Twee jaar na hun debuutalbum komt de Leuvense band Velvet Jesus er nu met hun tweede langspeelplaat ‘Parallel Lives’ aan. Na “The Endless Border” verschijnt nu een tweede single die de aandacht voor het nieuwe album in gang moet trekken. Een nummer dat samen met de Australische muzikant/producer Matt Swanton werd geschreven.
Het nummer is toegankelijk en bevat meerdere lagen. Een pulserende bas, een aantrekkelijke sfeer, meerdere stemmen en dit alles in een goed opgebouwde song. Het is en klinkt als een volwassen nummer. Mooi gedaan!

Just a Predator - song and lyrics by Velvet Jesus | Spotify

In 2024 bracht Gavin Friday ‘Ecce Homo’ uit. Een, voor de man zijn doen, vrij toegankelijk en poppy album. Maar ook een goed album met songs die zo met een beetje werk zo in de clubs gedraaid kan worden. En zie dat is wat ik dacht toen ik het album onder ogen kreeg maar ik moet je op dat vlak ontgoochelen want echt clubben zal er toch niet inzitten met dit werk.
De songs werden vakkundig uit elkaar gehaald en samen met Michael Hefferman herwerkt met analoge elektronica, sequencers, breakbeats etc… En dit allemaal tot één doorlopend geheel van een half uur.

We horen een meer industrial sound, het klinkt wat donkerder en het tempo zakt ook soms een beetje tegenover het originele album. Opener “Lady Esquire” valt hieronder. Op “The Church of Love” gaat het tempo wat omhoog maar de remix is dan minder interessant.
Welke songs komen nog aan bod? “Cabarotica”, “Amaranthus”, “Ecce Homo” en “Lovesubzero”. “Cabarotica” klinkt wel boeiend en gaat richting een vroege O.M.D.-song en “Amaranthus” kan wel wat draaiuren in een club doen. “Ecce Homo” is interessant en “Lovesubzero” is niet onvergetelijk.

‘Ecce Homo’ uit 2024 klinkt catchy en vrolijker dan deze herwerking. Het klinkt allemaal goed maar ik vind het ook niet allemaal even waardevol. De meerwaarde ontsnapt mij soms. Maar sommige songs zeker wel de moeite om te ontdekken en te horen wat er mee gedaan werd. Maar het mocht eerder als een bonus cd gezien worden, bij het originele album. Als alleenstaand album is het toch net iets te weinig …

Dance/Pop/Alternative
Decadence, The Ecce Homo Orchestra Reworks
Gavin Friday

LIVE
2025 Gavin Friday – Tijdloze decadentie

Enkele weken na het uitbrengen van hun debuut ‘Freak Show’ krijgen we deze single voorgeschoteld uit hun album. De song begint met een duistere vibe en de tekst is dat ook wel een beetje. Het gaat over mensen die in een permanente staat van spanning lijken te leven. Je ziet ze overal om je heen: in het verkeer, op sociale media… Het nummer zelf is energiek, catchy en met een meezingbaar refrein. Een aanrader dus.
Empty Head kan en moet je vooral live in Vlaanderen zien op:
27 juli in de Kinky Star te Gent
2 september in OHK te Oostende
9 september in Antwerpen in Café Cabron

Noise rock/indierock
Mysery Hounds -single-
Sphères Sonore

Spotify: https://open.spotify.com/artist/6UWKEdxaXbMMQYtIyBWe9X?si=wctILlCwTbOCfmUpNQIMVQ
Bandcamp: https://emptyhead2.bandcamp.com/album/freak-show
Onze review van het album: https://musiczine.net/index.php/nl/item/102998-freak-show

The Electrozixx is een duo uit Floreffe. Met deze EP zijn ze niet aan hun proefstuk toe. Als ik het goed voor heb is dit, naast enkele singles, hun vijfde EP sedert begin 2025. Ze zijn dus behoorlijk actief. Ze zitten op het EastLondon Recordings label waardoor ze ook regelmatig in London spelen. Vooralsnog zijn ze in onze Vlaamse contreien te onbekend. Fred zorgt voor het muzikale deel en Cat voor de vocals.
Deze EP bevat zes tracks en werd opgenomen in de Noise Factory Studio door Peter Rainman van People Theatre.
Er wordt geopend met “Paris-London”. Een typisch The Electrozixx nummer bestaande uit een mooi opgebouwde intro, naar 80’s neigende synthsounds, sfeervol en melancholische zanglijnen. “Mystery” vind ik nog een stuk beter met de afwisseling in de vocals van hoog naar laag register en de intrigerende en uit meerdere algen bestaande synths. “Dreams” zou, net als “New Age”, met een gepaste mix zo een clubtrack kunnen zijn. “Echoes of the Past” is een sfeervolle en dromerige song. Persoonlijk vind ik de heel lage zanglijn hier en daar minder sterk uitkomen. Afsluiter “Tu N’en Finis Pas” is een heerlijke gezongen feel good track.

