The Black Angels – De AB baadt in een psychedelisch spectrum van licht en noise
A Place To Bury Strangers + The Black Angels
Ancienne Belgique
Brussel
2017-09-19
Sam De Rijcke

Met een band als A Place To Bury Strangers als support act kunnen we maar beter op tijd komen. We stellen vast dat de heerlijke chaos, fuzz, distortion en feedback ongeschonden zijn gebleven. Dit is lawaai van het betere soort, ouwe Jesus and Mary Chain die met prille Sonic Youth in duel gaat onder een regen van fel stroboscoop licht. Oliver Ackerman is een frontman die zijn gitaar niet echt bespeelt, maar eerder geselt, molesteert en vaak ook genadeloos tegen de grond kwakt. Naar het schijnt zit hij na elk concert uren te lijmen, te herstellen en te monteren om zijn gitaren terug enigszins speelklaar te krijgen. We kunnen het best geloven, die dingen zien er inderdaad zwaar toegetakeld en terug opgelapt uit. Een beetje zoals derdehands auto’s op het Afrikaanse continent, de vehikels hangen nauwelijks nog aan elkaar maar ze rijden nog.
Dit is het soort noise rock waar wij altijd een zwak zullen voor blijven hebben. Onze drang naar nieuw werk van deze vernielzuchtige band is na deze wervelende set weer met enkele graden aangewakkerd.

Op hun vijfde plaat ‘Death Song’ zijn The Black Angels trouw gebleven aan hun gekende geluid. Er zijn geen abrupte wijzigingen of stijlveranderingen te merken maar het is alweer een intrigerend werkstukje geworden dat dweept met sixties psychedelica, VU, The Doors, BRMC en bezwerende indie rock.
Dat weerspiegelt zich ook op het podium. Wij worden niet echt meer omver geblazen maar worden wel aangenaam onthaald met een portie kwieke psychedelische rock die als welgekomen alternatief kan dienen voor al die steriele elektronica die dezer dagen tot vervelens toe op ons af komt.
The Black Angels accentueren hun meeslepende psychedelische rock nog wat meer via een podiumscherm met projecties waarop allerlei soorten hallucinogenen vat hebben gehad.
De sound is herkenbaar, met sixties gitaren en begeesterende vocals die verweven zitten in zinderende indie-rock. The Black Angels zijn er ondertussen sterk in bedreven en kunnen bovendien terugvallen op een al flink aangedikt repertoire waaruit ze vanavond een vrij indrukwekkende best of kunnen distilleren.
Natuurlijk wordt het nieuwe album hier uitvoerig voorgesteld, en we moeten eerlijk zeggen dat enkele songs daarvan een beetje te licht uitvallen, zeker wanneer men die opstelt tussen gloeiende kanjers als “The Sniper At The Gates Of Heaven”, “Black Grease” , “Entrance Song” of “You On The Run”.
Maar anderzijds zijn er dan weer bedrijvige nieuwkomers als “Currency”, “I’d Kill For Her” en “Commanche Moon”, instant klassiekers die zich langdurig kunnen vastankeren in de setlist van deze retro-indie-rockers. Dat geldt zeker ook voor de prachtig zwevende ballad “Life Song”, een plakker die een verstilde en enig mooie afsluiter is van de reguliere set.
In de bisronde komt natuurlijk een bloedstollend “Young Men Dead” de show stelen, een kanonskogel die op vandaag nog steeds het ultieme visitekaartje is van The Black Angels.

Geen wow! gevoel misschien dit keer, doch wederom een sterke set van een band die een unieke eigen sound heeft ontwikkeld en die live steeds krachtig weet neer te poten.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

