De Portugese death metal band Innards werd opgericht in 2017. De band bestaat uit muzikanten die binnen hun genre hun stempel hebben gedrukt, en dat hoor je ook. Met 'Back from the grave, Straight in Your Face' brengt Innards een debuut EP uit die niets nieuws toevoegt aan de muziekstijl, maar wel op je hersenpan inhakt als een vlijmscherp zwaard. Dat is nu eenmaal het soort grindcore/death metal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen.
Aan compromissen sluiten doet deze band niet. Vanaf “Intro - Night of the Anthropophagous” gaat Innards zowel instrumentaal als vocaal, bijzonder verschroeiend snel en hard tewerk en houdt daarmee niet op tot het eindpunt van deze EP. Dat is dus ook het geval met “Englightement through Hate”, waar riffs, drumsalvo's en een rauw geschreeuw je tot moes slaan. Althans zo voelt de honderden mokerslagen die de band uitdeelt wel degelijk aan. Dat hierbij niets nieuws onder de zon wordt gebracht, het is wel honderden keren voorgedaan, stoort allerminst. Ook bij “The Fog” wordt je geconfronteerd met een geluidsmuur van gitaar, drum en bulderende vocalen die de haren op je armen doen recht komen van pure angst.
Conclusie: Op een uiterst verschroeiende wijze levert deze Portugese band een knap visitekaartje af dat je van begin tot einde murw zal slaan als liefhebber van het betere grindcore en death metal. Ook al komt het zogenaamde ‘dertien in dozijn' spook ook wel boven drijven , geven we ruiterlijk toe. Deze band kan door deze aanpak binnen de grindcore en death metal zeker zijn stempel drukken naar de toekomst toe, net door het camoufleren van die kritische benadering, door een meesterlijke aanpak waarbij je geen seconde kunt rusten, waardoor die aandacht geen seconde verslapt. De liefhebber van het betere grindcore en death metal werk mag deze EP dan ook met een gerust hart in huis nemen.
grindcore/death
Tracklist
Intro - Night of the Anthropophagous 05:47
Enlightenment Through Hate 05:08
The Fog 05:25
Jazz is dezer dagen eigenlijk geen jazz meer, maar 'improviseren tot het oneindige' muziek geworden. Zoveel is wel duidelijk als je al die jonge bands naar boven ziet komen. Neem nu Kameel. Gitarist Patrick Steenaerts, bassist Hans Mullens en drummer Geert Roelofs zijn één voor één muzikanten die niet aan hun proefstuk toe zijn. Binnen dit kleurrijke project amuseren ze zich kostelijk, het resulteert in een schijf 'Barkas' die dan ook veel kanten uitgaat. Vooral dan buiten de lijntjes van alles wat met jazz te maken heeft.
“Greg” geeft al de toon aan. Voor de luisteraar die houdt van structuur in het leven, wordt het al moeilijk vol te houden. Want in deze song komt al die absurde aanpak om de hoek kijken. Of het moet zijn dat binnen dat chaotische aanbod alles toch op zijn pootjes terecht komt omdat je hoort en voelt dat deze muzikanten goed weten waar ze mee bezig zijn. Spelenderwijs improviseren tot het oneindige doet Kameel op “Aersworm”, “Bongerd” en “Chameaux Tordu”. Soms binnen langere songs, soms binnen kortere. Maar eigenlijk is het totaalplaatje dat meer van belang is dan elk van de songs apart. Die grillige aanpak kom je dan ook over de gehele lijn tegen, en doet in grote mate denken aan meesters van absurditeit als Gruppo Di Pawlowski. Niet toevallig is de producer van deze plaat Micha Volders, verbonden aan die laatste en ook The Germans. En dan is de cirkel rond. Want meer dan ooit wordt op deze platen zoveel stijlen met elkaar verbonden dat je op deze band geen label kunt kleven. Kameel zet lekker eigenzinnig in de verf dat er geen label valt op te kleven, op de daarop volgende songs, “Twiki”, “Streamer”, “Wüst” en “Fur Gerlinde”. Zonder verpinken blijft deze band vervormde jazz en rock zodanig verbinden, dat die absurditeit tot een ware kunstvorm wordt verheven.
Conclusie: Kameel gooit alle mogelijke muziekstijlen door elkaar, schudt daar eens goed mee en geeft er een eigen draai aan waardoor een chaos ontstaat met wonderwel toch enige subtiele structuur als je tussen de lijntjes leest. Over lijntjes gesproken, die zijn er bij deze band dus niet. Voortdurend trekt het trio op avontuur, experimenteert tot het oneindige en verlegt elke grens binnen absurditeit. Niet voor niets horen we een nieuwe Pawlowski , een band die toch al defestivalweides omver heeft geblazen door je onder te dompelen in hun totaal absurde wereld.
En dat is net wat Kameel op deze plaat dus ook doet, en daarom raden we aan de band vooral live te gaan aanschouwen. Het loont als liefhebber daarvan zeker de moeite.
Tracklist: Greg 05:00 Aersworm 03:56 Bongerd 07:24 Chameaux Tordu 02:41 Barkas 01:31 Chameau 06:48 Twiki 05:25 Streamer 02:56 Wüst 05:39 Fur Gerlinde 05:56
Jaguar Jaguar - De gestage groei naar de absolute top
Sinds hun debuut EP 'Montjoi' is Jaguar Jaguar aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Vorig jaar stond de band nog in AB Club en speelde daar de pannen van het dak. Nu mochten ze hun nieuwste EP voorstellen in de AB Box. 'Madelyn'. Een zeer filmische EP die bovendien vele kanten uitgaat, en dus niet enkele de zonnige zijde van op de eerste schijf laat zien en horen.
De volledige recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77528-madelyn .
Eerst was er nog een voorprogramma. Mooneye (**** 1/2) , het project rond Michiel Libberecht die op Leffingeleuren 2019 een diepe indruk naliet, en door ons werd omschreven als 'een in het oog te houden ontdekking van formaat'. Toen stond hij met een live band op het podium. Nu compleet op zijn eentje gewapend met een akoestische gitaar, terwijl de doeken achter hem nog naar beneden waren. Als een troubadour met een warme stem , kreeg hij het publiek wonder bij wonder zelfs redelijk stil. Meer nog, op zijn eentje zorgde dit voor een huiskamerconcert/atmosfeer in de AB. Deze intimiteit zorgde er niet voor dat je in slaap werd gewiegd.
Michel heeft best wat pakkende songs die de gevoelige snaar raken, maar trekt bovendien vaak al de registers open waardoor stil staan onmogelijk is. Bovendien is hij een charismatische persoonlijkheid die zijn publiek door kwinkslagen en grappige anekdotes te verbinden aan zijn bijzonder warme en zweverige muziek, iedereen moeiteloos uit zijn hand kan doen eten.
Besluit: Met live band speelde Mooneye in Leffingeleuren de pannen compleet van het dak, maar ook solo blijkt Mooneye brokken te maken en ons hart diep te raken. Een artiest om inderdaad in het oog te houden naar de toekomst toe, dat werd in een al goed gevulde AB nog maar eens bevestigd.
Een gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen. Toen de gordijnen omhoog waren stond Jaguar Jaguar (****) opgesteld achter een doorzichtige doek waarop beelden werden vertoond. Het liet een tip van de sluier zien van het filmische karakter van de set, want de visuele effecten zouden , gespreid over de hele avond, een belangrijke rol blijven spelen. Ook al was het een beetje jammer dat het doek na twee nummers al verdween, de lichtshow was er niet minder indrukwekkend om.
De bijzonder aanstekelijke muziek van Jaguar Jaguar werkt trouwens voortdurend op de dansheupen. De band beschikt echter ook over een eerder mysterieus en zelfs lichtjes duister kantje dat ons eveneens op plaat kon bekoren. Live schippert Jaguar Jaguar dan ook voortdurend tussen lichtvoetige pop muziek en experimenteren met die bevreemdend aanvoelende duisternis. Badende in een lichtshow die net als de muziek van de band eveneens vele kanten uitging, trekt de band een dik uur alle registers compleet open.
