Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven: '’Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre onontgonnen oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een omkadering die je als luisteraar tot tranen toe bewegen. Letterlijk" 
En dat is dus de verdienste van topmuzikanten en hun zangeres , die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt.
Ondertussen is er wel watveranderd, Kristien haar stem is nog steeds zeer belangrijk, maar de instrumentale inbreng is verruimd. Dat merkten we al op recente concerten - vóór de corona crisis - van de band.
In januari 2021 komt er normaal gesproken een nieuwe plaat uit via Argonauta Records. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Onlangs verblijdde Splendiula ons met een gloednieuwe single “Somnia”, met een tot verbeelding sprekende video clip.  Het mooie aan deze song is de opbouw naar een bepaalde climax. De stem overheerst niet meer, de instrumentale aankleding - die live nu wat meer op de voorgrond treedt - speelt in deze single een bijzonder dreigende, mysterieuze rol.  Die dreigende ondertoon komt als een duistere walm op jou af. Dat de clip in zwart/wit is opgenomen in een bos, - de geheimen van de natuur spreken altijd tot de verbeelding -, - zorgt ervoor dat er nog meer een mystieke sfeer ontstaat die je doet baden in het angstzweet.
De stem van Kristien is een meerwaarde om het geheel compleet te maken; eerst een angstaanjagend gekrijs, daarna eerder een cleane vocale aankleding die de haren op onze armen doen recht komen van pure angst.
De beelden die we voor oog kunnen hebben, versterken dat gevoel alleen maar. Splendidula klinkt nu nog complexer en vooral completer dan vroeger.  En dat doet ons uitzien naar meer in de toekomst. Op basis van deze zeer geslaagde, donkere single , die letterlijk bij de keel grijpt, ziet de toekomst er rooskleurig uit. Of in het geval van Splendidula, intensief gitzwart.

stoner/sludge/doom
Somnia -single- 
Splendidula

Check de single en clip https://www.youtube.com/watch?v=gO5gp8IJsHg

True Zebra is het project rond Kevin Strauwens die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het schipperen tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook nu weer de rode draad op het  nieuwe werk 'Idiorhythmic'. Dat zet True Zebra in de verf op “Connection is Addiction”. Een song die duisternis (met streepjes EBM invloeden) en licht (door het toevoegen van lichtvoetige synhtpop klanken) bij elkaar brengen.  Hij onderstreept het nog meer op “Wait Wait Wait” en het dreigende mooie “Weird”; soms aangrijpend, zeer meeslepend maar ook vaak om je in doodsangsten achter te laten o.m. op “Sex”. True Zebra kan als een razende tekeer gaan, tot je hersenpan op barsten staat en je ziel haast dreigt te branden in de Hel.
Op “Move” zijn de EBM elementen dan weer opvallend aanwezig en gaan we dansen tot in de vroege uurtjes. True Zebra  sluit de plaat af met een elektronische mokerslag die in je gezicht tot ontploffing  komt op de titelsong “Idiorhythmic”. Het tempo wordt opgedreven tot een climax , waarna alles plots bruut stopt, waarnij je totaal verweesd achterblijft in een donkere hoek, met een opvallend uitzicht op ietwat licht aan het eind van de tunnel.
Flirtende met uitersten  zo horen we Kevin graag. We houden van afwisseling , en dit biedt True Zebra je over de hele lijn aan op de nieuwe schijf, wat in het verleden ook al zo was. Met het nieuwe meesterwerk slaagt Kevin er in ons te verwonderen, te laten nadenken maar ook voldoende te laten dansen. Hj laat het licht nog voldoende schijnen in de gang, zodat  we onze weg vinden naar het einde van die donkere tunnel.
Besluit: We hadden eigenlijk niet anders verwacht van onze favoriete kameleon binnen dit elektronisch kader, True Zebra slaagt er in meeslepende elektronische muziek te verbinden met donkere, rauwe EBM en voegt er aanstekelijke synthpop aan toe; je zweeft veilig over de lijn tussen licht en duisternis.

Tracklist: Connection is addiction 03:56 Wait Wait Wait 03:34 Logistica and thelemia 04:03 Weird 03:40 Sex  04:10 Move 03:59 Idiorhythmic 04:06

