Tithe is een Amerikaanse death/sludge/grindcore band die sinds 2017 wild om zich heen stampt, letterlijk. De band bracht ondertussen een EP op de markt 'Tithre' en lijkt nu klaar om op een verpletterende wijze de wereld te veroveren met zijn full album debuut' Penance'. Op basis van deze verschroeiende luide, harde en meedogenloze trip is dat maar een kwestie van tijd.
“A single Rose” is alvast een uppercut die recht in je gezicht tot ontploffing komt. We onthouden daarbij de diepe grafstem, knetterende riffs en vooral drumsalvo's die als kanonskogels je trommelvliezen doen barsten. Snel, sneller en snelst lijkt wel de manier waarop deze band tewerk gaat. Als een bende losgeslagen tientonners die een porseleinenwinkel tot puin slaan; de band gaat zo te werk op “Scum” , “Mantra” en “Apostasy”. Een melodie zit er wel in, maar het gaat dus vooral om snel en vuurkrachtig als een bulldozer door te gaan , tot van die winkel niets meer overblijft. Het melodieuze, de dreigende toon langzaam opwerken en een oorverdovende climax verwezenlijken, kom je ook tegen op het lekker doomachtige “Apostasy”. Het duidt meteen aan dat deze Amerikaanse band van vele markten thuis is, zolang het maar vuil, snel en verschroeiend hard gaat , binnen een donkere omkadering die je koude rillingen bezorgt.
Ook al ligt alles op diezelfde lijn, het is niet bijster origineel wat Tithe hier doet, maar de verpletterende wijze waarop deze band blijft doorgaan met mokerslagen uitdelen, zorgt ervoor dat we gewillig ons laten meesleuren op deze wilde rollercoaster trip … richting hel, de vuurtongen doen de temperatuur over de hele tot een kookpunt stijgen. En dat is in grote mate te danken aan de instrumentatie en de spoken words , het soort rauw gegrom uit het duister , die je angst aanjaagt en geen spaander geheel laat van je vege lijf.
Op dit elan blijft de band trouwens gewoon doorgaan tot het bittere eind met “Psychadeleic Neurogenesis” , “Tetrahedron” en “Lullaby”.
Besluit: Tithe is een band die geen compromissen sluit, zoveel is duidelijk. Vanaf die eerste song worden alle registers opengetrokken, en zijn ze niet meer te stoppen tot alle heilige huisjes omver zijn geblazen. Chaos dus . We worden over de streep getrokken door deze nieuwe ontdekking, binnen de donkere , rauwe sludge/death/grindcore/metal.
Tracklist:
A Single Rose 03:30 Scum 05:07 Mantra 04:16 Apostasy 05:10 Palindrome 04:32 Psychadeleic Neurogenesis 05:28 Tetrahedron 02:26 Lullaby 07:03
Del-Toros is een Nederlands instrumentaal rocktrio. Hun voorlopige hoogtepunt was toen ze vorig jaar een tournee door Californië konden spelen. Het album ‘Live In Hollywood’ is daar de neerslag van. De Nederlanders halen de inspiratie vooral bij surfrock en rockabilly, met veel reverb en twang die uit de gitaarversterker knallen. Er zit ook nog wat desertrock en een klein beetje punk in hun sound, maar de hoofdmoot is toch surfrock.
Twee van deze livetracks zijn gebaseerd op nummers van Joy Division en de Simple Minds, al zou ik deze versies van “No Love Lost” en “Theme For Great Cities” niet meteen covers noemen. Je herkent er nog wel wat in van de originelen, maar ze freestylen er ook op los. Hetzelfde verhaal met “Halloween Theme”, geïnspireerd op de thema-filmmuziek van de gelijknamige horrorfilm. Dat is leuk, terwijl de eigen nummers daar niet voor moeten onderdoen.
Hoogtepunten op deze ‘Live In Hollywood’ zijn “Loose Lips”, “Die Cast” en “50 Knots”.
Dit live-album is digitaal beschikbaar en op cassette. Op deze laatste krijg je er nog een interview als extra bovenop. ‘Live In Hollywood’ is prachtig als tijdsdocument voor alle fans van de del-Toros en misschien een leuke kennismaking voor alle andere fans van instrumentale surfrock.
Met een bandnaam als Pandemonic en een single en video in het Oostends dialect zit dit vijftal al minstens twee keer perfect in de tijdsgeest. Qua genre is dit een mix van atmosferische uptempo doommetal en stonerpsychedelica, met nog het theatrale van een Marilyn Manson en de gore van Cradle Of Filth.
‘De Stroatenoajer’ is een lokale mytisch figuur die je kan tegenkomen als je ’s nachts eenzaam en dronken ronddoolt. Wat er tijdens zo’n ontmoeting kan gebeuren, zie je in de bijhorende clip. Het onderwerp van de song is de grootste troef. In de muziek lijkt de band nog wat zoekend naar de juiste richting, maar horen we toch al prachtige stukken. De outro met die lange solo is er bv. boenk op.
https://www.youtube.com/watch?v=OmSW4yxMnNw
Na het uiteenvallen van Peter Pan Speedrock doken enkele bandleden al op in de nieuwe rockabillyband Speedmobile. Nu komt ook zanger Dikke Dennis boven water met zijn eerste single onder eigen naam. Dikke Dennis is vooral een Nederlands fenomeen, maar hij speelde ook al een rolletje in de clip van “668” van onze Fleddy Melculy.
Met zijn nieuwe Røckers brengt hij Nederlandstalige punkrock die soms wat doet denken aan Belgian Associality en Beuk: beetje Motörhead, beetje Ramones, beetje Raggende Manne. Het B-kantje “Geen Reet Te Doen” zou zo maar de soundtrack kunnen worden bij onze festivalloze zomer.
Origineel is het allemaal niet, was vast ook de bedoeling niet, maar deze single is wel lekker ondeugend en gewoon leuk. Kom maar op met dat album, Dennis!
Suura is moeilijk in één hokje te duwen, maar we doen een poging met een reeks hokjes: akoestisch, instrumentaal, freejazz, neo-klassiek. De band vertrekt ongeveer vanuit de klassieke school en gaat naar waar de improvisatie hen leidt.
De aanzet van het album is op “Optiark II” speels en lichtvoetig, jeugdig enthousiast, als een kort wit zomerjurkje dat in het zonlicht je verbeelding prikkelt. Gaandeweg wordt de toon ernstiger en dan donkerder.
Met een bezetting van gitaar, bas en verschillende saxofoons lijkt dit kwartet beperkt in zijn mogelijkheden, toch is het net die beperkte bezetting die hen de vrijheid laat om stiltes of eerder bijna-leegtes in te vullen of die leegtes net heel aanwezig te laten zijn. “Somber” is een song die in golven speelt met je aandacht. Soms mag je die eens loslaten en kan je je laten meedrijven en dan weer moet je die aandacht met twee handen vastpakken voor het volgende hoofdstukje. Soms in de luwte, soms op de voorgrond. Mooi is dat.
“Morphe” is een titel die drie keer terugkomt op dit album. Het zijn zelfs naar jazz-normen eerder soundscapes dan composities. Intrigerend, maar ergens blijf ik telkens toch wat op mijn honger. Dan zit er bij “Somber” of “Efialtis” muzikaal meer vlees aan het been.
Als afsluitende titeltrack is het fluweelzachte “Luwte” een moeilijke. Hierop hoor je (op enkele uiterst spaarzame bastoetsen en een zuchtje sax na) enkel gitarist, bandoprichter en componist Nicolas Van Belle. Als gitarist blijft hij op dit album wat op de vlakte, een beetje tegen de natuur (of toch het cliché) van bandleiders en zeker gitaristen in, maar als componist toont hij zich een goudhaantje.
Blues/Jazz
Luwte
Suura
Het Braziliaanse trio Herzegovina wil elk eilandje van de postpunk verkennen en liet zich voor deze digitale single naar eigen zeggen inspireren door The Cult en The Mission. Toch zullen Belgische liefhebbers van het genre vooral Red Zebra, Star Industry en Whispering Sons herkennen in deze “Road Of Joys”. Een stevig en uptempo postpunkritme zoals in de jaren ’80 en bovendien met de juiste gitaarsound gooien je terug in de tijd. Inzake productie en mix laten deze Brazilianen nog wat halve afwerkpunten liggen, maar deze single smaakt vooral naar meer.
https://mandingarecords.bandcamp.com/album/road-of-joys-digital-single
Hiphop in het dialect is de gewoonste zaak in Vlaanderen, maar het Meetjeslands kom je niet zo vaak tegen. The Sloofs zijn Mike C en Foenkmaster B en die zijn al zowat tien jaar bezig. Over hun skills valt niet te discussiëren. In de lyrics is het vaak, maar ook niet altijd raak.
De nieuwe EP ‘Dichte Bij De Waanzin’ staat veraf van de mellow reggae/soundsystemrap van hun “Ode Aan ’t Meetjesland” of “Portefoelde” en ook ver af van de trippy house van “Ik Ben Nie Zot”.
De nieuwe EP telt drie tracks. “Bollet Af” is ronduit grappig en uit het leven gegrepen, een ode aan elkeen die altijd voor iedereen goed wil doen, en die dan plots toch zijn geduld verliest als de vragen blijven komen. De beats klinken retro clubby en zijn toch gepimpt naar het hier en nu. Een gouden track.
“Eij Joonne Eij” is in de lyrics al wat meer doorsnee en cliché. De rhymes zitten in een goede flow, maar de beat mist nog iets. “BlaBlaBla” is een track die live zeker zal werken, maar die bij een luisterbeurt in de huiskamer weinig brokken maakt, zowel in de lyrics als in de enerverende en wel heel retro beats.
