Er wordt veel boeiende en originele muziek gemaakt dezer dagen in België. Zo ook met dit Brussels trio dat zichzelf als een rock ‘n’ roll gang omschrijven. Rock ‘n’ roll? Nou ja, laten we zeggen alternatieve rock met soms een psychedelisch sausje (zie o.a. openingstrack “Ice “dat weids en psychedelisch klinkt). Op’ La Menace’ klinkt een zekere vorm van gekte door in de zang terwijl muzikaal alles in een jaren zeventig sfeer baadt. Op “See Me” gaan ze verder deze weg op. Wat fuzzy gitaren, een markante ritme sectie en een vrij catchy refrein. “Future” is een ietwat schizofrene song dat enerzijds poprock elementen bevat en anderzijds wat Black Sabbath elementen die de sfeer bepalen. “Xeption” heeft een rock n roll ritme in een postpunkverpakking. Het doet mij aan sommige nummers van The Rapture (o.a. de songs “Sister Saviour” en “I Need Your Love”) denken. Nu denk je waarschijnlijk dat de muziek op ‘La Menace’ uit een verzameling van verschillende stijlen bestaat maar dan heb je het mis: hun muziek heeft wel degelijk een eigen smoel en stijl. Je herkent hen zelfs vrij snel. Tien tracks staan er hier op hun album die variëren qua lengte tussen de 3 en 10 minuten.
A Supernaut heeft met ‘La Menace’ een album afgeleverd dat gedrenkt is in de jaren zeventig maar toch origineel en boeiend blijft. Een band waar we ongetwijfeld nog van zullen horen.
Beuk uit Brugge maakt harde rock n roll met Nederlandse gezongen teksten. Daarmee wisten ze zich in Engeland al in de kijker te werken middels optredens in het Britse concertcircuit. Maar ze haalden ook de finale van de Britse MIA’s in de categorie Best International Band. Mooie adelbrieven voor een jonge band die voornamelijk via optredens naam wist te maken. Nu is er hun debuut.
‘Strak Plan’ verwijst naar het nummer “Strak Plan Jacky” dat verwijst naar de wielrenner Jacky Durand die in 1992 de Ronde van Vlaanderen won. Er staan nog nummers tussen die een sportthema behandelen. Zoals “Delfine Klopt Er Op” (boksen), “Kapitein” (voetbal) en “Modder en Bier” (cyclocross).
Daarnaast ook onderwerpen zoals dementie, familie, angst… Doodnormale teksten die eenvoudig maar treffend neergepend zijn. Ze maken harde rock met knipoogjes naar bands zoals AC/DC, Motörhead, Peter Pan Speedrock… Soms wat clichématig maar altijd met volle overgave, zonder overbodigheden en met de nodige hooks. De Nederlandstalige teksten (toch een uitzondering dezer dagen waarin het dialect overheerst) zijn zeer goed verstaanbaar en vormen geen belemmering voor de rockende nummers.
Een fijn debuut dat de weg opent voor een goed gevuld concertseizoen waar ze naast Engeland ook talrijke steden in Vlaanderen aandoen. Live moet je ze zeker eens checken want dit trio straalt energie uit. Maar luister eerst maar eens naar ‘Strak Plan’ zodat je straks ergens in een zaal kan meezingen…
Er kwam hier, middels een EP, vrij radiovriendelijke pop rock vanuit Zonhoven aanwaaien. Nebrovski is al sinds 2007 bezig en speelden al in de Ethias Arena en op Suikerrock. Rond 2011 kwam er een break van een paar jaar. Die break leverde de nodige energie om terug nummers te schrijven en te spelen. De muziek kenmerkt zich door grungy en galmende gitaren, prettige baslijnen en ondersteunende drums. De stem van Koen Meeus heeft een leuk timbre.
De songs zijn heel toegankelijk en catchy. Het is pop/rock met de nadruk op melodie en song. Ze kleuren mooi binnen de lijntjes wat misschien voor enkelen onder jullie wat te braaf zal overkomen. Vier tracks vinden we terug op ‘Summer’ waarvan “Summer “(leuke bas en catchy refein) en “You Know I’m There“(heerlijk galmende en wenende gitaar) mij het meest kunnen overtuigen. De andere twee songs zijn iets minder: niet slecht maar te clichématig en te gewoontjes.