U moet weten dat deze schijf is terechtgekomen bij een doorwinterde Hendrix fan. En Hendrix fans krijgen altijd een beetje argwaan wanneer een resem covers op hen af komt, want nobody plays Hendrix better than Hendrix. Oneindig veel bands hebben de songs van het gitaargenie gecoverd, maar de magie van het origineel werd nooit geëvenaard.
Bij het gezelschap Machine Mass lijkt echter de term ‘interpretaties’ beter gekozen, en dat is meteen het goede nieuws. Dit zijn allemaal volledig instrumentale versies van onsterfelijke songs waarin Hendrix een fusion jazz vestje krijgt aangemeten, en dit van een bende rasmuzikanten die hun virtuositeit per lopende meter tentoon spreiden zonder daarbij de groove uit het oog te verliezen. De gitaar is natuurlijk één van de hoofdrolspelers, het zou er nog aan mankeren. Die klinkt iets minder rauw maar net als bij de meester zijn de snaren constant op zoek naar avontuur. Machine Mass voegt er nog een extra kleurenpalet aan toe, er wordt uitvoerig aandacht besteed aan een omlijsting van glooiende keyboards, heerlijk roffelende drums en sexy basritmes. Dit is immers een fusion-jazzband, de klasse en virtuositeit gaan perfect samen met tonnen speelplezier en spontaniteit.
Het respect voor Zijne Gitaarhoogheid is alom tegenwoordig en er wordt uitvoerig gejamd, geëxperimenteerd en op ontdekkingstocht gegaan in diens avontuurlijke songs. Opener “Third Stone From The Sun” is een heerlijke lange opener waarin Machine Mass met de geest van Hendrix het heelal in trekt. “Little Wing” is voorzien van een zwevende intro die de song de eerste twee minuten quasi onherkenbaar maakt, maar wel uiterst boeiend. Ook “Voodoo Chile” wordt op een interessante manier binnenstebuiten gekeerd, de anders zo herkenbare intro heeft hier een soort beatbox injectie gekregen. Gedurfd, zeer zeker, maar het werkt, en hetgeen er na komt is een heerlijke jam die de spirit van Hendrix alle eer aan doet. Ook “You Got Me Floatin’” begeeft zich richting space langsheen een boeiende jamweg.
Het siert de uitmuntende muzikanten van Machine Mass dat zij niet gepoogd hebben om Hendrix klakkeloos te imiteren. Zij hebben daarentegen een reeks briljante songs van Jimi ter hand genomen en zijn daarmee op een hoogst creatieve manier aan de slag gegaan zonder ook maar één seconde het genie van de grootmeester onrecht aan te doen.

En hop, daar zijn ze alweer, de geschifte kerels van King Gizzard & The Lizard Wizard, het ziet er naar uit dat ze zich zullen houden aan hun belofte om dit jaar maar liefst vijf platen uit te brengen.
Na de Oosterse uitstapjes van ‘Flying Microtonal Banana’ en de heavy gitaren van ‘Murder Of The Universe’ is dit al de derde release dit jaar. De opgefokte en extatische psych-rock van die twee voorgangers is even naar de kelder verwezen. Deze keer mag er lekker achterover geleund worden in een vintage relaxzetel uit de late sixties of vroege seventies. Filmische soundscapes, jazzy geluiden, lome funky baslijntjes, een fladderend orgeltje, tintelende gitaartjes en wederom een flinke portie gekte maken hier het mooie weer. ‘Sketches Of Brunswick East’ klinkt als een soundtrack van een vintage movie waarin VW busjes en minirokjes met fleurige bloemmotiefjes weelderig floreren. En overal sijpelt die herkenbare in psychedelica gedrenkte stijl door, dit is immers een band die als een gedrogeerde kameleon zichzelf steeds een ander kostuumpje kan aanmeten en daarbij steeds herkenbaar blijft klinken.
Ook deze keer is dit eigenlijk een soort van conceptplaat die als één lange trip over 13 bedrijven is uitgespreid. Alles vloeit vlotjes in elkaar en het geheel wordt, hoewel het deze keer doorheen luilekkerland fladdert, steeds spannend en avontuurlijk gehouden. King Gizzard & The Lizard Wizard presenteert zich op dit album als een stelletje neo-hippies die zich rot amuseren met al die fraaie hooks en grooves uit de late sixties en vroege seventies.
De plaat doet ons zowel qua artwork als qua sound ook wat denken aan ‘The Grand Wazoo’, één van onze favoriete Zappa platen. Iets luchtiger dat wel, maar met een gelijkaardige geschifte genialiteit en een fijne zin voor humor. Ook de grootstadsluiheid en de Hawaii-hemdjes van Fun Lovin’ Criminals komen ons voor de geest.
Dit is tegelijkertijd relaxen en plezier maken, een mens wordt hier blij van, en zelfs een beetje high. Te consumeren met een kloeke zomerse cocktail.

