Geregeld komt er uit de underground van de UK een straffe nieuwe band overgewaaid. Je moet er dikwijls goed naar gaan zoeken, want als het niet naar britpop, hip hop of R & B ruikt is het voor de Britse media niet interessant genoeg. Lower Slaughter is zo een band. Er werd vanuit hun thuisland weinig of geen poeha rond gemaakt, maar hun extreem smerige straight-forward rock brengt ons daarentegen serieus in beroering.
Als u er zich al iets wil bij voorstellen, het is Black Sabbath en Blue Cheer in een hardcore- en noise boot met een wilde punkbitch aan het roer. Dit is vuile punkrock met retro hardrock extracten. De gitaren zijn zwaar en smerig, de riffs scheuren dat het geen naam heeft, de songs hakken er genadeloos in en de agressieve strot van zangeres Sinead Young ontploft in uw gezicht. Met zo een geweldig vrouwmens achter de microfoon en een tempo dat al eens over de rooie durft te gaan, denken we algauw aan Perfect Pussy, White Lung of Cocaine Piss. De ronkende heavy gitaren gooien daar een forse scheut Melvins of Part Chimp bovenop. Kortom, Lower Slaughter is hot and dirty.

Motorpsycho stond naar goede gewoonte garant voor een marathonoptreden van meer dan twee en een half uur. Als wij u zeggen dat zij daarin 14 tracks speelden, dan komen we na een beetje rekenwerk op een gemiddelde van boven de 10 minuten per nummer. Om u maar te zeggen, dit zijn The Ramones niet.

Motorpsycho gaf in het eerste deel een les muziekgeschiedenis en vergezelde de fans op een avontuurlijke ruimtetrip doorheen hun indrukwekkende backcatalogue.

Met de aanvankelijk rustige en fijnbesnaarde gitaarklanken van een uitvoerig “Year Zero” begon het viertal aan hun lange set. Die eerste song ging al gauw in crescendo en groeide meteen uit tot een fenomenale gigant. De toon was gezet, hier zou een episch concert volgen met lange songs en aanzienlijke instrumentale huzarenstukjes waarin Motorpsycho in al zijn gedaantes zou schitteren. Hard-rock, prog-rock, jazz-rock of gewoon uitzinnige nosie-rock, alles kwam aan beurt en dikwijls in één en dezelfde song.

Het is trouwens nooit makkelijk geweest om één label te kleven op deze band en de prestatie van vanavond was daar een duidelijk bewijs van. Motorpsycho schitterde immers op alle gebied en spreidde daarbij de vleugels wijd uit, van fijngevoelige jazzrock met klassieke trekjes in “Manmower” tot grootse prog-rock in “Critical Mass” en “Cloudwalker”, van psychedelische sixties pop in de Love cover “August” tot nineties alt-rock in het 20 jaar oude ‘Pills, Powders + Passion Plays’. Al die songs kregen een uitgebreide, passionele en uiterst dynamische live uitvoering. De Motorpsycho-geschiedenisles was er eentje om met verbazing en ontzag bij te wonen.

Zeven songs ver waren we, al ruim boven het uur, en toen pas begon Motorpsycho aan het nieuwe en ronduit schitterende album ‘The Tower’, een plaat waarop we na de sublieme en weergaloze live vertolkingen nog meer verliefd geworden zijn. “Intrepid Explorer” zette nog zachtjes en glooiend in maar werd dan alsmaar heter en opwindender door gestaag uit te groeien tot een geweldige uitbarsting van uitzinnige gitaren, krachtig roffelende drums en hevige space-keyboards. “A Pacific Sonata” was een prachtig staaltje verfijnde laid-back-rock om lekker bij weg te dromen, met een eminente en enig mooie jazzgitaar in de hoofdrol. De vlammende en explosieve hard rock van “The Cuckoo” en een werkelijk waanzinnig “A.S.F.E” zetten de boel helemaal onder hoogspanning. Jawel, beste fans, die nieuwe plaat is echt fabuleus en Motorpsycho bracht de songs met hartstocht en onbegrensde elektriciteit. 

Tussen al dat formidabel nieuw geweld haalde Motorpsycho dan nog eens twee hartige en krachtige klassiekers boven als het wondermooie “Lacuna/Sunrise” en het geestdriftig opbouwende “Taifun”. Deze laatste is trouwens haast 20 jaar oud en staat op ‘Trust Us’, een dijk van een album en één van onze all-time Motorpsycho klassiekers.

