Ramsey, een auteur met liefde voor muziek en Mauro, een muzikant met een liefde voor literatuur. Hun carrière nam de afgelopen jaren een hoge vlucht …de één z’n stadsdichterschap, reisverhalen en novelles, de andere z’n leven als rockmuzikant bij dEUS en de eigen eigenwijze projecten. Beiden liepen al geruime tijd met plannen om ooit iets samen te doen; naast hun rijk gevulde carrière. Ze trekken nu samen op ‘Geletterde Mensen’ –tournee en zorgen voor hartverwarmende avonden tijdens de winterperiode.
Het geheel was allemaal leuk, verrassend en begeesterend; het eerste deel overweldigde met literaire gekte en muziek, het tweede deel klonk emotievol en kwetsbaar en was biografisch intiemer en toegankelijker …literaire en muzikale voorliefdes vonden elkaar dichter dan ooit, twee levens als schrijver en muzikant. Pawlowski trad voor het eerst als schrijver naar voor en Nasr als een volleerd klassieke Duitse zanger. Tegenstrijdige vonken die op z’n plaats vielen in een vuurtje. De ene speelde, liet avontuurlijke repetitieve freejazzsoundscapes horen en de andere acteerde en las voor …bezeten door literatuur verhaalden ze poëzie, dagdagelijkse ervaringen en de passie voor klassieke Oost-Europese componisten.
Wat beide spitsbroeders brachten, mocht gehoord en gezien worden. Een overtuigende outing van twee charismatische virtuozen, die elk op hun eigen vlak vurig en gepassioneerd culturele werelden deden versmelten.

Organisatie: CultuurCentrum Brugge

Het energieke, hyperkinetische septet Los Campesinos uit Wales hebben op anderhalf jaar tijd een EP ‘Sticking fingers into sockets’ en twee full cd’s uit ‘Hold on now, Youngster’ en ‘We are beautiful, we are doomed’ uit. Songs bij de vleet, een bruisende cocktail van fris, sprankelend materiaal en zwierige gitaarpop en folk. Ergens tussen het rauwe Pavement en de springerige dynamiek van Architecture In Helsinki, Polyphonic Spree, I’m from Barcelona en Broken Social Scene. Aanstekelijk broeierig kernachtig to-the-point materiaal en oorstrelende ‘feel good music’. Ondanks dat de songs goed in elkaar zitten en soms wat subtieler klinken, sluipt de voorspelbaarheid om de hoek, waarbij we hopen dat ze plots niet in een gat van ideeënarmoede komen te vallen! Totnutoe staan ze nog steeds overeind door hun enthousiasme, onbezonnen- en speelsheid, waardoor dit er terug eentje is om te koesteren.

Songschrijver Zweegers is toe pas toe aan de derde plaat nadat hij in ’96 de Rock Rally won; in 2000 verscheen het titelloze debuut en in 2004 ‘Another Lonely Soul’. Hij nam terug de tijd, maar er was het euvel met de platenmaatschappij en zelf kampte hij met gezondheidsproblemen (hij was maanden out door een verbrijzelde hiel na een val van het podium). Na enkele soloperformances is hij back again met een evenwichtige plaat ‘Almost Bangor’.
Hij slaagt er opnieuw in menig vrouwenhartje sneller te doen slaan met z’n weemoedige songs, gedragen door z’n lichthese melancholische stem. Puur oprechte ,sobere singer/songwriterpop, die sfeervol, dromerig, lieflijk en innemend klinkt. De pianopop van de tweede cd is nu breder in de poprock door een forsere verbeten gitaar, bas en percussie. Naast de singles “Mars need woman” en “Because” valt er wat moois te ontdekken als het rockende “Weller weakness”, “Tunnelvision” en “Wings on me” als de ballads “Making waves”, “Subdance”, “All day long” en de titelsong.

Een jonge, lief ogende, mooie Australische deerne van 17 jaar heeft een volwassen indringende, doorleefde en emotievolle stem en verovert de wereld met haar aanstekelijke debuutsingle “Sweet about me”. Ze had het productieteam van o.a. The Sugababes en Girls Aloud achter zich. En zijzelf stond als co-componiste in voor de dertien songs op ‘Lessons to be learned’.
Joss Stone, Amy Winehouse, Duffy, Anasthasia en Cyndi Lauper waren invloedrijk op haar sfeervolle groovy pop en ballads. Een handvol nummers naast haar “Sweet about me” zijn hitpotentieel: “Save the lies”, “Sanctuary”, “Einstein”, “Got no place to go” en “Awkward game”. En ze trakteert ons op haar overtuigend beloftevol debuut met een eigenwijs gebrachte cover “Echo beach” van Martha & The Muffins.