Is Mike Scott te productief geweest of gewoon niet selectief genoeg ? Wij vrezen voor dat laatste. Scott heeft maar liefst 23 songs op dit nieuwe album gepleurd, goed voor meer dan ruim anderhalf uur zeer herkenbare Waterboys muziek. Het klinkt dus allemaal vertrouwd in de oren, Scott begeeft zich in zijn vertrouwde biotoop en lijkt niet de intentie te hebben om daar buiten te treden. Wij hebben het echter moeilijk om de pareltjes naar boven te halen uit dit overaanbod, als die er überhaupt al zouden tussen zitten. Dit is met name een album dat uit alle poriën de Waterboys sound ademt, maar die geen instant klassiekers voortbrengt zoals die weelderig voorkwamen op ‘This Is The Sea’ en ‘Fisherman’s Blues’.
Scott lijkt de meeste songs te hebben geschreven vanuit de automatische piloot-modus. Het klinkt allemaal wel best vermakelijk maar er is niets dat blijft hangen. Er is weinig diepgang, passie of vuur te bespeuren. Het lijkt een beetje alsof Scott zijn schaapjes op het droge heeft en niet echt meer moeite doet om ons te ontroeren.
De fans hoeven daarom nog niet ontgoocheld te zijn. Zij krijgen immers de Vintage Waterboys sound die ze mochten verwachten en ze mogen dus met gerust gemoed naar De Roma trekken op 16 november. We weten maar al te goed dat dit een band is die op een podium steeds beresterk voor de dag komt, en daar zal een ietwat minder album niets aan veranderen.
Wij vrezen echter wel dat de nieuwe songs live fel zullen afsteken tegen de talrijke onsterfelijke klassiekers.

Pop/Rock
EP Charlie Cello/Ferocious
Eigen Beheer
The Waltz
2017-08-17
Sam De Rijcke

Dubbel singletje van een nieuw Belgisch tegendraads bandje dat zich begeeft in het woelige water waarin ook groepjes als The Guru Guru en Hypochristmutreefuzz rondzwemmen. We maken kennis met twee songs met hyperkinetische trekjes,  een stel rake tempowisselingen en een portie gecontroleerde noise. Afremmen, zijwegje proberen en dan terug de hoofdweg op en nog eens flink optrekken. Zo gaat dat bij The Waltz.
Smaakt naar meer.

Jam-rock met songs van rond de 10 minuten en wortels die liggen in de blues en de langharige boogie en rock van de seventies, het lijkt niet meer van deze tijd. Het is nochtans het handelsmerk van het Amerikaanse Endless Boogie, een band die zijn naam niet gestolen heeft. Het gezelschap heeft voor zijn inspiratiebronnen gewoon de laatste 40 jaren genegeerd en keert terug naar bands als Canned Heat, Flaming Groovies, Edgar Broughton Band, Pink Fairies en The Rolling Stones uit de tijd dat die nog volop aan de LSD zaten.
Endless Boogie doet dit nu al 10 jaar en vier platen lang, en ‘Vibe Killer’ is alweer een ferme pot groovy seventies rock. Dit langharig tuig kan als geen ander de gitaren inpluggen en dan eindeloos verder jammen op één riff en een paar akkoorden, steeds op zoek naar de goeie groove, en die weten ze verdomme altijd te vinden. Frontman Paul Major heeft de grom van Captain Beefheart in zijn stem en de spirit van Keith Richards in zijn gitaar. De riffs zijn dirty as hell, de solo’s trekken vaak een eind door en klinken altijd lekker freaky en smerig. Met songs als “High Drag, Hard Doin’” en “Vibe Killer” willen wij gerust heel de nacht over de highway scheuren. In het heerlijke “Back In ‘74” gaat Major, met een vettige riff op de achtergrond, mijmeren over toen hij Kiss zag op het Kite festival. Niet dat wij Kiss fan zijn, maar verdomme, we wouden dat we er bij waren. De song doet ons een beetje denken aan het onvolprezen ‘Southern Rock Opera’ van Drive By Truckers waarin Patterson Hood zijn bewondering voor in zijn geval Lynyrd Skynyrd niet kon wegsteken.
Het jam-gehalte wordt naar het einde toe nog wat breder uitgesmeerd. “Trash Dog” is zo vuil en vunzig als zijn naam doet vermoeden en “Warp, Weft And Pile” is een uitwaaier die goed zou gedijen in de woestijn tussen de Touareg bands als Tinariwen en Tamikrest.
Als u zich wil laten meedrijven met de vibe van deze New Yorkse retro-rockers, dan begeeft u zich best naar Het Bos in Antwerpen op 15/09 of naar Café De Zwerver in Leffinge op 16/09. We zien u daar wel.

