaal verschillende zangstijlen die elkaar zo mooi aanvullen en een goed potje vuil doen met instrumenten zorgen voor een unieke sound. Als een band dit energieniveau kan halen en behouden in een onbewogen zaal, wil ik niet instaan voor de gevolgen eens ‘het nieuwe normaal’ weer ABnormaal wordt.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/high-hi-02-10-2020.html
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/wolker-02-10-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken, onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen. Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'. We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn, én hun spontaniteit, waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79342-mothership.html . De voorstelling van deze nieuwe schijf werd door corona crisis waarin we nog altijd leven wat op de lange baan geschoven. Maar nu is de tijd eindelijk gekomen om die nieuwe parel ook aan het publiek voor te stellen. Flying Horseman trad aan in een goed gevulde, maar niet uitverkochte, Casino. En ook nu weer werd het een voortdurend geflirt op die dunne lijn tussen oorverdovend de trommelvliezen doen barsten, en zachtmoedig, eerder zalvend, harten breken.
Het magische aan een band als Flying Horseman (****) is de kruisbestuiving tussen uiteenlopende instrumentale en vocale toverkunsten, en niet één element . Dat is het meest opvallende feit aan deze band. Elke schakel is even belangrijk. En dat kwam ook nu tot uiting. Als een goed geoliede machine wordt vanaf de eerste song de aanwezigen in de zaal letterlijk bij de keel gegrepen, om niet meer los te laten tot de laatste noot is uitgestorven.
Veel bindteksten komen daar - vooral in het begin van de set - niet aan te pas, maar het stoort in dit geval allerminst. Flying Horseman is namelijk zo een band die vooral de muziek voor zich laat spreken. Vaak is dat in de vorm van een kabbelend beekje, zo magisch mooi net door de eenvoud. Ondanks de gezapige manier van de live-muziek op zulke momenten, verveelt het geen seconde. De band voelt perfect aan wanneer ze moeten schakelen naar een hoger toerental, zodat de luisteraar niet in slaap wordt gewiegd. De registers worden dan ook op het juiste moment compleet open getrokken. Als alle instrumenten samen komen , ontstaat er een ware vulkaanuitbarsting, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag.
… Maar ook dit duurt niet te lang, zodat je gauw tot rust en kalmte wordt gebracht door een zwevende samensmelting van deze elementen. Het voortdurend in golvende bewegingen tewerk gaan om de luisteraar murw te slaan, of net te bedwelmen, zorgt er voor dat we op het puntje van onze stoel ofwel in stilte zitten te genieten, of eerder tegen de geluidsmuur worden gekwakt, naar een plek in ons onderbewustzijn waar het ook fijn vertoeven is.
Bovendien, het extra fijne aan Flying Horseman is dat de band je , bewust of onbewust, steeds op het verkeerde been zet. Dat viel ons op ‘Mothership' al op. Ook live merk je binnen elke song , op onverwachtse momenten, verrassende wendingen. Alsof je geniet ‘s avonds van de ondergaande zon; die rust wordt plots verstoord door het gedonder van een opstekende tsunami die alles rondom zich heen, wegvaagt. Om dan, even snel als ze is gekomen, die rust te doen weerkeren. Het eigenaardige is dat er geen ravage achterblijft, maar een soort gemoedsrust over jou neerdaalt.
Flying Horseman is zo een band die al circa tien jaar , op zeer wispelturige wijze , schippert tussen toegankelijkheid en een moeilijk te verorberen sound. De wenkbrauwen worden gefronst; de avonturier onder ons, die houdt van muziek waarbij bewust buiten de lijntjes wordt gekleurd, geniet ten volle van dit geluid. Het publiek was duidelijk, aan het laaiend enthousiast applaus te horen en de fijne reacties. Iedereen genoot van deze kleurrijke, donkere, dreigende sound en de avontuurlijke trip.
Flying Horseman stelt 'Mothership' verder voor in De Handelsbeurs, Gent op 16 oktober. Op basis van dit bijzonder kleurrijke optreden, meteen een dikke aanrader.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Fat Mike van Fat Wreck heeft een leuk concept bedacht voor het splitalbum West Coast vs Wessex. NOFX covert vijf nummers van Frank Turner en omgekeerd. Op de hoes maakt Fat Mike er zelfs een boksmatch van, met NOFX als kampioenen en de Brit als uitdager. Het maakt je benieuwd wie na de aangekondigde tien ronden tegen het canvas gaat.
