Eind 2011 recenseerden we de debuutep van de vier Antwerpenaren van F.O.D.  We herinneren ons een degelijk plaatje van een band die sterk  geïnspireerd was door grote voorbeelden als Lagwagon en Bad Religion.  De eerste betrachting van het viertal was duidelijk om zoveel mogelijk optredens te scoren. We zijn anderhalf jaar later  en F.O.D. is terug met een zeer opmerkelijk eerste full album.  Het is zo klaar als een klontje dat men een reuzenstap voorwaarts gezet heeft! 
De muziek van de heren is een heel  stuk gediversifieerder en we horen een punkband met een eigen geluid en een eigen smoel.  De invloeden van de genoemde punkgrootheden zijn er nog wel maar veel minder manifest en eenduidig...
De  16 tracks  zijn stuk voor stuk puntig, energiek en verduiveld catchy.   De muzikanten zijn perfect op mekaar ingespeeld en er is een hoofdrol voor de vocalen van Stijn Dewaele en Hans Roofthooft!  F.O.D  kent bovendien de kunst om op de juiste momenten enkele achtergrondkoortjes in te voegen waardoor je als luisteraar lekker  meezingt. 
Ook de mensen achter de knopjes hebben prima gewerkt want de band klikt veel krachtiger dan ten tijde  van de debuutep. 
Dit plaatje luistert lekker weg van begin tot eind maar kent enkele opmerkelijke hoogtepunten:  zo blazen openers “Racket Rating” en “20 Second Song’” je gegarandeerd van je sokken.  Het melodieuze “Joke” heeft veel weg van een band als Flatcat maar doet de  haren op je armen rechtop staan.  Ook titeltrack “Ontario” is een song die je bijblijft en dan is er nog de single “Carry On”. 
Met de juiste ondersteuning en wat meeval moet deze meezinger in staat zijn de lijst van de Afrekening te halen!  Indien we bij Musiczine punten zouden geven aan nieuwe platen, dan scoorde dit viertal een dikke 9 op 10! 

Het predikaat ‘supergroep’ is een term die in de muziekwereld al te vaak  bovengehaald wordt.   Wie de personeelsbezetting bekijkt van Walking Papers, een nieuwe rockgroep uit Seattle kan niet anders dan deze benaming te gebruiken …
De band bestaat nl uit gitarist Jeff Angels van The Missionary Position en drummer Barrett van Screaming Trees.  Verder zijn er nog Duff Mc Kagan,  gewezen bassist van Guns N’ Roses en bijdrages van Mike MC Cready, gitarist bij ... Pearl Jam.
In veel gevallen staat een dergelijke superbezetting garant voor een tegenvallend album, denk bijvoorbeeld maar een band als Audioslave...
Gelukkig is dit bij dit titelloze debuut niet van toepassing want ‘Walking Papers’ bevat elf klassenummers  die  variëren tussen enerzijds groovy blues rock en spooky vocalen en anderzijds meer experimentele tracks.
Sommige muziekliefhebbers zullen de  traag opgebouwde songs  zoals opener “Already Dead” , het balladachtige “Leave Me in The Dark” of de duistere, onheilspellende klanken van “The Butcher” preferen, anderen verkiezen misschien de vunzige bluesrock van “The Whole World’s Watching” of “Two Tickets And A Room”....
Wij vinden het album alleszins over de hele lijn wereldklasse en hopen dat dit niet de enige plaat zal worden van deze Amerikanen.

Wie houdt van een stevige streep van  simpele, rechttoe-rechtaan,  opzwepende (punk)rock zit met Black Sheriff meer dan goed.  Deze Duitse groep met Ierse zanger (!) zal ook met dit derde album geen originaliteitsprijs wegkapen maar dat deert ons geen seconde.  De invloeden van bands als Motorhead, AC/DC, Lynyrd Skynyrd, The Ramones en Gluecifers liggen er dik op maar waar het vooral om draait bij Black Sheriff is enthousiasme, passie en pure energie.  Het is  vooral in de snellere tracks als opener “Turn Me On”, titeltrack “Night Terrors”, “Last Night” en meezinger “Flying Hight” dat deze band weet ons te imponeren.  Andere nummers zijn vrij middelmatig maar toch helt de balans van het album naar het positieve.  Het lijkt ons ook  dat dit een band is die je vooral live dient te beluisteren.  Meer info op www.blacksheriff.com .