Een plaat om in één ruk te beluisteren. Gaat u er dus even voor zitten. Of neen, toch niet, gaan zitten bij King Gizzard & The Lizard Wizard is geen goed idee, daarvoor is de sound te prikkelend, te opwindend en vooral te krankzinnig.
Wij hebben ons dit plaatje aangeschaft in De Kreun, omdat wij euforisch en helemaal overdonderd waren van dat knotsgekke concertje. We voelen die opwinding meteen terug opwellen van zodra we dit ding hier opzetten.
Is dit een conceptplaat ? Misschien wel, maar dan wel eentje met een hoek af. Het is eigenlijk één kierewiet verhaal over bizarre monsters, buitenaardse wezens en weet ik veel wat nog allemaal. Een rollercoaster van een album met een voice-over die de geflipte songs aan elkaar praat. Op en top King Gizzard, geschift, opvliegend en uitnodigend tot een uitbundig rock’n’roll feestje. Er zit wederom een enorme vaart achter, het heeft de beroering van Thee Oh Sees en de gekte van Flaming Lips. Het is een sneltrein die nooit stopt maar hoogstens eventjes afremt om dan terug op ramkoers af te stevenen op een nog nader te bepalen eindbestemming.
Met het over 9 bedrijven uitgesponnen “Altered Beast/Alter Me” heeft de band er sowieso een kraker bij die menig concertzaaltje op zijn kop zal zetten, een geschifte joyride waarin meermaals plagend het gaspedaal wordt ingehouden om dan telkenmale met volle kracht terug op te trekken. Verder weet King Gizzard een soort uit zijn voegen gebarsten hardrock neer poten op het explosieve “The Lord Of Lightning”, een lading buskruit waarin zowel Black Sabbath, Arctic Monkeys en zelfs Uriah Heep vervat zitten. Al even heavy zijn “Digital Black” en vooral “Vomit Coffin”, twee ontvlambare splinterbommetjes die terloops nog een streep psychedelische punk door een metal-badje sleuren.
Dit album is na het ook al fantastische ‘Flying Microtonal Banana’, waarin de band enkele fel gesmaakte Oosterse uitstapjes maakte, al de tweede release in 2017. Er zouden er dit jaar nog enkele zitten aan te komen. Graag, want ieder album krijgt telkenmale een eigen smoel aangemeten en wij hebben geenszins de indruk dat het teveel van het goede is. King Gizzard & The Lizard Wizard blijft immers steeds boeien met die gejaagde en verslavende sound. Wij zijn er helemaal gek van. Op naar de volgende.

Met een beetje goeie wil zou je de muziek van Heliocentrics kunnen catalogiseren onder jazz, maar dan wel jazz die in een UFO mag beluisterd worden. Muziek die zijn inspiratie eerder haalt bij de vreemde klanken van Sun Ra dan bij de traditionele jazz artiesten. Intergalactische soundscapes die worden opgeluisterd met zwevende violen, roffelende drums, Oosterse geluidstapijten, een verdwaalde sax, een psychedelische gitaar en dito keyboards. In de instrumentale song “The Silverback” dwarrelt er bovendien wat spannende elektronica rond die we ook terugvinden bij neo-jazz bands als Portico Quartet of Gogo Pinguin. Elders komt geregeld de ijle en begeesterende stem van Barbora Patkova een bezwerende toon geven aan de songs. De dame neigt soms naar Nina Simone die voor de gelegenheid Portishead mag aanvoeren, zo schittert ze onder meer in volle glorie op de sierlijke openingssong “Made Of The Sun”.
De titelsong is een mooie belichaming van al het moois dat op dit album te vinden is, het doet een beetje denken aan al dat fraais dat Melanie De Biasio op ‘Blackened Cities’ naar boven brengt. Bij Heliocentrics hangt er wel nog een dikker psychedelisch mistgordijn om alles heen, en dat werkt de mysterieuze atmosfeer nog meer in de hand.
De invloeden zitten netjes en eerder onopvallend verwerkt in dit plaatje, “Dawn Chorus” knipoogt naar het Herbie Hancock meesterwerkje ‘Headhunters’ en “The Wake” heeft wat psych-funk van George Clinton in de genen zitten. “Square Wave” en “The Uncertainty Principle” zijn dan weer bevreemdende filmische tracks die aanleunen bij hetgeen David Holmes doet. Nog een hoogtepuntje is “Oh Brother” dat lekker dobbert op een fijn wah-wah gitaartje en een funky baslijntje waarboven Patkova dan nog eens haar stijlvolle vocals drapeert.
‘A World Of Masks’ is een knap en luisterrijk neo-jazz album, heerlijk om in te verdwalen.