‘Summer ‘is een half geslaagde EP met twee uitstekende songs op wat ons perspectieven geeft naar de toekomst toe.
Crooked Steps is een duo-band ‘by accident’ en niet ‘by design’. Ze hebben het sinds de start van de band in 2012 wel geprobeerd met extra muzikanten, maar uiteindelijk kozen ze toch voor de tweespan-formule om hun ei te leggen. Dat ei is de eind vorig jaar uitgebrachte EP ‘Fingers Crossed’. Voor deze uitgave in eigen beheer deden Lou en Thomas een beroep op Erik Van Biesen (Gorki, Biezen) als producer.
Zelf geeft de band uit Melle aan beïnvloed te zijn door o.m. Royal Blood, Arctic Monkeys, Queens Of The Stone Age, The Black Keys, Blood Red Shoes, Foo Fighters en Black Box Revelation. Die hoor je niet allemaal terug in de songs en daar mag je gerust ook nog de onstuimigheid van pakweg The Kinks en in mindere mate de geest van bv. John Lee Hoker aan toevoegen.
‘Fingers Crossed’ telt vier nummers. Openingstrack “Hello World” had met zijn catchy riffs en licks een minder kleffe titel verdiend. Het iets ingetogener “Blood, Tears, Sweat and Fears” leert ons dat deze jongelingen best al een boodschap kunnen brengen en dat dan ook nog eens in een song die ondanks de viool gelukkig eens niet aan mekaar hangt van de mierzoete melodramatische melodietjes. Sterk.
“Radiovoice” en “Massive Attack” zijn dan weer lekker energieke en bij momenten flink doorrookte bluesrockers die je niet meteen zou verwachten van twee twintigers. De eerste schuurt een beetje aan tegen de garage, terwijl de tweede een injectie swamp blues heeft gekregen.
Benieuwd wat voor moois Crooked Steps ons kan brengen als het leven hen al meer blutsen en builen heeft opgeleverd, maar als debuut kan dit al tellen.
http://vi.be/crookedsteps
Deezee (Peter De Zutter) begon het project in 2012 als een éénmansproject. Na twee jaar werken en sleutelen aan zijn nummers in zijn thuisstudio vond hij het tijd om er wat vrienden bij te halen. In 2014 maakten ze een video voor het nummer “Leave”. Al vlug hadden ze een duizend hits op youtube. Niet slecht voor een onbekende beginnende Belgische band. Zo ontstond dus “Greyscale”. We krijgen op dit album progressieve metal met industrial invloeden. Daarnaast catchy refreinen, power metal riffs, sfeerrijke synths en speelse baslijnen. De ritme sectie zit stevig in elkaar en je mag ervan zeggen wat je wilt maar het rockt als de beesten. Elk nummer grijpt je wel bij je nekvel. Hetzij door de riff, de zang of het totaalconcept. Aan te bevelen zijn “Leave”, “Gasoline”, “Darkness Rules”, “Greyscale” en “Killing is a Virtue”. Maar eigenlijk kan ik alle tracks opsommen want haast alle songs zijn even sterk. Het cd-boekje is ook mooi uitgewerkt en voorzien van de lyrics.
Deze band en dit album verdienen de nodige aandacht want het is een heel fijn debuut dat het beste voor de toekomst doet vermoeden. Ik ben dan ook benieuwd om dit trio eens live aan het werk te zien.
Deze jonge Belgische symfonische metalband werd opgericht door Domingo Desmet in 2015. Na het vinden van de juiste zangeres en bandleden is er nu een eerste release met drie nummers op.
Bij sommige releases weet je meteen dat het goed zit. Zo ook hier: een fijne zangstem in de vorm van Evy Verbruggen en songs die goed in elkaar steken. Opener “The Serpentine Trail” heeft een eenvoudig pianoriedeltje dat vrij catchy is. Het titelnummer heeft wat Oosterse invloeden in de symfonische toevoegingen en de afwisseling tussen de grunts van bassist Kristof en de vocals van Evy geven een mooi effect. Afsluiter “Facade” klinkt dan weer meer als medieval metal. Ondanks de verschillende invloeden klinkt alles consistent en als één geheel.
