De Duitsers van The Spacelords zijn misschien wel de vaandeldragers van de Europese spacerockbands. Hun nieuwe album ‘Spaceflowers’ is het derde luik van een trilogie, met ‘Liquid Sun’ uit 2016 en ‘Water Planet’ uit 2017. Dit nieuwe album heeft dus wat langer op zich laten wachten, maar het was het wachten waard.
Inzake instrumentale spacerock moeten The Spacelords niemand laten voorgaan. Sterke composities, lang uitgesponnen psychedelische gitaarstukken, de klassieke spacesound (zonder synths!), … ze brengen het met de vingers in de neus.
Slechts drie tracks staan er op dit album en toch maken ze vlotjes bijna een uur vol. Titeltrack “Spaceflowers” en “Frau Kuhnkes Kosmos” klokken beide pas na ruim 10 minuten af en het echte magnus opus is “Cosmic Trip”, een schijnbaar geïmproviseerde jamsessie, maar dan toch eentje met een perfecte spanningsboog om je bijna 25 minuten gevangen te houden in hun ruimtereis.
Het zijn maar de groten die daarmee wegkomen en voortaan mag je The Spacelords daar bij rekenen.
Het album is op CD en vinyl te krijgen. Het vinyl geeft nog meer diepgang aan deze muziek en dan heb je ook het prachtige artwork op een leuk formaat.
Wanneer een muzikant noodgedwongen geen optredens kan doen, wat kan hij dan nog doen? Juist, nieuwe muziek maken. Zo ook met J Wolf van Your Life On Hold die de Engelse tournee in het water zag vallen door het covid19-virus. Hij schoot ondanks alles in actie en maakte een ijzersterke track/herwerking van “Dead Tree” dat op hun tweede album ‘My Name Is Legion’ stond. We krijgen hier de radioversie en de Extended & Merciles- versie. Die laatste opent met een schitterend drum en bas groove die wat refereert aan The Sisters Of Mercy. Daarbij krijgen we de heerlijke gitaarklanken die erover heen gaan. Werkelijk een heel geslaagde versie van het nummer. “I Can Feel Every Part” is een ingetogen en melancholische track. Een alternatieve bewerking van een track die op hun nog uit te brengen album staat. Dat zal trouwens ‘Echoes From The Bardo’ heten, met gevoelig pianowerk van Augustijn Vermandere. Een beloftevolle song die ons doet verlangen naar het derde album van deze Belgen die de gothrock in eigen land terug op de kaart wisten te plaatsen.
Enkel als digitale EP te verkrijgen via hun bandcamp-pagina.
We hebben meer dan 20 jaar moeten wachten op een nieuwe release van The Whodads.
‘Spook!’ borduurt voort op hun ‘Sahara’ uit 1999 (dat opnieuw uitgebracht wordt), met filmtunes en een liefde voor bigbandarrangementen. “Springtime For Hitler” is een te korte mix tussen een ska-ritme en een bigband. “A Shot In The Dark” is een typische Amerikaanse bigband-soundtrack-killer uit de jaren ’50 of ’60, met nog een paar knappe solo’s voor de blazers. “Joanna” heeft de allure van een trage, rokerige jazz-standard uit de oude doos. Titeltrack “Spook!” is ook al een tegelplakker en mengt een rockabillygitaartje met heel veel bigband.
Er zit zoveel talent in deze band dat ze elkaar soms voor de voeten lopen. Dat moet de band bekopen op “Banzai Pipeline”, waarop zoveel tegelijk gebeurt dat je als luisteraar het spoor verliest. Ook in excelleren kan overdaad schaden. Op dit album krijgt “Joanna” nog een tweede bewerking met dan weer mellow latin ska, en ook dat jasje past deze knappe dame perfect. Deze ‘Spook!’ is een blij weerzien met één van de leukste en interessantste bands van Vlaanderen.