We waren nu al ruim meer dan twee uur ver in de set toen we van de ultieme klepper konden spreken, en dat was alweer een nieuweling. “Ship Of Fools”, wederom zo een kolos van een kwartier, barste open, haalde fel uit en zat vol met spanning, emotie, kracht en muzikaal vakmanschap. Motorpsycho in volle glorie.

Tot slot mocht een overweldigend “The Tower”, de opener van de nieuwe plaat, hier de deur komen dichtdoen, maar niet zonder eerst even een stel moordriffs en een paar venijnige solo’s de zaal te hebben ingejaagd. Met een knal er uit gaan, heet dat dan.

Als er één band is die op zijn eentje het ietwat stoffige en oubollige imago van het prog-rock genre kan doen vergeten dan is het Motorpsycho wel. Ze weten een zaal te beroeren met hun eigenste alternatieve versie van het genre en broeden op een krachtige combinatie van vaak gracieuze muzikale uitstapjes en machtige hard-rock uitspattingen. Geregeld laten ze, veelal na een meeslepende of innemende inloopronde, een geweldige orkaan over hun songs waaien.

Bouwen aan monumentale songs met onbeschaamde epische trekjes, en die op een podium nog wat uitvergroten, dat is wat ons betreft de sterkte van Motorpsycho. Doch, het is uw volste recht om hier anders over te denken, want… het zijn The Ramones niet.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Godspeed You! Black Emperor - Post-apocalyptische draaikolk
Godspeed You! Black Emperor
La Condition Publique
Roubaix
2017-10-22
Sam De Rijcke

Gemakshalve wordt deze unieke Canadese band altijd in het hokje van de post-rock ondergebracht, maar Godspeed You! Black Emperor is zo veel meer dan dat.
Hoezeer we ook mogen houden van bands als Mogwai, Explosions In The Sky, Sigur Ros en Sleepmakeswaves, het is enkel bij GYBE dat we steeds het gevoel hebben dat er iets meer aan het gebeuren is, dat er ergens een transcendent universum wordt bereikt. GY!BE onderscheidt zich met een imponerende sound en een stel lange verslavende tracks die het publiek keer op keer weten mee te zuigen in een unieke totaalbeleving die meermaals naar een Swans-achtige apocalyps overhelt.

Meer dan bij eender welke andere band is bij GY!BA het geheel veel meer dan de som der delen. Hier spreekt duidelijk de totaalervaring van de vaak grillige maar evenzeer hartstochtelijke muziek. De groepsleden houden er op het podium een eerder stoïcijnse houding op na, het zijn hoegenaamd geen rocksterren, eerder anonieme vertegenwoordigers van een grauwe en onheilspellende wereld met verborgen droomplekjes. Het is de combinatie van die meeslepende verzengde sound en de vaak apocalyptische zwart-wit beelden op de achtergrond die het hem doet. De beelden tonen niet bepaald een zomers wandelingetje in het park, hier primeert een grijze en kille wereld van onweerswolken, karakterloze gebouwen, desolate treinsporen en besneeuwde kerkhoven. Alles in groezelig zwart-wit, het maakt de bijpassende soundtrack van GY!BA er alleen maar indrukwekkender op.
Bij GYBE spreken we niet zozeer van songs, eerder van composities waarin onheil, finesse, onderhuidse spanning, trance en extase in mekaar overlopen. De nieuwe plaat ‘Luciferian Towers’, die alweer een prachtig staaltje is van die donkere en prachtige totaalsound van GY!BE, komt vanavond integraal aan de beurt, zij het vaak in getransformeerde en opengescheurde toestand.
In de live uitvoering spreekt het nieuwe werk immers nog veel meer tot de verbeelding. De epische muziekstukken “Bosses Hang” en “Anthem For No State” stijgen boven zichzelf uit, ze barsten helemaal open, kruipen nog dieper onder de huid en monden uit in een alles opzuigende en kolkende climax. “Fam/Famine” en “Undoing a Luciferian Towers” worden verbouwd tot nietsontziende improvisaties die met behulp van de saxofoniste Mette Rasmussen (de support act van deze avond) naar de grenzen van de noise worden geloodst, en er over.