Electro Rock/Synthpop/Electropop
Idiorhythmic
True Zebra

Instriumae is een bijzonder interessant instrumentaal concept rond drie muzikanten uit héél verschillende werelden. Zowel letterlijk als figuurlijk. N'Lie is een violiste o.a. in Opera Muntschouwburg, Het Nationale Orkest van België, Night of the Proms enz. Ze is afkomstig uit Zwitserland en klassiek geschoold. Marty Carpe Diem - afkomstig van Frankrijk - komt uit het metal milieu en Franki Rellih werkte mee aan projecten als ‘Dit is Belgisch’, Yourstone en de Sinshaper EP 'This Will Hurt'. Ondanks die uiteenlopende stijlen, zijn er zeer veel raakpunten tussen deze muzikanten; we merkten het in het interview dat we hadden met de band.
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77344-instriumae-onze-sterkte-we-brengen-iets-dat-muziek-liefhebbers-aanspreekt-die-bewust-op-zoek-zijn-naar-iets-nieuws.html
In het verleden bracht de band al een single uit “Spes Bona”. Nu verscheen “Lex Naturae”, een geflirt tussen klassiek en rock.
De intens mooie viool klank, die een zweem van folklore bevat, wordt aangesterkt met een drumpartij die verdooft maar ook flirt met lichtjes de geluidmuur afbreken. De gitaarlijnen schipperen tussen beide in. Alsof een soort zachtaardig gevecht ontstaat tussen de drie ingrediënten, zonder dat er brokken van komen. Eerder word je op een intens mooie wijze meegevoerd naar een filmisch landschap, omgeven door sprookjesfiguren die het bijzonder goed menen. Een stijl die we ook terugvinden in een rock opera.
Het is echter opvallend hoe de band op deze ene single al laat aanvoelen dat ze van meer markten thuis is, en je dus bewust op het verkeerde been zet. Dat is ook de bedoeling bleek uit het interview: "We creëren bewust een soort chaos, waarbij de luisteraar zelf kan invullen wat hij ervan vindt. Onze muziek moet iets zijn om te ontdekken; muziekliefhebbers die daarvan houden, zullen zeker hun gading vinden bij ons. We komen trouwens allemaal uit heel uiteenlopende werelden. Zo ontstaat er bijvoorbeeld een botsing tussen metal en klassiek die er kan voor zorgen dat die elkaar nooit meer willen terugzien. Hier gebeurt echter het omgekeerde, het zorgt voor een grote meerwaarde langs drie kanten. Doen we dat expres? Nee, eigenlijk niet. We laten het gewoon gebeuren" zegt Franki hierover. 
Die botsingen tussen klassiek en metal trekt ons het meest over de streep, het zijn echter zachtaardige aanrakingen die iedereen met een brede glimlach op de lippen de zaal doen verlaten.
Besluit: De klassieke muziek liefhebber en de rock fan wordt bij Instriumae duidelijk op zijn wenken bedient. Vergelijkingen met bands doen we niet aan. Een streepje Nightwish (waarmee ze volgens hetzelfde interview worden vergeleken) keert op deze “Lex Naturae” terug.
Bewust wordt gekozen om het publiek op het verkeerde been te zetten, door lichtjes te gaan experimenteren en zelfs te improviseren. Nogmaals alles blijft binnen een zeer sobere omkadering, ondanks het geflirt met oorverdovende klanken. Ook word je niet in slaap gewiegd , de intensieve samensmelting van hun ingrediënten  doen je vertoeven in een sprookjesachtige, mysterieuze wereld waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Dit smaakt naar meer, veel meer.
De luisteraar heeft altijd het laatste woord …

Instrumentaal
Lex Naturae -single-
Instriumae

https://www.youtube.com/watch?v=_eqetSMN82o&list=OLAK5uy_kjg3F6i9hX8W-bPhcyNMNFV-6vPOnZsW0

Nicolas Michaux is een singer-songwriter en muziekproducent. Geboren en getogen in België, verdeelt hij nu zijn tijd tussen Brussel en het Deense eiland Samso, waar hij schrijft en regisseert. Michaux bracht in 2016 het veelgeprezen debuutalbum ‘A La Vie A La Mort’ uit. Zijn tweede album ‘Amour Colère’ kwam nu uit via het label Capitane Records. De man weet Franse Chanson in een ander kleedje te stoppen, en verlegt grenzen.
Het is binnen dat typische chanson en sing-songwriting verdomd moeilijk om uniek te klinken. En toch slaagt Nicolas Michaux op zijn nieuwste plaat 'Amour Colère' daar met brio in. Het raken van emoties en breekbaarheid is de rode draad. Dat merk je al bij het dromerige “Harvesters” of “A Nouveau” waarop de man met zijn warme stem elke snaar diep raakt.
Er is veel meer aan de hand. Nicolas flirt vaak met de new wave van de jaren '80. O.m. op “Factory Town”, waarin de geest van Talking Heads komt voorbij waaien. Knap!
Het feit dat Nicolas Michaux enorm veel variaties stopt in zijn muziek is natuurlijk een enorme meerwaarde. Het is  echter dat breekbare binnen zijn muziek, die je doet wegglijden in diepe gedachten, dat  ons over de streep trekt …zoals het wondermooie “Une Seconde Change”.
Naast de wonderbaarlijke sound is het de veelzijdige stem van Nicolas die ons ontroert of doet dansen , o.m. het aanstekelijke “Cancer”, waarop de man je enerzijds tot tranen bedwingt, anderzijds kun je er niet op stil zitten. Knap hoe hij met je gevoelens speelt.  
Niet elke poging is even geslaagd, maar de bijzonder warmhartige , kleurrijke manier doen  je ziel bloeden van puur geluk. Dat zet hij verder in de verf op “Nos Retrouvailles”.  Het zeemzoetig mooie “Every word” is de kers op de taart van deze knappe schijf.
Besluit: Nicolas Michaux ontroert over de hele lijn op deze afwisselende plaat. Het feit dat hij enerzijds zijn songs in het Engels brengt, anderzijds in het Frans , is een meerwaarde. Soms flirt hij met rock en new wave - in de stijl van Talking Heads dus; het zijn beklijvende,  weemoedige,  mooie songs, die je hart doormidden boren. Ze bekoren het meest! Met zijn zachte, warme stem ontpopt hij zich als een  hartenbreker, die je tot tranen toe bedwingt; geen tranen van angst of pijn, maar  tranen van teder, puur geluk.