Diezelfde retrobeats hoor je op The Sloof’s coronaversie van Ivan Heylen’s “De Wirkmens”, waarvan ze eigenlijk enkel de titel en het onderwerp overgehouden hebben. The Sloofs werkten overigens ook mee aan “Geen Slaap Door Wuhan”, een metalversie en hilarische hertaling van “No Sleep Til Brooklyn” van de Beastie Boys, met voorts nog de gitarist van The Evil Ponys en de drummer van Days Of Betrayal. Voor die ‘covers’ moet je wel wat zoeken op het web.
Albumtitels hoeven niet altijd ingewikkeld te zijn. Soms zijn ze gewoon een aanduiding zoals ‘V’ van Havok dat gewoon hun vijfde langspeler is geworden. Nochtans konden ze het een conceptuele titel gegeven hebben , want met de songs willen ze de mensen wakker schudden zodat ze zelf gaan nadenken over de maatschappij, de sociale manipulatie en dergelijke meer. Dat concept zit wel in de schitterende hoes die gemaakt werd door de Duitse kunstenaar Eliran Kantor (zie ook hoezen van Testament en Iced Earth).
Het mixen en producen gaven ze aan Mark Lewis die er een duidelijk, vol , maar messcherp geluid aan moest geven. Iets wat trouwens goed gelukt is. Havok is op ‘V’ een puur old school klinkende trash band in het genre van Testament, Exodus of Death Angel. Op dit nieuwe album speelt ook hun kersverse bassist Brandon Bruce voor het eerst mee. Opener “Post-Truth Era” is een ferme binnenkomer: een fijne opzwellende intro, een scherpe tekst over nieuws en fake nieuws die we dagelijks over ons heen krijgen en een beklijvend refrein. Op “Fear Campaign” vliegen ze er meteen in met scherpe riffs en een knappe ritmesectie. Ze weten wel refreinen te maken die het orgelpunt van de song zijn. Ook hier weer een relevante en kritische tekst. “Betrayed By Technology” zit ritmisch en riffsgewijs knap in elkaar. De zanglijnen overtuigen net iets minder dan op de twee vorige tracks. Ze bevat wel een paar heerlijk zingende baslijnen. In totaal presenteren ze ons elf nummers. De ene al wat meer uptempo (“Fear Campaign”) dan de andere en soms iets meer midtempo (“Ritual Mind”). Maar telkens heel goed opgenomen en in elkaar gestoken waardoor ze hun effect niet missen.
Jammer dat we de festivals deze zomer moeten missen want je voelt aan de songs dat dit live allemaal voor een golf van opwinding of een moshpit in het publiek zou kunnen zorgen.
Ten opzichte van hun vorig album ‘Conformicide’, dat nogal wat jazzy elementen en virtuoze versieringen kende, is dit terug Trash dat meer naar de basic gaat. Daardoor kom je niet veel muzikale verrassingen tegen maar hetgeen ze doen is wel goed en alles klinkt met het nodige enthousiasme.
Het album is ook toegankelijker dan zijn voorganger en enkele songs gaan zich vrij snel nestelen onder je hersenpan.
Er waait een nieuwe wind door Havok en het zal velen bevallen.
Luc Waegeman - Wagonmaniac Music - Niettegenstaande iedereen in de cultuur ligt te bloeden, is het toch weer van daaruit dat erwat blijft bewegen, dat er nieuwe ideeën ontstaan rondom nieuwe sociaal samenlevingsmodellen
Luc Wageman is van vele markten thuis. Label baas van Wagonmaniac Music, oprichter van Kinky Star. Muzikant bij o.a. Needle & the Pain Reaction, en zoveel meer. Hij is in 1989 van Antwerpen naar Gent verhuisd en heeft in en rondom het Gentse ondertussen een zeer sterke reputatie opgebouwd. Zonder meer is deze man dus uitgegroeid tot een begrip binnen de muziekwereld, en dan ook de geschikte man om enkele vragen te stellen over deze crisis en hoe daar mee om te gaan. Maar ook uiteraard stond hij ons te woord over zijn talloze projecten in het verleden, heden en toekomst.
Je zit al een tijdje in de muziekwereld, ook als muzikant. Als je terugkijkt op je verleden wat waar de diepte en hoogtepunten?
Sinds mijn 15de speel ik in verschillende bandjes, eerst als drummer (Possible Noize, Shakin' Zorro & the Bandoleros, SeXmachines), erna als bassist (The Mansons, Starfighter, Needle & the Pain Reaction, enz...) en ondertussen ook als solo artiestproducer Wagonman.
"No downs, no ups" but "music saved my life". Als ik terugkijk op het verleden zijn de hoogtepunten voor mij vandaag o.a.:
-De eerste kennismaking als tiener met punk op een concert van The Kids.
-Mijn verhuis van Antwerpen naar Gent in 1989. Toen al begon het in Gent te bruisen op muziekgebied. Elke betrekking had eigenlijk z'n hoogtepunten voor me. Van concert afficheplakker, productieassistent voor concertpromotors, platenwinkelassistent, promo boy voor Bang! Records met o.a. dEUS, roadie-roadmanager Gorky/Gorki, als muzikant bij Starfighter concerten op Dour en Pukkelpop, de oprichting van Kinky Star als club en als label met het succes van 't Hof Van Commerce.
- Nog mooie herinneringen heb ik aan de Zuid-Afrika reizen met 't Hof Van Commerce alsook naar Senegal met Gorky maar zeker ook de Amerikaanse avonturen op SXSW in Austin Texas en CMJ in New York met enkele bands (Dr. Pepper Family, Hitch, Barbie Bangkok) en alle avonturen met mijn eigen band Needle in Canada, Malta, Ibiza en de rest van Europa.
- Alle ATP festivals in Engeland met een toffe bende goede vrienden/muziekfreaks beschouw ik ook zeker als hoogtepunten. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten is de ontmoeting en gesprek met Iggy Pop.
- Uiteraard waren er periodes met hindernissen (dieptepunten) gedurende mijn 40 jarige bestaan als muzikant alsook tijdens mijn 17 jarige carrière als oprichter & bezieler van Kinky Star (rechtszaak rond geluidsoverlast, rechtszaak met belastingsdiensten,) maar die hebben we steeds met veel geduld en koppigheid overwonnen.
- Een moment dat ook diepe indruk naliet, was het noodweer op Pukkelpop 2011 die ik samen meemaakte met goede vriend en labelcollega Pieter Jan De Coen en het vernemen van Luc De Vos' overlijden toen ik op tournee was met the Drip Dry Man & The Beat Revolver in Spanje.
Zijn er dingen die je, weten wat je nu weet, anders zou aanpakken?
Ja, maar als je stappen wil zetten in het leven, maak je soms al wel eens een foute inschatting en betaal je daar dan soms al eens "leergeld" voor. Move on zou ik zeggen.
Luc, vertel eens hoe is alles begonnen bij jou wat Wagonmaniac Music betreft? En - wel licht rare vraag - waar staat het label voor?
Het platenlabel Wagonmaniac is ontstaan uit de behoefte om in eigen beheer m'n eigen solo project Wagonman uit te brengen. De roodgekleurde 10" EP "Desire" was m'n eerste release zo'n 5 jaar geleden. Net zoals dit met Kinky Star records in 1997 gebeurd is ifv een eigen release met mijn toenmalige band SeXmachines.
Zoals ook toen vonden er nu ook al snel een aantal andere, vooral gitaar bands (MOAR, Roda Lits, O'Grady, Youff, Dead High Wire, enz...) hun plek bij Wagonmaniac. Samen met Pieter-Jan De Coen die ook nu nog steeds programmator is in de Kinky Star en nog wekelijks een fantastische 2u durende radio show heeft op Urgent.fm, zijn we beiden de bezielers ervan.. Het label staat voor een cross-over van eigenzinnige, alternatieve Belgische muziek "met een zalig goeie hoek af" (dixit PJ) en met ook meestal een sterke live reputatie.
Naast de nieuwe jonge bands (Hugs Of The Sky, Vrovl, Rook, Down The Lees, K@, Ponykamp, enz...) die we de voorbije maanden hebben uitgebracht, is nu ook de hele Kinky Star catalogus bij ons ondergebracht en brengen we alle 'oudere' releases terug onder de aandacht met voor sommige een heuse vinyl re-issue op 10", mijn favoriete vinyl formaat. (SeXmachines, Vive La Fête, The Whodads & The Mudgang
https://wagonmaniac.bandcamp.com/merch
Het is allemaal zeer klein begonnen, maar de laatste tijd zie ik toch een gestadige groei. ook meer releases. Over releases gesproken, welke toekomstige releases dienen we in het oog te houden. Enkele tips mag
In de komende weken en maanden verwachten we nieuwe releases van Honey Hachimitsu met de onwaarschijnlijk productieve jonge nieuwe artiest Ivolve in de cockpit. Daarnaast brengen we vanaf juni elke maand een 4-track EP uit van Kregel (Nederlandstalige electro noise wave van Bart Vandal X & co) en dit gedurende 4 maanden lang. Ook van Slow Man (Roel Sardonis) komt er een tweede zweverige EP uit.
In de verdere toekomst zal de special 10" vinyl edition nog worden uitgebreid met een nieuwe Wagonman & Blaastaal maar ook een 7" vinyl van SeXmachines "Rare Tracks" staat nog gepland.
Eigenlijk wordt ik altijd verwonderd als het om artiesten uit 'uw stal' gaat, maar er is toch eentje die me recent compleet heeft omver geblazen door zijn veelzijdige aanpak. Involve. Hoe is deze uitzonderlijke kunstenaar bij jou terecht gekomen?