Deze drie tracks tonen dat ze songs kunnen smeden met variatie en melodie. Het artwork is tevens zeer mooi uitgewerkt. Dat maakt het geheel tot een puike release. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Wiltman is het alter ego van de Gentse sing-songwriter Wim Kesteloot . Eerder plaatsten we hem in de spotlights met z’n ‘Lo-Files’ platen , uiterst genietbare donkere americana . ‘Amor Fati’ heeft natuurlijk diezelfde ‘fond’ . Het is een rauw , doorleefd album , die door de z’n authentiek geluid en de filmische soundscapes een druilerig decor oproept. Een gevoel van verlating ervaren we en zijn diepe , grauwe stem geeft zeggingskracht. De sound durft breder te gaan door de bluesy licks en de psychedelicatunes; in een nummer als “Irene” hebben we de desertblues van Tinariwen.
Wiltman is spannende, dampende , smachtende sing/songwriting en americana blues.
Info http://www.wiltman.com
Fire Down Below komt sterk voor de dag met deze plaat , die zich een weg zoekt binnen de retro stoner rock’n’roll . “Through dust and smoke” en “Roadburner” zijn er al meteen twee , die zich opdringen in het genre . Ze zijn snedig, gedreven en hebben een stevige boost. Een ferme scheut psychedelica krijgen we er bovenop in het tweede deel “Universes crumble”, “Dashdard Jesus” en het afsluitende “The mammoth”, letterlijk een ‘mammoet’ van een song, ronkend tot op het bot uitgediept . De stoner van Masters of Reality, de QOSA , John Garcia , Kyuss leeft welig, een godvergeten band als Burning Brides borrelen terug eens op, en met huidige bands als Truckfighters, All them witches in het vizier tekenen we voor het kwartet een verdiende doorbraak !
Info - http://firedownbelow.bandcamp.com
Deanmoore is een Nederlands trio uit Lichtenvoorde , die zich manifesteert binnen de progressive metal . De vijf tellende EP biedt voldoende afwisseling. Meteen wordt een stevig jasje aangemeten met “The progressionist” en “Waves” door een strakke , donkere ritmiek en een diepe bas. De titelsong is sterk door een meer zacht forsere aanpak, de spanningsopbouw en broeierige intensiteit. Zondermeer een spannend EPtje !
Info op https://www.facebook.com/deanmooreband
De Amerikaan Ian Fisher heeft zijn koffer van nummers door de jaren uitgepakt en laat ze kennismaken met een breder publiek. We krijgen hier een spannende combinatie van rootsamericana , countryfolk en sing/songwriting . De trilogie “If you wanna stay”, “Candles for Elvis” en de titelsong gaan over in de intimiteit van “Thinking about it” en de sobere aanpak op “The way to go” en “Seriously who” .
Hij doet (muzikale) indrukken op tijdens zijn reis. “Hail mary” is doordrenkt van blues en doowop sijpelt door op het afsluitende “Nothing”.
Ian Fisher heeft een pak bagage meegebracht in zijn koffer . Die muzikale speeltjes hebben we nu gehoord in dit overtuigend album.
Vijf gezinsleden en nakomelingen van Roots Rielemans hebben elkaar gevonden in dit familieproject . Ze zijn een hechte familie en een even hecht gezelschap die een unieke sound van rootsamericanablues en countryfolk spelen . De producer was Malcolm Burn, die al instond voor gerespecteerde artiesten in het genre als Daniel Lanois , Emmylou Harris , Neville Brothers en Bob Dylan.
We horen intens doorleefd materiaal , kleur gegeven door de wisselende en aanvullende vrouwelijke en mannelijke stemmen.
Dit Rielemans project verdient respect en airplay en toont dat rootsamericana levendig , fris , en ingenomen goed kan zijn …
Info op www.rielemans.be
De driekoppige punkband Bruce uit Aarschot heeft zopas in eigen beheer een nieuw album uitgebracht, ‘My Latest Popstar Crush’.