NOFX start met de grappige breakupsong “Substitute” met de voor heel wat muzikanten herkenbare quote ‘I wrote her fifteen songs, still we had to part’. Daarna duwen de Amerikanen het gaspedaal nog wat dieper in met “Worse Things Happen At Sea” om dan over te gaan in de vrolijke ska van “Thatcher Fucked The Kids”. Het zal mij verbazen dat de kids vandaag nog weten wie Thatcher was of dat ze beseffen dat de roots van de punkrock inderdaad bij de ska liggen. “Ballad Of Me And My Friends” is een song die vertelt hoe leuk het wel is om met je punkrockbandje in een busje te stappen om te gaan optreden. Het eigenaardige is dat dergelijke zelfverheerlijking enkel of toch vooral in punkrock opduikt. “Glory Hallelujah” is de meest overbodige cover op dit album. In half gospel, half punkrock wordt eindeloos herhaald dat ‘There Is No God’. Slaapverwekkend. Heb je echt ballen aan je lijf en wil je religie tackelen in een song, probeer dan eens een religieuze strekking die moeilijker om kan gaan met kritiek.
Dan weet Frank Turner zijn covers net iets beter te kiezen. “Scavenger Type” is subliem en “Eat The Meek” gaat daar nog over. Die laatste is nauwelijks nog punkrock, eerder stadionrock, maar dat kan de pret niet drukken. “Bob” is dan weer eerder overbodig, terwijl “Perfect Government” een deur intrapt die wel heel open stond. “Falling In Love” wordt in de handen van Turner een breekbare ballad die overloopt van rust en emotie. Mooi hoe hij dat doet, maar het past misschien niet helemaal in het opzet van het split-album.
Zowel NOFX als Frank Turner delen een paar fraaie uppercuts uit in deze boksmatch, terwijl je op andere momenten zit te hopen dat de scheidsrechter zal ingrijpen. Er zat meer in dit nochtans heel leuke en originele split/cover-concept. Hopelijk krijgt het concept nog een paar herkansingen.
West Coast vs Wessex
NOFX vs Frank Turner
Fat Wreck Records/Sonic Rendezvous
De viruscrisis zorgt ervoor dat heel wat ‘gewone’ releases uitgesteld worden en in de plaats krijgen we een heel pak live-albums. Zo kunnen we het gemis aan optredens met ‘veel’ publiek alvast een beetje counteren. Van Roger Waters, die vroeger bij Pink Floyd zat, krijgen we zo op ‘Us + Them’ de concertregistratie van zijn tournee van 2017 en 2018. Opgenomen in Amsterdam, dus er is een kleine kans dat daar ook wat Belgen in het publiek stonden. Hoewel, Waters deed op die tournee ook al Antwerpen aan. Die tournee had 156 haltes en in totaal waren er voor die shows 2,3 miljoen bezoekers.
Waters wisselt op dit live-album mooi het bekendere werk van Pink Floyd (“Breathe”, “Money”, “The Wall”, “Great Gig In The Sky”, …) met het beste van zijn solo-album ‘Is This The Life We Really Want?’ uit 2017 (“Déjà Vu”, “Picture That”, “The Last Refugee”, …). De uitvoering is smetteloos, bijna perfect zelfs. Zodra de reacties van het publiek wegsterven, is dit nauwelijks te onderscheiden van een studio-opname, of het moet zijn dat Waters niet altijd de noten zingt die hij wil halen. Er wordt gelukkig maar weinig voluit gezongen op dit album. Het is vooral de knap uitgewerkte progrock die de show mag stelen.
Is dit nu een onmisbaar album voor de fans van Roger Waters en Pink Floyd? Voor wie er bij was, zal het zeker een leuke herinnering zijn. Dan moet je nog kiezen of je gaat voor het zuiver muzikale (CD of vinyl), of misschien wil je het visuele er ook nog bij en dan kies je voor de DVD of Blu-Ray. Er is intussen zoveel materiaal van Pink Floyd uitgebracht dat ieder wel zijn zin vindt.
Deze live-registratie is dan vooral een extraatje voor wie zijn collectie compleet wil hebben.