De titel van de nieuwe single van de Vlaamse folkrockband Filthy Horse kan je op veel manieren interpreteren. Als het zichzelf en ook ons als luisteraar voorhouden van een spiegel, maar misschien ook naar de ‘poef’ of uitstaande schuld die in cafés vroeger op de spiegel geschreven werd. Zeker als je de video erbij neemt of ook nog als je voortgaat op de zwalpende zang en onstabiele ritmes van de song. Het doet wat denken aan het zwalpen van drankorgel Helno bij Les Négresses Vertes en uiteraard aan de onvoorspelbare liveprestaties van Shane McGowan bij The Pogues. Bij die twee bands was het zwalpen doorgaans de aanloop naar een feestelijk rock-ritme. Dat doet Filthy Horse hier niet, maar toch leveren ze een aardige song af.
https://www.youtube.com/watch?v=9J5fsQUT8vU
Ian Clement kennen we nog van de fijne rockband Wallace Vanborn. Hij werkt al een tijdje aan een solocarrière en nu is er de fijne single “Sidewinder”, als voorbode van een album dat in augustus moet uitkomen op het Amerikaanse label Cobraside Records. Als label is dat niet zo bekend bij ons, maar ze werken met o.m. Black Rebel Motorcycle Club, de Dandy Warhols, Eels en Trixie Whitley.
Clement klinkt op deze single heel anders dan bij Wallace Vanborn, maar dat mag geen verrassing zijn. In vergelijking met zijn vorige solo-album, ‘Drawwing Daggers’ uit 2013, is deze single een flinke stap vooruit. “Sidewinder” leunt zwaar op het gevoel , een licht-donkere mood zoals je vaak hoort bij Mark Lanegan en Beirut, en ook op de krachtige soulstem van Clement. Sterke arrangementen en knappe productie, maar misschien niet de single die vlot de Belgische radiostations zal halen. Daarvoor neemt Clement je als luisteraar te weinig mee in zijn verhaal en mist de song een zekere catchyness. Het is wel een single die ons met veel verwachting doet uitkijken naar het album.
Nog niet zo lang geleden plengden we tranen over het stopzetten van Uncle Wellington, maar hier is momoyo (zonder hoofdletter) met een paar gezichten die nog herkennen van bij de Uncle’s.
momoyo ontstond midden 2019 als een project van auteur en muzikant Jonas Bruyneel. In een zoektocht naar een fris en duister dansbaar geluid, werkte hij samen met voormalige Uncle Wellingtonmuzikanten zangeres Frie Mechele, altvioliste Esther Coorevits (I Will, I Swear, Noémie Wolfs), hiphopdrummer Renaud Debruyne en bassist Sven Sabbe (Galine) aan een reeks nummers die elk een aspect onderzoeken van wat een mens een mens maakt.
Elke titel bestaat uit één woord, elk woord is een essentieel deel van het fenomeen mens. “Breath” is volgens de band een nummer over de kracht van ademhaling, over warmte en levensvatbaarheid, maar ook over de vernietigende werking als alles te dichtbij komt en ademen moeilijk wordt.
De debuut-EP wordt deze zomer verwacht. In de studio zaten producer Klaas Tomme (Ides Moon, St. Grandson) en Filip Tanghe (Balthazar, Warhaus).
momoyo noemt zichzelf een Gentse band, maar heeft misschien toch eerder een ‘Kortrijkse’ sound, die stevig op synths en soundscapes leunt en met invloeden van SX en Balthazar.
Het klinkt uiteraard ook een beetje als Uncle Wellington. Denk voorts aan Oscar & The Wolf, Tristan, And Then Came Fall, Feliz en Tamino en dan zit je al een beetje in de richting van waar deze momoyo naartoe werkt.
Nu we deze single van momoyo gehoord hebben, is het verlies van Uncle Wellington makkelijker te dragen.
https://youtu.be/ud0Lnab5PO4
Wie er achter Organized Happiness zit, dat moet een beetje een mysterie blijven. We zouden kunnen gokken, maar beter nog geven we enkele tips mee: denk aan “Femme Lady Dame” van Alain Verdier, denk aan de meest catchy rock van Kloot Perwez en Mauro Pawlowski op hun samenwerkingsalbum, denk aan de disco van Boney M, de feel-good-vibes van Pop In Wonderland en de funk van Jamiroquai en voeg daar nog wat kinky Franse woordjes aan toe zoals bij Vive La Fête.