Tracklist: Harvesters 03:03 A Nouveau 04:43 Enemies 04:24 Parrot 03:39 Amour Cole?re 03:56 Une Seconde Chance 03:25 Factory Town 03:58 Cancer 03:39 Nos Retrouvailles 03:28  Every Word 02:42

Chanson/Singer-songwriter
Amour colère
Nicolas Michaux
 

Als twee gelijkgestemde zielen elkaar vinden, ontstaat een magie die je niet in woorden kunt beschrijven. François De Meyer is een producer, componist die van enorm vele markten thuis is.
In bijgaande persbericht lezen we ''Het project Kyem start met demo's van de Meyer, die zijn zwarte ziel erin kwijt kon' . De perfecte persoon om hem daarbij te helpen vond hij in Tim De Gieter, bekend van o.a. Fär. Met een eerste single “Blue Cat” in 2019 liet Kyem al een tipje van de sluier horen. Met 'Born in June' brengt de band een parel van een debuut uit, dat de gevoelige snaar raakt op uiteenlopende plaatsen in ons hart.
Een zwevende sound die aan je ribben kleeft, een zwoele stem die je doet wegdrijven naar die hogere oorden waar het steeds fijn vertoeven is. Dit is de rode draad op de plaat.
“Stainless” is een knap staaltje verfijnde pop muziek zodanig dat het niet te klef gaat klinken, maar net fijn genoeg is om een groot publiek aan te spreken. Het schipperen tussen toegankelijke deuntjes en een diepgang van een mysterieuze, lichtjes donkere omkadering , keert ook terug op de daarop volgende songs “Distorted” en “Exit Coin”. Dat hoge stembereik, waarbij de haren op je arm recht komen,  en die meeslepende sound bezorgen je telkens een krop in de keel, en doen je zweven over de dansvloer.
Eigenlijk is elke song opgebouwd rond dat totaalgevoel. Luister maar naar de gekende single “Blue Cat” of “Lumimum” waar emoties en de donkere kant botsen op lichtvoetigheid die niet verveelt en je naar adem doen happen. Dat wordt ook bij de laatste parel van een song “Mono Graph” in de verf gezet.
Besluit:  Kyem brengt met 'Born in June ' een debuut uit dat zo veelkleurig is, dat je alle kleuren van de regenboog erin terug vindt. Het zeemzoetige wordt gecamoufleerd door soundscapes die je eerder doen baden in duisternis en zorgen er bovendien voor dat je als luisteraar blijft zweven tussen die dunne lijn van licht en duisternis. Een lijn waar het altijd comfortabel vertoeven is.
Het mooie aan Kyem is dat ze binnen de pop als alternatieve muziek buiten de lijntjes kleuren, en op avontuur trekken in dat kleurrijke landschap. Bovendien brengt Kyem een debuut uit, dat zoveel kanten uitgaat dat je er stil van wordt, maar er ook niet stil kan op zitten.
Door deze veelzijdige aanpak kan zowel de doorsnee pop/R&B fan als de alternatieve muziek liefhebber hier zijn gading in vinden.

Tracklist: Stainless 04:19 Distorted 04:26 Exit Coin 04:27 When it Stops 03:36 Blue Cat 02:43 Lumimun 03:44 Mono Graph 03:06

Pop/Rock/R&B
Kyem
Born in June
 

Liquid Therapy - Een grote droom van ons allemaal is, om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omwegen, recht naar ons doel!

Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel binnen het rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten.
Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79577-breathe.html
We hadden eveneens een mooi interview met de band over, uiteraard van deze release. Een kijkje naar het verleden, het heden en deze rare tijden waarin we leven. Maar ook de toekomstperspectieven kwamen aan bod.

Heren, om met de deur in huis te vallen. Wie is Liquid Therapy? Hoe is alles begonnen en waar staan jullie voor?
Liquid Therapy is gestart door de 2 gitaristen Gino en Davy die elkaar al heel lang kennen. Door wat samen te spelen hebben ze de handen in elkaar geslagen om een band op te richten.

De band ontstond in (dacht ik) 2018. Nu komt er eindelijk een debuut plaat op de markt, maar ondertussen hebben jullie live al je kunnen bewezen. Hoe was de respons tot nu toe?
Eigenlijk zijn we best wel tevreden. Het laatste jaar hebben we door de corona niet meer kunnen optreden maar ons eerste jaar hebben we toch enkele mooie optredens kunnen doen waarbij het publiek toch wel vol lof was. Als er ambiance is zijn we op ons best ?