Tien albums ver in hun carrière is het duidelijk dat er bij The Real McKenzies maar één echte McKenzie is en dat is zanger Paul McKenzie. Hij is de enige die er reeds sinds 1992 bij is, hoewel de namen van de bezetting en gastmuzikanten van ‘Beer And Loathing’ vast wel bekend in de oren zullen klinken bij de fans. De formule van de Celtic punkrock uit Canada is inmiddels ook duidelijk: ergens tussen punkrock en pubrock in en met af en toe een doedelzak of een folk-viool erbij.
In de lyrics herkennen we een zanger die weigert om volwassen te worden, wat tegelijk een vloek en een zegen is: veel stoere drinkebroersverhalen, heel wat gebroken harten en gevechten tussen macho’s en daarbovenop nog een flinke portie heimwee naar het Keltische homeland van weleer.
Na de instrumentale opener “A Widow’s Watch”, eentje met heel veel doedelzak, gaat het naar het folky “Overtoun Bridge”, een plek waar bovennatuurlijke krachten honden tot zelfmoord zouden drijven. Zowel muzikaal als tekstueel een interessant nummer. Daarna gaat het tempo flink omhoog voor “Big Foot Steps” en titelsong “Beer And Loathing”. Basic punk- en pubrock, maar gebracht met veel authenticiteit. De folk-traditional “Cock Up Your Beaver” klinkt weinig onschuldig, maar in 1792, het jaar waarin het gedicht zou geschreven zijn, betekende het gewoon dat een echte gentleman zijn haar moest bedekken met een hoed gemaakt van knaagdierhuiden. Voor alle andere interpretaties bent u zelf verantwoordelijk. The Real McKenzies brengen ‘m met een puberale knipoog.
“Nary Do Gooder” is een ouderwets dronkemanslied en “Death Of The Winnipeg Scene” verhaalt de teloorgang van de punkrock-scene in die Canadese stad. Dan volgen een paar geschiedenislessen met “36 Barrels” over de mislukte aanslag op koning James I en "The Ballad of Cpl Hornburg” over een Canadese soldaat die het leven liet in Afghanistan. De twee absolute parels op dit album zijn "Whose Child Is This” en “The Cremation Of Sam McGee”, een song die eerder al eens opgenomen werd door Johnny Cash.
Na tien albums weten ze bij The Real McKenzies perfect wat hun publiek verwacht en dat leveren ze op ‘Beer And Loathing’.
Als dit je eerste kennismaking is met deze Keltische punkrockers uit Canada en je vindt het leuk, dan kan je meteen de negen vorige albums in huis halen.
Als ze bij het Belgische EBM-label Alfa Matrix een single of een EP uitbrengen met de titel “Agnes”, dan veren wij recht. Het zal toch geen cover zijn van “A.G.N.E.S.” van onze vaderlandse newwave-legende 1000 Ohm? Dat is “Agnes” van het Noorse Lights A.M. jammer genoeg niet. Maar niet getreurd. Daarmee is nog niet alles verloren.
Erlend Eilertsen, ook van de band Essence Of Mind, schreef deze instrumentale track voor zijn overleden hond met dezelfde naam die hij 16 jaar had. Het is contemplatief, space-like en voluit nostalgisch en retro. Denk qua referenties aan Brian Eno, Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream, Ozric Tentacles en zelfs aan “Aurora” van het Nederlandse Nova.
Met “A Mystery After Sunset” bevat deze EP nog een tweede track en die ligt helemaal in het verlengde van titeltrack “Agnes”, maar daar wringt het schoentje een beetje. Net als we na deze nummers helemaal in die vibe zitten, houdt het alweer op. Voor een EP, zelfs een digitale, had dit best nog wat langer mogen duren.
Elektro/Dance
Agnes EP
Lights A.M.
Alfa Matrix
De Gentse band momoyo komt na twee singles (“Breath” en “Colours”) met zijn debuut-EP, op vinyl en digitaal. De vier nummers die we bovenop de singles krijgen, liggen mooi in het verlengde van de singles: nachtelijk warm en zwoel, dansbaar maar niet altijd voluit, soms zwevend tussen urban light en intiem, synth-driven en toch heel organisch, … Elk nummer is een zoektocht naar de juiste balans in de mix voor elk instrument. Beperking en zuinigheid werden verkozen boven overdaad en het eindeloos laagjes over elkaar leggen. Die zuinige dosering geeft de nummers soms iets fragiels. De hoofdrol is wel telkens weggelegd voor de vocalen van Frie Mechele: bezwerend zonder dat echt te willen nastreven. En ook zij zingt geen half woord te veel. Net genoeg om je vast te grijpen.