Als elk volgend nummer zo vrolijk en dansbaar klinkt als deze “Sophistiqué”, dan wordt het toch nog een fijne zomer op de radio.
https://www.youtube.com/watch?v=1qFqwMjCj84
The Dirty Duo wordt aangeprezen als de luidste band van Istanboel. Daar zit zeker een kern van waarheid in, want deze Turkse band zet met amper twee man een sound neer die nog massiever en volumineuzer is dan die van Royal Blood en Kyuss samen. En zo heb je meteen twee leuke referenties voor hun sound.
Hun EP ‘Behind The Door’ bevat slechts drie tracks. De eerste is de instrumentale intro (iets meer dan een minuut) “Into the Storm”. Dan zijn er nog twee volwaardige tracks: toptrack “Well Ruined Machine” en het ook al uitmuntende “Breaking News”.
Inzake variatie in sound, riffs en lyrics zijn ze op deze EP wel eerder beperkt. Om deze desert/stonerrock over een volledig album fris en interessant te houden, dat wordt een andere zaak. Maar als kennismaking kan deze digitale release tellen.
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/dirty-duo
Constraint is een Italiaanse symfonische metalband opgericht in 2011. Hun eerste demo 'Illusion Of A Dream' liet een band horen die binnen dat genre, waar je vaak de bomen door het bos niet meer ziet, toch een diepe indruk na. Dat werd bij hun eerste full album 'Enlightened By Darknes’' in 2016 in de donkere verf gezet. Nu verscheen een nieuwe schijf: 'Tides Of Entropy', waar instrumentale intensiviteit samenvloeien met een vocale inbreng in alle kleuren van de regenboog. De perfecte kruisbestuiving waardoor de band iedere liefhebber van het betere symfonische metal een oorgasme bezorgt.
Na een instrumentale intro, waarbij al wordt aangeduid hoe de muzikanten elkaar blindelings vinden, zijn we vertrokken voor een bijzonder emotionele , sprookjesachtige trip, waarbij harten op een intensieve wijze diep worden geraakt. Dat is dus niet enkel door die instrumentale meesterwerken, of dat bijzonder stembereik, maar net door de samensmelting van deze elementen, waardoor elke song door je hart klieft als een botte bijl.
Luister maar naar het meesterlijk in elkaar gestopte “Eimnal Ist Keinmal” of “Eerie Euphoria” waarbij de haren op je armen rechtkomen van innerlijk genot. Telkens wordt een geluidsmuur van viool, gitaar en zelfs piano opgetrokken die aanvoelt als een deugddoende wervelstorm die door je ziel raast in een tempo dat wordt aangesterkt , telkens die zalvende en gevarieerde stem van Beratrice je wegvoert naar andere oorden.
Dat laatste blijkt ook meermaals uit de daarop volgende songs “The Big (B)end”, waar alle registers worden opengegooid.
Om verder op die lijn door te gaan bij “Broken Thread”, “Leben Ist Streben” en lekker aanstekelijke en aantrekkelijke afsluiter “Coercive”. Alle bovenstaande elementen zorgen ervoor dat deze Italiaanse symfonische band meer dan zijn stempel drukt op het genre. Zonder meer vormen ze zelfs een meerwaarde in dat geheel.
Nee, origineel is dat allemaal niet meer. In de symfonische metal is dat schier onmogelijk geworden. Maar het niveau ligt zeer hoog waardoor deze Italiaanse band boven het maaiveld van symfonische metalbands uitsteekt en dat is , gezien de hoeveelheid van bands, in het genre toch zeer opmerkelijk.
Ptolemea is het alternatieve muziekproject rond Priscila Da Costa. Eerder bracht de uit Luxemburg afkomstige band al een zeer mooi debuut uit in de vorm van een EP 'Tome I' De band moet het niet hebben van verschroeiend de geluidsmuren afbreken, maar eerder op een zweverige wijze je hart breken. Daarbij wordt braafjes binnen de lijnen gekleurd, maar de stem van Priscila klinkt helder en onaards mooi waardoor dat euvel snel wordt vergeten. In maart kwam een nieuwe EP op de markt, 'Maze', waarbij die stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Dat komt dus al tot uiting op “I Wish I Could”, instrumentaal is het daarbij boeiend vast te stellen dat er kenmerken als een elektronische viool voorkomen. Maar helaas wordt daar bitter weinig mee gedaan. Je zou bijvoorbeeld een duel kunnen vormen tussen die viool en dubbele gitaar, maar de focus ligt op de stem van Priscila. Niks mis mee. Deze zangeres beschikt over een operastem, waarbij de hoge tonen je trommelvliezen en je hart doen trillen van innerlijk genot.