Bruce draait al een hele tijd mee in het live-circuit in binnen- en buitenland en deelde reeds het podium met o.m. Cosmic Psychos, L7 en TV Smith.
De band speelt garage/punkrock en heeft naar eigen zeggen een vrij unieke sound die niet aanleunt bij die van de vele skate- en streetpunkbands die momenteel in België actief zijn. De band zocht inspiratie bij Australische punkbands als Celibate Rifles, The New Christs en Radio Birdman. Zelf willen we daar nog The Kids, The Spanks, de Ramones en de Dead Kennedys aan toevoegen. En doe daar ook nog, dankzij het Britse/Londense accent van zanger/gitarist Wim, The Adverts, Stiff Little Fingers en The Damned bij want op dit album komt Bruce dicht in de buurt van de Britse punk uit de begindagen: snel, snedig, met veel energie en met soms wel heel korte nummers: zes van de acht nummers op ‘My Latest Popstar Crush’ halen de grens van de twee minuten niet.
Titeltrack en single “My Latest Popstar Crush” is daarop geen uitzondering, maar heeft veruit de langste tekst van het hele album. Het is, samen met “Next Time”, misschien één van de meest toegankelijke songs van Bruce. De andere worden nog sneller gespeeld, laten nog minder ruimte voor tekst of solo’s en bruisen van de energie. De uitblinkers in dat recept zijn “Fix My Brains” en “Pass Pa”.
Info http://brucepunk.bandcamp.com/album/my-latest-popstar-crush
Wasted 24/7 is een Brugse punkrockband die onlangs in eigen beheer hun tweede album uitbracht. Een dergelijke groepsnaam in dat muziekgenre zou dat niet veel goeds mogen beloven, maar op ‘Eight Equals Greater Than’ hoor je niettemin een volwassen rockband die zijn roots niet verloochent.
Op het eerste gehoor lijken de songs nogal gepolijst en overgeproduced voor de doorsnee punkrock-liefhebber, maar na een paar luisterbeurten kan je deze band al meer naar waarde schatten. Opener “The Gift” zet Wasted 24/7 meteen in de voetsporen van de moderne, op Amerikaanse leest geschoeide punk zoals je die ook kan vinden bij Blink 182, Sum 41, Simple Plan en Good Charlotte.
Ook “Nothing Left” heeft een goede drive, net als “The Person That I Want To Be”, “Wide Awake” en vooral “Lost And Found” en “Sinkhole”. Ook “Disconnected” en “Jetlags” krijgen nog een ruime voldoende.
Als het tempo verslapt, zoals in “Boys” en in het brave “42”, verslapt ook de aandacht. Van de ‘softere’ nummers weet vooral het akoestische IOU te overtuigen.
Het beste nummer van het album is het wel heel korte “Liquid Cocaine”. Een uppercut van old-school punkrock die bij het op optredens zeker goed zal doen.
Info - http://fb.com/thehottestbandonearth
De heren van Second Opinion tellen al enkele jaren op de teller. Aanvankelijk begonnen als College Sound besloten ze om eind 2014 met de toevoeging van een nieuw bandlid als Second Opinion door het leven te gaan. De vier jonge kerels hebben ondertussen de nodige expertise opgedaan middels optredens in cafés, jeugdhuizen en kleine festivals en zetten met deze eerste EP een volgende stap.
‘Fat Fish’ is een leuk visitekaartje vol complexloze en catchy poppunk. Zelf noemen ze grootheden als Blink 082, Sum 41 en Millencollin als belangrijkste invloeden en daar is veel voor te zeggen. Songs als “Getting Laid”, “Meant To Be” en “Party Dude” zijn melodieuze meezingers die zo uit de nineties lijken te komen. Onze favoriet is opener “Stuck” waarvan het refrein zo uit Weezers debuutplaat lijkt te komen, geen slechte referentie lijkt ons! Enkel “Fat Fish” valt wat uit de toon maar desondanks scoort dit debuut een dikke voldoende. Meer info vind je op https://www.bandpage.com/SecondOpinion .
Nederlands 
Français 