Ivolve is opgemerkt door PJ .Ziehier wat hij me daarover vertelde:
"zoals zovele stootte ik op Ivolve tijdens mijn zoektocht naar muziek voor de radioshow, het eerste contact was de vraag of hij me een digitale promo van Verloren Woorden wou toesturen. Ivo was enthousiast rond het feit dat ik tracks wou draaien en er volgende daarrond al snel enkele mailconversaties. uiteindelijk was het Ivo zelf die vroeg naar tips om een gepast label te vinden voor zijn release, gaf ik hem dan ook en zo kwamen we uit bij Wagonmaniac Music. na eerst te peinzen en te bedenken dat er eigenlijk weinig labels zo'n soort muziek uitbrengen. daarna veel conversatie. uiteindelijk voorstel naar Wagonmaniac toe. en bijna elke week iets van hem in de Kinky Star Radio playlist. Ivo is en blijft gewoon enorm enthousiast en productief"
Je zit ook zelf in enkele projecten. Hoe staat het daarmee? Welke projecten maak je zelf deel vanuit?
Momenteel ben ik actief met mijn soloproject Wagonman ism kunstenaar Bert Lezy (aka Blaastaal), bassist bij mijn oerband Needle & the Pain Reaction waarmee ik dit jaar 20 jaar speel en bezig ben een nieuw (6de) album op te nemen, bassist bij K@ & the Sexy MF's waarmee er een toertje gepland stond deze lente, producer en bassist bij Mydonna, the official Madonna Tribute Show waarmee we normaal gezien dit jaar de zomer zouden doen tot zelfs in Ibiza. Helaas heeft corona er anders over beslist en zijn alle concerten afgelast tot nader order.
Je hebt ook gewerkt (of werk je nog steeds) als coördinator bij Kinky Star. Hoe is dat in zijn werk gegaan? En hoe staat het met Kinky Star in deze tijden?
Ben idd van 1997 tot 2014 coördinator van Muziekcentrum Kinky Star geweest maar 6 jaar geleden heb ik beslist om het stuur over te laten aan de ‘jonge generatie’ en om me full time op m'n eigen creatieve passies te kunnen focussen.
Kinky Star is nog,steeds de plek voor live muziek, jonge bands uit de alternatieve scene en heeft nog steeds een zelfde spirit met Pieter-Jan De Coen als programmator en Sanne Werkers & de crew die nu de club nu runt.
Ook in deze tijden blijft men er actief en creatief met online DJ sets, live streaming concertjes op Twitch TV. Je kan Kinky Star ook steunen door hun wereldbekende Irish Coffee te bestellen en - in de regio Gent - aan huis te laten leveren door de Kinky Koffie Kar. ;-) Ook het boek "20 jaar Kinky Star" is nog altijd te verkrijgen en nu aan speciale promoprijs.
Mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
De gevolgen van de huidige corona crisis en het aflasten van de Gentse Feesten, gaan zowiezo desastreus zijn. Positief is wel dat er nog net een ondersteuning vanuit de stad Gent en eerder vanuit Jeugdwerk Vlaanderen toegekend geweest is. In de gazet gelezen.
Er bloeit trouwens iets in Gent wat muziek betreft. Ofwel zit er iets in het water, ofwel zijn er veel mogelijkheden om je muziek aan de man te brengen. Hoe verklaar je de wildgroei aan band en artiesten in Gent (in andere grote steden is dat niet altijd het geval)
Het spijt me, 'k heb ook geen volledig duidelijke verklaring voor het feit dat in Gent er een bruisendere muziekscene is dan elders in België. Dat is bij mijn weten altijd al zo geweest en heeft mogelijk te maken met de vele studenten, een redelijk progressief stadsbeleid (zeker in vergelijking met Antwerpen) alhoewel er ook in Gent vandaag nog live muziek café's extreem hoge boetes worden opgelegd vanwege de "Vlaamse geluidsnorm" en dat bovenop de coronacrisis. Het blijft dus knokken, ook in Gent. Keep it up Brechtje & De Kleine Kunst.
Een vraag die ik elk label stel, is het in deze tijden van vergaande digitalisering nog opportuun om iets op cd of vinyl uit te brengen eigenlijk? Hoe sta je daar tegenover
Als label moet je idd in de eerste plaats alle digitale distributie netwerken en promotie kanalen en mogelijkheden gebruiken maar toch blijft er gelukkig een bepaald deel van de muziekfreaks naar vinyl en cassettes vragen. Het fysieke exemplaar blijft nog altijd iets puurs, authentieks en kunstigs te hebben.
De 10" vinyl re-issues worden naast de fysieke record stores nu ook via onze eigen online shop op Bandcamp aangeboden en is de beste én goedkoopste manier om ze online te kopen, zowel voor de band/artiest als voor de "muziekSMAKER".
Veel van uw plannen vielen wegens deze corona in het water. Welke?
Zoals gezegd zijn alle repetities, opnames en concerten van m'n vermelde bands en projecten weggevallen. Zoals ook in Juni de Chasse Patate theatervoorstelling van Studio Orka waar ik mede-acteur-muzikant in ben, zijn nu weggevallen en verplaatst naar het najaar. Hopelijk gaan ze dan kunnen doorgaan.
Hoe ga je als label, muzikant - maar ook als mens - om met zo een crisis als deze waar we nu inzitten?
Het is lastig om nog langer geduld te moeten hebben wat de live concerten betreft maar wel goed om ondertussen niet stil te vallen en verder te doen met je passie, je basis te verstevigen, je online aanwezigheid uit te bouwen, nieuwe nummers te schrijven, nieuwe creatieve processen opstarten, enz...
Music is food for the soul!
Opent zo een crisis geen mogelijkheden om uw muziek online aan te bieden, en vooral brengt dat wel geld in het laatje?
Zoals gezegd is de Wagonmaniac bandcamp een goede vitrine en online shop ook om de vinyl en merch aan te bieden.
Hoe sta je eigenlijk tegenover streaming sites als Spotify, sommige verkiezen wat dat betreft bandcamp?
Spotify en Youtube zijn vandaag de belangrijkste muziekplatforms waar je als artiest en band op aanwezig moet zijn. Met al je releases, met je live streams, met je video's, je playlists, je followers, enz... Dit zijn vandaag eigenlijk "de supermarkten, radio's en t.v.'s van de muziek tegelijkertijd".
Bandcamp echter kan worden beschouwd als het eigen platform van de band of artiest zelf waarin hij of zij een eigen winkeltje & vitrine heeft waar de fans en supporters direct van de artiest kan kopen, hetzij downloads, hetzij vinyls of cd's, t-shirts, enz....
Wat de digitale muziekplatforms betreft is het geen of/of maar een en/en verhaal. Je moet als artiest overal beschikbaar en aanwezig zijn en er pro-actief mee bezig zijn, wil je er een beetje return van krijgen. Veel van de "muziekSMAKERS" luisteren digitaal.
'Live optredens' zijn er niet voorlopig, maar er gaan stemmen op voor live streaming en zelfs een 'drive-in festival' hoe sta je daar tegenover?
Alle ideeën om ondertussen toch live bezig te kunnen zijn, zijn goeie ideeën vind ik.
Zo ben ik ondertussen grote fan geworden van The Soap Girls uit Zuid-Afrika die heel hun geplande tour nu vanuit hun garage in Kaapstad spelen. Elke avond in een 'andere stad' in een 'ander land' zoals eerder stond geboekt, telkens in een 'ander thema' en met telkens tussen de 200 en soms 1000 man die hun live streaming op facebook volgen. Ze zijn super en spelen het online live streaming gegeven heel goed uit vind ik. Daarenboven zijn ze heel open en communicatief, maar ook interactief, met hun "followers" en creëren ze vanuit hun garage hun fanbase die hen steunt met het kopen van merch, ook gepersonaliseerde 'pieces of art', etc... The Soap Girls rock!
Maar evengoed het drive-in idee - zeker voor iets als de Mydonna show - is wat mij betreft een heel tof concept. Maar we gaan volgens mij ook snel terug kleine living concertjes zien, underground eventjes hier en daar. Men kan de cultuur en het inherent sociale gebeuren van muziekoptreden niet veel langer in "quarantaine" houden vrees ik.
Niettegenstaande iedereen in de cultuur ligt te bloeden, is het toch weer van daaruit dat er wat blijft bewegen, dat er nieuwe ideeën ontstaan rondom nieuwe sociaal samenlevingsmodellen ook, rondom een nieuw cultuurbeleid, rondom het idee van basisinkomen in plaats van het waardeloze "kunstenaarsstatuut", enz.... Ideeën die er al langer waren maar nu nog meer wind in de zeilen krijgt en bespreekbaar wordt.
Ook zie ik nieuwe verbintenissen en netwerken ontstaan waar we elkaar vinden en ondersteunen, alle labels, boeker, promotors, muziekmakers en smakers samen.
Een heel mooi voorbeeld is de BMA (Belgian Music Addicts) groep die nu op facebook en Youtube is ontstaan dankzij enkele bezielers die de armen samen geslagen hebben en op 2 maand tijd +7000 volgers hebben. Ook indie platforms als Musiczine, Luminous Dash, Dansende Beren, enz... blijven belangrijk voor de alternatieve muziek scene.
Superbedankt iedereen!
Wat zijn de verdere toekomstplannen, ook na de crisis?
Zoals je merkt, ligt er nog veel op de planken voor het label en verder probeer ik nu zoveel mogelijk concerten naar een latere datum te verplaatsen, dit jaar of naar volgend jaar toe al, zowel met K@ & the Sexy MF's als met Needle & the Pain Reaction en Mydonna.
Ondertussen blijf ik ook nog actief binnen GALM, een belangenvereniging voor Belgische artiesten en muzikanten waarmee we momenteel i.s.m. andere verenigingen (o.a. State Of The Arts) volop op een nieuwe cultuurbeleid inzetten.
De coronacrisis heeft heel veel blootgelegd over de "koterij" en de zwakke sociaaleconomische positie waarin we als cultuur- en "muziekMAKER" inzitten en dat moeten we nu aangrijpen om voor onszelf te verbeteren.