Goat - Gemaskerd bal in het Rivierenhof
Goat - Brutus – Briqueville
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-06
Sam De Rijcke

Mocht Stanley Kubrick het ooit in zijn hoofd halen om een vervolg te draaien op ‘Eyes Wide Shut’ en hij vraagt zich af waar die maskers en capes gebleven zijn, dan mag hij die bij Briqueville gaan zoeken. De groepsleden zijn er met die handel vandoor en hebben er hun handelsmerk van gemaakt om voortaan incignito en steeds gemaskerd door het leven te gaan. Of ze ook voor hun backstage capriolen ‘Eyes Wide Shut’ als inspiratiebron nemen, dat laten we in het midden, maar het zou daar in Antwerpen wel eens een orgie van jewelste kunnen worden met die zotskappen van Goat er bij.
Gezien de groepsleden die geheimzinnigheid rond hun identiteit hoog in het vaandel dragen zal Briqueville misschien wel gedoemd blijven tot de status van eeuwige cultband, maar met de duistere muziek die de band maakt lijkt het plaatje wel te kloppen. Sommigen gaan het zoeken in de omgeving van Amenra, en dat is nog zo gek niet. Briqueville heeft niet die intense oerkracht van Amenra of de brutaliteit van Steak Number Eight, maar je mag hen wel in het onverlichte straatje van de begeesterende Belgische post-metal gaan plaatsen. Hun songs zijn lange brokken post-metal die een ziel en hart hebben en steeds aanzwellen tot een indrukwekkende climax. “Akte VI” uit hun geweldige tweede album ‘II’ (yep, qua titels zijn ze zeer vindingrijk) is zo een wonderbaarlijke knaller waar wij vroeg op de avond al kippenvel van krijgen. Kortom, Briqueville maakt indruk.

Nog zo een talentvolle band is het Leuvense trio Brutus. We zagen hen eerder dit jaar in de Balzaal van de Gentse Vooruit en werden daar compleet omvergeblazen door zoveel heftig geweld. Frontvrouw en drumster Stefanie Mannaerts schreeuwt zich telkenmale de longen uit het tengere lijf en creëert daarmee tonnen statische elektriciteit. Het mag een klein wonder heten dat Mannaerts na al die optredens überhaupt nog een stem heeft.
Die intensiteit en elektriciteit hangt ook rond in de songs die loeiend hard en met een rotvaart het publiek worden in gekieperd. Met al die knallers uit dat driftige debuutalbum ‘Burst’ hebben ze inmiddels een stevige live reputatie opgebouwd die ze ook in het Rivierenhof volledig waarmaken. Brutus is hier trouwens de enige band die het zonder vermomming doet, maar tussen die sterke gemaskerde acts als Briqueville en Goat lijdt Brutus hoegenaamd geen …gezichtsverlies (met onze excuses voor deze flauwe woordspeling, ze zat klaar en moest er uit).

Mocht u het nog niet weten, het Zweedse Goat is uniek, wereldvreemd en ronduit geweldig. Steek Tinariwen, Black Sabbath, King Gizzard & The Lizard Wizard en Funkadelic in de blender, voeg er wat exotische pepers aan toe en je krijgt een buitengewone sound die op een podium boven zichzelf uitstijgt. Wat Goat live doet is ongeëvenaard. Het zijn de twee frontdames die met hun bezwerende vocals en sjamanistische danspasjes het volk danig weten op te hitsen, het gemaskerde zootje daarachter produceert een strakke en verslavende sound die bij momenten hard door de boxen scheurt en elders dan weer funky as hell klinkt. Geen enkele andere band weet op zo een prikkelende manier Afrikaanse ritmes, psychedelische freaksounds en stevige gitaren samen te brengen. Goat draait er zelfs de vingers niet voor om met blokfluiten uit te pakken in het onweerstaanbare “Djorolen/ Union Of Sun And Moon”. Een uitbundig bommetje als “Goatfuzz” is Black Sabbath midden in het oerwoud en “Goatman” is een wild huwelijk van tribal drums en snerende gitaren. Bij “Temple Rhythms” gaan we met zijn allen rond de kolkende kookpot van een bijna uitgestorven Afrikaanse stam dansen (we willen niet weten wat er in de pot zit maar we zijn volledig in trance).
Gans de act is een bont allegaartje van trance geluiden en ophitsende ritmes die rechtstreeks uit de Zweedse jungle komen (wij wisten niet dat ze die daar hadden maar vanavond werd het bewijs geleverd).
Goat trekt nog eens alle registers open om er uit te gaan, de lange afsluiter “Det Som Aldrig Forandras” mondt uit in een verslavende jam en is ronduit fenomenaal.
De volgende keer zijn we terug van de partij en we hopen van u hetzelfde.
Mee te brengen om Goat ten volle te kunnen beleven : dansgewillige heupen, een luchtgitaar en een knoert van een joint.