Godspeed You! Black Emperor eindigt met een fabelachtig werkstuk uit hun debuutplaat van nu al bijna 20 jaar geleden. Een adembenemend, zinderend en ons de strot dichtknijpend “The Sad Mafioso” wordt met beelden van chaos en rellen ‘opgefleurd’ en barst uit in een bloedende poel van noise en feedback. Een wonderlijk slot van ruim meer dan een kwartier waarin band en publiek naar extatische hoogtepunten reiken.

Tot slot weten we u terloops even te melden dat La Condition Publique, een gerestaureerde oude textielfabriek, het ideale decor is voor de mystieke en buitenzinnige sound van GY!BE.

Organisatie: Aéronef, Lille

Mogwai - Post-rock iconen staan als een huis
Mogwai
Aéronef
Lille
2017-10-18
Sam De Rijcke

20 jaar geleden is het nu al dat Mogwai met hun schitterende debuutplaat ‘Young Team’ mee de lijnen heeft uitgezet voor de zogenaamde post-rock, een genre dat sedertdien door ontelbare bands verder werd beoefend en uitgediept. Het is inmiddels zeer druk geworden in die wereld, maar Mogwai speelt er nog altijd in de Champions League.

‘Young Team’ mag dan al zijn twintigste verjaardag vieren, Mogwai is niet het soort band die feestjes opzet met integrale vertolkingen van jarige plaatjes. Sterker nog, het album wordt vanavond zelfs volledig ongemoeid gelaten.
Geen nood, de Schotten hebben immers alweer een verduiveld sterk nieuw album ‘Every Country’s Sun’ te verdedigen, en hoe kan dat beter dan er live een flinke lel op te geven ? Het album toont immers aan dat Mogwai blijft evolueren binnen een prachtige sound en atmosfeer, en op het podium werpt dit zijn vruchten af.
Sfeerbrengers als “20 Size” en “Coolverine” creëren die typische warme gloed waarin het steeds heerlijk wegdromen is en “Party In The Dark” bewijst dat Mogwai al eens buiten de comfortzone kan treden zonder op de bek te gaan, het is één van de weinige songs vanavond waarin echt gezongen wordt en het neigt zelfs naar New Order.
De meest indrukwekkende nieuwkomers hangen iets verder in de set. “Don’t Believe The Five “ is een parel die naar een prachtige climax uitgroeit, van zacht naar hard en weer terug, Mogwai op zijn best zeg maar. Een hemels “Every Country’s Sun” brengt de zaal eerst in hogere sferen alvorens volledig te ontploffen en “Old Posions” is ronduit verschroeiend, een uitbarsting op zijn Sonic Youths als het ware.
Tussen al dat fraai nieuw materiaal komt Mogwai de fijnste 18-karaats werkstukjes uit hun oeuvre nog eens met glans tentoonstellen. De verstilde pracht en emotie van “Cody”, de finesse van “Hunting By A Freak”, de magische zweefkracht van “2 Rights Make 1 Wrong”, de space-wandeling van “Remurdered” en last but not least de uitbarsting en de meesterlijke noise van een uitzinnig “We’re No Here”. Stuk voor stuk adembenemende lappen post-rock met vijfsterrenallures.

Alleen jammer dat wij vanavond “Mogwai Fear Satan” moeten missen, als ultieme klepper zitten we hier natuurlijk op te wachten, maar Mogwai kiest er in Lille voor om hun goudhaantje op de bank te houden. Zelfs Messi en Ronaldo moeten ook al eens rusten.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel, 21 oktober 2017 http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sacred-paws-21-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-21-10-2017/
Organisatie: Aéronef, Lille

Dweezil Zappa – 50 Years of Frank
Dweezil Zappa
Bozar (PvsK)
Brussel
2017-10-16
Sam De Rijcke

Je kan er van uitgaan dat Dweezil Zappa zo om de twee jaar wel eens met zijn gevolg in België passeert. Tegenwoordig mag hij dat niet meer doen onder de naam Zappa Plays Zappa. Gek eigenlijk, dat een artiest zijn eigen familienaam niet meer mag gebruiken zoals hij dat zelf wil. Het zou te maken hebben met auteursrechten. Met geld dus, U moet weten dat de merknaam Zappa niet alleen uit artistiek oogpunt van onschatbare waarde is.
Maar goed, het maakt niet uit welke naam het beestje draagt, het is een ontegensprekelijk feit dat hier wel degelijk puur Zappa bloed door de aderen stroomt, en dat er met dat bloed een hoop talent is meegegeven.