Ondanks dat jullie nog niet zoveel jaren bezig zijn, heeft elk van de bandleden wel al wat watertjes doorzwommen in de muziek. Hoe hebben jullie elkaar gevonden en hoe zag jullie muziekverleden eruit?
Davy speelt al meer dan 20 jaar gitaar, heeft reeds bandervaring en heeft ook al enkele jaren geleden een CD opgenomen.
Hans en Kristof (onze nieuwe drummer) hebben zowat hetzelfde traject doorlopen.
Bart heeft in wat kleinere bands gezongen maar Liquid Therapy is het eerste serieus project waar hij mee bezig is.
Gino heeft een verleden in blaasinstrumenten (jawel…) en drummen en heeft dit in zijn jeugd enkele jaren beoefend. Na een onderbreking in de muziek is hij enkele jaren geleden gestart met gitaar, drum en audio engineering.

Persoonlijk heb ik de plaat nog niet volledig beluisterd, maar ik lees in sommige recensies de termen ‘hardrock met een sausje grunge’ klopt dat? Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Ieder nummer heeft zijn invloed van een andere muziekstijl, er zit enorm veel variatie in waardoor je iedere keer wat anders kan verwachten. We zouden graag de verschillende stijlen willen blijven combineren.

Een paar songs zijn wel gepasseerd, en ik hoor dat er veel pit in jullie muziek zit. Muziek die live nog het best tot zijn recht komt. Vinden jullie jezelf eerder een ‘live band’? of kan/mag ik dat zo niet zien
We spelen enorm graag live. We smijten ons iedere keer volledig en we denken dat het publiek dit ook ervaart. Als het enigszins kan willen we absoluut een ‘live’ band worden genoemd waarbij het publiek zich rot amuseert.

Ik lees in een artikel ‘’Inspiratie voor onze teksten vinden we in het dagelijkse leven’’ . Wil dat zeggen dat de teksten ook verwijzen naar deze tijden waarin we leven? Of net niet. Vertel ons er wat meer over
Eigenlijk gaat het gewoon over het alledaagse leven, iets waar iedereen zich ergens wel kan in vinden. Problemen waarbij vloeibare therapie (Liquid Therapy) wel kan helpen ?

Het is ook een mooie hoes trouwens. Vanwaar kwam de inspiratie, wie is de kunstenaar? Vertel er wat meer over?
We hebben enkele mensen aangesproken om iets te ontwerpen. We hebben uiteindelijk gekozen voor het schilderij van Jorge Vandeplassche. We vonden dat dit het dichtste aansloot bij de visie van ons album.

In datzelfde artikel lees ik dat jullie zich hadden ingeschreven in voor een wedstrijd van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Is daar iets goed uit gegroeid? Heeft dat bijvoorbeeld bepaalde deuren geopend?
Nee, we waren niet geselecteerd. We zullen de deuren op een andere manier moeten openen ?

Ik veronderstel dat deze coronacrisis een streep door jullie rekening is/was. Welke plannen vielen in het water?
2 weken voor de album release in onze eigen gemeente Houthulst kwam er de Lock down. Alles was zo goed als geregeld. Een serieuze streep door de rekening en sindsdien hebben we nog niet live kunnen spelen. Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.

Zijn er langs de andere kant plannen die wel doorgaan dit najaar?
We spelen eind oktober een huiskamerconcert ingericht door de gemeente Houthulst maar daar blijft het voorlopig bij. Maar volgend jaar begint er al anders uit te zien (als het doorgaat door de corona natuurlijk)

Om een beetje daarop voort te borduren, hoe ga je als muzikant en ook als mens om met zo een crisis waarin we nog steeds leven?
Dit is natuurlijk een ongelooflijk rare en moeilijke situatie voor iedereen. We hopen dat de schade, zowel economisch als emotioneel, zo klein mogelijk blijft. We hopen van harte dat volgend jaar het normale leven opnieuw kan aanvatten en hopen ook dat iedereen gezond mag blijven en erdoor geraakt zonder kleerscheuren.

Jullie ultieme droom is om op het podium van Graspop Metal Meeting te staan , zijn er nog andere dromen. Wat is de uiteindelijke ambitie van de band?
Eigenlijk is het de droom om op een festival te kunnen staan in de grootorde zoals Graspop. Dit is voor ons de drijfveer en motivatie om er hard aan te werken.

Is er een soort einddoel, iets wat je als band, muzikant en mens absoluut nog wil bereiken?
Een grote droom van ons allemaal is om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omweg , recht naar ons doel !

Ik wens jullie zeer veel succes met jullie debuut. Kun je om af te sluiten hieronder enkele links plaatsen waar mensen merchandiser en eventueel het debuut kunnen aanschaffen

Van harte bedankt en jullie ook bedankt voor de interesse in onze band. Alles kan aangekocht worden op onze website www.liquidtherapy.be  

De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken,  onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen. Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'. We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn, én hun spontaniteit, waarvan  je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79342-mothership.html  . De voorstelling van deze nieuwe schijf werd door corona crisis waarin we nog altijd leven wat op de lange baan geschoven. Maar nu is de tijd eindelijk gekomen om die nieuwe parel ook aan het publiek voor te stellen. Flying Horseman trad aan in een goed gevulde, maar niet uitverkochte, Casino. En ook nu weer werd het een voortdurend geflirt op die dunne lijn tussen oorverdovend de trommelvliezen doen barsten, en zachtmoedig, eerder zalvend, harten breken.