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne

Toen Thurston Moore in 2013 kwam opzetten met zijn nieuwe band Chelsea Light Moving en het gelijknamige voortreffelijke album, mochten we al spreken van een bijzonder aangenaam alternatief voor het hiaat dat het jammerlijk ter ziele gegane Sonic Youth had achtergelaten. Dit was niet zomaar een doekje tegen het bloeden, maar wel een bevlogen Thurston Moore die duidelijk een tweede jeugd beleefde.
Met het geweldige ‘The Best Day’ uit 2014 waren wij nog meer in onze nopjes en met de nieuwe ‘Rock n Roll Consciousness’ durven wij u zowaar melden dat wij Sonic Youth voor geen meter meer missen. Na de SY split hebben wij Thurston Moore trouwens al drie keer zien voluit gaan op het podium en de man klinkt scherper, vinniger en levendiger dan ooit. Op ‘Rock n Roll Consciousness’ is dat niet anders. Amper vijf songs, goed voor drie kwartier smullen. Vijf keer Thurston Moore in zijn meest creatieve en geïnspireerde bui, vijf excellente songs die op om het even welke SY plaat tot de uitschieters zouden hebben behoord, vijf klassiekers tout court.
Nog voor de effectieve release van het album had Thurston Moore al “Cease Fire” vooruitgestuurd, een briljante song met scherpe kantjes en typische noisy gitaren die lekker scheuren en tegelijkertijd heerlijk golven. Veelbelovend, absoluut, … en dan blijkt dat die wonderlijke song doodleuk is weggelaten op het album, grapje van Mijnheer Moore. Geen nood, ‘Rock n Roll Consciousness’ is gevuld met een handvol parels die stuk voor stuk de hoge verwachtingen na die formidabele teaser met glans inlossen.
Ook Lee Ranaldo mogen we best vergeten, want met James Sedwards vormt Moore een uitmuntende nieuwe gitaartandem. De geniale Sedwards slaagt er in om vrij cleane solo’s (naar SY normen toch) op een schitterende manier te laten versmelten met dat typische noise geluid dat Moore destijds heeft uitgevonden. Zo zorgt het duo voor een fenomenale gitaarsymbiose in de prachtige elf minuten durende opener “Exalted”. Ook het rustige “Smoke Of Dreams”, met zijn zes minuten de kortste track, is zo een heerlijk dromerige song die wordt opgeluisterd door de fijne gitaarklanken van Sedwards.
De noise gitaarsluizen mogen nog eens als vanouds open in een geweldig “Cusp” dat steeds heftiger tegen de muren aan scheurt. “Turn On” is meer dan tien minuten ongeëvenaarde gitaarmagie met enerzijds stevige uitspattingen en anderzijds tintelende gitaartjes die al eens naar Television neigen. Afsluiter “Aphrodite” is ook weer zo een vernuftig stuk vakbekwaamheid waar Moore zijn totale muzikale erfenis in kwijt kan. Het scheurt, het knarst, het snijdt en het zindert een eind weg om daarna terug in relax modus de brokken te lijmen.
Op ‘Rock n Roll Consciousness’ treffen we Thurston Moore aan op zijn allerbest. Deze plaat maakt duidelijk dat Thurston Moore meer dan alle anderen de bepalende factor was in de sound van Sonic Youth. Een legende die nu als een jonge gedreven snaak verder bouwt op een sound waar alleen hij het patent op mag hebben.