Dweezil heeft door de jaren heen voor iedere tournee telkenmale een verschillende setlist samengesteld uit die onuitputtelijke catalogus van Frank. Ook nu weer stonden enkele onvervalste klassiekers op de playlist, maar evenzeer ook een reeks obscure en niet zo voor de hand liggende tracks. Precies dat maakt het voor de fans interessant om er steeds opnieuw bij te zijn.
Onder de noemer ’50 Years Of Frank’ koos Dweezil weer voor een marathonoptreden van om en bij twee en een half uur waarin hij, omringd door een stelletje klasbakken, zigzag doorheen het enorme oeuvre van vader surfte.
Het begon met de gekte, de bizarre humor en de ongerijmdheid van de ongeëvenaarde Mothers Of Invention, een unieke bende die destijds in de jaren zestig haaks stond op de hele hippie beweging en voor een soort Monthy Python-achtige absurditeit zorgde waar een groot deel van de wereld nog niet klaar voor was. De compleet maffe stemmetjes en zotte capriolen van “It Can’t Happen Here”, de gestoorde doowop van “You’re Probably Wondering Why I’m Here”, de ironie van de sixties pastiche “Any Way The Wind Blows”, de rare stemmetjes in het obscure “Mom & Dad”, … allemaal tijdloze en dwarse kunstwerkjes die vanavond nog eens aantoonden hoe ver The Mothers hun tijd vooruit waren.
Naarmate de avond vorderde kwamen meer en meer staaltjes van majestueuze muzikale klasse bovendrijven. Dweezil etaleerde zijn gitaarkunsten met een stel verbluffende solo’s in de seventies pareltjes als “Cosmik Debris”, “Zomby Woof” en een fantastisch “Inca Roads” dat hier ruim een kwartier lang Zappa gekte en virtuoze hoogstandjes van zowat de voltallige band samenbracht.
Ook “Let’s Move To Cleveland” uit Zappa’s latere periode mocht languit schitteren met onder meer een fenomenale sax solo van Sheila Gonzalez, de extreem getalenteerde dame die nu al jaren met Dweezil het podium deelt.
Verder had Dweezil’s band ondertussen toch enkele wijzigingen ondergaan. Nieuwkomers als zangeres Cian Coey en gitarist David Luther zorgden voor een nieuwe wind en enkele aangename accentverschuivingen. Zij hadden hun deel van het Zappa repertoire danig onder de knie en zorgden beiden voor een reeks vocale hoogstandjes in onder meer een prachtig “Village Of The Sun” en een grappig “Dinah-Moe Humm”. Met de heerlijk geschifte blues “What Kind Of Girl Do You Think We Are” werden hun kunstjes nog eens ten top gedreven.
David Luther kreeg bij momenten de weg vrij van Dweezil om met een paar heerlijke solo’s uit te pakken, hij bleek ook nog eens een begenadigd leadgitarist te zijn.
Het moest trouwens niet allemaal Zappa-muziek zijn vanavond. We hadden al een hoogst origineel “James Bond Theme” achter de kiezen en elders in de set had Dweezil leukweg enkele flarden AC/DC, Phil Collins en zelfs Wham fijntjes in de songs gedropt.
De band ging er tenslotte uit met een dijk van een cover. “I Am The Walrus” van The Beatles kreeg een uiterst potente versie mee met de ronduit indrukwekkende strot van Cian Coey op de voorgrond.

Wederom een geweldige Zappa avond waar de fans (of freaks, zoals u wil) van smulden.
Dweezil’s regelmatige passages zijn de beste manier om die onsterfelijke muziek op de internationale podia te houden. Dat hij het nog lang mag blijven volhouden.

