De uit Eindhoven afkomstige doom/sludge/postmetalformatie An Evening With Knives wist ons in 2018 aangenaam te verrassen met een emotioneel beladen schijf 'Serrated', met ook een zeer persoonlijke boodschap. De Nederlandse band zag het levenslicht in 2015 en heeft ondertussen zijn stempel gedrukt op de doom/sludge. Het ging hen goed, want ze mochten o.a. op Alcatraz Metal Fest staan en kregen overal goede recensies. De heren zijn natuurlijk niet aan hun proefstuk toe. Ze speelden voorheen bij al even gerenommeerde bands en ook die ervaring in het vak keert terug op die schijf.
Ondertussen hadden we al een fijn interview met de band, dat je hier nog eens kunt nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77625-an-evening-with-knives-het-is-fijn-om-te-merken-dat-er-een-steeds-grotere-groep-mensen-is-die-niet-bang-is-om-buiten-de-hokjes-te-gaan-dan-zit-je-bij-an-evening-with-knives-aan-het-goede-adres.html  
Een tweede full album 'Sense of Gravity' kwam op de markt. Dat klinkt, ondanks de vlagen van weemoed, opvallend positiever.
“Sacrifice” is al zo een binnenkopper van formaat die, naar goede gewoonte bij deze topband, letterlijk door je ziel boort , maar je deze keer daardoor niet per se in een tranendal achterlaat. Meesterlijke riffs en verdovende doomachtige drumpartijen worden aangesterkt door een vocale aankleding die de haartjes op je armen doet rechtkomen. Het is niet alleen opvallend aan deze song, het zal de rode draad vormen op de volledige schijf. De sterkte van An Evening With Knives is dat ze de perfectie overschrijden , wat de kruisbestuiving betreft tussen doom en sludge.
Deze keer komen de typische postmetalelementen zelfs meer om de hoek kijken. Luister maar naar de opvallende climaxen bij songs als "Escape”, ”Turn The Page” - een boodschap die sterk aanleunt bij het concept van deze plaat, naar onze mening - en “Endless Night”, wederom zo een donker deken dat je hart verwarmt in koude winterdagen.  Om even terug te komen op “Turn The Page”; daar hoor je duidelijk dat de band na een persoonlijke zeer zware periode in privé-sfeer, een pagina omslaat, niet door plots vrolijk en huppelend door het leven te stappen, maar eerder op een al even melancholische en weemoedige wijze een gemoedsrust over ons, en ook over henzelf, laat neerdalen. Want ondanks dat, de pijn die je voelt zal nooit echt overgaan. Je kunt het alleen een plaats proberen te geven tijdens een 'very ordinary day' in je leven. Die boodschap komt dus over de hele lijn duidelijk naar boven drijven bij An Evening With Knives die weer eens grenzen verleggen in de sludge/doom .
An Evening Wit Knives brengt wederom een bijzonder emotioneel beladen schijf uit, die de perfectie meerdere keren overschrijdt. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen als de zware riffs en drumpartijen in je vege lijf klieven en je hart doen bloeden. Waarna de bijzonder weemoedige stem van Marco je letterlijk tot tranen dwingt. Echt enorm veel is er dus op het eerste gehoor en gevoel niet veranderd sinds het debuut, of het moet de positieve energie zijn die ons geen tranen van verdriet maar van geladenheid doet plengen. Terwijl zij en wij een bladzijde omdraaien, met een krop in de keel en kippenvelmomenten.
'Sense Of Gravity' is echter wel een pak stappen voorwaarts naar eeuwige roem binnen de typische doom/sludge- en postmetal. Deze band, waarvan we dachten dat ze na dat sprankelende debuut ons niet meer konden verrassen, doet ons dan ook versteld staan en met verstomming achterblijven in de donkere hoek van de kamer waar we zo graag vertoeven.

Een brok rock/pop geschiedenis … In de jaren '90 was The Pilgrims een succesvolle Nederlandse formatie die door opzwepende rock muziek de harten sneller deed slaan. Na vier albums en talloze singles, waaronder een top-20 hit als “White Man”; optredens op o.a. Paaspop en Parkpop werd gitarist Persijn getroffen door een herseninfarct. Het werd toen ook stil rond de band.