Prachtig artwork en een leuke biografie waarbij men  zich vergelijkt met bands als Converge, Isis, Poison The Well en andere fijne namen…. Dat nodigt uiteraard uit om snel te luisteren naar het eerste full album van deze Nederlandse undergroundband.  Jammer genoeg weet de debuutplaat van The Fifth Alliance uit Breda ons zelden te overtuigen.  De band brengt een mix compromisloze hardcore en sludge, doom en postrock  maar klinkt in de meeste composties te monotoon en te rommelig.   Daarnaast zijn er  de afgrijselijke  vocalen van frontvrouw Silvia (vergelijk het wat ons part gerust met het spreekwoordelijk gekeelde varken) wat er jammer genoeg voor zorgt dat ons  geoefende oor snel afhaakte.   The Fifht Alliance heeft zeker nog heel wat groeimarge maar kiest wat ons betreft beter voor een andere vocalist of een louter instrumentale benadering .  Ook iets harder sleutelen aan de diverse nummers is geen overbodige luxe.   Voor wie toch interesse heeft in deze zuiderburen: www.thefifthalliance.com .

Opnieuw kwaliteitsvolle punk van eigen bodem, zo kunnen we in enkele woorden de tweede plaat van het Belgische The Fellows omschrijven.  ‘Decay’ is na ‘Passion, Pleasure & Pain’ uit 2009 de tweede worp en bevat negen korte en snelle punksongs.  Het is duidelijk dat de vijf heren hun inspiratie haalden bij Amerikaanse punkgrootheden als Bad Religion, No Fun At All, Pennywise en The Descendents.  Dit stoort ons echter voor geen seconde want The Fellows brengen hun muziek op een uiterst vermakelijke en catchy wijze.  De verschillende nummers zijn goed opgebouwd en knallen lekker uit de speakers.  The Fellows weten duidelijk hoe je een prima punksong in mekaar knutselt!  Onze uitschieters zijn opener “Decay”, “Never Again”, het uiterst meezingbare “Low Rain” en afsluiter “Late At Night. Wedden dat je na een handvol luisterbeurten lekker meebrult met The Fellows?

Ook het West-Vlaamse Roeselare telt vanaf heden een opmerkelijke rockgroep.  I The Explorer is al sinds 2007 actief maar komt nu pas na heel wat experimenteren en enkele personeelswissels met een eerste tastbaar gegeven op de proppen.  ‘Separate Ways’ is de naam van de zeer gevarieerde debuutep waarbij opvalt dat  I The Explorer niet zomaar in een  bepaald hokje te stoppen is.  Zelf zijn we opgegroeid in de nineties en daardoor horen we wel dat het vooral bands uit deze periode zijn die belangrijk waren voor de sound van dit vijftal.  Zo zou de opmerkelijke openingstrack “... Words From The Mountaintop”  perfect passen als opener bij  een show van Dog  Eat Dog of Mucky Pup.   Ook duidelijk zijn de invloeden van grungegrootheden als  Alice In Chains en Soundgarden.  Zo zijn er de opmerkelijke vocalen van Titus Monteyne die refereren naar wijlen Layne Staley en de verschillende stevige, donkere riffs waar de band een patent op heeft (luister maar naar de fantastische openingsakkoorden van ‘Separate Ways’).
Daarnaast is ook een hardere gitaarband als Queens Of The Stone Age (check de gitaren op “Hundred Songs”) nooit ver weg, de mannen houden er duidelijk van om regelmatig stevig van jetje te geven.  
Een puike debuutplaat dus en een mooi visikaartje voor deze Roeselarenaren. We eindigen met het uitreiken van een bonuspunt voor het zeer verzorgde artwork. Surf snel naar www.itheexploder.be .