Organisatie: Bozar (PvsK), Brussel  + Greenhouse Talent

Opa brompot maakt op tijd en stond een nieuw plaatje en steeds druipt het vakmanschap er van af, ongeacht welk genre hij beroert. Al naargelang de windrichting kiest Van Morrison voor celtic folk, soul, big band, jazz, country of blues. Meestal maakt hij er samen met een schare uitmuntende muzikanten een leerrijke masterclass van.
Amper een jaartje na het fijne soulvolle ‘Keep Me Singing’ is Van The Man hier al terug met ‘Roll With The Punches’ en daarop is hij nog eens resoluut voor de blues gegaan, af en toe aangelengd met een nachtelijke jazzy inslag of een streepje pure soul.
Van Morrison, die zich wederom laat begeleiden door een stel indrukwekkende muzikanten en gastzangers (Jeff Beck, Georgie Fame, Chris Farlowe,…), speelt en zingt de blues met klasse, flow, stijl, ziel en warmte.
De titelsong is een potige opener waarmee de 72 jarige nukkige bompa aantoont dat hij de blues nog flink in zijn lijf en leden heeft zitten en ook “Ordinary People” is authentieke Chicago-blues die ver in de tijd terug gaat. Nog zo eentje om lekker achterover in de schommelstoel te zakken is de trage “Automobile Blues” waarin piano en harmonica een harmonieus samenwerkingsverbond aangaan.
Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat Van Morrison in herhaling valt, dingen als “Stormy Monday” en “Lonely Avenue” heeft hij vroeger ook al ter hand genomen, maar de manier waarmee hij die twee songs hier nog eens samenbundelt getuigt van een uitzonderlijke klasse.
Echt verrassend klinkt het natuurlijk allemaal niet meer, dit is Van Morrison zoals we hem gewend zijn. Hij wijkt geenszins af van de paden die hij al tientallen jaren bewandelt en elk van deze songs had wel ergens op één van de andere platen uit zijn rijkelijk repertoire kunnen staan. ‘Roll With The Punches’ is gewoon een nieuwe staaltje vakwerk van deze inmiddels legendarische songwriter en muzikant.

De omhooggevallen ijdeltuit Max Colombie heeft een nieuwe plaat gemaakt, ‘Infinity’ heet het vehikel en ‘t is een lauwe mossel met een strik er rond. Net als de vorige plaat ‘Entity’ staat het ding vol met pathetisch geneuzel, hoogdravend theatraal gezwam en kitscherige nichtenpop met beperkte houdbaarheidsdatum. Het gezanik wordt af en toe ondersteund door enkele hippe beats die de fans naar de dansvloer moeten drijven. Goede songs daarentegen zijn ver te zoeken, net als de bandleden blijkbaar. Oscar And The Wolf zou eigenlijk een groep moeten zijn, maar in alle voorbeschouwingen, artikels, interviews en recensies gaat alle aandacht naar de poseur Colombie en wordt er met geen woord gerept over eventuele andere groepsleden. Kun je nagaan wie er achteraf met de centen zal gaan lopen. Ook de hoes laat duidelijk blijken dat het hier maar om één figuur draait, doch het album zelf laat eens te meer uitschijnen dat er achter die egotripper weinig of geen talent schuilgaat.
Colombie zweeft nu nog weelderig op zijn wolkje van succes waar hij blijft smullen van de grenzeloze aandacht van een kritiekloos Vlaams publiek. Dat hij er nog maar een beetje van geniet, want echt lang zal het niet meer duren eer zijn luchtbal doorprikt wordt, en dan is het voorgoed voorbij. Oscar & The Wolf is de Lernaut & Hauspie van de popmuziek.
Dat Het Sportpaleis op 27 en 28 oktober alweer volledig overstag zal gaan, daar twijfelen we niet aan. Maar dat is ook zo bij K3.

Steven Wilson, de voormalige frontman van de progband Porcupine Tree, is een purist en een perfectionist, iemand die muziek maakt met behulp van microscoop en waterpas. Hij sleutelt eindeloos aan zijn platen tot alles perfect zit. Naar zijn normen toch, want wanneer iets perfect zit voor een virtuoos of precisiemens als Wilson is het voor ons dikwijls al lang naar de kloten, wij zijn bijvoorbeeld ook geen fan van de nieuwe van Roger Waters.
Wilson is met dit nieuwe album opgeschoven van progrock naar progpop en heeft zich gericht op compacte harmonieuze songs die deze keer niet persé 10 meer dan minuten moeten duren. Op ‘To The Bone’ zijn uiteraard een hoop muzikale hoogstandjes te vinden, maar in zijn zoektocht naar uitgebalanceerde melodieën en gestroomlijnde pop is Wilson toch wel een paar keer zwaar over de slijmbalgrens gegaan. Met de platte commerciepop van “Permanating” bijvoorbeeld lonkt hij zeer nadrukkelijk naar de hitparade en zelfs naar de dansvloer, dit klinkt als The Scissor Sisters, maar dan zonder de humor.
De dingen waar progrock-fans doorgaans op kicken, namelijk epische rocksongs met vaak lange virtuoze uitweidingen, zijn hier ver te zoeken. De virtuositeit is evenwel nog steeds aanwezig, maar die zit in een keurslijf van beknopte en te cleane songs gewrongen. Wij vrezen dan ook dat de Porcupine Tree fans die nog aan boord waren nu wel definitief zullen afhaken, tenzij ze zich nog hardnekkig vastklampen aan die ene lange track “Detonation”, eentje waarin Wilson nog eens met verve het brede spectrum van de progrock bewandelt.
Wilson zal zelf niet wakker liggen van de verloren fans, hij heeft zijn pijlen duidelijk op andere doelen gericht. We wensen hem veel succes, maar wij zoeken liever andere oorden op.
Steven Wilson concerteert op 09/03/2018 in de AB, breng een comfortabel kussen en een dekentje mee.