Er was trouwens heel wat te beleven in dat dik uur dat de band op het podium stond. Zo was Témé Tan naar de AB afgezakt om twee nummers mee te doen. “Out Of Sight” en de Témé Tan cover “Menteur”, in een aanstekelijk Jaguar Jaguar jasje gestoken. Témé is trouwens een klasse entertainer die over een stem beschikt waardoor hij iedereen uit zijn hand deed eten. Hij spreekt het publiek trouwens voortdurend aan, waardoor dat publiek moeiteloos over de streep werd getrokken. Niet dat de heren van Jaguar Jaguar voor hem moeten onderdoen.
Al liet Jaguar Jagurar vooral de muziek voor zich spreken. Bindteksten waren er nauwelijks. Een beetje meer spontaniteit naar het publiek toe had eigenlijk wel gemogen, maar goed.
Na een gevarieerde regulaire set wordt op een intieme de bisnummers ingezet met een wonderbaarlijk mooie “Midnight Blue”. Onder begeleiding van het zwevende geluid van de panfluit - deze panfluit speelster zorgde in het begin van de set eveneens voor een magisch mooi moment - werd het muisstil in de zaal. Daarna werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in een wervelende finale bij “Kind”. Een kers op de taart die smaakte naar meer …
Omstreeks tien voor tien was de regulaire set al voorbij, en na twee bisrondes gingen de lichten terug aan. En dat is wellicht een enig klein kritisch punt, de set was veel te kort. Voor de rest hoor je ons dus niet klagen.
Conclusie: Jaguar Jaguar kreeg door een meesterlijke aanpak , waarbij visuele effecten en muzikale huzarenstukken in dezelfde lijn liggen, de handen moeiteloos op elkaar. Enerzijds liet de band op een bijzonder funky wijze de AB eventjes op zijn grondvesten daveren. Anderzijds werd, door zweverige songs binnen een lichtjes donkere en intieme omkadering, net die harten diep geraakt. Dit alles werd steeds gebracht binnen een aanstekelijke aankleding die tot dansen aanzet. Daardoor kan de band, naar de toekomst toe, zeker een zeer ruim publiek aanspreken.
Kortom, Jaguar Jaguar is aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Het eindpunt is zeker nog niet bereikt, integendeel. Jaguar Jaguar is duidelijk klaar voor die grote stap voorwaarts, dat werd in de AB stevig in de verf gezet.
Setlist: Born in Blue - Weightless - Tricks - You Got Me - Out of Sight (ft. Témé Tan) - Menteur (cover Témé Tan, ft. Témé Tan) - White Sand - So Long - My Guess
BIS: Midnight Blue - Kind
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
An Evening With Knives - Het is fijn om te merken dat er een steeds grotere groep mensen is die niet bang is om buiten de hokjes te gaan. Dan zit je bij An Evening With Knives aan het goede adres
De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit in 2015. Sinds dan is An Evening With Knives aan een serieuze opmars bezig. Met ‘Serrated’ , op CD uitgebracht via Argonauta Records en op vinyl via Lighttown Fidelity, begin 2018 , stelden we vast dat An Evening With Knives zelfs nog meer is gegroeid.
Was deze EP een emotionele rollercoaster waar opgekropte gevoelens van pijn en verdriet, Dan lijkt de nieuwste schijf 'Sense of Gravity' een positievere plaat, ondanks die sfeer van weemoedigheid die nog steeds komt boven drijven. De band is vooral klaar voor een nieuwe bladzijde in zijn carrière.
Hoog tijd om hen enkele prangende vragen te stellen over heden, verleden en toekomst
Om met de deur in huis te vallen, ik heb de nieuwste plaat 'Sense of Gravity'. Weer valt me op hoeveel emoties ervan uit gaan. Een brok weemoedigheid binnen een doom sfeertje dat aan de ribben kleeft. Zit er ook nu, net als op de EP een verhaal achter?
Muziek moet je voelen. We zijn niet het bandje die over koetjes en kalfjes staan te zingen. Alle nummers hebben betrekking op onderwerpen die in de eigen omgeving spelen of me raken.
Tijdens de opnames van de eerste plaat en EP ging ik door een periode waarin een aantal dingen in mijn leven niet liepen zoals je hoopt dat ze lopen. Het verliezen van mijn vader aan Alzheimer was een donkere wolk die je in veel in het dagelijks leven direct en indirect terug voelt.
In dezelfde periode raakte mijn vriendin door een enkelbreuk beperkt mobiel. Het nummer “Endless Night” op de nieuwe plaat gaat over deze gebeurtenis die op het eerste oog onschuldig leek, maar uiteindelijk heeft geleid tot circa 6 jaar onzekerheid en beperking.
Zo heeft ieder nummer zijn bittere smaak, waarbij gelukkig niet alles direct in mijn eigen leven te betrekken is. Het nummer “Sacrifice” gaat bijvoorbeeld over de absurde situatie in de Rooms-katholieke kerk. Hoe dat het kan dat de grote heren op handen gedragen worden door groepen volgelingen, maar dat een deel van deze zelfde heren zich schuldig maken aan sexueel misbruik is iets wat er bij mij niet ingaat. Ik denk dat de luisteraar als hij de teksten leest van alles kan ontdekken. Niet alles is even letterlijk benoemd, wat ook ruimte geeft voor eigen interpretatie.
Heeft de titel een bepaalde betekenis die daarop aansluit?
We vonden het een mooie passende titel voor de sound van AEWK en de nieuwe plaat. Het ruimtelijke geluid en de loodzware doom stukken die de luisteraar tegenkomt geven ons een ‘gevoel van zwaartekracht’. Als je daarnaast het gewicht van de teksten in de weegschaal legt heb je wat ons betreft met ‘Sense of Gravity’ de perfecte titel voor dit AEWK hoofdstuk.
'Sense of Gravity' klinkt zelfs opvallend meer positiever, ondanks de emotionele impact. Alsof je van een grote last verlost bent; Of toch het een plaats hebt kunnen geven, want de EP was best een moeizame trip door de omstandigheden die we kennen. Of zie ik het mis?
Het mag duidelijk zijn dat de nieuwe plaat minder down is dan het eerdere werk. Afsluiten van hoofdstukken is zeker aan de hand. Om maar een voorbeeld te noemen, na een nieuwe therapie en veel hard trainen is de mobile situatie van mijn vriendin sterk verbeterd. Je zou haar genezen kunnen noemen wat iets is wat we de laatste jaren, ondanks 3 operaties, niet voor mogelijk gehouden hadden. “Endless Night” is geschreven voordat de vooruitgang in werking werd gezet en omschrijft de donkere kant van het verhaal. Tijdens de studio sessies werd er al een eerste vooruitgang geboekt waarna ik de laatste zin heb aangepast naar ‘Step by step’. Een lichtpuntje aan het eind van de tunnel was in zicht. Ondanks dat ‘Sense of Gravity’ nog steeds de duistere sfeer omvat mag het duidelijk zijn dat er inderdaad ook een wat optimistischere kant te ontdekken is.
Hoe waren de reacties op jullie vorige EP trouwens? Heeft het, bij wijze van spreken bepaalde deuren geopend? Naar buitenland toe? Meer erkenning?
‘Serrated’ en de ‘Fade Out’ EP ware onze eerste echte wapenfeiten. We hebben mooie shows mogen spelen in binnen en buitenland met als absoluut hoogte punt de show op Alcatraz en het spelen op Argonauta Fest in Milaan.
Er is op 'Sense of Gravity' ook zeer veel oog voor de gestroomlijnde riffs die aan diezelfde ribben kleven, de gitaarlijnen vloeien perfect samen in een vocale brok melancholie. Wat is jullie mening daarover? En is daar bewust voor gekozen?
Tja, we maken graag een mooi plaatje en dit is wat ons betreft de manier om het te doen.