Ook “Maze” en “Would Just Someone Understand” zijn bijzonder emotioneel gebrachte songs, die gevoelige snaren raken je en doen je ziel bloeden. De pijn en dromerige sfeer, binnen een weemoedige omkadering, keert over de hele lijn terug. Bij “Isolated” en het wondermooie “Run”, waarbij eindelijk ook instrumentaal wat meer registers worden opengetrokken, kom je in een sprookjesachtige wereld terecht waar een sirene uit de verte je hersenpan binnendringt, je hypnotiseert en je op de klippen doet belanden, waar je hart in gruzelementen wordt geslagen. Ook nu weer, best indrukwekkend dat stembereik van Priscila. De instrumentatie bij deze song gaat een beetje buiten de comfortzone en is een extra pluspunt. Het is daarom zo jammer dat instrumentaal die lijn niet wordt doorgetrokken over de gehele EP. Ook al blijft een song als afsluiter “Time Has Come” zeker aan je ribben kleven, van innerlijk genot wordt een traan weggepinkt.
De bijzonder intensieve sfeer van deze plaat is een wondermooi gevecht tussen vioolklank en gitaargeweld, vermengd met dat indrukwekkende stembereik van Priscila als kers op de taart. Het had eigenlijk over de gehele EP mogen worden tentoongespreid. Jammer genoeg is dat dus enkel bij de twee laatste songs het geval, waardoor we wat op onze honger blijven.
Maar binnen de sferische alternatieve muziek, waarbij harten worden gebroken, is Ptolemea zeker een band om, naar de toekomst toe, in het oog te houden. Laat de muikanten gerust wat meer de teugels vieren en vermeng ze met dat overweldigende stembereik van Priscila en er zwaaien meerdere deuren van emotionele pracht, binnen een weemoedige omkadering, open.
The Feather is het soloproject rond Thomas Medard’s Dan San. Dit project werd opgericht in 2013. Het resulteerde in 'Invisible' dat overal goed werd ontvangen. Het was lang wachten op een opvolger, mede door persoonlijke beslommering en zijn activiteiten met Dan San. Maar nu is er dus eindelijk een aanstekelijke opvolger 'Room'. Blijkbaar een zeer persoonlijke plaat. Maar vooral een schijf die liefhebbers van radiovriendelijke pop en alternatieve indie perfect met elkaar verbindt.
Opener “Closer'” is een dromerige song gedrenkt in een badje van weemoedigheid en melancholie, maar er zit gelukkig genoeg dynamiek in om je niet in slaap te wiegen. De weemoedige zijde van het verhaal blijft ook boven drijven op “Sister”, “Higher” en “Stay Up”. Het zal uiteindelijk de rode draad vormen op de volledige schijf.
Het lijkt trouwens alsof Thomas een moeilijke periode van zich afschrijft en vooruit kijkt naar het licht aan het einde van de tunnel. Zo voelen dus ook de daarop volgende songs “Come First”, “Louder” en “Is It Enough To Try” aan. ‘Room’ brengt over de hele lijn ons vooral het soort weemoedigheid van achterop kijken, na een zware periode, dan langzaam recht krabbelt en vooruit kijkt naar betere tijden met toch nog een beetje pijn in de ogen. Dat wordt verder in de verf gezet bij “Firework”, “At Sea” , “Low Days” en afsluiter “Beautiful Lie”.
Het lijkt wel alsof The Feather over de hele lijn blijft balanceren tussen weemoedigheid en extase. Thomas blijkt met deze parel van een schijf vooral een zeer persoonlijk verhaal te vertellen, waarmee hij die pijn letterlijk van zich afschrijft. Niet door luidkeels om zich heen te stampen, maar eerder door op een ingetogen en sobere wijze ervoor te zorgen dat je een traan wegpinkt met een glimlach op de lippen.