Een "muziekfonds" zou hierbij de basis kunnen vormen.
Meer info op https://www.galm.be/
"Uniting Artists In Music"!
"Support your local artist & label"!
Zijn er mogelijkheden om 'online' merchandiser aan te schaffen? Zet hieronder gerust enkele links waar mensen uw merchandiser en zo kunnen aanschaffen
LABEL links
Alle merchandise, downloads, subscriptions, enz... vindt je terug op de Wagonmaniac Bandcamp
https://wagonmaniac.bandcamp.com/
Website: http://www.wagonmaniac.com
facebook: http://www.facebook.com/wagonmaniac
Instagram: https://www.instagram.com/lucce_wagonman/
BANDS link
http://wagonman.be/
http://needle.be/
http://www.katmusic.be/
https://www.mydonna.be/
MANAGEMENT link
http://www.wagonmania.be/
Pics homepag @Ioannis Tsoulousis
Constraint - We strongly believe that good music will always be recognized and appreciated, today as yesterday!
Constraint is een Italiaanse symfonische metalband opgericht in 2011. Hun eerste demo 'Illusion Of A Dream' liet een band horen die binnen dat genre, waar je vaak de bomen door het bos niet meer ziet, toch een diepe indruk na. Dat werd bij hun eerste full album 'Enlightened By Darknes’' in 2016 in de verf gezet.
Nu verscheen een nieuwe schijf: 'Tides Of Entropy', waar instrumentale intensiteit samenvloeien met een vocale inbreng in alle kleuren van de regenboog.
Uiteraard besteden ook wij daar de nodige aandacht aan. De recensie kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78343-tides-of-entropy.html
Naar aanleiding van deze releases, en ook hoe je als band en mens omgaat met een crisis waarin we nu leven, hadden we een fijn gesprek met zangeres Beatrice.
The band was formed in 2011. How did it all start?
It all started as a cover band. The original formation shared the passion for the same kind of music and so before we knew we started playing our favourite songs together. There were no particular ambitions back then, being that we were also very young.
Your first demo 'Illusion Of A Dream' showed a band that deeply impressed within that genre, where you often no longer see the trees through the forest. How were the general reactions?
Well, thank you! The general reaction was very positive and, to be honest, we didn’t see it coming: as I told we were really young and all we did was just for pure fun. Seeing positive feedbacks motivated us to proceed for a more serious approach to music.
To build on that. Is it still possible as a band to rise above that ground level of symphonic metal bands? As far as I am concerned, you certainly do, but you often no longer see the forest through the trees. Feel free to give your opinion
The reality is that growing in popularity and make yourself a name in music is, today, harder than ever. Of course, a lot of great bands do succeed, yet the offer is so wide that inevitably a lot of good ones can’t make it through, and that is a misfortune. Nonetheless, we strongly believe that good music will always be recognized and appreciated, today as yesterday!
I have reviewed the latest disc '' Tides Of Entropy '. What I especially noticed is that it has become a particularly fairytale but also emotionally charged trip. Was this approach deliberately chosen? What is your opinion on this?
From day one in the writing process we wanted to create something very organic and with a strong running theme going throughout the album. Beatrice designed the concept and the main challenge was to create music that made sense in the context of such lyrics. This translated in having very different sections, not only from song to song but also within each song, going from heavy distorted guitar riffing to delicate mellow parts.
What I find especially impressive about this new album, I quote my own text: " Each time a sound wall of violin, guitar and even piano is erected that feels like a satisfying whirlwind that rushes through your soul at a tempo that is amplified, every time Beratrice's unctuous and varied voice takes you away to other places. " What is your opinion on this?
We appreciated a lot that description, and we think it describes really well what we ultimately aimed for! We put a lot of attention to the overall sound we wanted to convey: a lot of bands choose to strive for that huge sound in their productions and that’s absolutely fine but a lot of time that hinders instruments’ dynamics that results just flat, without peculiarities. We tried to take the best of both worlds producing an album that exhibited that sweet “sound wall” as well as displayed all the tiny details that ultimately gives something peculiar to the album itself.
What are the general reactions to the new record?
Honestly they are very good, and we are so thankful for that! We took a big leap in the void with this album because it is very different from our first one, both for the major line up we faced, both for the natural growing of the musicians remained in the band through this years. We are really happy to see prog as well as symphonic metal fans enjoying our music!
I suppose many of your plans have fallen into the water because of this corona crisis. Which?
In Italy the crisis hit the hardest exactly when we released our album, so that was an unfortunate coincidence. We were scheduling our live concerts to support Tides of Entropy but, of course, none of those happened. Everything got postponed in the near future. Aside from that, as we were discussing before, a lot of people listened to the album and reached out to us anyway, so we have to be thankful to the digital era for that!
Italy has been particularly hard hit by this corona crisis. Hopefully you and your family are okay? How do you deal with this as a human being in these difficult times?
Luckily we and our loved ones are all okay. These have for sure been difficult times, both because we weren’t allowed to see anyone and because we were forced home. Of course this was made for a good reason, but the whole situation had no precedent before so we were all being taken unprepared. Things are getting better day by day now, we’re trying to look at it from a positive perspective!
And as a musician / band?
As a band the worst thing was that we couldn’t see each other in person but we managed to use digital platforms such as Skype and Discord. We started composing songs for the next album and luckily we are able to do that without meeting in person exchanging ideas digitally and creating upon those.
Doesn't such a crisis open doors to give a concert via livestream or something? How do you feel about that? Are there any plans in that direction?
We are actually doing some Instagram Q&As every now and then, but no livestream concerts for now.
What are the plans for the future once the crisis is 'over'?
As we were discussing before we are going to start touring for the promotion of Tides of Entropy. We are going to make some gigs in Italy but we are planning about touring also out of our country.
Is there also such a thing as an end goal, something that you as an artist and band absolutely want to achieve?
Our end goal, if it can be called as such, would be to play all over the world and get in contact with more people, expanding our fanbase and really keep doing it for as much as we can! We simply love creating music and we hope to make it accessible to more and more people.
Now that there are no concerts, the possibility to purchase merchandise and the like has also disappeared. How can readers possibly do this? Feel free to provide some links
Of course playing live is a great way to make people interested in buying our products, nonetheless we sell all our merchandise, included our latest release, through our BigCartel at the following link:
https://constraint.bigcartel.com/
Thanks for this nice conversation, there are still comments to our readers feel free to put them below
You are welcome! Thanks for hosting us and stay safe!
This Can Hurt - Vooruit denken en de boel niet laten slabakken is de boodschap. Als je het goed aanpakt krijg je als mens en muzikant zelfs de kans niet om je te vervelen
JP De Brabander (ex-LoopLizard, ex-DeLaVega), Sven Vande Neste (70’s Tush) en Jack Noise vormen samen This Can Hurt. De band ontstond in 2014 en bracht naast een EP in 2015 ook al een full album op de markt: ‘Nothing Matters’ (2017). Een plaat die binnen de wavescene enorm werd gesmaakt. Het was alleen wachten op de bevestiging. Die komt er nu in de vorm van een gloednieuwe schijf: ‘Worlds Apart’. Met een donkere, weemoedige hoes van een traan van verdriet en pijn wordt al aangegeven hoe de volledige plaat in elkaar steekt.
Op onze website werd aan deze release de nodige aandacht besteed. Er verscheen zelfs niet één maar twee recensies, die u beide hier eens kunt nalezen:
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74904-worlds-apart.html en http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75041-worlds-apart.html
Net zoals bij vele bands en artiesten, zorgde de corona crisis ervoor dat veel plannen in het water vielen. Maar ook de leden van This Can Hurt zijn niet bij de pakken blijven zitten. We hadden een warm gesprek - helaas via mail - met hen over de toekomst van This Can Hurt maar ook andere projecten. Meer nog, we kregen zowaar een primeur voorgeschoteld.
Voor zij die jullie niet kennen, wie is This Can Hurt? En hoe is alles begonnen?
Eigenlijk is This Can Hurt gestart als studioproject van JP De Brabander (Looplizard/Delavega) en Jack Noise. Het opzet was om muziek zonder limieten te creëren, genre-overschrijdend en vooral weg van de veilige standaard waar veel bands aan vastklampen. Als duo bracht TcH de EP ‘Some Days’ en het debuutalbum ‘Nothing Matters’ uit.
Naarmate de vraag kwam om de band live aan het werk te zien, besloten JP en Jack om muzikanten te zoeken om de band te vervolledigen. Na een paar wissels in de line-up werden Sven en Jo als vaste bandleden aangeworven en werd This Can Hurt een volwaardige live-band.
Het is zeer moeilijk om op jullie muziek een label te kleven, persoonlijk is dat DE reden waarom ik zoveel van de band hou, maar naar promotors en zo toe is dat vaak nodig. Hoe zou je uw muziek zelf omschrijven.
Wij kleven er het label ‘Industrial Postwave’ op, al zijn poppy elementen nooit ver weg. Industrial Post Wave dekt dus eigenlijk ook de lading niet helemaal. En dat is inderdaad vaak het ‘probleem’ om de festival-programmatoren wakker te schudden. België lijkt krampachtig vast te hangen aan één bepaald genre. Zo zijn we te donker voor de commerciële festivals, te hard voor de wave-scene maar niet hard genoeg voor de metalfestivals, en ga zo maar door. In de buurlanden lijkt dat minder een obstakel te zijn, in Duitsland en Nederland staan we op zowel pop-, rock-, als metalfestivals. Misschien hebben de Belgen nog wat tijd nodig ?
Wie is de voornaamste componist binnen de band of is het eerder een bandgebeuren?
De nummers ontstaan op vrij unieke manier (wat had je verwacht... haha). Jack is naast de drummer van de band ook Mr. Soundscape. Stel, er valt een lepel op een houten vloer en dat geluid resoneert op een onverwachte manier, staat Jack altijd klaar met z’n recorder.