Na circa twintig jaar vonden The Pilgrims terug nieuwe energie om de gitaren uit de kelder te halen en stevig te gaan jammen. Voor de fun deden ze in 2017 een succesvolle tournee alsof ze nooit waren weggeweest. Uiteindelijk resulteerde dit in het album '6IX' dat in maart op de markt kwam.
We citeren: ‘6IX’ is opgenomen in de RAW Studio in Zaandijk en bevat 14 nieuwe songs, met twee Otis Redding-covers als bonus-tracks. Het nieuwe album, gemixed door Emile den Tex en gemastered door Peter Brussee, laat een sfeervolle en energieke mix horen van bluegrass, folk, soul en rock, overgoten met de kenmerkende strot van Reniet. De nummers zijn authentiek, puur en gaan over thema’s als internet-seks, dementie, haantjesgedrag en dankbaarheid. De titel verwijst uiteraard naar het zesde album en geeft een knipoog naar de sexy kant van het werk van The Pilgrims'. The Pilgrims zijn terug van nooit weggeweest. Zo blijkt uit die aanstekelijke tracks.
Die aanstekelijkheid en groovy lijnen waarop je onmogelijk kan stilzitten komen al boven drijven bij “Happy”. In die zelfde lijn blijft de band verder werken. Rock en soul verbinden zodat je uit de bol kan gaan op de dansvloer, alsof het weer de jaren '90 is, maar met beide voeten stevig in het heden. En toch varieert The Pilgrims opvallend op deze plaat. Er zitten enkele pakkende songs in, waar de soulvolle vocale aankleding je niets meer of minder dan een kippenvelmoment bezorgt. Want ondanks de energieke riffs en drumpartijen, is het net die bijzonder veelzijdige stem van Renit, die na al die jaren nog steeds zeer goed bij stem blijkt te zijn, dat ons het meest over de streep trekt. Luister maar naar het intieme en wondermooie pareltje “Coffin For My Daughter” dat ons tot tranen brengt. Soul met een grote S. Zoals alleen de groten op aarde dat plegen te doen, waartoe The Pelgrims zeker behoren. Een andere emotionele rollercoaster, waar de vocale inbreng de haren op je armen doen recht komen , is 'Wild'. The Pilgrims slagen er bovendien in niet te verzanden in een kleffe aankleding, tijdens die emotioneel beladen songs, maar eerder je een ferme krop in de keel te bezorgen.
De twee Otis Redding-songs voegen wellicht niets meer of minder toe aan het origineel, maar klinken even energiek als Otis Redding , en meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken. Dat wilden we ook nog even meegeven, om af te sluiten. Plots krijgen we weer die aanstekelijke en groovy kant  te horen bij “Sugar” en “Motorway”. De aanhoorder wordt dus over de hele lijn van het ene naar het andere hoogtepunt gedreven, tot en met de parel van een afsluiter “(Sittin' On) The Dock Of The Bay”.
The Pilgrims hebben na al die jaren geen routineklus afgewerkt, maar brengen een knappe soul/rockschijf uit alsof ze nu pas zijn begonnen. De ervaring in het vak is natuurlijk een voordeel dat ze knap uitspelen. Maar het is net die spontaniteit, dat spelplezier - zowel in de pakkende songs als deze boordevol aanstekelijke refreinen - dat ons het meest over de streep trekt. The Pilgrims zijn terug onder ons, alsof ze nooit zijn weggeweest.

We citeren ter introductie van Caroline Rose het volgende bericht: "Caroline Rose stond in het begin van haar muzikale loopbaan vooral bekend als een folky countryzangeres uit New York. Bij het befaamde label New West Records was ze dus precies aan het juiste adres. Op haar derde album ‘Loner’ (2018), haar eerste voor New West, sloeg ze echter een behoorlijk andere weg in met aanstekelijke popliedjes, die haar in deze contreien onder andere op het podium van Paradiso, Metropolis, Botanique en Best Kept Secret brachten. Met ‘Superstar’ gaat ze nog een gedurfd stapje verder; ‘It’s a bigger, badder, glitter-filled cinematic pop and soul record’. Met nog steeds een indie geest vol avontuur en creativiteit klinkt ze als een vrolijke en catchy kruising van Lana Del Rey en Prince; deze alternatieve pop prinses."
We legden ons oor te luisteren en waren onder de indruk van de kruisbestuiving tussen aanstekelijke popsongs met een soulvolle en warme vocale inbreng die de gevoelige snaar raakt.