Het intens wegende clubconcertseizoen konden we  afsluiten in het aparte, intieme kader van de underground van de Witloof Bar. In deze ‘kelder’ van de Bota werden we anderhalf uur overstelpt van de bleeps en beats van de indie elektronica van het uit Brooklyn, NY afkomstige duo High Places (Mary Pearson/Rob Barber), die we al eens aan het werk zagen als support van Deerhunter in de Buda te Kortrijk, juni laatstleden. Het duo had onophoudelijk zeven maand ‘getourd’ om hun debuut op de wereld los te laten, en kon na deze set uiteindelijk naar huis.

Ondanks de wat zoekende afstemming met de geluidsman, bracht het duo een niet alledaags geluid van Caribische en exotische elektronica, zalvende , freakende grooves, slepende, trancegerichte soundscapes, psychedelica, weirdo dwarrelsounds, breakcore, triphop en sampling. Het duo experimenteerde met hun geluid en gaf er een leuke, toegankelijke, fijngevoelige en dansbare zwaai aan. Onvolmaakte, maar samenhangende liedjes, hangend in het landschap van pop, elektronica en etno; kleurrijke chaos, fris knip- en plakwerk en Oosterse melodietjes en tierlantijntjes, onder de lichthese, zweverige vrouwelijke zang, die gesmoord werd door het krachtiger geluid. Barber was een vlotte prater, maakte grapjes en vertelde ronduit over hun samenwerking hoe ze omgingen met geluid.
High Places was te situeren binnen de doe-het-zelf-recyclagepop van Coldcut, Meat Beat Manifesto, Animal Collectieve, Fxx Buttons, Solex en FSOL. Een mooie ‘Cool Prize’ aanrader van een charismatisch duo.

Organisatie: Botanique, Brussel

Drie groepen kunnen het eigenlijk wel tegen elkaar opnemen qua platen afleveren sinds 2005, nl. Bloc Party, The Killers en Kaiser Chiefs. Ze zijn elk toe aan de derde plaat.
Het vijftal uit Leeds heeft een evenwichtige derde plaat uit: fris, sprankelend, energiek en gevat. ‘Off with their hands’ houdt het midden van de twee vorige platen ‘Employment’ en ‘Yours Truly, Angry Mob’. Inderdaad, pubrock, meer van hetzelfde, steeds goed en deze keer iets breder van opzet; daarvoor zit topproducer Mark Ronson voor iets tussen.
Het gaat van uptempo stampers als “Never miss a beat” en “You want history” naar de zwierige pop van “Good days bad days”en “Always happens like that”, naar een orkestratie op “Like it too much”, tot de ingetogen “Tomato in the rain” en het afsluitende “Remember you’re a girl”. Enkel “Addicted to drugs” gaat nergens heen en is het niemendalletje op de cd. Op deze oerBritse plaat zijn er gastrolletjes voor Lilly Allen en New Young Pony Club.
Kijk, de band heeft de kunst om mooie popsongs te schrijven en boet niet echt in aan kwaliteit. De vluchtigheid van de hedendaagse popcultuur heeft alvast geen invloed op deze band totnutoe.

Eén van de meest hippe bands van het afgelopen jaar zijn MGMT geworden. Het gezelschap rond het Amerikaanse duo Ben Goldwasser/Andrew Vanwyngaerden heeft als muzikale driehoek geestesverruimende pop, rock’n’roll en dancepsychedelica. Hun kleurrijke pop klinkt melig, dromerig, zweverig, lieflijk en onschuldig. Hun muzikale visie is er eentje van peace, love and …, samenhorigheid, jong zijn, dartelende veulens en de bloemetjes en de bijtjes. ‘Oracular Spectacular biedt enkele stomende songs als “Time to pretend”, “The electric feel” en het dansbare “Kids”, die samen met de broeierige en sfeervolle “Weekend wars, “Of moons, birds & monsters” en “The youth” sterk overtuigen. Maar daarmee is het vat dan ook af van het beloftevolle Management. “4th Dimensial transition”, “Pieces of what”, “The handshake” en “Future reflections” klinken nagenoeg flets en stuurloos.
’Oracular Spectacular’ biedt Muzikale Grootsheid, samengevat in een handvol kwalitatief spannende, pittige, gedreven originele ‘70’s retropsychedelica nummers, die de band ergens brengen tussen oudjes Pink Floyd, Pavlov’s Dog, Hawkwind, Bowie, The Doors en jongere bands als Flaming Lips, Mercury Rev en Ozric Tentacles.