JP is de eigenlijke componist. Hij vertrekt vanuit Jack’s soundscapes en schrijft eigenlijk de muziek rond Jack’s geluiden. Van zodra JP met een demoversie van een nieuw nummer op de proppen komt, is het aan Sven om de nummers van zang te voorzien. Vanaf dat moment wordt het nummer verder afgewerkt als band op de repetities, maar veel structurele veranderingen komen daar eigenlijk al niet meer aan te pas.
Hoe waren de reacties op jullie debuut 'Nothing Matters'? Jullie stonden bijvoorbeeld in het voorprogramma van The Difference (die ondertussen ook zijn gestopt). Heeft dat bepaalde deuren geopend naar promotors en zo toe?
‘Nothing Matters’ werd eigenlijk vooral opgepikt in Nederland en Italie. In Nederland stond de single “Mindblower” zelfs wekenlang in de TOP20. Op het thuisfront bleef het eigenlijk zo goed als windstil... Support voor the Difference was in Eeklo, vlak in de buurt van waar wij ook komen, dus het publiek kende ons grotendeels al. Of dat veel meerwaarde heeft gehad op promotioneel vlak betwijfel ik, maar het was alleszins wel een topavond... Ik denk dat we veel meer nieuwe zieltjes hebben weten te winnen op o.m. Autumn Moon Fest in Duitsland of Har Rock Fest in Nederland.
Een dikke twee jaar na de release van hun goed onthaalde debuut ‘Nothing Matters’ is er ‘Worlds Apart’. Ook werd This Can Hurt uitgebreid van een duo tot een kwartet. Dit met het oog op live optredens? Vertel er wat meer over
Klopt, in het begin was JP op het podium naast gitarist ook zanger/frontman van de band, en een band fronten was niet helemaal zijn ding. JP kende Sven als zanger van 70’s Tush, maar had nooit overwogen om hem aan te spreken om This Can Hurt te vervolledigen, want, zo dacht JP, Sven is compleet into seventies Rock ‘n’ Roll... tot hij Sven zag lopen met z’n geschilderd Type O Negative-frakske :-) Jo (bas) was in eerste instantie aanvaard als sessiemuzikant, maar naargelang de band groeide , bleek het plaatje enkel compleet met Jo als vaste bassist. Als alles voor de volle 100% klikt op zowel muzikaal als persoonlijk vlak, dan moet je dat koesteren!
Ik schreef: ''‘Worlds Apart’ is een schijf gedrenkt in een doom/gothic-sfeertje. Waardoor de haren op je armen recht komen van innerlijke angst en vertwijfeling. Deze band heeft anno 2019 duidelijk vele gezichten en toont die allemaal op een even intense en emotionele wijze.'' Dat is nog het meest opvallend. Wat is jullie mening hierover?
Klopt, het album is eigenlijk op heel korte tijd geschreven, op minder dan 3 maand lagen de eerste demoversies op tafel. Dat voel je ook als je naar het album luistert, het is in een ruk geschreven. Naarmate Sven de teksten op de nummers zette, begon er een verhaal te vormen. Uiteindelijk is het een soort van conceptalbum geworden over een jongen die opgroeit in een compleet ontwrichte maatschappij, met alle mentale gevolgen vandien. Muzikaal gaan de nummers met de teksten mee, zowel de tekst als de muziek sleuren je mee in het hoofd van ons personage.
Hoe waren de algemene reacties trouwens?
We kregen massa’s positieve besprekingen uit allerlei hoeken, maar de grote Belgische kanalen, nationale radio zijn nog wat afwachtend. Vooral in Duitsland en de UK gaat het hard. Door de deal met Glasstone krijgt het album ook in België een tweede kans. Afwachten wat er uit de bus komt nu... Fingers crossed!
Zitten jullie daardoor niet een beetje aan je plafond? Zijn er nog groeimogelijkheden? In welke richting denk je?
Als er geen hokjes zijn, is er ook geen plafond... We kunnen alle richtingen uit, misschien staan er op een volgend album wat meer elektronische nummers, misschien staat het wel vol commerciële songs of wordt het een album geïnspireerd door nineties black metal. De thema’s zullen herkenbaar This Can Hurt blijven, zoveel is zeker, maar we willen zeker niet in herhaling vallen.
Zijn er geplande releases of shows die door deze crisis in het water vallen? Welke?
Veel te veel om goed te zijn.... In eerste instantie alle releaseshows. We hadden releaseshows doorheen Belgie gepland. In Limburg en Mechelen hebben we het album nog kunnen voorstellen, daarna zijn we in lockdown gegaan... Dus dat wordt allemaal najaar 2020 of zoals het er naar uitziet misschien zelfs 2021. Er was ook een minitour in de UK voorzien in augustus (oa Corrosion Fest in Morecombe), NCN Leipzig is nog niet geannuleerd maar dat zit er ook wel aan te komen vrees ik, Eurosjopper Fest in NL was ook een uitgelezen kans om de band voor te stellen aan de bookers en promotoren, maar werd ook gecancelled, te veel om op te noemen eigenlijk... Laat ons hopen dat we ze allemaal naar een latere datum verzet krijgen.
Hoe ga je als band en mens om met zo een corona crisis?
Als band kan is dit het uitgelezen moment om de promo op volle toeren te laten draaien. Veel mensen zitten thuis en hebben tijd om effectief te lezen wat je mailt en de muziek te beluisteren die je doorstuurt. Vooruit denken en de boel niet laten slabakken is de boodschap. Als je het goed aanpakt krijg je als mens / muzikant zelfs de kans niet om je te vervelen. Social media is één groot adresboek, ga op zoek naar nieuwe contacten, schrijf mensen persoonlijk aan, dat werkt beter dan livestreams vanuit je badkamer op facebook.
JP is ondertussen alweer volop in writing-modus gegaan, dus de kans is groot dat na de crisis driekwart van een nieuw album klaarligt. In twee woord: werken dedzju!
We zien de laatste tijd veel filmpjes verschijnen waarbij bands gebruik maken van sociale media om zichzelf 'live' te tonen en zo, bestaan daar voor this can hurt geen mogelijkheden?
Zoals ik juist aangaf, ik denk eerlijk gezegd dat dit niet veel opbrengt. Iedereen streamt tegenwoordig vanuit z’n living. De kwaliteit laat meestal zwaar te wensen over, waardoor de aandacht van de kijker ook snel weg is. Er is zo een overload aan livestreams momenteel en ik heb eerlijk nog niemand horen zeggen dat ze een volledige ‘show’ hebben bekeken. De mogelijkheid is er natuurlijk evengoed voor ons als voor iedereen anders. Maar ik denk dat dit nu net het probleem is... het is er voor iedereen, ook voor een middelmatige Peruaanse neusfluitspeler.
Denk je ook niet dat deze crisis de toekomst van live beleving zou kunnen veranderen? je ziet nu al 'drive-in festivals' verschijnen? Hoe zie je dat zelf
Die kans bestaat, maar we hopen er alleszins niet op. We zien ons nog niet direct op een podium staan op de parking van Wijnegem Shopping Center voor een toeterend publiek. Nu ja, het is afwachten en vooral hopen dat het snel weer een beetje normaal wordt.
Hoe ga je als band (mens) en artiest om met streaming als Spotify? Hoe sta je tegenover bijvoorbeeld bandcamp? Lijkt me een financieel interessanter medium
Optreden is veruit de beste manier om je merch verkocht te krijgen. Bandcamp is dan weer de beste online optie om nog iets aan de verkoop van merch over te houden, maar streamingdiensten als Spotify zijn dan wel weer goed promotioneel, dat wordt door iedereen gebruikt...
Laat ons het zeggen zoals het is, we zijn Metallica niet hé, we hebben meer aan 100 nieuwe luisteraars, dan aan 10 albums te verkopen via één of ander online kanaal.
Wat zijn de toekomstplannen na deze crisis?
Optreden! Veel! Overal! En in ons repetitiekot kruipen om de nieuwe nummers die JP ongetwijfeld zal klaarliggen hebben verder uit te werken tot een nieuw album.
Naast 'This Can Hurt' zijn er ook nog andere projecten waar je mee bezig bent, vertel er gerust wat meer over
Er is zoveel he, Sven zingt naast This Can Hurt ook in 70’s Tush, een jaren ’70 rock ‘n’ roll tribute, er is de internetradio van JP ‘Wit Konijn’, we hebben met enkele van de bandleden Lacienda Records in handen (waar zojuist het nieuwe album van Stereoseat is op uitgebracht), Sven doet daarnaast nog bandbookings voor een 15-tal andere bands met z’n Last Rebel Agency (wat heel binnenkort onder de naam Tres Hombres zal verdergaan, maar dat is nieuws voor binnen enkele weken... haha), ... te veel om op te noemen eigenlijk ?
Een van die projecten is 'The Last Rebel Agency'. Zijn er daar toekomstige releases die we in het oog moeten houden?
Bij dezen heb je dus een primeur... Vorige week werd beslist The Last Rebel te laten opgaan in een groter geheel. Ik mag nog niet te veel vertellen, maar hou de naam ‘Tres Hombres’ in je achterhoofd.
Vertel ook eens iets over jullie internet radio Wit Konijn?
Wit Konijn werd zo’n 3 jaar geleden gestart als zot idee van JP en Peter Coussaert met als achterliggend idee eens wat andere muziek op de radio te draaien. Ondertussen is het uitgegroeid tot een leuk alternatief met 18 programma’s in 18 verschillende genres. Soul, New Waven Black Metal, you name it... Er is trouwens tijdens de Coronacrisis een samenwerking met Kinky Star ontstaan... Ook daar zitten we dus niet stil!