‘Frenzy Touch’ is een degelijke en goed opgebouwde EP waar liefhebbers van Vive La Fete, Eli & Jacno, Ladytron etc mogelijks ook van zullen houden.

https://theelectrozixx.bandcamp.com/album/frenchy-touch

Synthpop
Frenzy Touch EP
The Electrozixx

Dressed Like Boys – Blender - Entertainend, bevlogen, geëngageerd en muzikaal hoogstaand
Dressed Like Boys, Cisca Cisca

De locatie waar Blender zich bevindt is werkelijk mooi. Het is gelegen naast de Leie en de plaats zelf bestaat uit een tuintje en een overkapte buitenplaats. Het was ook niet grootschalig en dus overzichtelijk. Dus dat zat al goed.

Opener Cisca Cisca was afgezakt met enkel haar bassist die de bas inruilde voor een piano, omdat één van haar bandleden ziek was. Dit vingen ze beiden goed op en het maakte meteen ook duidelijk welke ferme zangstem ze heeft. Het was een ingetogen en intense passage dat een overgroot deel van het vroeg opgekomen publiek wist te smaken. Alleen een beetje jammer van de onrespectvolle luide babbelaars achteraan bij de toog.
Ze maakte ook nog reclame voor haar debuutplaat die in september verschijnt en waarvan ze nu reeds 9 exemplaren mee had in de merchandise stand.

Tenslotte was het de beurt aan Dressed Like Boys. Zanger Jelle Denturck begroette iedereen in het West-Vlaams. Voor hem was het bijna een thuismatch aangezien hij van het naburige Ingelmunster afkomstig is. Hij sprak ook een Britse fan toe die speciaal uit London was afgezakt voor dit concert.
Er werd geopend met “Nando” en daarna het prachtige “Healing”. “Agony Street” was een volgend ijkpuntje waarbij hij zingt over de gewelddadige en intense relatie van de Franse dichters Rimbaud en Verlaine. Zijn bindteksten tussen de songs waren duidend, zoals bij o.a. “Jaouad” en zinvol.
Een solomomentje van Jelle was er tijdens “And Then i Woke Up” waarna de registers opengetrokken werden voor “Lies” en “Pinnacles”. Die laatste werd naar het einde toe voorzien van een fantastische muzikale finale. Te vroeg was het concert gedaan.
Gelukkig kwamen ze terug voor twee songs. De eerste was “Margrietje”; een ode aan Johny Turbo en een heerlijk meezingmoment. Tenslotte werd er geëindigd met “Stonewall Riots Forever” waarbij Jelle de titel uitlegde ( inzake het Queer-gebeuren in de States in 1969).

We kregen een fantastische muzikale avond voorgeschoteld in deze gezellige setting.

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

We waren al enthousiast over de single “Vincent” en dus waren we ook benieuwd naar hun debuutalbum ‘Freak Show’. Gemixt en geproducet door Damien Vanderhasselt (o.a. Millionaire, Sons, ILA…). Met ‘Freak Show’ weerspiegelen ze een wereld die uit de hand loopt. Het drijft ons verder van alles, alles gaat steeds sneller en toch blijven we doorgaan. Het album confronteert ons met deze chaos, maar ondanks dit alles willen we er iets feestelijks aan geven en blijven dansen aldus de band.

Er wordt geopend met het broeierig en nerveuze “Down The Rabbit Hole”. Puntig en catchy zoals The Strokes, Sons, The Hives ook zijn. Live moet dit een killer zijn. “Misleader” leunt op een lekkere bas en kent een goede opbouw. De vocals zijn goed en genuanceerd, wat diepte en accenten legt in het nummer. “Misery Hounds” begint donker. Het is een stevige song met een heel bijpassende tekst net als “Glorified” trouwens.
“Waiting For Love” is het eerste tragere nummer en qua zang doet het wat aan Beck denken. Er zijn slechtere muzikanten om mee vergeleken te worden. Heerlijk nummer trouwens. De mix is trouwens goed en niet te proper zodat het nog wat smerig blijft klinken.
“Vincent” is een fantastische song die we natuurlijk al kennen. “Don’t Wanna” is ook de moeite en catchy as hell.
Net als op de meeste songs opent “Out of My Skin” met een lekkere baslijn. Het nummer doet mij wat aan The Killers ten tijde van “Hot Fuzz” denken. Afsluiter “Everywhere i Go” begint met een iets langere en rustige intro om daarna open te barsten.
Er valt veel te beleven op “Freak Show”. Deze jonge honden hebben energie en steken gecontroleerde branie in een slimme mix waardoor we hier een dystopische sound, opzwepende ritmes en catchy zanglijnen krijgen voorgeschoteld. Dit is een plaat die opvalt en een stukje boven de middelmaat uitsteekt.