Elk nummer is een klein kunstwerkje van sfeer en emotie op zich, wat het moeilijk maakt om positieve uitschieters aan te duiden. Naast de singles is dat misschien toch “Skin”, met die viool die met Frie wedijvert om de aandacht van de luisteraar. Mooi is dat. Zo heeft elk nummer wel een bijzonder kantje. Het is ook leuk om vast te stellen dat de viool hier als een volwaardig instrument behandeld wordt en niet - zoals zo vaak - pas bij de productie wordt toegevoegd om nog wat extra sfeer te zorgen.
Deze EP omvat heel veel dingen die samenkomen: een muzikale ontdekkingstocht, een evenwichtsoefening, een verhalenbundel, … en hoe je het ook zelf invult, deze EP laat je geen seconde los.
Doodseskader is een nieuwe band met alvast twee bekende gezichten: Tim De Gieter (Amenra, Every Stranger Looks Like You, …) en Siegfried Burroughs (Kapitan korsakov, The K, …). De twee kennen elkaar al lang, maar dit moet hun eerste samenwerking zin. Er is een album op komst en dat wordt een mix van metal, sludge, grunge en hiphop, beloven ze zelf. De eerste single heet ‘Lepers’ en is een mix van vooral grunge en sludge die een beetje atmosferisch klinkt en met een groove die de ramen doet rammelen. Het is interessant genoeg om vol verwachting uit te kijken naar het album.
https://www.youtube.com/watch?v=PX2OQnqt3Es
Donna Cannone bestaat voor de helft uit twee voormalige bandleden van Thundermother, aangevuld met zanger/guitarist Bjorn Strid van Soilwork/The Nightflight Orchestra en nog de Italiaan Luca d’Andria (Warm Sweaters For Susan). Twee Italianen en twee Zweden, twee dames en twee heren, genoeg passie en agressie voor een leuke rock/hardrock-single zou je denken en dat klopt ook voor deze “Cross The Line”. Het is über-catchy, heel up-tempo en direct meezingbaar, ook al heb je geen idee waar het nou precies over gaat. Je bent meteen helemaal mee over de streep getrokken. Begin volgend jaar volgt er een album.
https://www.youtube.com/watch?v=1O56XVgO-5o
Amenra -acoustic- Altijd een apart beleven!
Had je me vorig jaar verteld dat ik een aangewezen zitplaats zou hebben in de Schouwburg van Kortrijk op één van de balkons door een globale pandemie , had ik je gek verklaard. En toch gebeurde het, bleek zelfs dat ik daar aanwezig was voor een akoestisch optreden van Amenra.
Aangezien dit wegens omstandigheden mijn eerste (en mogelijks enige) optreden in 2020 is, was ik uiteraard laaiend enthousiast, maar toch ook wat ongemakkelijk. Nu heb ik al meerdere akoestische shows van COR-gerelateerde bands bijgewoond waarbij neerzitten de enige vorm van beweging was, maar dit was toch anders. Een Schouwburg lijkt zo plechtig, te proper voor Amenra. Eenmaal binnen was dit gevoel helemaal weg. De Schouwburg zelf is prachtig aan de binnenkant en het loodglas-plafond boven de zaal paste perfect bij Amenra.
De inkleding was ook helemaal anders dan wat ik gewend ben van deze band. In plaats van de band op het podium met een prachtige achtergrond die geprojecteerd wordt, was er een groot houten kruis. In het midden van de zaal was er een cirkel waar iedereen in de zaal ongeacht het verdiep eigenlijk een goed uitzicht op had waar de bandleden, volledig naar elkaar gericht, mochten een muziekje spelen. In plaats van geprojecteerde bewegende beelden was er ditmaal een cirkel aan licht rond de muzikanten die optimaal benut werden waardoor er een sobere, maar toch ronduit prachtige lichtshow gedurende het optreden was , die perfect paste bij de akoestische kant van Amenra.