Om af te sluiten, waar en hoe kunnen lezers uw merchandiser en zo aankopen. Plaats gerust enkele links
Optredens, bandcamp, via de website, en binnenkort dus in iedere platenzaak ? Geen excuses om “Worlds Apart” niet in je collectie te hebben dus!
http://www.thiscanhurt.com/band
https://thiscanhurt.bandcamp.com
Dank voor dit fijne gesprek, we doen dat - als alles achter de rug is - zeker face to face nog eens over. Veel succes in alles wat jullie doen
KAMEEL - We zijn eraan begonnen met het idee van ‘we zullen wel zien wat de mensen ervan vinden’, en dan is het natuurlijk leuk om te horen de muziek die we gemaakt hebben toch veel mensen aanspreekt
Jazz is dezer dagen eigenlijk geen jazz meer, maar een 'improviseren tot het oneindige' muziek geworden. Zoveel is wel duidelijk als je al die jonge bands naar boven ziet komen. Neem nu Kameel. Gitarist Patrick Steenaerts, bassist Hans Mullens en drummer Geert Roelofs zijn één voor één muzikanten die niet aan hun proefstuk toe zijn. Binnen dit kleurrijke project amuseren ze zich kostelijk, het resulteert in een schijf 'Barkas' die dan ook vele kanten uitgaat. Vooral dan buiten de lijntjes kleuren, van alles wat met jazz te maken heeft.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77896-barkas.html.
We hadden over deze release, de link naar Mauro Pawlowski en de verdere toekomstplannen, eveneens een aangenaam gesprek met gitarist Patrick Steenaerts.
Wellicht een doorsnee vraag. Maar toch, voor zij die jullie niet kennen, wie zijn KAMEEL , hoe is het project ontstaan en heeft die naam een bepaalde betekenis?
Patrick Steenaerts: “Hans, Geert en ik kennen elkaar al lang. Er zijn in die periode ook al samenwerkingen geweest waardoor we elkaar ook muzikaal goed hebben leren kennen. Ik heb eerst Hans aangesproken met het idee om een instrumentaal project te starten, een trio, gitaar, bas en drums. En dan viel de keuze voor een drummer al snel op Geert. We hebben een eerste repetitie vastgelegd en voelden dat er een bepaalde chemie ontstond als we samenspeelden, en dat heeft ons ertoe aangezet om verder te gaan. De naam komt eigenlijk van Geert, op die eerste repetitie zei Geert dat een bepaald stuk, ik dacht ‘Chameau’, een kamelengroove had. Het ritme had de kadans van een kameel. En toen moest ik denken aan een compositie van Misha Mengelberg, ‘Met Welbeleefde Groet van de Kameel’. Een stuk waar er tijdens de performance een timmerman op het podium komt en van een houten stoel een kameel maakt. Maar ‘Met Welbeleefde Groet van de Kameel’ vonden we te lang en dus hebben we het ingekort en werd het Kameel.”
Jullie zijn trouwens met verschillende muzikale projecten bezig. Valt dit nog te combineren met de agenda van KAMEEL?
Patrick Steenaerts: “Voorlopig wel, door de corona crisis is alles gecanceld. En voor in de toekomst proberen we de agenda’s zo goed mogelijk op elkaar af te stemmen.”
Mijn volgende vraag gaat over jullie release 'Barkas'. Jazz is dezer dagen eigenlijk geen jazz meer, maar een 'improviseren tot het oneindige' muziek geworden. Zoveel is wel duidelijk als ik naar die parel van een schijf luister. Wat is jullie mening hierover?
Patrick Steenaerts: “Voor ons was het van bij het begin duidelijk dat we vooral nood hadden aan improvisatie, interactie, gaan voor de vibe van het moment en risico’s nemen. Toen we de studio introkken hebben we dan ook alles opengelaten. Er waren wel een aantal thema’s, kapstokken om de improvisaties aan op te hangen zeg maar, maar we hebben op het moment zelf beslist of we die zouden gebruiken of dat we iets totaal nieuws zouden verzinnen. Dus het kon alle kanten op.”
"Kameel gooit alle mogelijke muziekstijlen door elkaar, schudt daar eens goed mee en geeft er een eigen draai aan waardoor een chaos ontstaat met wonderwel toch enige subtiele structuur als je tussen de lijntjes leest." , schreef ik ook; is bewust voor deze aanpak gekozen? Wat is jullie mening hierover
Patrick Steenaerts: “Ik denk dat dit te maken heeft met het feit dat we alle drie al een heel parcours hebben afgelegd als muzikant en dat we daardoor niet denken in hokjes of stijlen. Maar onderweg is er natuurlijk veel muziek in onze rugzakken terechtgekomen en ieders rugzak is ook nog eens met andere muziek gevuld. En dat hoor je.”
We een horen ook een nieuwe Pawlowski, een band die toch al festivalweides omver heeft geblazen door je onder te dompelen in een totaal absurde wereld. Wat is jullie mening over deze stelling?
Patrick Steenaerts: “Ik begrijp de vergelijking. Er is zelfs een persoonlijke link, we kennen Mauro alle drie, we go way back. Van voor dat Mauro Mauro was en samen met ons in Top 40 bands speelde in Nederland. En we zijn ook nog eens afkomstig van dezelfde streek, namelijk Limburg, meerbepaald Zolder en omstreken. En dan hebben we ook nog eens dezelfde producer, Micha Volders! Maar ik denk vooral dat het komt omdat we dezelfde maatstaf hanteren nl ‘geen compromissen’. Oftewel koppig ons eigen ding doen. Of er zit iets in het drinkwater in Limburg, dat kan ook”
Daar ben ik zelfs zeker van. De muziek van Kameel klinkt eigenlijk zelfs best filmisch. Zijn daaromtrent eventuele plannen?
Patrick Steenaerts: “Nog geen concrete plannen maar we zijn wel al aan het nadenken over een manier om onze muziek ter beschikking te stellen voor mensen die met beelden aan de slag gaan. Dus, laat dat script maar komen zou ik zeggen.”
Wat zijn de algemene reacties op deze plaat eigenlijk?
Patrick Steenaerts: “We hebben eigenlijk verrassend veel goede reacties gekregen op de plaat. We zijn eraan begonnen met het idee van “we zullen wel zien wat de mensen ervan vinden” en dan is het natuurlijk leuk om te horen de muziek die we gemaakt hebben toch veel mensen aanspreekt.
Alle geplande concerten en zo vallen in het water in deze corona tijden, ook bij jullie vermoedelijk. Welke plannen waren dat?
Patrick Steenaerts: “Er stonden een aantal release concerten gepland en wat festivals in de zomer. We hebben nog net ons eerste release concert kunnen spelen op 1 maart en de rest werd gecanceld. Die concerten zijn nu verplaatst naar het najaar, hopelijk kunnen we er dan een vervolg aan breien.”
Hoe ga je als band (en ook als mens) om met deze bijzonder 'rare' tijden waarin we leven?
Patrick Steenaerts: “Het voelt als band raar om net een plaat uit te brengen en er dan niet mee de hort op te kunnen , en die plaat tot bij het publiek te kunnen brengen. Het woord frustrerend wil ik liever niet gebruiken maar we hadden het ons anders voorgesteld.”
Zijn er mogelijkheden om jullie muziek via sociale media aan te bieden, eventueel via live performance?
Patrick Steenaerts: “We proberen het verhaal wel draaiende te houden online, dat is op het moment het enige wat we kunnen doen. De plaat is op alle digitale platformen verkrijgbaar, dus dat zit goed. We hebben net een aanvraag gekregen om een live sessie te spelen voor Dansende Beren. Dat zijn we nu aan het bekijken of dat haalbaar is. We zouden het liefst met drie samenspelen, maar het is nog niet duidelijk of dat kan gezien de corona maatregelen nu voortdurend veranderen.”
Wat is trouwens jullie ongezouten mening over sociale media. Een vloek of een zege?
Patrick Steenaerts: “Wij zien het vooral als een manier om onze muziek te verspreiden. Het is goed dat dit zo relatief makkelijk kan en dat je op die manier veel mensen kan bereiken. Daartegenover staat wel dat wij een band zijn die live moet spelen, met publiek. Wij worden gevoed met de energie die we terugkrijgen van het publiek en in het beste geval ook andersom natuurlijk.”
Denken jullie ook niet dat deze tijden zullen leiden tot meer digitaal muziek aanbieden? ook live?
Patrick Steenaerts: “Ik denk het niet. Als het niet anders kan is het wel een goed alternatief, maar de live beleving van een concert is van een andere orde vind ik. Het is voor mij ook meer dan enkel de muziek, het begint al met de verplaatsing, je spreekt af met mensen, je gaat eerst nog iets eten, je ontmoet mensen die je allang niet meer gezien hebt enz. En ook tijdens het concert zijn er zoveel factoren die meespelen hoe je dat beleeft, de sfeer van de zaal, het geluid, waar je staat, wie er rond je staat, de energie en het volume dat van het podium komt en uit de boxen knalt… Al die dingen bepalen voor mezelf mee hoe ik een concert beleef en die beleving heb ik niet als ik voor mijn computer naar een concert zit te kijken.”
Wat zijn , om daarop voort te borduren, de verdere plannen na deze crisis?
Patrick Steenaerts: “Ik hoop dat we daarna terug de draad kunnen opnemen en verder gaan waar we gebleven waren , namelijk onze release concerten afwerken en ons live verhaal verder uitbouwen. En dan is het misschien ook tijd om al eens na te denken over een vervolg op ‘Barkas’.”
Wat geniet jullie voorkeur: Spotify of Bandcamp. En waarom?
Patrick Steenaerts: “Persoonlijk ben ikzelf vooral meer vertrouwd met Spotify. Gewoon omdat ik Bandcamp nog moet ontdekken. Net toevallig ben ik vandaag op een Bandcamp pagina van iemand terechtgekomen en dat beviel mij wel, dus ik moet er dringend meer werk van maken.”