Album artwork @Barth Decobecq
Noise/Rock/Indie
Freak show
Empty Head

Review
https://musiczine.net/index.php/nl/item/102589-vincent-single
Linken
https://vi.be/platform/emptyhead
https://open.spotify.com/artist/6UWKEdxaXbMMQYtIyBWe9X?si=HUbtVWGuThSjGFj5ujE1gQ

Dark Beach is een recent project van Gioia Podesta en Nick Symoens (o.a. Maquillage) dat vorig jaar ontstond. Hun bandsnaam hebben ze ontleend aan het gelijknamig nummer van de producer Pastel Ghost.
Terwijl Maquillage vooral bestaat uit dreampop en shoegaze wordt er met Dark Beach eerder donkere en dansbare synth pop gemaakt. In maart verscheen er een EP ‘Obsession’ en nu is er een nieuwe single “Omg”. Die begint met een zware intro dat industrial/EBM elementen bevat om dan over te gaan naar dark wave/synth pop. Referenties: The Soft Moon, Twin Tribes, …
We hebben een sfeervol wave gitaarlijntje, mooie zang van Gioia en sterk op de achtergrond gemixte zang van Nick. “OMG” bevat een mix van gekende elementen uit EBM, darkwave en synthpop die ze proberen te kneden tot iets dat fris en nieuw klinkt.
Uit hun EP ‘Obsession’ heeft vooral “Words Unsaid” het meeste raakvlakken met deze single: uptempo, dansbaar en iets harder dan de andere songs op ‘Obsession’.
Een nummertje dat live zeker als opzwepertje zijn dienst zal kunnen doen.

Dark Synth Pop
OMG –single-
Dark Beach

OMG - song and lyrics by Dark Beach | Spotify

Velvet Jesus is de band rond Anton Fannes. In 2024 kwam hun debuutalbum ‘Qatar’ uit. Ter promotie speelden ze daarna in unieke locaties zoals in de oude cinema Roxy en in een met zand gevulde kerk in Berchem. In het najaar komt er een volgende plaat uit met Koen Gisen als producer.
Deze single is een sfeervol, melancholisch nummer geworden met een warme sound. Dit in schril contrast met de tekst die gaat over mensen die een (lands)grens opgelegd krijgen met alle gevolgen vandien.
De ritmesectie start veelbelovend waarna de warme stem en dito gitaarlijnen erbij komen. Er is een mooie opbouw en het is simpelweg een fantastisch nummer! Ik zie er Radio 1 materiaal in. Liefhebbers van o.a. Millionaire, Calexio, Mooneye… zullen hier zeker van houden.

Bekijk zeker ook eens de knappe videoclip:
Velvet Jesus - The Endless Border (Official Videoclip)
https://velvetjesus.bandcamp.com/track/the-endless-border

Indie/Post-rock
The Endless Border -single-
Velvet Jesus

Na hun goed onthaald album “Paradoxical Sleep” keren ze nu terug met een remix-EP. Dit werd gemaakt samen met hun vaste producer Len Lemeire (o.a. Implant). Er werden maar liefst zes songs bewerkt. Len Lemeire brak de songs af en bouwde ze met de bouwstenen die hij overhield terug op. Zo krijgen we zes nummers waarin je de stijl en hand van Len Lemeire hoort.
“Digging” heeft een nog rauwe en duistere kant gekregen. Heel geslaagd. “Kids Alone (Late Night)” is een track geworden voor de liefhebbers van de meer klassieke EBM. “Spiritchasers (Neon Glow)” gaat dan weer eerder richting synthpop uit. “Far Away (Dispencing)” kreeg wat diepere synths mee. “Into The Fog (Visible)” heeft wat meer dreamscapes gekregen. Tenslotte sluit deze EP af met een uitgeklede en cold wave versie van “Envoler (Ailé)”.
De remix EP kan je geslaagd noemen omdat het meer is dan enkel een beat zetten onder de track. Wie van The Ultimate Dreamers houdt moet deze EP zeker eens checken want je vindt nieuwe invalshoeken van de reeds gekende songs terug in deze remixen.

Cold Wave/post punk
Paradoxical Implants (remix EP)