Het magische aan een band als Flying Horseman (****) is de kruisbestuiving tussen uiteenlopende instrumentale en vocale toverkunsten, en niet één element . Dat is het meest opvallende feit aan deze band. Elke schakel is even belangrijk. En dat kwam ook nu tot uiting. Als een goed geoliede machine wordt vanaf de eerste song de aanwezigen in de zaal letterlijk  bij de keel gegrepen, om niet meer los te laten tot de laatste noot is uitgestorven.
Veel bindteksten komen daar - vooral in het begin van de set - niet aan te pas, maar het stoort in dit geval allerminst. Flying Horseman is  namelijk zo een band die vooral de muziek voor zich laat spreken. Vaak is dat in de vorm van een kabbelend beekje, zo magisch mooi net door de eenvoud. Ondanks de gezapige manier van de live-muziek op zulke momenten, verveelt het geen seconde. De band voelt perfect aan wanneer ze moeten schakelen naar een hoger toerental, zodat de luisteraar niet in slaap wordt gewiegd. De registers worden dan ook op het juiste moment compleet open getrokken. Als alle instrumenten samen komen , ontstaat er een ware vulkaanuitbarsting, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag.
… Maar ook dit duurt niet te lang, zodat je gauw tot rust en kalmte wordt gebracht door een zwevende samensmelting van deze elementen. Het voortdurend in golvende bewegingen tewerk gaan om de luisteraar murw te slaan, of net te bedwelmen, zorgt er voor dat we op het puntje van onze stoel ofwel in stilte zitten te genieten, of eerder tegen de geluidsmuur worden gekwakt, naar een plek in ons onderbewustzijn waar het ook fijn vertoeven is.
Bovendien, het extra fijne aan Flying Horseman is dat de band je , bewust of onbewust,  steeds op het verkeerde been zet. Dat viel ons op ‘Mothership' al op. Ook live merk je binnen elke song , op onverwachtse momenten, verrassende wendingen. Alsof je geniet ‘s avonds van de ondergaande zon; die rust wordt plots verstoord door het gedonder van een opstekende tsunami die alles rondom zich heen, wegvaagt. Om dan, even snel als ze is gekomen, die rust te doen weerkeren. Het eigenaardige is dat er geen ravage achterblijft, maar een soort gemoedsrust over jou neerdaalt.

Flying Horseman is zo een band die al circa tien jaar , op  zeer wispelturige wijze , schippert tussen toegankelijkheid en een moeilijk te verorberen sound. De wenkbrauwen worden gefronst; de avonturier onder ons, die houdt van muziek waarbij bewust buiten de lijntjes wordt gekleurd, geniet ten volle van dit geluid. Het publiek was duidelijk, aan het laaiend enthousiast applaus te horen en de fijne reacties. Iedereen genoot van deze kleurrijke, donkere, dreigende sound en de avontuurlijke trip.

Flying Horseman stelt 'Mothership' verder voor in De Handelsbeurs, Gent op 16 oktober. Op basis van dit bijzonder kleurrijke optreden,  meteen een dikke aanrader.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Not Mandatory - Sex, drugs and rock’n’roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong

Not Mandatory is een vrij jonge band rond muzikanten uit uiteenlopende muzikale strekkingen die elkaar vonden om een gloednieuw project op te starten.
Ze noemen het zelf: ‘vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.”
De band bracht ondertussen enkele singles uit, echt uit de startblokken schieten is er wegens een bepaald virus dat ons leven bepaalt niet echt bij, maar bij de pakken blijven zitten doet de band ook niet.
We hadden hierover een fijn gesprek met de band. Net op tijd, eind september stelt de band zijn nieuwste clip en single voor, “I can’t ‘Escape Myself”.  Een energieke song boordevol opgekropte frustraties, die op aanstekelijke wijze door de strot van de luisteraar wordt geramd. De luisteraar heeft altijd het laatste woord. Daarom. Luister en kijk vooral zelf:
https://www.youtube.com/watch?v=UyW4kfVVlPQ&feature=youtu.be&fbclid=IwAR0AAV4JxVsm1iF07JYXXpxSmDQEM9Z9McC4DtPCCq0gFO3OMgksyDWQJG0

Not Mandatory is een vrij jonge band, hoe is de band ontstaan? En hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Muzikale jeugdvrienden Major Tom, Qrt en Pi-Jay pikten na vervlogen tijd de draad weer op, maar misten nog een gitarist voor hun nieuw project. Door de muzikale ambities van de kinderen van Tom en DoubleYouArDee leerden zanger en gitarist elkaar kennen en zo werd het viertal verenigd vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.

Elk van de bandleden zijn geen groentjes meer. Een zeer fijne mengelmoes van talenten. Hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
Het muzikale palmares van Major Tom haalde vooral zijn top eind jaren ‘90 in de Dance Music met Natural Born Deejays. Het jeugdsentiment KOT-X, de eerste punkband van Major Tom, Qrt en Pi-Jay vroeg om een vervolg. DoubleYouArDee en Major Tom kennen elkaar van hun muzikale gesprekjes tijdens de vioollessen van hun kinderen.  Ondanks verschillende achtergronden, new wave, new beat, metal,... leken hun ideeën toch te versmelten.