De set bestond uit diverse akoestische versies van songs van verschillende albums, aangevuld met enkele covers (waarvan “Het Dorp” toch wel mijn favoriet was, ook al wist ik helemaal niet dat het een cover was). Zelf had ik nog nooit het genoegen gehad om een zuiver akoestische set van Amenra mee te maken en ben er nu van overtuigd dat iedere fan toch eens deze kant van Amenra live moet mee maken. Er was een meer ingetogen, melancholische sfeer tegenover de duistere en verpletterende atmosfeer die je normaal hebt.
Nummers waarmee ik al eerder bekend was , kregen een geheel nieuw gezicht, het akoestische gedeelte was niet langer de aanloop naar een ziel-verscheurende muur van geluid. In plaats daarvan gingen ze door waardoor er door de gehele song dat gevoel van aankomend onheil aanwezig blijft, maar je krijgt er nooit een glimps van te zien.
Enig minpuntje was toch wel de aanwezigheid van één of andere mysterieuze substantie in de lucht die erg irriterend werkt op de ogen. Hierdoor kreeg ik enorm veel last van traanvocht en leek het wel alsof ik aan het wenen was gedurende de gehele set en daar ben ik veel te stoer voor.
Alhoewel de set eigenlijk wat langer duurde dan eerst aangegeven werd, leek het echt al enorm snel gedaan te zijn wat toch wel een beetje pijn deed. Het was een erg bitterzoete ervaring.
Dergelijk optreden is iets waar ik al maanden echt naar snakte, maar in plaats van verlangen was er nu het gevoel van verlies. Dit was duidelijk bij het naar buiten gaan. Daar stonden immers al reeds de bezoekers voor de tweede show te wachten, ongeduldig en wat onzeker tegenover de mensen die reeds van binnen kwamen, weemoedig maar toch voldaan.
Bedankt Amenra voor deze prachtige ervaring.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
'Belgische hardrock pionier brengt nieuwe plaat uit' doet bij ons doorgaans de wenkbrauwen fronsen. Vaak blijft er amper een afkooksel over van wat ooit een top band of artiest bleek te zijn. Het kan ook echter ook anders uitdraaien. Neem nu de formatie Irish Coffee. Het geesteskind van levende legende William Souffreau. In de jaren '70 was de band op weg wereldfaam te vergaren met hun top single “Masterpiece”. Ze stonden in het voorprogramma van de groten op aarde, waar ze trouwens niet moesten voor onderdoen. Maar na enkele jaren was het sprookje al voorbij. Ondertussen werd Irish Coffee wel enkele keren gereanimeerd, maar tot echt platenwerk kwam het niet. William bracht echter wel enkele veelbelovende solo platen uit. Waaruit blijkt dat de man, ondertussen ook al een prille zeventiger, graag vooruit kijkt met respect voor zijn rock verleden.
Onlangs zagen we Irish Coffee live in De Koer, Aalst waar ze die stelling live in de verf wisten te zetten. En nu is er 'Heaven', een gloednieuwe parel die ons hardrock hart verwarmt van begin tot einde.
Die aanstekelijke energie waardoor je niet kunt stil zitten op je stoel , komt al overgewaaid bij “Do My Playing”, een eerste adrenalinestoot, maar zeker niet de laatste. Op gevarieerde wijze trekt Irish Coffee dat potje onvervalste rock compleet open op frisse , montere wijze, alsof het nu 1975 is. Knap trouwens hoe William zijn stem nog steeds loepzuiver klinkt na al die jaren op songs als “A whole lotta rock and roll”, “Doing alright” en “Can't take no more”. Puur en oversneden, geplukt uit het verleden maar met beide voeten in het heden. Lekker energieke rock muziek en blues staat overeind op deze knappe schijf .
Het meezing gehalte op songs als “Livin' aint's Easy” geniet een headbanging of een vuist in de lucht. Een toegankelijke rock plaat trouwens door oude pure rock-'n-roll in een eigentijds jasje gestopt . Irish Coffee flirt op de titelsong “Heaven” met de Black Sabbath sound en voegt er een doom sfeertje aan toe. Knap en met een knipoog naar nieuw materiaal in de toekomst, want dit is geen eindpunt van deze band ; dit is duidelijk een nieuwe bladzijde die Irish Coffee terug op de kaart kan zetten.