In 2015 was Wolf Alice in de UK heel even de zoveelste nieuwe hype. Zoals steeds bleek dat weer eens sterk overdreven. Wij stelden toen een beloftevol bandje vast dat een eerder onsamenhangend album (‘My Love Is Cool’) had afgeleverd, maar waar live aardig wat stoom achter zat.
De nieuwe plaat ‘Visions Of A Life’ is in hetzelfde bedje ziek als het debuutalbum. Wolf Alice lijkt nog steeds op zoek te zijn naar zichzelf en gaat daarbij te veel verschillende richtingen uit. Positivo’s zullen de woorden eclectisch en veelzijdig uit de kast halen, maar wij zien het eerder als inconsistent en een beetje spoorloos. We krijgen de indruk dat we hier niet met een nieuw groepsalbum maar wel met een playlist zitten van diverse Britse bandjes.
Op hun wildst zetten ze bij Wolf Alice straffe girl punk à la Bikini Kill neer (“Yuk Foo”) of pakken ze uit met overtuigende bubblegum punk (“Space & Time”). Op het vrij knappe “Heavenward” en het aanzwellende “St. Purple & Green” treden ze voorzichtig de shoegaze wereld van Slowdive binnen, en dat is een biotoop die hen wel ligt.
Elders loopt het compleet verkeerd, “Beautifully Unconventionel” neigt naar de zoetgevooisde Britpop  van Lily Allen, “Planet Hunter” kopieert het pathetische gezwam van London Grammar , “Sky Missings” wil iets aanvangen met elektropop maar weet niet goed wat en “Don’t Delete The Kisses” gaat gewoon helemaal nergens naar toe.
Een meer dan behoorlijk “Formidable Cool” redt enkele meubelen en de epische titelsong is een verdomd sterke afsluiter die een stel welgekomen uitbarstingen in petto heeft.
Het glas is dus weer halfvol en net als de vorige keer krijgt Wolf Alice van ons het voordeel van de twijfel. Maar de volgende keer zullen we zo mild niet meer zijn.
In de Botanique zal Wolf Alice trouwens op 28/10 bewijzen dat er wel degelijk voor een heet en strak concertje kan worden gezorgd.

Met rock uit de prehistorie weten ze in Duitsland wel raad. Prog-rock en symfonische rockgroepen die elders in de wereld al lang uitgerangeerd werden, laten daar nog steeds de zalen vollopen. Ook op een resem Duitse langharige bands heeft de tijd nog altijd geen vat gehad. En misschien maar goed ook, bands als Kadavar en Colour Haze vegen volkomen hun gat aan de op heden gangbare trends en zweren bij potige old-school hardrock (Kadavar) en royaal gevleugelde stonerrock (Colour Haze). Voeg er ook maar Samsara Blues Experiment aan toe, een combo die psychedelische stonerblues produceert met lange slierten van songs, heavy riffs en leadgitaren die de wijde kosmos intrekken.
‘Long Distance Trip’ uit 2010 was tot op heden hun meest indrukwekkende visitekaartje, deze ‘One With The Universe’, hun vierde plaat al, mag er trots naast gaan staan. Vijf flink uit de kluiten gewassen tracks waarvan de sterk naar Earthless neigende (en ook wel een beetje naar All Them Witches) titelsong tot boven de vijftien minuten uitstijgt.
Het is atmosferische rock met alles er op en er aan, potige stonerrifs, uitwaaierende solo’s, seventies keyboards, zwevende space-excursies en psychedelica uit het Hawkwind spectrum.