Er is nog niet zoveel uitgebracht, maar onlangs wel een single, “Public Image”. Hoe waren de reacties?
Met verwijzingen naar Tom ‘Rotten’, nice ‘80s vibes, sound als Red Zebra en Joy Division, pro opgenomen en gemixed, topschijf, … kunnen we alleen maar tevreden zijn. Er is ondertussen een videoclip uitgekomen  van het nummer “I Can’t Escape Myself” van The Sound en de reacties hierop zijn weer top!

Bommetjes energie die in je gezicht ontploffen op gevarieerde wijze, was mijn eerste indruk. Je mening over deze stelling?
Fijn dat u van onze energie genoten heeft, want onze bedoeling naar het publiek toe is … de tent in brand te zetten. Not Mandatory, verdorie, ambiance verzekerd!

De single “I Can't Escape Myself” wordt gedragen door een 'emotioneel' stem- geluid, iets meer ingetogen ook, maar nog steeds lekker strak. Kunnen we stellen dat Not Mandatory een band is die zich bewust niet in een hoekje laat drummen? Ik vind vooral dat jullie veel kanten uit kunnen gaan met jullie muziek
Vanuit verschillende muzikale invloeden is dit een voor de hand liggend gevolg. Hokjes kennen wij niet, al zijn we nu wel opgeHOKt.

Om daarop voort te borduren, naar promotors en zo toe, hoe zou je zelf je muziek verkopen?
Bekende en minder bekende songs in een nieuwe verpakking met een eigen interpretatie als aanzet om van daaruit te werken naar eigen nieuwe nummers toe. Ook eigen nummers zitten in de pipeline.
Yes.. we kill our darlings, but just to make them prettier and more tasteful!

Rijk worden met muziek is onmogelijk, maar wat is jullie doel en ambitie eigenlijk als band?
Ambiance on stage! Het publiek live  in vervoering brengen. Niets is onmogelijk, daar staat NOT MANDATORY voor. It’s all in the name.

Om terug te komen op die releases. Zijn er, na die singles,  ook plannen voor meer singles of eventueel platenwerk?
Uiteraard, dit is nog maar het begin van een mooi verhaal. De band zal hierin groeien en op termijn ook eigen werk op het menu zetten.

Wegens corona valt alles beetje in het water. Waren er ook bij jullie plannen wat optredens en zo betreft?
Zoals alle andere bands lijden wij daar ook onder, maar het geeft ons meteen ook de tijd om nieuw werk te creëren alsook een positieve vibe te behouden. Een aantal optredens werd jammer genoeg opgeschort. Hopelijk komt hier snel verandering in.

Hoe ga je eigenlijk als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Sex, drugs and rock ‘n roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong ;-)

Zijn er naast Not Mandatory nog andere projecten waar je aan bezig bent? Of de andere bandleden?
DoubleYouArDee werkt naast Not Mandatory nog aan een kleinschalig blues-project.

Hoe blijf je het allemaal combineren?
Music was our first love and it will be our last.

Het zijn rare tijden, maar toch zie je mensen die er interactief mee omgaan door bijvoorbeeld filmpjes te posten, waar elk bandlid in zijn eigen kot een stuk brengt en dan wordt het via streaming gelanceerd. Iets voor jullie?
Afstand werkt niet… Het sociaal samenzijn in dit muziekproject is belangrijk. We kijken dan ook uit naar betere tijden waar we met z’n allen terug een echt feestje kunnen bouwen.

Wat zijn de verdere plannen na deze crisis, zowel met de band als andere projecten eventueel?
Op zoek naar een platenfirma en ons pensioen verzekeren :-) De liefde alleen is niet genoeg …

Om af te sluiten, via concerten en zo is het onmogelijk om merchandise van de band te kopen, hoe kan het wel? Geef gerust enkele links
https://teespring.com/nl/stores/not-mandatory

Zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe, zet ze gerust hieronder
http://www.notmandatory.be

Nicolas Michaux - Democracy can only function if people are aware of what’s going on and willing to participate in the political process

Nicolas Michaux is a singer-songwriter and music producer. Born and bred in Belgium he now divides his time between Brussels, and the Danish island of Samso, where he writes and records. Michaux released the critically acclaimed debut album “A La Vie A La Mort” in 2016. His second album “Amour Colère” will be out now on September 25. We had a nice conversation with Nicolas about the past, the new release of course, and the future. But also about corona and how the world is changing.. Or how it should be.

Nicolas, you've been in the music business for a while, because our readers (and I too) are quite curious. How did it all start?
Yes that’s true. I started a first band when I was still a teenager around 2004. The band was called Eté 67. We were all from Liège and used to play a lot in the area at the time. It was fun to be on the road with my mates and very instructive to be involved at such a young age with the music business, the studios, the tours etc... That period in the band really allowed me to learn my trade.  Then the band split and after a small break I started my solo career in 2014 with the releases of my first two singles : ‘Nouveau Depart ‘and ‘A la vie à la mort. ‘

What are the heights and any depths to date?
I don’t know really. I don’t envision things exactly that way. I mean I try to focus on my work and try to do It honestly with a high level of commitment and concentration. But You can only put your best efforts ; you can’t command the consequences and this trade demands a lot of distance from the fruits of action. I mean you never know when something is going to be a success or not, there are so many parameters. I’ve enjoyed great times in my career but paradoxically It was not linked to such things as commercial success etc... The discovery is what’s the more thrilling for me. To unveil a song or even just a beautiful musical part is always a source of great joy.