Voordeel bij deze opnames is dat de studiosessies vlotter liepen van bij ‘Serrated’ wat automatisch betekent dat er meer tijd overblijft om verder te zoeken en ontwikkelen.
Zeker gitaar technisch is er achteraf in de studio veel geschaafd en toegevoegd wat uitpakt in een grote sfeervolle sound.
Wat me aan die EP het meest opviel is dat jullie steeds een grens verleggen, dat doen jullie weer. Jullie kiezen bewust voor nieuwe wendingen krijg ik het gevoel. Is dat bewust? Zijn jullie het daar mee eens?
Het is altijd goed om te blijven zoeken en groeien. Of ‘Sense of Gravity’ hoor je duidelijk meer afwisseling in tempo’s en toonsoorten. Dat is een bewuste overweging die je in je achterhoofd houdt als je gaat schrijven. We vinden het gaaf om te experimenteren. Als je buiten de lijntjes kleurt en het pakt mooi uit dan is het meteen een groot gewin. Natuurlijk valt een groot deel van de experimenten af, hoewel ze onbewust wellicht later in songs weer terugkomen.
In een vorig interview kreeg ik op de vraag 'hoe zouden jullie je muziek omschrijven ' als antwoord: '' Als omschrijving voor onze muziek gebruiken we ook wel eens de zin ‘where the wall of sound falls down in a sea of tranquility’. We vragen mensen vaak om onze muziek te labelen, maar blijkbaar is de sound te rijk om kleur te bekennen.'' Persoonlijk houd ik enorm van bands die je net niet kunt labelen, wat bij jullie het geval is. Zorgt dit echter niet voor problemen naar promotors en dergelijke toe, die dat net wel verwachten?
Ja, het werkt niet perse mee. Mensen zijn gewend om in hokjes te denken. Als je bijvoorbeeld een stoner festival hebt , worden we te metal bevonden, maar voor een metal festival zijn we weer te stoner en met vlagen te post-rock. Uiteindelijk maken we de muziek die we willen maken, de rest is bijzaak. Het is fijn om te merken dat er wel een steeds grotere groep mensen is die niet bang is om buiten de hokjes te gaan. Dan zit je bij AEWK wel aan het goede adres.
Wat zijn eigenlijk jullie persoonlijke verwachtingen over deze plaat?
Veel spelen en vooral genieten van wat we tegemoet gaan.
Ik heb in een interview ook gelezen dat jullie en crowdfunding hebben gedaan voor deze Cd? Hoe is dat in zijn werk gegaan? En met succes?
Je kunt dit zien als een pre-order. Opnemen en uitbrengen is een kostbare zaak. Doordat er al een groep mensen voor de release de plaat heeft besteld , kwam er budget beschikbaar om alles te financieren. Het fijne is dat daarmee de plaat veel vetter is geworden.
Laten we het ook over de toekomst hebben. Zijn er concerten gepland naar aanleiding van de release? Wat zijn de verdere plannen voor de nabije toekomst?
Check even www.aneveningwithknives.com. Op facebook zijn we zeer actief, dus dat is ook de plek om alle actuele informatie te vinden.
6 maart is de album release in de Effenaar in Eindhoven. Daarna volgen er enkele shows in Nederland, Duitsland en België met onder andere Stake en Insect Ark.
Aangezien we inmiddels in Belgie een aardige following hebben spelen we op 21 maart in Brugge in de Kelk een officieuze Belgische releaseshow.
Er staat redelijk wat in de planning, maar daar kunnen we op dit moment nog niets over vertellen.
Vorig jaar stonden jullie op Alcatraz Metal Fest hoe waren de reacties?
De show op Alcatraz behoort tot een van de hoogtepunten uit de geschiedenis van AEWK. Ondanks dat het in de tent 40 graden was , werd de tent enkel maar verder gevuld. De respons was enorm.
Zie ook:
https://www.youtube.com/watch?v=n32HbyFRoCU
Is het ook niet zo dat het Belgische publiek jullie iets meer omarmd dan het Nederlandse publiek? Zie ik het mis? En heb je daar een verklaring voor?
Gevoelsmatig leeft onze muziekstijl in België meer dan in Nederland. Ondanks dat gaan we ook zeer regelmatig ons kikkerlandje in.
Zijn er trouwens ook nu plannen voor een festival tour? Terug op Alcatraz zou leuk zijn?
Een tweede keer Alcatraz lijkt me niet waarschijnlijk, hoe leuk het ook zou zijn.
Helaas kan ik hier op het moment niet op antwoorden.
Als je naar de zeer verre toekomst kijkt, is er een soort einddoel? Iets dat je absoluut wil bereiken? of ben je daar niet mee bezig?
Het gaat zoals het gaat. AEWK blijft onze kostwinning en is iets waar we veel tijd en liefde insteken. Mooie dingen maken en een goede tijd hebben is een einddoel op zich. Wat daaruit komt zien we vanzelf.
Mijn laatste vraag ondertussen, zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe? waar kunnen ze die plaat beluisteren en aankopen? enkele links of zo mag ook ;)
Tot dusver staat “Endless Night” op spotify en Youtube. Vanaf 6 maart is hij overal te vinden en beluisteren.
De plaat is te koop op CD en vinyl via www.aneveningwithknives.com
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop echt op een face to face gesprek, van een collega heb ik vernomen dat jullie een leuke bende zijn om te interviewen? Via mail is dat toch even anders
Face to face is altijd leuker. Voor een volgende zouden we eventueel ook een keer kunnen bellen
Dread Sovereign, Saturnalia Tempel, The Ruins of Beverlast en Wolvennest.
Vanavond stond een mooi metalprogramma op de bill. Wolvennest zou voor het eerst in de grote zaal van de AB spelen, waarbij volgens Facebook minstens 413 aanwezigen zouden zijn. Niet slecht, voor een groep met Brusselse roots. Maar eerst was het tijd aan de drie eerste bands om het publiek op te warmen.
Eenmaal toegekomen was er al veel volk in de zaal aanwezig. Het podium was al in thema aangekleed met kaarsenhouders, wierrook, skulls, beenderen met rauw vlees aan, etc.
De eerste band van deze avond was het Ierse Dread Sovereign***. De band bestond uit één basgitarist, één gitarist en een drummer. De vocals deden me vaak denken aan die van Bruce Dickinson (Iron Maiden), maar dan met rauwe screams ertussen. Wanneer ik keek naar het uiterlijk van de gitarist, kon het niet anders dat Kirk Hammett (Metallica) zijn idool is, maar wat doet het er toe? Hij speelde retestrakke solo’s wat deze band meteen naar een degelijk niveau tilt. Dread Sovereign speelt een mix van doom, death- en black metal in een jasje van de jaren ’80. De zanger stond heel actief op het podium en probeerde het publiek mee te nemen. Vele vuisten en metalhanden werden nu al geheven in de lucht. De band had ook visuals met zich mee: een oude Duitse speelfilm, maar persoonlijk vond ik dit niet passen bij hun muziek en verre van een meerwaarde. Wat mij betreft mogen ze dit de volgende keer achterwege laten. Toch werden ze alom gesmaakt door het publiek en werden er reeds vele metal-vuistjes gebald in de lucht.
Volgende in de rij was Saturnalia Temple****, wat mij betreft de verrassing van de avond. Deze band uit het metal hoogland Zweden ging ons een staaltje rauwe doom metal spelen. De basgitaar stond lekker luid en klonk heel rauw. De gitaar stond volgens mijn muzikaal oor in drop-B gestemd en klonk hierdoor af en toe out-of-tune, wat totaal pastte binnen de sound van de band. Vaak moest ik denken aan bands als Eyehategod, Weedeater, Electric Wizard en consoorten. Ook Saturnalia Temple had visuals mee, die heel erg psychedelisch waren en deze keer wel klopten binnen het plaatje. De gitarist vuurde geregeld solo’s op ons af en de nummers waren repetitief, luid, rauw, traag in opbouw. Ik genoot keihard van deze set en verlangde bij afloop enkel naar meer.