Live: "Alle songs uit het nieuwe album 'Heaven' werden integraal gespeeld, met die energie alsof het weer 1971 was. Echter met beide voeten in het heden, en met het oog gericht op de toekomst. Want ondanks het feit dat de heren niet meer van de jongste zijn, bewezen ze op het podium dat je nooit te oud bent om echt te rocken. " schreven we over het optreden van de band in Aalst.
Dit gevoel overvalt ons bij het beluisteren van deze bijzonder aantrekkelijke rock plaat. 'Heaven' bevat verschroeiende rock , die wellicht niets nieuws toevoegt aan het gedoodverfde geluid dat we van de band al kennen. Het klinkt wel degelijk enorm fris en monter; de songs ademen op deze schijf een oerkracht uit , die iedere rockfan een adrenalinestoot van jewelste bezorgt. Aanstekelijke rockers krijgen we van levende legendes, die durven vooruit te kijken. Klasse!
Tracklist: Do My Playing 03:26 Lay Them Shotguns Down 03:58 A Whole Lotta Rock And Roll 03:40 Doing Alright 03:08 Can't Take No More 02:48 Livin' Ain't Easy 03:47 Someday 03:14 One Day Without You 03:44 Betty And Johnny 03:36 Alderman 03:33 Gonna Take It As It Comes 03:37 Heaven 04:36
Hardrock
Heaven
Irish Coffee
Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon , Kobe Boon, double bass , vormen samen het trio KREIS . Uit het debuut ‘Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De samensmelting tussen aanstekelijke accordeon klanken, bombastische double bas en ijle saxofoon van deze topmuzikanten , deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, dat we er helemaal zen van werden.
Is dit ook bij de opvolger 'Embla' het geval ? Vanaf “Vé” voel je al aan, dit wordt weer zo een kunstzinnige trip voor fijnproevers die houden van buiten de comfortzone van jazz en aanverwante stijlen te treden. Want dat is nog het meest bijzondere aan KREIS , je kunt hun muziek onmogelijk een label op kleven. Prachtig. Elke song is trouwens een puzzelstuk dat perfect aansluit op de volgende, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en vooral voelen.
KREIS gaat af op het buikgevoel van de luisteraar om hem/haar te hypnotiseren en te bedwelmen. De band heeft bovendien enorm veel interesse voor de Noorse Mythologie , dat bleek al uit het debuut 'Askr', dat is nu ook het geval met 'Embla' . Dit komt subtiel tot uiting binnen de muziek van de band, er zit een verhalenlijn in die die fantasie prikkelt. Het is dan ook bijzonder filmische muziek, die perfect zou passen binnen een mythologisch verhaal uit het hoge Noorden. De beelden moet je er zelf bij bedenken, maar door de sfeerschepping is dat bij KREIS echt niet zo moeilijk. Een beetje je fantasie laten werken als jeje laat meeslepen naar die typische Noorse landschappen is daarbij aan te raden. KREIS neemt je verder mee op reis op mysterieuze wijze door laagje per laagje je een wonderbaarlijk mooi beeld voor te schotelen; eens je de ogen sluit , drijf je verder en verder weg in een diepzinnige gedachte. Door de samensmelting van niet voor de hand liggende instrumenten , die accordeon en rietblazers toch wel een beetje zijn, te combineren met een knappe contrabas , zorgt KREIS voor een uniek kunstwerk dat je niet elke dag tegen komt.
KREIS neemt je mee op zijn trip op dat wondermooie ontgonnen landschap, en zet je heel bewust op het verkeerde been, door telkens er subtiel iets nieuws aan toe te voegen, dat je ontdekt na verschillende luisterbeurten.
Besluit: Met 'Embla' verheft KREIS filmische kamer jazz tot een kunstvorm op zeer doordachte wijze. Wie deze avontuurlijke trip durft aan te gaan, zal terecht komen in een kleurrijke wereld, en zal ontdekkingen doen. De enige voorwaarde is dat je open staat voor vernieuwing, voor andere impulsen en voor verwondering die zomaar je hersenpan binnen glijden en je ziel raken op een bijzondere plaats. Een uitdaging die de moeite waard is …
Tracklist: Vé 05:59 Igen 03:11 Nemiga 04:32 Zeeorgel 01:24 Edda 01:51 Es 02:53 Middag 01:05 Ook November 03:57 Lif 02:45 Liana 05:27 Gard 06:39 Visser 02:35
Nederlands 
Français 