You divided, according to I read your time between Denmark and Brussels? Your songs are partly in English and French? A very international road that you walk. Have you consciously chosen this approach? And why?
That’s right. I live partly in Brussels where I’m part of Capitane Records and partly on the island of Samsø where my girlfriend and our daughter reside. I don’t know If I chose all this consciously. I don’t think we choose that much in life. And certainly not who we fall in love with. But It’s true that in a way I orientated my pace without paying too much attention to frontiers and boundaries. I’ve always craved this kind of freedom from inherited determinisms. I mean living abroad a great part of the year and being in a relation with someone from another culture surely brought me a bit of distance from my natural environment and comfort zone. It makes you think with a little bit more relativity maybe. It brings to mind that things can be different from what you’re used to and that very few things are really natural ; most of them being socially and culturally constructed.

‘His music stands at the crossroads of different traditions: the great era of the French "chanson", the American songwriters, the Brit rock of the 60s, and the early new wave.’ I read the press release. How would you prefer to describe your music yourself?
It’s always a difficult question. I’m not at ease with musical genres and I always find It hard to categorize things ; especially my own music. And I think my music and my lyrics are made of all those things I can’t describe in real life.  But we could say my music sits somewhere between Indie Rock and Indie Pop and is influenced by the sound of the sixties and seventies. 

Which artists are your biggest source of inspiration and why?
You have the great american songwriters like Bob Dylan, Leonard Cohen, Hank Williams, Lou Reed, Townes Van Zandt… because they’re all so cool and they just wrote all these amazing songs.
Then you have the early rock from the fifties and the sixties : The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Who, Pink Floyd,… Rock is the music who triggered me to play when I was a teenager and I keep an instinctive and very powerful love for It.  And then you have the French tradition with singers like Léo Ferré, Barbara, Charles Trenet, Serge Gainsbourg, Georges Brassens, Jacques Brel, Jeanne Moreau…  For me, these artists have always been around. It’s the music my parents used to listen to at home.  But I also love things like the CBGB scene, the highlife from ghana and Its area, the Congolese rumba, Moondog, the clash, the Ethiopian jazz, the country-blues, the beach boys…. ; my tastes are very eclectic as long as I feel that the artists had something to say and were somehow part of what greil marcus once called the “invisible republic”. 

You released your debut in 2016, what were the reactions and has it opened certain - let's say - doors?
It did indeed. The album was mainly in French and it was released on a French label called Tôt ou tard. It got really good reviews in many newspapers and magazines. We toured extensively after the release giving more than one hundred shows in Belgium, France, Italy, Switzerland, Canada, Germany and even a few in China.

I have to admit I haven't listened to the latest album 'Amour Colére' yet. What can I expect? Give me a reason why I should buy this record?
Go for It then, give it a try, you’ll tell me. I’m not a good advertiser.

Does the title have a specific meaning, it is about love of course .. tell a little bit more about it?
Yeah. The title translates as “Love Anger”. But one friend of mine uses the expression in French as an equivalent to “make-up sex”. That’s how I found the title.  More seriously, in these recent years I’ve caught myself in between those two feelings of Love and Anger. And then I thought that what was true for me was maybe true for many people. When I’m in a city, I always tend to walk the streets as much as I can and I can see that the streets are filled with love and anger exactly as my heart is.

What are your personal expectations regarding this disc?
I’m not sure about that. I’m already thinking about the next one and about other projects we have with the label and I learnt not to expect too much from things I don’t control.  But still, I would be very pleased If people were listening to It for what It is. I mean I’m conscious that It’s a “difficult” and pretty “dark” record and I know I’m sometimes hard to categorize and sum up because of my multiple origins and influences and the bilingualism of my works. I wanted to give people the whole picture and not to limit myself for whatever reason. I wanted the record to speak for me and It does. I’m proud of It, no doubt. ;-)

We are still living in a corona crisis, which will not disappear this year, how do you deal with that as a person, musician and composer?
Obviously, Coronavirus sucks for so many reasons. But I try to see the predicament we’re In as an alarm and an encouragement to really change things.  We’re running to big disasters If we just keep on acting like bastards who don’t respect nature and other species. Coronavirus is an ecological issue, like the forest fires around the globes, the loss of biodiversity, the sea pollution and so forth...  The world is about to go up in flames and before the Corona I had the impression that most of people didn’t care and did prefer kill off their brains instead of  being involved in the political process. But now things are evolving and I have the feeling people want the power back. I think that’s good because that’s what democracy is about. It’s not about just turning in at the polling station. Democracy can only function If people are aware of what’s going on and willing to participate in the political process.

Have plans fallen into disrepair? Which?
Yeah, some gigs were postponed some others were just cancelled.  But we decided to focus on production and writing. As a label and a work collective Capitane Records now have Its own studio and an office in an old house in the middle of a park in southeast Brussels. And that’s great to know we have that and that we can focus on our work there. If shows can be set up, we’ll be pleased to play the gigs. If not, we will produce and record music for the next months.  Under The reefs Orchestra and Turner Cody are both on Capitane Records and are working on new music As a music producer I’m involved in these ventures as well. 