Laatste ‘opwarmer’ van de avond waren The Ruins of Beverlast**. The Ruins of Beverlast speelt extreme, chaotische metal met een heel erg zuivere metallic sound. Ze konden mij echter totaal niet bekoren. De drums waren binnen de keiharde sound die de band nastreeft te zwak: een dubbele basdrum zou meer gefit hebben. Ook waren alle songs een kakafonie van allerlei ritmes en melodieën, maar zonder logische transitie. De vocals waren ruw, en vond ik het beste aan deze band. Ik kon niet anders dan het na vier nummer bij bekeken te houden.
Na de mooie gevarieerde, eerste brok bands was het tijd aan headliner van de avond: Wolvennest****. Ik vind het niet onterecht om hen een superband te noemen, gezien Wolvennest bestaat uit leden die ook actief zijn in Arkangel, La Muerte, Length of Time, Lvthn en Mongolito. De band is actief sedert 2016 en heeft reeds vier platen op hun palmares staan: hun laatste, ‘Vortex’ dateert uit 2019.
Van zodra Wolvennest begon met spelen , was mij meteen duidelijk hoe majestueus ze klonken. Hun show was voorzien van vette visuals en ze speelden een uur lang zonder enige bindteksten. Wat mij betreft was dit ook niet nodig, want het publiek werd duidelijk opgeslokt door de band. Het geluid was puik geregeld en ook de belichting zat compleet goed. De zangeres deed het fantastisch goed en stond er als een bus. Haar stem klonk puur en heel beladen. Ook hoe ze haar synths bespeelde, alsof het haar kindjes waren, vond ik geniaal om te zien. De band bestond welgeteld uit drie gitaristen, de zangeres/toetsenist, een bassist en een drummer. Kirby Michel (Arkangel/La Muerte/Length of Time), bezieler van de band, stond in zijn blote, bolle pens gitaar te spelen en deed mij al snel denken aan Matt Pike van de band “Sleep”. Sowieso een groot en terecht compliment: want Kirby vind ik een schitterende gitarist. De show was voorzien van ferme, op maat gemaakte visuals en het publiek reageerde razend enthousiast op hun set. De band heeft een compleet eigen sound die klinkt als een mix van jaren 70-Krautrocksounds en Noorse vroege 90’s black metal (bron: wolvennest.bandcamp.com), wat hen zo ongelooflijk cool en relevant maakt binnen de huidige Belgische metalscene.
Ze speelden bovendien een mooie mix van nummers uit de platen ‘VOID’ (2018), ‘VORTEX’ (2019) en ‘WLVNNST’ (2016). Een ideale setlist, me dunkt.
Moest ik tourpromotor zijn, zou ik hen snel op tournéé sturen met Zeal & Ardor. Want dit verdienen ze nu al keihard. Ik hoop dat de heren en dame van Wolvennest het nog ver mogen trappen.
Vanavond was een avond vol rauwe, donkere, vuile en mystieke metal. Voor herhaling vatbaar! Merci AB voor de mooie programmatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/wolvennest-29-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-ruins-of-beverast-29-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/saturnalia-temple-29-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/dread-sovereign-29-02-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Van het platteland in Australië naar het platte Meetjesland, de Europese tour van Stonefield begon in de N9 in Eeklo. Deze vier Australische zusjes stonden al in het voorprogramma van Fleetwood Mac, Black Rebel Motor Cycle Club en King Gizzard, maar lieten de arena’s achter zich voor de kleine zaaltjes waar ze hun nieuwe plaat ‘Bent’ kwamen voorstellen die ze grotendeels op toernee geschreven hebben en die ze opnamen met Joe Walker en Stu Mackenzie van King Gizzard in Melbourne.
Amy Findlay is de frontvrouw en zingt en drumt, Hannah speelt gitaar, Holly bas en Sarah keyboards. De dames kozen voor de seventies-look, wijde broekspijpen dus, een beetje in de stijl van die andere neo-hardrock band met familieleden Greta Van Fleet. In tegenstelling tot die laatste band grossiert Stonefield niet in het hernemen van alle mogelijke hard-rock clichés.
Vanavond stond een ding voorop, en dat was een lange, hypnotiserende groove die vooral Sarah tot leven bracht op haar keyboard. Referentiepunten zijn dus eerder Black Mountain in hun nummer “Wucan” en Wooden Shjips: psychedelische, heavy en slepende rock.
Een vrouw die drumt en zingt, dan denk je onvermijdelijk ook aan het Belgische Brutus, al is Stonefield een stukje softer, maar toch is er die overeenkomst in de zanglijnen van Amy Findlay en Stefanie Mannaerts.
Echte uitschieters waren er niet, wel voldoende afwisseling in tempo en stijl, maar de sterkte van deze band ligt toch eerder in het bedwelmen van het publiek met geluidsgolven dan in de sterke melodieën.
Deze zusjes worden soms wel eens als stoner-rock gecatalogeerd, en dat moet je dan vooral gaan zoeken in het hypnotiserend geluid dat ze creëren, want zware metal-invloeden ontbreken.
Stonefield is eerder een band voor TW of Pukkelpop dan Graspop. De zusjes Findlay bezorgden ons een aangename avond, maar moeten nog met beter materiaal voor de dag komen om uit te breken naar een groter publiek.
Organisatie: N9, Eeklo
Een bijna ongelofelijke 21 weken stond Mabel met haar doorbraaksingle “Don’t Call Me Up” in de top tien van de Vlaamse Ultratop. Het was dan ook een grote verrassing toen de Britse popster aankondigde de Orangerie in te palmen voor haar eerste Belgische headline show. Net zoals Billie Eilish en Lewis Capaldi koos ze tactisch voor een kleinere zaal, zodat de hype rond het concert groter werd; en of dat werkte. 650 opgewekte tieners bouwden er een groot feestje van en vierden de toekomstige superster.
Het academisch kwartier was bijna verstreken toen de Zuid-Londense Kali Claire toch nog het podium opwandelde. Helemaal alleen probeerde ze een halfuur het publiek op te warmen en dat lukte behoorlijk. Een goede stem heeft ze absoluut, maar haar nummers klonken misschien iets te veel op elkaar. Zeker naar het einde toe was er niet al te veel variatie in haar set. Uiteindelijk vielen het onuitgebrachte “Easy” en haar radiohit “Fix My Lonely” het meest op en was het ook haar lieve uitstraling die we zullen onthouden. Iets te braaf om door te wegen, maar sympathiek op zijn minst.
Gegil en hysterie. Zo kunnen we het best beschrijven hoe het publiek op Mabels arrivée reageerde. Zeker toen ze na een korte intro met haar zomerhit “Mad Love” de show in gang zette. Het tempo was hoog en Mabel, die perfect opgemaakt op het podium stond, mikte meteen op een furieuze start. De choreo was aanstekelijk, de sound zat goed en ook het tieneridool was, ondanks een heel druk schema, behoorlijk goed bij stem in het begin van de show. Zelfs een intense Brit Award-week met veel repetities en een heuse aftershow party, lieten de Londense bijna onberoerd.
Mabel heeft ouders die hun strepen in de muziekwereld al hebben verdiend. Mama Neneh Cherry is dan ook Mabels grote voorbeeld en dat zie je ook aan de zelfzekerheid waarmee Mabel “Bad Behaviour” live brengt. De show gaat als een trein en voor je het weet , wikkelt ze je met “Selfish Love” helemaal rond haar vingers. De drie muzikanten zorgden voor een gepolijste muzikale omkadering, waardoor de hele live show meteen ook wat interessanter werd in vergelijking met haar vorige beurten. Een live band is en blijft een absolute toegevoegde waarde voor een popartiest, zo mocht ook uit het met vibes-doordrenkte “Finders Keepers” blijken.