De tweede single en bijhorende videoclip is net uit , heb ik vernomen. Waar kunnen we die bekijken en beluisteren? Plaats gerust een link
Patrick Steenaerts:
https://www.youtube.com/watch?v=-tDbRXL1_ow
Om af te sluiten, nu er geen concerten doorgaan, waar en hoe kunnen de lezers toch merchandise of die nieuwe plaat aankopen? Is die trouwens op vinyl te koop? Zet maar enkele links
Patrick Steenaerts: “LP (white vinyl) en CD zijn online te bestellen via verschillende platenwinkels, via distributeur Konkurrent (https://www.konkurrent.nl )of rechtstreeks bij het label (https://kameelbarkas.bandcamp.com/). En uiteraard is de cd ook verkrijgbaar op alle digitale platformen.”
Alain Deltenre - Meer Belgische muziek in series, documentaires, kookprogramma’s, reality-tv en dergelijke meer zou zo’n verademing zijn. En ja, ook op radio
Alain Deltenre is van vele markten thuis. Niet alleen is hij medeoprichter van het sterk groeiende BMA. Een online platform dat op allerlei manieren Belgische muziek in de schijnwerpers wil plaatsen, en dat is meer dan ooit nodig. Alain werkt ook mee aan Starman Records en Cluster-Park. Prestigieuze labels die ondertussen toch hun stempel hebben gedrukt op de Belgische en ook buitenlandse muziekwereld. Daarnaast is Alain ook nog eens muzikant en klasse verteller. We wilden graag zijn mening over deze corona tijden horen, hoe je hier mee omgaat. Maar vooral dat prestigieuze project - dat ook wij 100 % steunen - BMA ofwel Belgium Music Addicts nog wat meer in de schijnwerpers te plaatsen langs deze weg. https://www.facebook.com/groups/BelgiumMusicAddicts/
Alain, je bent van vele markten thuis. Met welke projecten ben je allemaal bezig? Vertel er gerust wat meer over
Nee hoor, ik ben een professionele plantrekker. Ik ben begonnen in de zorgsector en na die carrière wist ik het even niet meer. Dus ben ik maar beginnen schrijven en daarna muziek maken en daar hoorde dan weer een clipje bij. Van het een komt het ander, zo blijkt. Nu ben ik 100% bezig met muziek, een passie die begon toen ik 15 jaar was of zo. Ik luisterde elke zaterdag naar Marc Moulin met zijn legendarisch programma Radio Cité. Die man heeft mij muzikaal opgevoed. We zijn nu vooral bezig met zoveel mogelijk getalenteerde muzikanten kansen te geven via ons label Cluster-Park en ook via Belgium Music Addicts.
Zo ook Starman records en Cluster-park. Hoe ben je daar binnen geraakt?
Felix Huybrechts is een jeugdvriend en we spelen samen in een coverbandje. Toen hij Starman Records oprichtte , vroeg hij me om wat promotrailers te maken en daarna ook wat clips. Toen hij en één van zijn vele contacten (ondertussen ook een goeie vriend) aan mij vroegen om een platenlabel op te richten , had ik als eerste reactie: ‘Why me?’ de tweede was ‘Een platenlabel oprichten in 2017, are you nuts?’ De derde reactie was: ‘We doen dat gewoon’. Zo simpel was het en ik heb er nog geen minuut spijt van gehad!
Geef meteen eens een paar releases of zo die we de komende maanden in het oog moeten houden?
Op dit moment zijn we volop bezig met momoyo, Matt Watts, And Then Came Fall, Organized Happiness, Zymotic, For Greater Good, SJ Hoffman, Guido Belcanto en vele anderen. En ik hoop ook dat de zeer getalenteerde mensen van Lady Blaxx toehappen. Cluster-Park is ondertussen een bonte verzameling van een tiental labels van Walhalla tot Boom Records en van Purple People Park tot One Week en uiteraard ook Starman Records zelf.
Hoe staat het feitelijk met Soul Embrace tegenwoordig?
Dat bestaat helaas niet meer, maar het was sowieso een eer om daar als zeer middelmatige zanger voor gevraagd te worden. Tarantino Cool, staat nog steeds als een huis, vind ik zelf.
Wat ik zo goed vind aan dat project: je ontdekt binnen de muziek van Soul Embrace ontelbare stijlen in. Hoe zou je het zelf omschrijven?
Peter, de bezieler van Soul Embrace, is een muziekliefhebber pur sang en dat zorgde voor vele stijlen door elkaar. Laten we het een mengeling noemen van Morphine en The National, maar dan very low budget en met iets minder talent.
Een van die interessante projecten is 'Belgium Music Addicts', een snel groeiende groep op facebook, maar ook actief op bijvoorbeeld YouTube? Hoe is dat begonnen en wat is in grote lijnen de bedoeling hiervan?
Daar kan ik uren over vertellen. De Belgische cultuursector heeft het al jaren heel moeilijk en dat is er niet op verbeterd in deze vreemde tijden. Zonder aan politiek te willen doen, blijft het voor mij onbegrijpelijk dat onze overheden het enorme belang van cultuur in zijn breedste zin niet inzien. Het blijft echter fantastisch dat zoveel mensen zich ervoor blijven inzetten, denk alleen maar al aan de duizenden vrijwilligers die kosteloos meewerken om artiesten op de scene te houden. Laten we hopen dat ze allemaal snel weer aan de slag kunnen.
De medeoprichters van BMA, Didier en Ann, vroegen me of ik mij daar ook achter wilde scharen en ik moest ja zeggen. Specifiek Belgische muziek is heel versnipperd. En hoewel ik iedereen succes wens, blijf ik vinden dat radio te weinig aandacht besteedt aan de minder gevestigde waarden. Het is geen verwijt, ik begrijp ten volle dat hun taak is om ook te overleven, maar het is een gemiste kans. Als elke zender één uurtje per week nieuwe Belgische muziek zou draaien , zou het al snel heel anders lopen. Ik garandeer je dat daar een publiek voor is. Als wij, als compleet onbekende mofo’s, erin slagen om op 2 maanden meer dan 7000 mensen bij elkaar te brengen, wil dat zeggen dat er een markt voor is.
De BMA-groep is een begin, de fundering zeg maar. Op termijn zouden we daar graag een portaalsite aan koppelen. Een soort van Amazon voor Belgische muziek zeg maar. Daar is echter geld voor nodig en dat hebben we nog niet. Zo hebben we ondertussen inderdaad ook een You Tube kanaal opgericht. Niet minder dan 5 schitterende vrijwilligers hebben op dat kanaal nu al meer dan 2000 Belgische nummers samengebracht. Wat ik daar mis is wat meer subscribers, maar dat komt ook wel. We zijn de 400 al gepasseerd. BMA zou ik heel graag als een soort keurmerk zien. Al die kleine labels en onafhankelijke artiesten samenbrengen zonder dat ze hun eigenheid verliezen. Het is misschien naïef van ons en toch denk dat we al bewezen hebben dat samenwerken wel degelijk werkt. Kijk maar naar wat onze collega’s van Streamit Belgium doen, wat de mensen achter de Live Untapped Sessions bereiken, Artists Unlimited en zoveel meer prachtige initiatieven om artiesten een hart onder de riem te steken.
Over 'Belgische muziek' gesproken. Vaak krijg ik het gevoel dat een doorsnee Belg zeer sceptisch is tegenover eigen kweek, een beetje gezond chauvinisme zou mogen. Wat is uw mening hierover?
Ik denk dat je daar gelijk in hebt, langs de andere kant is er zoveel moois te ontdekken en heeft niet iedereen dezelfde smaak. Onbekend is onbemind en daar wringt het schoentje ook. Sinds ik lid ben van BMA ontdek ik alle dagen schitterende nummers waar ik nog nooit van gehoord had. Dus ja, het publiek zou wat chauvinistischer mogen zijn, maar dat geldt ook voor de media in het algemeen. Als ik op TV een reclame zie met een motor krijg je gegarandeerd “Born To Be Wild” te horen, snap wat ik bedoel? Meer Belgische muziek in series, documentaires, kookprogramma’s, reality-tv en dergelijke meer zou zo’n verademing zijn. En ja, ook op radio, maar dat zei ik al eerder.
Sommige bands die hier absolute topkwaliteit brengen, zouden , moesten het Amerikanen zijn , wereld beroemd zijn. Om daar op voort te borduren. Hoe sta je tegenover die mening?
Klopt 100%. België is een dorp en daarenboven beschikt niemand van ons de budgetten die de grote drie hebben naar promo toe. De algo’s van de streamingplatformen helpen daar ook niet bij. Vergeet niet dat er elke dag 40.000 nummers worden toegevoegd aan die sites. Hoe gaat een bv een Canadees een Belgische band ontdekken als die pakweg 6.000 streams heeft op Spotify en 22 Subs op YT. Dus ja, meer Belgische muziek spelen zou helpen. Ik kan zo 50 bands opnoemen die internationale aandacht verdienen , maar het hele systeem is een vicieuze cirkel. Niet (genoeg) op de radio = geen nieuwe fans = geen optredens = geen geld voor opnames = niet (genoeg) op de radio. Het is en blijft knokken en dat kan snel verholpen worden als we allemaal de handen in elkaar slaan.
Het moet gezegd worden, dat artiesten zelf daar ook mee verantwoordelijk zijn, maar ik begrijp ten volle dat zij vooral muziek willen maken en niet de hele dag promo willen maken op sociale media. Uit ervaring weet ik dat dat uitputtend is en het kost jaren om daar iets te bereiken.
Dat project 'Belgium Music Addicts' blijft eigenlijk groeien. Ik lees in een interview met Luminous Dash: '' Een volgende stap wordt een podcast- en/of een mixcloud kanaal''. Is daar al iets van in huis gekomen?