In these times a lot of questions are about that corona, this question I actually ask everyone involved. But how do you personally think the culture, which has been particularly hard hit, will survive this crisis?
Yeah culture is hard hit that’s true. But many other sectors are hard hit as well. Generally speaking, the word is getting more and more in egalitarian and disrespectful towards mother earth’s needs. I personally think that capitalism, as It unfolded the past decades, is a dangerous threat for humanity and earth alike. But like I said, at least now, It’s pretty obvious that the ruling class in leading us to the catastrophe. So things might finally change for the better If only we’re able to take back the wheel and drive in an other direction.  On October 7, Capitane Records and the FACIR set up a lecture by french sociologist Bernard Friot who is an historian of the social security and who advocates to turn progressively our back from capitalism by extending the social security to new sectors of activity among which housing, food, press, culture etc…  Its theory includes the establishment of a “salary for life” that would be considered as an unconditional human right.

What are the further plans, will the new release also be presented live?
Yes despite of Corona, we’ll play at Les Nuits Botanique on Octobre 1 in Brussels for a special Capitane Records label night featuring Under The Reefs Orchestra, Great Mountain Fire and myself. It’s sold out.  The same bill will play Trefpunt in Ghent on November 13^th. It’s not sold out. ;-) 

I there also something like an end goal?
I’m not sure I get your question. An end goal to what ?  To change the world for the better with love, legitimate anger and music maybe ?  What else ?

Thanks for this nice conversation, unfortunately I could not do this face to face due to unforeseen circumstances, but I hope to meet you live at one of your gigs soon. Are there any gigs set for the fall and so on? feel free to put below. Big thanks!
Thank you  Met plezier !! 

Bebel Gilberto is een Braziliaanse singer-songwriter die sinds het sprankelend debuut in 1986 voldoende haar stempel heeft gedrukt op de muziek. Niet alleen Grammy nominaties, eveneens een diep respect binnen de scene waren - en zijn nog steeds - haar deel. Het is de laatste jaren een  beetje stil gebleven rond Bebel Gilberto. Maar in augustus dit jaar bracht de zangeres, na een bijzonder zware periode, een nieuwe plaat uit ,'Agora'. De zangeres verloor in de laatste twee jaar haar beide ouders en haar beste vriend. Dat doet verdomd veel pijn, en dat hoor je aan de songs. En toch is het geen treurige schijf, maar straalt ze hoop en liefde uit. Een krop in de keel en traantjes weg pinken waren van begin tot einde het gevolg.
Bebel Gilberto is vooral bekend geworden door het aangename bossa nova geluid dat ze in veel van haar platen naar voor bracht. De glans ging er een beetje af de laatste jaren maar dankzij de impuls van producer Thomas Bartlett lijkt op ‘Agora’ een nieuw hoofdstuk te zijn geschreven. Er is plek voor elektronica en organische klanken. Gelukkig blijft de Braziliaanse roots eveneens overeind staan …Knap gedaan. De artieste met al die jaren op de teller heeft het namelijk uiterst moeilijk om verrassend voor de dag te komen, en daar  nu net, slaagt Bebel Gilberto er met brio in. 
Bebel haar wondermooie, breekbare en sterke stem vloeien  dus voortdurend samen in een klankenbord dat je niet van haar gewoon bent; dat blijkt al op “Tito Bom” en het wondermooie “Agora”.
Emoties en hoe daarmee omgaan vormen de rode draad , een lang wachten meer dan waard. Haar vorige plaat dateert toch al van 2014. Eigenlijk hoeft Bebel Gilberto niets meer te bewijzen, ze kon even goed een routineklus afwerken, toch verkiest ze buiten haar comfortzone te treden. Luister maar naar een bijzonder experimentele song als “Yet another love” waar sprankelende elektronische muziek mooi samenvloeien met die warme stem van Bebel. Een stem waaruit pijn en verdriet klinkt, maar die eveneens aanvoelt als een warm deken om je te beschermen tegen de stormen in het leven. Dat horen we op een “Que Não Foi Dito” en de breekbare, wondermooie afsluiter “Teletransportador”.
Besluit: Bebel Gilberto keert met deze veelzijdige schijf, die uit zoveel verschillende lagen bestaat waardoor de aandacht nooit verslapt, terug langs de grote poort. De beste manier om je  pijn te verdrijven, is het neerschrijven of erover te praten. Bebel Gilberto giet dat in songs die ze met zoveel emoties zingt dat je er als luisteraar prompt stil van wordt. Die weemoedigheid in haar stem, bedekt met zachtmoedige, uiteenlopende klanken en de typische Braziliaanse inbreng , keert eigenlijk over de hele lijn terug. Vooral het feit dat Bebel Gilberto buiten de eigen lijntjes kleurt, met een knipoog naar haar Braziliaanse roots, trekt ons bij de luisterbeurt nog het meest over de streep.

Tracklist: Tão Bom 3:27 Agora 3:06 Cliché 3:29 Bolero 4:06 Essence 4:22 Na Cara 3:09 Deixa 3:31 Raio 3:19  Yet Another Love Song 3:37 Que Não Foi Dito 3:39 Teletransportador 3:46