In het middenstuk van het concert dreigde het wat flets te vallen door een iets te lang intermezzo, maar van zodra ze terug op het podium kwam, liet ze weten niet meteen een topdag achter de rug te hebben. Het gebeurt bij iedereen wel eens, maar de sfeer zakte achteraf toch een beetje in. Uiteraard kregen we met “OK (Anxiety Anthem)” het cliché ‘Je bent mooi zoals je bent’-moment, maar dat kwam door de tranen toch authentieker over dan verwacht. De vaart was toch even serieus uit de set, maar net voor het einde was “Trouble” de nodige reddingsboei.
Afsluiten deed ze dan uiteindelijk met haar Tiësto-samenwerking “God Is A Dancer”, waarmee de sfeer nog eens de hoogte in ging om uiteraard met haar megahit “Don’t Call Me Up” alles en iedereen aan het zingen te brengen.
Groots. Zo moest deze ‘High Expectations Tour’ volgens Mabel overkomen en daarom spaarde ze op geen enkel vlak. Een band en twee danseressen moesten de show verrijken, wat vanzelfsprekend voor een spetterende show zorgde, die aan niets te kort kwam. Toegegeven, de backing track liep af en toe mee, maar als je een show van dat kaliber brengt in zo een kleine zaal, kunnen we niet muggenziften.
Dat ze er een slechte dag op had zitten, merkte je aan haar steeds heser wordende stem, maar de finish haalde ze gelukkig wel. Zoals we al in onze recensie over haar degelijke debuutalbum schreven, solliciteert Mabel naar groter! Het bescheiden r&b-sterretje is een volwaardig popster geworden, die uit de schaduw van haar bekende ouders is getreden en volledig op eigen voeten staat.
Op donderdag 2 juli staat Mabel in de KluB C van Rock Werchter.
Setlist: High Expectations - Mad Love - Bad Behaviour - Finder Keepers - We Don’t Say - Selfish Love - OK (Anxiety Anthem) - Come Over - Thinking Of You - Stckhlm Syndrome – Trouble - Put Your Name On It - God Is A Dancer - Ring Ring - Don’t Call Me Up
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kali Claire
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/kali-claire-28-02-2020.html
Mabel
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/mabel-28-02-2020.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Zeven jaar lang hebben we erop moeten wachten: nieuw materiaal van de Deense band Efterklang. Maar zoals dat gaat bij een goed wijntje, zorgt een langere rijpingstijd voor een intensere smaak. En intens was het zeker en vast. Efterklang stond nog eens in Cirque Royal met hun nieuwe album dat ze afgelopen september uitbrachten, genaamd ‘Altid Sammen’. Mads Brauer, Casper Clausen, Rasmus Stolberg en de band lieten met toeters en bellen, alles erop en eraan, zien waarom ze het wachten waard zijn geweest. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Ze brachten een wervelende show die bij momenten heel teder en emotioneel was, en dan weer groots.
Het was dan wel vrijdagavond, maar het ging er in het begin nog vrij rustig en gemoedelijk aan toe. De heren en twee dames kwamen het podium op onder een bescheiden applaus. Openen deden ze met een wat ouder nummer, “Monument” van hun album ‘Piramida’ uit 2012. Lang moesten we niet wachten op het nieuwe materiaal. Na “Supertanker” kwam “Vi Er Uendelig” en “Uden Ansigt”. Op die laatste liet zanger Casper Clausen zich een eerste keer van zijn breekbare kant zien. Een heel rustig nummer met coole synthesizers die het een filmisch karakter gaven, in combinatie met zijn stem die hij op “Uden Ansigt” redelijk hard de hoogte in joeg. Dat filmisch karakter was een terugkerend gegeven doorheen de hele show. De synthesizergeluiden in combinatie met de bassen en de drums creëerden een heel speciale sfeer die de zaal een mystieke vibe meegaf.
Met toeters en bellen zeiden we, en wel, tijdens “Hold Mine Hænder” kwamen twee leden van het Antwerpse B.O.X. Ensemble op het podium om harp en sitar mee te spelen. Het zorgde voor een extra dimensie, die het nog wat wereldser deed klinken. Niet alleen extra muzikanten werden ingezet, ook extra stemmen. Efterklang nodigde tijdens “Cutting Ice To Snow” het Brusselse koor uit om mee te zingen. Casper leidde hen als een volleerd dirigent, en de noten die eruit voortvloeiden raakten bij iedereen een gevoelige snaar. De Deense bende maakte samen met Brussel een hartelijk sfeertje op het podium, en dat werd gesmaakt door het publiek. Naar het einde toe kon niet iedereen blijven stilzitten op zijn stoel. Mensen stonden recht en wiegden ongedwongen mee op het ritme van de muziek.
Het lijkt wel alsof Efterklang met hun nieuwe plaat wilde teruggrijpen naar de essentie van muziek. Hoewel ze het in Cirque Royal redelijk groots aanpakten qua extraatjes, leek het in de uitvoering vooral alsof ze gewoon stonden te jammen op het podium met z’n allen. Bassist Rasmus kon zijn lach niet bedwingen terwijl hij samen met Mads de ene na de andere intense instrumentale partij aanging. Het enthousiasme binnen de groep was zeer groot. ‘We’ve really been looking forward to this show’, awel, wij ook.
Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld het einde. Tijdens de encore “Alike” baanden Casper en heel de bende zich een weg doorheen het publiek om dan in het midden zonder microfoon aan te vangen. Wat volgde was een gezellig meezingspektakel met de woorden ‘ooh and it made us feel alike’, waarna de band als een stoet heel de zaal doortrok.
Een triomftocht langs alles aanwezigen en de perfecte afsluiter van een zeer mooie avond.
Geheel afsluiten deden we met een welverdiende staande ovatie. We kregen massa’s emotie en een vleugje Deense genialiteit te zien op muzikaal gebied. Efterklang is een band die blijft vernieuwen en daarom zijn ze nog steeds razend relevant.
Setlist: Monument - Supertanker - Vi Er Uendelig - Uden Ansigt - The Colour Not of Love - I Was Playing Drums - I Dine Øjne - Havet Løfter Sig - Hold Mine Hænder - Cutting Ice to Snow - Sedna - Black Summer - The Ghost - Modern Drift - Alike - Dreams Today
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
John Ghost - Explosions in the sky
De Casino
Sint-Niklaas
Eén van de ontdekkingen van 2019 … Het album 'Airships are Organism' eindigde in ondertekende zijn eindejaarslijst in de top tien.
In 2020 tekende John Ghost voor een 10/10 notering bij het optreden in N9.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77093-john-ghost-improvisatie-tot-kunst-verheven.html ) . Om maar te zeggen, John Ghost (*****) heeft ons hart compleet veroverd. Zoveel is zeker. Op een vrij frisse donderdagavond zorgde John Ghost in een goed gevulde Concertzaal De Casino, Sint-Niklaas weer voor een hartverwarmende set van een klein uur en half, waardoor de temperatuur naar een kookpunt steeg. Binnen een intieme setting en voor een zittend publiek werd er niet echt gedanst deze keer, maar het intense gevoel dat ons toen in N9 overviel bleef stevig overeind.
De meesterlijke kruisbestuiving tussen drummer Elias Devoldere en vibrafoon, marimba en percussie grootmeester Wim Segers zijn een streling voor het oog en oor. De heren stralen even veel spelplezier uit als Lieven van Pee die zo spontaan en doorleeft op zijn basgitaar staat te tokkelen dat de haren op je armen recht komen. Aangevuld door de gitaarlijnen van frontman Jo De Geest, en verdovende piano en synthesizer klanken van Karel Ceulenaere ontstaat iets dat we enkel kunnen omschrijven als 'explosions in the sky'. Explosies die trouwens op een uitgekiende wijze aan de aanhoorder worden aangereikt, binnen een gevarieerde omkadering. Echter. John Ghost mag dan bestaan uit één voor één virtuozen in hun vak. Het is het totaalplaatje dat er uiteindelijk voor zorgt dat we compleet worden weggeblazen.