Al vanaf “Nothing’s Impossible” valt al op dat deze artieste de dunne lijn tussen popmuziek en alternatieve muziek bewandelt zoals weinigen dat kunnen. De catchy songs geven je een goed gevoel vanbinnen. In harde en donkere tijden zorgt Caroline voor een zon in je hart zonder al te klef of oppervlakkig te gaan klinken. Je voelt gewoon dat ze het meent. En dat laatste trekt ons ook bij “Got To Go My Own Way”. Bovendien varieert Caroline Rose tussen dansbare en aanstekelijke songs en bijzonder intieme pareltjes waarmee ze je hart zeer diep raakt als op “Feelings Are A Thing Of The Past”. Daarbij gooit ze telkens haar bijzondere soulvolle stem in de strijd, een stem die doet denken aan popprinsessen en soulzangeressen uit het verleden. Die worden door deze aanpak allemaal verenigd tot een wonderbaarlijk geheel dankzij deze bijzonder veelzijdig artieste die Caroline Rose is. Luister maar naar bijzondere kleurrijke songs als “Pipe Dreams”, “Back At The Beginning” en “I Took A Ride” en je begrijpt prompt wat we bedoelen.
Als geen ander weet Caroline Rose op deze bijzonder aanstekelijke 'Superstar' popinvloeden perfect te verbinden met soul. Dit door vooral haar al even veelzijdige stem in de strijd te gooien. Een stem die een warme gloed doet neerdalen over je hart, maar je ook doet zweven over de dansvloer.
'Superstar' is een dansplaat die dan ook een gevoelige snaar raakt.

Mintzkov won in 2000 Humo's Rock Rally en is sindsdien niet meer uit de schijnwerpers verdwenen. De band behaalde enkele hits, onder andere met “Copper”, “United Something” en “Mimosa”. Doorheen de jaren bleef de band zijn stempel verder drukken op het Belgische rockgebeuren, zowel op als naast het podium met als laatste wapenfeit 'Sky Hits Ground' in 2013. Toen werd het stil. Tot nu, 2020. Mintzkov brengt namelijk een gloednieuwe schijf uit 'Oh Paradise' als trio.
Een song als “August Eyes” kleeft lekker aan de ribben. De hoge toegankelijkheidswaarde van songs als “When Ghosts R Out” en “Distance To Mars” - je zingt ze prompt mee - is een ander pluspunt. Al vinden we dat er al te vaak angstvallig binnen de lijntjes wordt gekleurd, het mocht gerust wat avontuurlijker. Toch blijf je geboeid zitten luisteren en genieten tot in de toppen van je tenen. Net door die bijzonder aanstekelijke wijze waarop Mintzkov je hart diep raakt. Een ding is zeker. Mintzkov is terug van nooit echt geweest en zorgt voor een positieve noot in het leven. Die lekker catchy baslijnen, gezapige gitaar- en drumlijnen en dat bijzonder zomerse tintje waarrond songs als “Unlike The Sun” en “Odyssey” als een oorwurm je doen zweven over de dansvloer, zorgen ervoor dat de kritische benadering prompt in de prullenmand terecht komt. Vernieuwend is het allemaal niet wat Mintzkov anno 2020  doet, maar ons daardoor een warm gevoel vanbinnen geven , doet de band wel. Dat wordt op de daarop volgende songs “Horizon” en afsluiter Oh Paradise” nog maar eens in de verf gezet.
Mintzkov brengt vooral wat meer kleur in het leven van zijn medemens en daar kan nooit iets verkeerd mee zijn, dit op een gezapige, eenvoudige , catchy wijze. Wie had gedacht dat Mintzkov na al die jaren een avontuurlijke plaat zou uitbrengen, komt van een kale reis thuis. Wie echter houdt van een rockband die op een aanstekelijke wijze binnen de lijntjes kleurt en daardoor je koude hart verwarmt, die zal zeker zijn gading vinden in deze knappe schijf. Mintzkov kan door deze aanpak een ruim publiek over de streep trekken en zijn plaats in dat typische rockgebeuren in ons land terug innemen. Maar vooral bevat 'Oh Paradise' één voor één enorm aanstekelijke songs die naar onze mening pas op het podium echt tot hun recht komen. Net door dat zomerse tintje, waardoor je lekker zit mee te deinen tot in de vroege uurtjes. En dat trekt ons uiteindelijk nog het meest over de streep.