Schipperen tussen verdriet en gelukzaligheid spreekt The Feather daardoor uiteenlopende emoties aan waardoor je ook je eigen problemen letterlijk bij de hand neemt, en deze plaat aanwendt om terug nieuwe krachten te putten, strak vooruit kijken, hopende op betere tijden. Daardoor past ‘Room’ trouwens perfect binnen deze barre coronatijden die we doormaken.
Lucinda Williams is een Amerikaanse singer-songwriter die is uitgegroeid tot een levende legende. Niet alleen won ze verschillende Grammy Awards, met 'Car Wheels On A Grave Road' staat ze in top 100 albums van het toonaangevende Time-magazine. Lucinda is trouwens niet vies van tegen heilige huisjes stampen, en daar houden we , wat deze artieste betreft, nog het meest van. Met haar ondertussen 14de album 'Good Souls Better Angels' is dat niet anders. Deze artieste doet na al die jaren niet aan een routineklus afleveren. Integendeel.
De woede die te horen is in songs “You Can't Rule Me” en “Bad News Blues” gaat vooral over de huidige Amerikaanse president en zijn beleid. Lucinda giet deze maatschappijkritiek in emotionele songs boordevol frustraties die ze op de volledige schijf de vrije loop laat. Nee, er doekjes rond winden doet deze dame niet op songs als “Pray The Devil Back To Hell”.
Is dat soms met een gebalde vuist in de lucht, dan gaat ze vaak ook de eerder intieme en ingetogen toer op. Breekbare songs worden afgewisseld met dampende blues- en rocksongs die door je ziel klieven. Soms biedt ze eerder troost aan allen die lijdzaam moeten toezien , als bij “When The Way Get’s Dark” , en vaak stampt ze stevig om zich heen in een uitbarsting van woede als bij “Down Past The Bottom”.
Nergens laat ze een spaander heel van het beleid in haar land. Zonder scrupules blijft ze op die weg doorgaan. Om af te sluiten met een bijzonder emotioneel en sobere song, “Good Souls”, die je hart doet breken, binnen een intieme omkadering.
Grommend als een tijger in het nauw gedreven of zalvend je ziel verwarmen, Lucinda Williams doet het allemaal op haar hartverwarmende nieuwe schijf. Door deze gevarieerde aanpak blijft ze haar stempel drukken op de country/folk- en bluesrock sound in haar land en ver daarbuiten. Deze artieste stampt nog steeds stevig om zich heen.
En ook al staan potentiële opvolgers op de deur te bonken, na al die jaren blijft Lucinda door deze aanpak nog steeds stevig op de troon zitten. Dat zet ze met deze nieuwste schijf knap in de verf.
De uit Estland afkomstige alternatieve rockband Sibyl Vane drukte in 2012 zijn stempel op dat alternatieve sound met het debuut 'Love, Holy Water & TV'. Sinds dat debuut heeft de band woelige watertjes doorzwommen en met vallen en opstaan , stand blijven houden. Nu kwam een nieuwe parel uit: ' Duchess' ; aangeboden door een recensent van een bevriende website, vonden we het een goed idee deze band de aandacht te schenken die ze verdienen. Want deze plaat straalt positieve energie uit , die we in deze barre tijden goed kunnen gebruiken.
Een song als “Thousand Words” doet de zon schijnen in je hart, zonder te klef te klinken , gedrenkt in een bad van melancholie. Met een vette knipoog naar stijlen als synthpop en pure popmuziek kan een ruim publiek worden aangesproken.
De bijzonder kleurrijke, aanstekelijke songs als “Go Baby Go” blijven zo mooi aan je ribben kleven dat je de zon ziet schijnen aan het einde van de tunnel. Een overweldigend gelukzalig en intens gevoel daalt over ons neer als we bij “Boy Or A Girl” en “White Trash” ons voelen neervleien in het malse gras , en met de ogen gesloten vertoeven in een gezellige omgeving, omringd door vrienden op een zomerfestival … Festivals die door die coronacrisis niet zullen doorgaan, maar Sibyl Vane brengt de festivals op een zeer aantrekkelijke wijze gewoon naar je huiskamer. Hierbij worden geen heilige huisjes omver gestampt noch geluidsmuren afgebroken; enkel worden harten geraakt door de positieve vibes die de band over jou heen stuurt. En daar kan nooit iets mis mee zijn.