Variatie is binnen deze context de rode draad. Geen enkele song lijkt op de vorige, enkel als de instrumenten op het einde uitbarsten in een tsunami van percussie en gitaar/bas/piano klanken ontstaat een climax waardoor muren van de Casino op zijn grondvesten staat te daveren. Tijdens de set zelf worden puzzelstukken op een zeer verfijnde wijze in elkaar gepast, telkens met een grote zin voor improviseren. De heren amuseren zich kostelijk. Het lijkt vaak alsof ze ter plaatse iets nieuw toevoegen aan het geheel. De aanhoorder wordt daardoor heel bewust op het verkeerde been gezet, en bij sommige zal dat zorgen voor gefronste wenkbrauwen omdat John Ghost buiten elk lijntje kleurt. Zijn comfortzone verlaat, en op avontuur trekt doorheen het bos dat improviserende muziek tot het oneindige heet. Want inderdaad kun je op de muziekstijl van deze band totaal geen label kleven.
We krijgen streepjes jazz, overgoten met een fikse dosis rock muziek. Gekruid met de nodige elementen post-rock - zeker bij die climax op het einde van elke song. En een deftige knipoog naar zoveel muziekstijlen, die de band - zoals we aangaven - dus ter plaatse uitvinden.
John Ghost bespeeld zijn publiek over de hele lijn op een zodanig ingenieuze wijze dat je als aanhoorder niet alleen ogen en oren tekort komt maar bovendien ademloos zit te genieten bij intieme momenten, en door die enorme explosies aan klanken wordt omver geblazen tot je murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft, niet goed wetende wat je net hebt meegemaakt. Dat is de grote sterkte van een band als John Ghost. Eén voor één topmuzikanten in hun vak samenbrengen, en die gewoon lekker hun ding laten doen op en naast het podium. Als een kind in een speelgoedwinkel, zo staan de heren te soleren, zich amuserend met een klankentapijt uitspreiden en daarbij elkaar perfect aanvullen zonder die kinderlijke spontaniteit uit het oog te verliezen. Waardoor een magie ontstaat, die we zelden tegen komen in de jazz en improvisaties.
Conclusie: John Ghost bevestigt gewoon wat we over hen al wisten, dat ze wat de nieuwe generatie jazz en aanverwante stijlen tot de absolute top behoren. Dat stelden we eerder vast in Eeklo, N9, dat wordt in Concertzaal De Casino weer eens in de verf gezet.
De warme gloed die over ons heen viel, deed ons de koude nacht bij het terugkeren naar huis dan ook prompt vergeten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het Londense duo van Jadu Heart zakte voor het eerst af naar België om er hun psychedelische pop debuutplaat ‘Melt Away’ voor te stellen. Hoewel ze een mengelmoes van zoveel verschillende genres brengen, was het live toch een samenhangend dansbaar geheel.
Becky and The Birds, het prille selfmade project van de Zweedse Thea Gustafsson, moest het publiek in de AB Club opwarmen. Gewaad in een soort huwelijkssluier (of was het een lampenkap?) met dito kleed, probeerde ze haar obscure met soul en electro doorspekte r&b aan de man en vrouw te brengen.
Hoewel ze met haar eerste EP een duidelijk statement maakte tegen de muziekindustrie en ook zichzelf uitdrukt hoe ze met een depressie worstelt, kwam dit live helemaal niet tot zijn recht. Het geheel kwam net iets te geheimzinnig over om het echt te snappen. Dat ze wat te bieden had, was wel duidelijk door haar vernufte elektronische toetsen met samples en haar sterke zangskill. Toch doorbreekte ze af en toe de mystiek en bedankte ze het publiek uitvoerig waardoor we toch sympathie kunnen opbrengen.
Ook gewaad in enige mystiek was Jadu Heart, maar op die geheimzinnigheid waren we wel op voorbereid. Alex Headford en Diva Jeffery hebben namelijk een eigen universum gecreëerd - à la Empire of the Sun of zelfs nog Daft Punk - waar gemaskerde alter ego’s Faro en Dina bezweringen ondergaan en als personages evolueren. Live waren de maskers op lichtzuilen aangebracht, waardoor de performance meer direct en persoonlijk was en waar je eigen verbeelding ook deel uitmaakte van Jadu Heart’s wereld.
Qua muziekgenres namen ze ook een avontuurlijke tocht van jewelste. Na EP’s ‘Wanderflower’ en ‘Ezra’s Garden’ waar ze niet enkel hun stijl maar ook hun personages vormgeven, zijn ze vorige zomer met debuutplaat ‘Melt Away’ op de proppen gekomen. Allereerst hebben ze veel weg van trip-hop/chillwave als Bonobo of Tycho. In bijvoorbeeld live opener “The Cure” was de exotische ritme stevig ondersteund door zweverige lyrics en beukende samples en beats die je niet onberoerd lieten. Naadloos daarop aansluitend was “Ocra”, waar ze verder gingen naar glitch met toetsen van trap, soul en r&b. Net die genres kwamen ook uitdrukkelijk naar voren in “U Never Call Me”, waaraan Mura Masa meeschreef en ook zijn accenten duidelijk aanwezig zijn. Dit sterke nummer was trouwens een eerste hoogtepunt halfweg de set.
Ze gingen weinig genres en risico’s uit de weg, want niet alleen brachten ze nieuwe nummers zoals “Metal Violets” , maar ze speelden ook veel nummers van vóór hun debuutplaat. “Galaxy Surfing” klinkt live zo smooth alsof dat broodje nog maar net gebakken was. Als de muzikale mengelmoes nog niet genoeg was dan was daar “Purity” ofwel The XX met enkele versnellingen hoger. Of nog “Dead, Again” dat veel mee had van shoegaze à la Ride of DIIV. Eerste bisnummer “Another Life” geleek dan sterk op Tame Impala’s “Let It Happen”.
Ondanks de veel vaatjes waar ze uit tappen, klinkt Jadu Heart toch zeer verfrissend en origineel. De uitgebalanceerde zanglijnen van Alex’s ruwe en Diva’s honingzoete stemmen en het gewillig dansbare publiek, waar Alex tot tweemaal toe ook deel van uitmaakte, zorgden voor een geslaagd totaalplaatje.
Setlist: Intro, The Cure, Ocra, Meeting Faro, Metal Violets, U Never Call, Galaxy Surfing, Purity, Druns, The Love, Whitefang, Dead Again, Another Life, I’m a Kid
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op negentienjarige leeftijd doet Arlo Parks momenteel iets wat maar weinig leeftijdsgenoten voor elkaar krijgen. De Londense heeft er al een mooi jaar opzitten, want in januari zat ze in de shortlist van de toonaangevende BBC's Sound Of 2020-lijst. Niet slecht voor een artiest die nog maar twee EPs uitgebracht heeft en nog geen enkele headlineshow gegeven had op dat moment. Ondertussen is dat laatste verleden tijd, want Parks is momenteel bezig aan haar eerste tour, waarmee ze dus ook halt hield in een uitverkochte Witloof Bar.
Geloof het of niet, maar Arlo speelde nog maar tweede headlineshow ooit. Gelukkig stond ze er niet alleen voor, want een driekoppige band vervoegde haar op het knusse podium in de kelder van de Botanique. Door een geluidsprobleem begon de show twintig minuten later en moest de band onder geroezemoes beginnen aan de intro, die naadloos overging in "Paperbacks". Van zodra Arlo Parks op podium stond, werd het stil in de zaal en werd er roerloos geluisterd naar het opkomend talent. Backing vocals had ze niet en zo viel al snel op dat er gretig met effecten werd gespeeld om de vocals wat aan te dikken. Geheel overbodig als je het ons vraagt, want Arlo's stem zou ook zonder prima overeind blijven.