Akoestisch blijkt de laatste tijd nogal in te zijn... Waarschijnlijk zal dat niet de beweegreden zijn van de heren Kotipelto & Liimatainen om met een volledig akoestische plaat te komen gezien het duo al een heel tijdje dergelijke shows speelt.  Voor wie de twee mannen niet kent: Timo Kotipelto is de frontman van de metalband Stratovarius en van Kotipelto, Jani Liimatainen speelde voorheen bij Sonata Arctica.  Omdat nogal wat fans hun optredens met een smartphone registreerden, vonden ze het opportuun om zelf een plaat met de nodige geluidskwaliteit te maken. 
Op ‘Blakoustic’ staan de meeste nummers die ze ook live brengen.    Daaronder uiteraard de bekende Stratovarius-covers zoals “Black Diamond” en “Hunting High And Low” maar ook tracks zoals “Serenity” en “Sleep Well” uit de solo-albums van Kotipelto.    Daarnaast vinden we covers van bekende tracks zoals Pete Townshends “Micky Blue Eyes” en Deep Purples “Perfect Strangers”.   Er is ook ruimte voor een nieuwe compositie, nl de ballad “Where My Rainbow Ends”.  We kunnen stellen dat de Finnen geslaagd zijn in hun opzet en een mooi klinkende plaat met prim gitaarpartijen en dito vocalen hebben geproduceerd.  We plaatsen er wel de kanttekening bij dat ze duidelijk op safe speelden en dat ‘Blackoustic’ zelden spettert of spannend wordt...

Een veelbelovende, nieuwe naam aan het Belgische hardcorefirmament is die van Ashes. Dit viertal uit de regio van Aarschot en Mechelen brengt met ‘Hold On MMXII’ een eerste demo uit met twee energieke, gelaagde songs.  Ashes staat voor stevige, trage maar catchy hardcore die je perfect in het verlengde kunt situeren van een topband als Shipwreck AD.   Openingstrack “Bridghe Down In Brighton” is een absolute knaller die je meteen bij je nekvel grijpt en ons qua opbouw doet denken aan het beginnende Congress.  Op het gevarieerde “Losing Track” is het dan weer heerlijk meezingen met de agressieve vocalen van frontman Stijn Deweerdt.  Onthoud de naam Ashes, we zetten er namelijk geld op in dat we in de nabije toekomst meer van dit viertal horen!

Black Sabbath in een fris, eigentijds jasje… zo zou je de muziek van de Amerikanen van Gold Void kunnen omschrijven.   Dit kwartet uit Bay Area verdiende zijn sporen in verschillende lokale bands en is nu met Golden Void aan  een eerste tittelloze album toe.  Het resultaat is meer dan de moeite waard: slechts zeven tracks horen we maar die weten ons te boeien van begin tot einde.  De invloeden van Black Sabbath en van een gitarist als Tonny Iomi zijn duidelijk merkbaar maar Golden Void weet er duidelijk een creatieve, eigen toets aan toe te voegen.   Zware, groovy metallrifs worden gecombineerd met een flinke hoeveelheid prog, psychedelica, blues en alternatieve rock en dit resulteert in een ritmische en catchy plaat.  Verder vallen ook de  vocalen van frontman Isaiah Mitchell op die ons bij momenten aan ene John Frusciante doet denken.  ‘Golden Void’ is wat ons betreft een schitterende debuutplaat!

Wie op zoek is naar een leuke verzameling van folkpunknummers is met ‘Guide Me Home’ op de juiste plaats.  De internationale punkers van The Buccaneers (ze komen deels uit Duitsland en Canda) zijn hiermee al aan hun derde plaat toe. Hun sound kun je perfect plaatsen bij die  van grote namen als Dropkick Murphys, Flogging Molly en The Mahones.  Verwacht echter ook niks meer dan een degelijke mix van punk, pop en folk want The Buccaneers wijken nergens af van de platgetreden paden.   Wie echter graag meeblèrt met de typische koortjes en zich graag waant in een gezellige kroeg vol bierdrinkende, luidruchtige mannen kan dit plaatje uiteraard de nodige kansen geven.