Het enige kleine minpunt wellicht is dat Sibyl Vane over de hele lijn binnen een iets te brave omkadering blijft. Van enige uitspatting of experimenteren is geen sprake. Op zich is dat een beetje jammer. Echter, net door de radiovriendelijke aanpak, is dit ook geen onoverkomelijk probleem. Wie houdt van de betere synthpop of alternatieve popmuziek , waarbij je het niet te ver moet gaan zoeken, zal zeker vallen voor de lekker aanstekelijke en gezapig klinkende songs “Lovely Crimes”, “I Don’t Drive” en de mooie afsluiter “Duchess”.
Sibyl Vane brengt op een zeer aanstekelijke , opwindende wijze de zon in je hart. En doet dit door een potje alternatieve popmuziek te brengen die van begin tot einde lekker aan je ribben kleeft, waardoor stil zitten onmogelijk is.
Bovendien kunnen we in deze tijden wel wat positieve energie gebruiken. En die loeit eveneens door de boxen. Deze 'feel good' plaat doet je, binnen een melancholische omkadering dus , enerzijds zweven door de huiskamer en anderzijds zing je de songs prompt uit volle borst mee. 'Duchess' is dus vooral een plaat die de popliefhebber en de alternatieveling met elkaar verbindt.
Een aanrader voor een ruimdenkend publiek, dat houdt van lekker uit de bol gaan , zonder het al te ver te gaan zoeken.
Die Kreatur is een duo dat bestaat uit Dero Goi (drummer, oprichter en zanger van de Neue Deutsche Härte-band Oomph!) en Chris Harms (zanger en gitarist van Lord of the Lost). Beiden welbekend in de zwarte scene. Ze maken op dit nieuw project gothic rock vermengd met elementen uit metal, industrial etc…
Opener is het titelnummer “Die Kreatur” en refereert wat aan Rammstein. Ook de single “Kalter als der Todt” gaat deze richting uit. De zware gitaren en de manier van zingen doen er onmiskenbaar aan denken. Maar voor je gaat denken dat het hier om een Rammstein-kloon betreft moet je weten dat het met “Unzertrennlich” een heel andere richting uitgaat. De track heeft eerder een Electro/EBM ritme als basis meegekregen , waardoor het nummer samen met de synths heel meezingbaar en catchy is geworden.
Ook op “Zwei 100%” gaan ze verder die richting in alhoewel er hier terug wat zware gitaren bijkomen. “Durch die Nacht” is een heel gevoelig gezongen midtempo track; zo een nummer waarbij men live de aanstekers bij aansteekt en zijn geliefde wat dichter tegen zich aan trekt.
“Schlafes Braut” begint als een soort dronkenmanslied. Het wals ritme versterkt dat nog.
In totaal staan er hier twaalf songs op en drie remixen. Van “Kalter als der Todt” staat er als bonus een ‘Solar Fake remix’ op. Heerlijke remix. Ook de ‘Faderhead mix’ van “Die Kreatur” vind ik heel geslaagd.
Nog een aantal songs gaan richting de openingstrack (richting metal/rock zoals “Untergang”) en een aantal richting electro/EBM (“Goldener Reiter”), waardoor het album eigenlijk op twee gedachten hinkt. Alhoewel ik enorm liefhebber ben van zware gitaren, vind ik de songs die wat verder van Rammstein af staan , het sterkste. Ik zou bijna opteren om van die twaalf songs twee EP’s of een dubbelalbum te maken, waardoor je die tweespalt kan opsplitsen.
Maar algemeen kunnen ze goede songs schrijven. Alles klinkt goed en zit goed in elkaar. Het artwork is ook schitterend uitgewerkt. De samenwerking heeft zeker zijn vruchten afgeworpen. Er mag, wat mij betreft, best een vervolg op komen. En dan het liefst met een nog wat uitgesprokener muzikaal profiel.
Gothic/Metal/Rog/Noise/Industrial
Panoptikum
Die Kreatur
Nederlands 
Français 