Parks haalt haar invloeden uit verhalen uit haar leven en dat van haar vrienden. Zo is het onuitgebrachte "Black Dog" een nummer dat ze schreef ter nagedachtenis van een overleden vriendin. Uiteraard bracht dit de nodige emotionaliteit met zich mee en bleven we niet onberoerd. Eerder in de set liet ze dan vallen dat ze voor "Punk Rock Eyes", een ander nummer dat nog moet verschijnen, geïnspireerd werd door Janis Joplin en The Sex Pistols. Jammer genoeg overheerste de backing track er net iets te veel en kwam het zo niet helemaal uit de verf. Spijtig, want we zien veel in de track en vermoeden dat we helemaal in de ban zullen zijn van de studioversie.
De geluidsproblemen die de show al met vertraging van start lieten gaan, gooiden in het midden van de set nog eens roet in het eten. "Romantic Garbage" liep al snel mis, waardoor Parks besloot het nummer stil te leggen en een voor en over Brussel geschreven gedicht voor te lezen, terwijl de problemen werden verholpen. Het gedicht maakte nog maar eens duidelijk hoe mooi ze met woorden kan spelen en werd dan ook op groot applaus onthaald. Eenmaal de technische problemen van de baan waren, hervatte Arlo "Romantic Garbage" nog eens. Ondanks dat de instrumenten iets te veel de bovenhand namen, was dit een zeer goede live-uitvoering.
“It's 3am and I'm craving waffles - just one or two crystals of sugar, of peace. We're burning through Brussels and my eyelids drop easy - nothing is ugly, my world is a gorgeously soft sea foam green, stomach stuffed with chicken gyoza from Kokuban, thinking of the dreams that came true when I blinked, of Rene Magritte and the Jacques Brel my grandmother used to cook to: I'm wondering if anyone really can be in love with the way words settle like, too much chocolate, under the tongue of a kid like me. I woke up feeling like an alien, legs sore, eyes full. Now the muscles in my back slip loose and I feel my heart shift to hints of lavender and longing and moules frites. Someone laughs out of the window. The day feels wide open - like there are things yet to happen, split second before a kiss, page fresh and white - I don't feel like that often so I find myself grinning until my teeth sting. Thank you Brussels - for making me remember the things to come - for the coffee and the rain and the plants.”
Dat dit de tweede show van de tour was, merkte je bij Arlo en haar band hier en daar nog aan wat kleine timingfouten en de zoekende blikken naar elkaar, maar toch voelde je ook dat er een organische dynamiek voor je tot stand gekomen was, waarbij ieder zijn ruimte kreeg om eens zot te doen. "Eugene" en "Super Sad Generation" eindigden in interessante orgelpunten, waarbij je het gevoel had dat je getuige was van een geslaagde jamsessie. Dankzij de band kreeg elk nummer ook wat meer body en zo vielen de riffjes in "george" of de reggae-invloeden van "Cola" live des te meer op.
Er zaten wat schoonheidsfoutjes in Arlo Parks' tweede Belgische show, maar eens die van de baan zijn, zien we haar als een van de muzikale boegbeelden van generatie Z. Vooral in nummers als "Angel's Song", dat ze akoestisch bracht, kwam haar hele potentieel naar voor en zagen we een hedendaagse popartieste aan het werk die haar ziel in haar muziek giet. Arlo Parks was op momenten nog zoekende, en op andere momenten genoot ze met volle overgave van de show. Volgende zomer staat ze wellicht op een Belgisch en ze vertelde ons dat haar debuutalbum tegen het einde van het jaar verwacht kan worden. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd!
Setlist: Intro - Paperbacks - Cola - George - Punk Rock Eyes (onuitgebracht) - Poem - Romantic Garbage - Black Dog (onuitgebracht) - Angel’s Song - Eugene - Second Guessing - Super Sad Generation - Sophie
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Ondertussen is het al sedert 2011 geleden dat ik nog eens de eer kreeg om Dallas Green (zanger/singer-songwriter) aan het werk te zien met zijn camaraderie: City and Colour. Ik herinner mij deze avond nog levendig in de Trix (Antwerpen). Ik was toen al een hele poos fan van zijn punk-/hardcoreband Alexisonfire en wist niet wat te verwachten. Van zodra hij toen het podium opkwam, blies hij mij omver met zijn loepzuivere stem en uiterst unieke charisma. Ik zie zo nog die ene gouden spot op hem branden, toen hij compleet solo “Coming Home” bracht. Je leest het juist… Mijn verwachtingen voor vanavond waren echt hoog gespannen.
Eerst was het de beurt aan de Britse jongedame, Bess Hildick-Smith, om ons op te warmen met haar solo-project Bess Atwell***1/2. Haar stijl kenmerkt zich door een combinatie van folk met rustige pop die doet mij ook wel doet denken aan Agnes Obel en Sharon van Etten. Ze speelde warme songs, ondersteund door haar akoestisch gitaarspel en een tweede gitarist. Haar stem heeft een breekbaar timbre, maar klinkt toch ook vol op datzelfde moment. Hierdoor boeide ze mij spontaan en ik was al vrij snel ‘mee’ in haar muziek. Ook het grotere publiek luisterde aandachtig, stil en gaf de indruk al te genieten. Haar eerste EP ‘Chemicals’ dateert al van 2011, ze heeft al een full op haar palmares onder de naam ‘Bessie’ en onlangs bracht ze de nieuwe EP ‘Big Blue’ uit. Bessie wordt ondertussen alom geprezen en kreeg zeer positieve recensies door The Guardian en The Independent. Het is misschien nog maar een jonge vrouw, maar op talent staat duidelijk geen leeftijd. We hebben nog lang niet alles gehoord van haar en volgens mij staat ze binnenkort ook zelf op de planken als headliner in de Stadsschouwburg van Gent!
Na het fantastisch mooie voorprogramma dimden alle lichten. De zaal is volledig donker. Iets later werd het podium bescheiden belicht en kwam Dallas Green het podium op. Hij kreeg een akoestische gitaar van z’n roadie en begon te zingen:
“I’d rather walk alone
Than stand in a row
I’d line up everything I Own
Decide what should stay and should go.”
De eerste zinnen van zijn nieuwe song “Living in the Lightning” kwamen bij mij meteen emotioneel binnen en ik werd opgeslokt IN zijn manier van spelen, het fragiele timbre van zijn stem, de oprechtheid waarmee hij zijn muziek zingt, brengt,… en de levenservaring die hij uitstraalt.
Jammer genoeg moet ik notie maken van het feit dat deze tour geen klassieke promotietour van zijn laatste plaat ‘A Pill for Loneliness’ werd. Één week voor het verschijnen van deze plaat, overleed echter Dallas’ zijn kameraad Karl ‘Horse’ Bareham. Karl was langdurig producer, engineer en vooral ‘all-round’ beste vriend van City and Colour (Bron: thestar.com). Dit maakte het echter voor Dallas onmogelijk om een grootse tour met veel triomfantie te spelen. Na grondig overleg met zijn bandleden, besliste hij om een intieme tour te doen, samen met zijn goede vriend en multi-instrumentalist Matt Kelly. Dit gegeven wetende, maakte het geheel voor mij net nog die grote tikkel intenser.
De eerste songs speelde Dallas volledig solo. En meteen bewees hij voor mij dat hij nog een uitmuntend muzikant is, om niet te zeggen minstens even goed als toen in 2011. Vanaf het nummer “Against the Grain” kwam Matt Kelly er dan ook bij. Ik hoopte vooral op een subtiele begeleiding, en dit deed Matt ook. Muzikaal zat alles perfect en beide muzikanten waren perfect op elkaar ingespeeld. Zowel veel oudere -soms nooit eerder gespeelde songs-, als nieuwe songs werden gebracht als intieme versie. Alle stukken van de puzzel vielen perfect in elkaar, het werd een optreden waar ik met open mond naar keek en mij alle besef van tijd en zorgen deden vergeten.
De absolute hoogtepunten waren voor mij de songs “What Makes A Man?”, “We Found Each Other in the Dark” en “Day Old Hate”. Dit laatste nummer kan je hier live opnieuw bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=1RnqXYQK_fU
Zo verliep de avond op briljante wijze, en eindigde die veel te snel.