Ja hoor, dat mixcloud kanaal bestaat ondertussen ook al en we hebben een spotify account ook. Ons grootste struikelblok is nu genoeg mensen vinden die daar actief aan willen meewerken. Het is een beetje te snel gegroeid en daar betalen we een prijs voor. Ik vind het fantastisch dat ze zoveel gepost wordt in de BMA-groep, maar wat meer mensen die er echt mee voor gaan zou heel welkom zijn. De bedoeling is om ook wat radio en eventueel TV feedback te krijgen, ''Als de radiozenders het dan nog niet doorhebben: starten we gewoon onze eigen zender.
“Als crowdfunding nodig is , dan doen we dat" liet je uitschemeren in dat interview op Luminous Dash. Hoe staat het daarmee? En is die ambitie er nog steeds
Wij geven die plannen niet op, maar ook hier weer: geld, tijd en mankracht. Achter de schermen van BMA zitten nu al een 12-tal vrijwilligers. Dat zijn er minstens 100 te weinig. Om heel eerlijk te zijn: de crowdfunding staat al eventjes klaar. Ik heb het zelf wat uitgesteld omdat mensen nu met heel andere dingen bezig zijn en daar heb ik alle begrip voor. Dit zijn moeilijke tijden voor iedereen, zowel mentaal als financieel. Laten we maar allemaal eventjes tot rust komen en gewoon lief zijn voor elkaar. Dat gezegd zijnde, zoals Felix al aangaf in zijn laatste interview: Als elke Belg elke maand één plaat zou kopen, zouden we met zijn allen een hele generatie artiesten redden.
Over meningen gesproken, hoe ga je als mens maar ook promotor van al die projecten om met een crisis als deze corona crisis?
Met lede ogen moeten wij aanschouwen dat heel veel artiesten nu geen enkele bron van inkomsten meer hebben. Er zijn honderden optredens in het water gevallen en de platenverkoop is ook in elkaar gestuikt. Laat ons eerlijk zijn , van streaming ga je niet rijk worden, hoewel het mooi is dat er veel naar muziek geluisterd wordt. Het is intriest, want ik denk niet dat de meeste mensen begrijpen hoe erg de hele sector leidt onder deze crisis. Artiesten, zalen, technici, cateraars, verhuurbedrijven, brouwers, labels, platenwinkels, administratieve medewerkers en nog duizenden andere mensen worden hierdoor getroffen. Velen gaan het niet financieel niet overleven. Dus we helpen waar we kunnen, maar wat kunnen we meer doen? Het zou mooi zijn als meer ‘gevestigde waarden’ er echt werk van zouden maken om hun minder bekende collega’s te helpen. Sommige doen het, maar toch wel wat te weinig naar mijn bescheiden mening.
Zijn er bepaalde projecten in het water gevallen? Welke?
Wij blijven zoveel mogelijk muziek uitbrengen, op dit moment vooral digitaal maar enkel bij ons zijn er tientallen concerten uitgesteld en dus ook fysieke releases. Maar we stoppen niet, integendeel. Meer dan ooit maken we plannen voor 2021. Desnoods organiseren we onze eigen minifestivals. Het is nu een unieke kans om Belgische muzikanten samen te brengen en hen zo snel mogelijk terug op de podia te krijgen.
Zou deze crisis niet meer deuren openen naar online muziek beleving? Ook al brengt dat weinig geld in het laatje, maar hoe sta je tegenover de opmars van digitalisering, streaming en zo?
Het is er en we mogen er over klagen zoveel we willen , het gaat niet meer weg en dat hoeft ook niet. Ik vind de digitale wereld fascinerend, hoewel het inderdaad weinig opbrengt voor de gemiddelde artiest. Muziek beleving is een mindset. Een echte muziekliefhebber zou moeten blijven platen kopen. Wij kunnen de denkwijze van de mensen helaas niet wijzigen. Streaming is superplezant maar het is voor pussies. Uitgelachen worden omdat ik effectief nog platen koop , vind ik heel laag bij de grond en het getuigt van niets meer dan flagrant egoïsme en hypocrisie. Beeld je maar eens een leven in zonder kunst. Kunst maak je omdat je niet anders kan. Het is niet zomaar en een hobby. Net zoals voor velen voetbal dat ook niet is. Dat zij een riant loon krijgen vindt iedereen normaal, waarom dan ook niet een kunstenaar?
Ook zie je tegenwoordig veel 'live filmpjes' verschijnen op facebook. Wat is uw ongezouten mening hierover?
Ongezouten kan ik zeggen dat er heel veel leuke dingen worden gepost en ook een paar die beter in hun douche kunnen blijven zingen. Maar ik heb zoveel respect voor iedereen die het doet, want zelfs nu al die mensen diep in de shit zitten , doen ze nog hun best om mensen te entertainen en hen een hart onder de riem te steken. Het wordt misschien eens tijd om de rollen om te draaien. Het allereerste ‘live’ filmpje dat ik zag was al een paar dagen na de lockdown. De fantastische dames van The Bonnie Blues traden virtueel op en koppelden daar een virtuele hoed aan vast. Ze haalden meer dan 400 euro op. Prachtig gedaan en zeer slim van de dames in kwestie.
Laten we ook naar de toekomst kijken, zijn er nog plannen na deze crisis? Welke? En is er ook zoiets als een einddoel in je leven?
If you stop dreaming you die. Allereerst iedereen eens stevig en lang vastpakken, een goed lief vinden en dan als Madman Mac Mad platen uitbrengen en naar optredens gaan kijken en/of organiseren.
Om af te sluiten, we kunnen niet anders dan online merchandiser en zo aankopen. Geef gerust enkele links van hoe, waar en dergelijke
Kijk, daarvoor zou die portaalsite heel handig zijn, dan zou ik maar één URL moeten posten. Tot die er is kan ik iedereen alleen maar aanbevelen om op zoek te gaan naar leuke lokale (web)shops. Er zijn er meer dan je denkt. Wordt lid van Belgium Music Addicts en daar staan er hoop opgesomd.
https://www.facebook.com/groups/BelgiumMusicAddicts/
https://www.youtube.com/c/BelgiumMusicAddicts
https://www.mixcloud.com/Belgiummusicaddicts/
Toch ook, zonder al te veel schroom, een beetje reclame voor onszelf maken
https://www.cluster-park.com/music/
Zeker eens gaan kijken, ik heb al hun platen ?
Heel erg bedankt voor dit interview Erik, het genoegen was volledig van mijn kant
Ivolve is een muzikant, artiest en kunstenaar die van enorm veel markten thuis is.
Dat bewees de man met recente releases
Vulture - http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78346-vulture.html
Verloren Woorden - http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78348-verloren-woorden.html
'Randomize The Insanity' is de derde release op zeer korte tijd van Ivolve. En wie had gedacht het meeste te hebben gezien en gehoord van deze man, zal ook nu weer iets gloednieuw ontdekken. Welkom in de absurde wereld van Ivolve die je deze keer meeneemt naar de donkerste kant van het menselijke brein tot hij je tot waanzin heeft gedreven.
Variatie in zoveel stijlen, stijlbreuken plegen en daarmee wegkomen? Ja, Ivolve doet het weer. Deze keer doet hij je, op een dreigende wijze, wegzweven naar de meest macabere en donkere gedachten bij “Synth Called Korsakov” en “Beautiful Nurse”. Bij “On My Own” krijgt Ivolve ondersteuning van de bijzonder kristalheldere stem van Lena die een meerwaarde vormt in het geheel. Eens je denkt te weten welke richting deze schijf echt uitgaat - intensieve triphop die aanleunt bij o.m. ambient of dreampop - slaat Ivolve weer een andere weg in op “Puppy Named Clipper” , een dansbare song, gekruid met aanstekelijke percussie , die een hypnotiserend werking heeft op je onderbewustzijn.
Remixen van “On My Own” laten horen dat op de inspiratiedrift geen stop staat bij Ivolve. Dat bewees hij al bij andere releases. Dat zet hij hier nog eens in de verf op deze nieuwe release 'Randomize The Insanity'. Dansen of zweven over de dansvloer, je onderdompelen in donkere gedachten boordevol mysterie en waanzin, binnen een experimentele omkadering. Dat komt ook bij “Come Along”, “Slow Down” en het dreigende, wondermooie sluitstuk “Memories” voldoende tot uiting.
Elk nummer op deze schijf opent een andere deur, naar een nieuwe wereld waarbij je fantasie op een intense wijze wordt geprikkeld. Zwevend van de ene naar de andere bladzijde. Tot je er daadwerkelijk waanzinnig van dreigt te worden. Deze keer is er iets minder vocale inbreng, ook al blijkt die telkens een enorme meerwaarde te vormen in het geheel, zoals die inbreng van Lena haar prachtige stem.
Maar ook door middel van een quasi-instrumentaal eigenzinnig pareltje bewijst Ivolve dat hij een ware kunstenaar is met klanken. Ofwel dompelt hij je onder in angst, ofwel doet Ivolve je dansen tot in de vroege uurtjes. Maar wat ons weerom het meest opvalt aan deze release - we vergeleken zijn vorige werken al met een schilderij van Picasso – is dat hij met deze nieuwe parel van een kunstwerk deze stelling alleen maar bevestigt.
Zonder meer is Ivolve dan ook de Picasso van elektronische /triphop die, binnen een experimentele en gevarieerde omkadering, je doet binnentreden in zijn wereld boordevol waanzin van de puurste soort.
Tracklist: Synth Called Korsakov, Beautiful Nurse, On My Own (feat. Lena), Diplomatic Shrooms, V8 Bit.C 'GG' (Ivolve Remix), Temple, It's All Gonna Be Fine, Puppy Named Clipper, On My Own (Frietboer Remix), Come Along, Slow Down, Memories
Elektro/Dance/Hiphop
Randomize The Insanity
Ivolve
Wagonmaniac Music
Nederlands 
Français 