Dallas Green is één van de beste, meest charismatische muzikanten die ik ken en ik ben gelukkig dat ik deel kon uitmaken van dit unieke concert in intiemere setting.
Kortom, City and Colour was Briljant … Uitermate b-r-i-l-j-a-n-t!
Setlist: Living in Lightning - Northern Wind - Against the Grain - What Makes A Man? - Difficult Love - Waiting… - We Found Each Other in the Dark - Body in a Box - Friends - Young Lovers - The Girl - Day Old Hate - Hello, I’m In Delaware - Coming Home - Blood - Sleeping Sickness - Lay Me Down
Organisatie: Democrazy, Gent
Bruno Vansina is een artiest die van vele markten thuis is. Het meest bekend is hij door zijn werk in de blazerssectie van Flat Earth Society. Afgelopen jaren organiseerde hij bovendien bijzonder tot de verbeelding sprekende projecten. Zoals het 16-koppige Vansina Orchestra 'Maité Het Meisje En De Vogel' en Orchestra Exotica. Nu is er het Bruno Vansina Quintet met een straffe line-up. We citeren: "Benjamin Sauzereau is één van de meest originele gitaristen van het moment. Ook de sterke jonge bassist Cyrille Obermüller (HAST) is in geen tijd uitgegroeid tot een vaste waarde in het Belgische jazzlandschap. Percussionist Falk Schrauwen (Echoes of Zoo), nog zo’n aanstormend talent en een wereldmuziek-expert, zorgt voor extra ritme en kleur, en met de alomtegenwoordige Teun Verbruggen als ritmische motor van het kwintet kan deze samenwerking alleen maar leiden tot een bruisende creatieve weelde". Met '12/12' brengt dit gezelschap een zeer visuele plaat uit, die de fantasie van de aanhoorder prikkelt.
We citeren verder: 'In 2018 trok de band een heel jaar op muzikaal avontuur. Elke maand namen de muzikanten hun instrumenten mee naar een bijzondere plek: een schaatsbaan, autosnelweg, velodroom of kermis. De uitdaging: musiceren en reageren op de muziek die een plek van nature maakt. De band speelde op die plekken onaangekondigd en zonder publiek. De mensen die erbij aanwezig waren hoorden bij de plekken of kwamen er toevallig langs. De camera registreerde de muziek, de geluiden, de gebeurtenissen. Elke maand leverde een kortfilm op, met als optelsom een muzikaal beeldverhaal in twaalf hoofdstukken."
Tot daar de verklaring van de titel van de schijf. Elke song ademt iets heel naturel uit, alsof de heren ter plaatste iets nieuws uit hun mouw schudden, geïnspireerd door de omgeving waar ze zich bevinden. De beelden moet je er zelf maar bij bedenken, maar bij titels als “Scooters”, “Boat”, “Wassalon” en “Bowling” kun je , mits een beetje je fantasie te laten werken, je daar al iets bij voorstellen, door op een lekker aanstekelijke wijze te improviseren en op avontuur te trekken door de jazz . In deze muzikale landschappen spreiden de topmuzikanten niet alleen hun intense virtuositeit tentoon, bovendien word je inderdaad meegezogen naar een bonte, kleurrijke wereld die de band je aanbiedt.
Ondanks dat de songs ons op deze plaat wel degelijk raken in ons jazz-hart, krijgen we echter het gevoel dat ze nog beter tot hun recht gaan komen, eens op het podium gebracht. De visuele elementen worden geprikkeld, want naast het strelen van de oorschelpen op een intieme en gevarieerde wijze, wil het oog ook wat. De fantasie wordt echter wel degelijk verder geprikkeld bij songs omgeven door walmen van intense stilte die je niet in slaap wiegen maar vol bewondering een goed gevoel van binnen geven.
Ga om bovenstaande reden deze band dus zeker live zien. Want eens op dat podium komt uw fantasie letterlijk tot leven dankzij de impact die de band nu al op ons heeft dankzij deze sprankelende, avontuurlijke jazzplaat waar geen geluidsmuren worden afgebroken, maar harten zeker diep worden geraakt.
Blues/Jazz
12/12
Bruno Vansina Quintet
RAT Records/Jazzlab
In de categorie 'onderschatte deathmetalbands' kun je wat ons betreft Fractured Insanity zeker en vast onderbrengen. Deze Belgische band wist ons zowel op als naast het podium al meermaals murw te slaan met een brutale soort deathmetal waarbij je een spiegel wordt voorgehouden en je compleet van de kaart achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. De muzikanten van deze band zijn één voor één sympathieke mensen; eens ze hun instrumenten omgorden en vocalen door de ether sturen , worden echter demonische wezens op de aarde los gelaten. Dat was al zo bij de vorige plaat 'Man Made Hell' (2016) dat is wat Fractured Insanity nu ruimschoots tien jaar doet, sinds hun ontstaan in 2004. Het was een tijdje wachten maar nu is er eindelijk een kersverse deathmetalparel uit , die ons vanaf de eerste song met beide voeten op de grond doet terecht komen. Brutaal en zonder mededogen met de mensheid.
“Crusade Of The Offended” opent een doos van Pandora waaruit je niet kunt ontsnappen. De band verstaat de kunst op een ingetogen maar dreigende wijze , je tot waanzin te drijven, om daarna in een razend snel tempo uiteindelijk je zodanig door elkaar te schudden dat je staat te beven met het angstzweet op de lippen. Een gewaarwording die ons bij elke deathmetalplaat over de streep trekt.
Fractured Insanity doet dit op een zodanig hoog niveau, nee er valt nergens een speld tussen te krijgen, dat koude rillingen letterlijk over onze rug lopen als de samensmelting van dreigende riffs en verschroeiende drumsalvo's , die uitmonden in een vocale inbreng die de haren op je armen doet rechtkomen. Jawel, van angst. Pure angst voor het onbekende. Ook bij “Baphomet Bringer Of A Free Mind”, “Hell Of No Man’s Land” (met Memoriam- en ex-Bolt Thrower-frontman Karl Willets als gastzanger, blijven de heren lekker op hetzelfde gevarieerde elan doorgaan. Want gevarieerd is deze schijf zeker en vast. Elk aspect van duisternis en kwaad wordt door je strot geramd op een bijzonder luidruchtige wijze. Het lijkt wel alsof de heren elke frustratie, woede en pijn uit hun instrument en strot jagen. Luister maar naar “Massive Human Failure” en voel die woede opborrelen, tot een kruitvat dat op ontploffen staat. Op dat elan blijft de band gewoon doorgaan tot de ultieme doodsteek in de vorm van “Rise All Above”.
Fractured Instanity doet anno 2020 niet aan zieltjes redden, eerder zal elk mens branden in de Hel als het van hen afhangt. Het album is min of meer een conceptalbum over het op alle fronten falen van de mensheid , en dat wordt op een bijzonder verschroeiende wijze over de hele lijn in de verf gezet. Fractured Insanity haalt alles uit de kast om de aanhoorder het hierbij zo oncomfortabel mogelijk te maken. Geen enkele keer zie je een straaltje licht op het einde van de donkere tunnel.
Deze bijzonder donkere schijf laat een beeld zien en horen van een wereld in verval. Hoe de toekomst eruit ziet is een groot vraagteken. Fractured Insanity biedt ook geen oplossing daarvoor, maar ramt wel een mening door de strot, waaruit de luisteraar hopelijk iets leert. Want het is nooit te laat om te veranderen.
Kortom 'Massive Human Failure' is een zeer persoonlijke plaat waar elk van de leden van deze band zijn ziel blootlegt en je confronteert met elk zijn grootste angst en woede. En net dat laatste, omdat de band eerlijk en oprecht hun verhaal vertelt op deze bijzonder verschroeiende wijze, trekt ons nog het meest over de death metal streep. Een plaat die ook jou hopelijk met de neus op de feiten drukt!
Nederlands 
Français 
