We zijn alvast onder de indruk van dit waverockend collectief Organic die toe zijn aan hun tweede cd ‘Empty century, die ‘Under you carbon constellation’ opvolgt .
Op de eerste songs kan je niet omheen de invloed van Joy Division en de oude House of Love en The Chameleons . “Let’s carry on” heeft een enorme sterke opbouw en een intrigerende ritmiek . Een hypnotiserende spanning , die ook de kwaliteit bevestigt van de openingsnummers “Police station” en “My own grey” .
De electro/keys kregen meer armslag middenin de cd . “Hyperbola” en “Position” zijn er twee die kunnen opgenomen in de list van een Front of Sisters . Verder blijft het combo het toch wel meer dan goed doen , check maar eens de afsluitende tracks “Rip me” en een tot op het bot uitgediept “Mystical color”.
Na het beloftevolle Whispering sons , die in de Humo’s Rock Rally geselecteerd zijn , kan dit met zo’n bands het genre opwaarderen naar een breder publiek; trouwens, dit is een plaat die zowel waverockers, als de industrial en de postpunkers samenbrengt. Mooi!
Info op https://www.facebook.com/newwavestoner
We zijn alvast te vinden voor wat Soul Embrace aanbiedt op ‘Good morning to myself’ . Een goedemorgen is zeerzeker op zijn plaats om de dag te kunnen starten met de drie eenheid “Suffocating live”, “Fade into” en “Photoghraph” , sfeervolle , warme songs die een melange bevatten van pop , rock , soul, jazz en blues …Een gevoel van ‘ertegenaan’ kunnen . We horen een donkere tune , die ergens The National door de bass en de stem, en Morphine door de blazersectie oproept. En het combo durft te rocken , check “Die a happy man” en “Tarentino cool” maar eens , die natuurlijk refereren aan die ‘fatal’ rock’n’roll van de man himself .
Soul Embrace heeft een mooi , aangenaam plaatje afgeleverd dat gedreven, broeierig als meeslepende loungy klinkt!
Info op https://www.facebook.com/soulembraceofficialpage
Het Limburgse kwartet Whispering sons grijpt diep terug in de donkere ziel van de ‘80s synthwavepop . We horen slepende, trage en een groovende ritmiek, galmend gitaargetokkel, effects , gedragen door de bezwerende, ijle als baritonzang van Fenne Kuppens. De klankkleur van The Cure , New Order, Cocteau Twins dringt zich op. Natuurlijk voelen we hier ook de adem van die ‘80srevival, tien jaar terug van White Lies , Horrors, Bravery, Interpol, Editors alsook het vrouwelijk geweld van Savages, Chelsea Wolfe en Sharon Van Etten.
De songs zitten goed in elkaar , hebben een spannende opbouw en tintelen door die kenmerkende sfeer, melancholie , onheilspellende dreiging en angst . Opener “Shadow” dompelt ons meteen onder in die unieke sfeer , “Midlife” klinkt uptempo in het genre en maakt het geheel goed verteerbaar, Kortom , voldoende afwisseling wat de EP mooi overtuigt …
Luister naar hun volledig interview in het radioprogramma 'WAVES' (Radio Vibration) : https://www.mixcloud.com/wavesenglish/w%CE%BBves-92-english-bruxelles-ma-belle-feat-whispering-sons-27316/.
Info http://www.facebook.com/whiseringsons
Het getalenteerd trio Altertape nodigt , voert en sleept ons mee in een filmische trip van donkere soundscapes , ambient , postrock , jazz en drum’n’bass. Gitaar, bas , keys en drums zijn de basis . De nummers zijn doordacht en laten veel aan de verbeelding over , die een verlatingsgevoel en een desolaat landschap herbergen .
De drie hebben hun sporen al verdiend hoor , Jonathan Callens ( ook Kiss The Anus Of A Black Cat en Humble Grumble), Joshua Dellaert ( ook Skordatura Punkjazz Ensemble) en Jan Ghesquière (ook Sinister Sister).
Altertape zoekt zich een plaatsje , ergens tussen een Dans Dans, Stuff , Taxiwars en Battles in , toegankelijk , experimenteel, verrassend , en klinkt sferisch, integer , gevoelig door het minimalisme en de elektronica, als groovy, extravert, gedreven door de vettige klankkleur Sterk!
http://vi.be/altertape
Een relatief nieuwe naam binnen het Vlaamse industrial metalfirmament is Doganov. Het betreft een drietal uit Limburg dat in 2013 met ‘Something Dark To Dance’ een eerste mini-album op de wereld losliet. ‘Conducting Chaos’ is het eerste full album en tevens onze eerste kennismaking met deze uiterst krachtige band. Wie de 12 songs beluistert, hoort dat Doganov absoluut niet voor één gat te vangen is en een meester is in het combineren van snedige metalriffs met pompende beats. Niet alleen verschillen de nummers onderling, ook binnen eenzelfde song is afwisseling troef. De sound van Doganov refeert duidelijk naar de jaren tachtig maar de band weet daar een eigentijdse, frisse draai aan te geven. Wie referenties wil, zal die vinden bij mooie namen als Nine Inch Nails, Sisters Of Mercy, Paradise Lost, Rammstein en vooral Front 242. Met “Headhunter” staat op dit album trouwens een mooie cover van deze Belgische electro-grootheid. Meer info vind je op www.doganov.be .
The LVE (Lightning Vishwa Experience) - Zeskoppige band die na een beloftevolle EP en de singles “Milky sea” en “Love when you don’t want it” toe zijn aan hun debuut . Ze brengen een reeks broeierige , intens meeslepende popsongs , inspiratievol, eigenzinnig, aanstekelijk en toegankelijk.
Met hun zessen en de meerstemmige zangpartijen kan het ook niet anders dat hier een spannend en vol geluid wordt gecreëerd . Mooi debuut.
http://www.ihaveatiger.com/the-lve
Dit gezelschap uit Wichelen is ergens te situeren tussen intieme (g)rauwe rammelrock en postrock . Een intens bezwerend , donker filmisch geluid , een repetitieve ritmiek en een sober gehouden onderlaag , de aandacht gescherpt voor elke tune . Lange stukken ,die melodieus avontuurlijk zijn, zwaar kunnen aanzetten, en waar elektronica, bleeps’n’sounds worden toegevoegd.
Het geheel klinkt spannend introspektief, broeierig, donker en laat ruimte voor droom en verbeelding in de krochten van onze ziel …
http://vi.be/masda
‘Sway With The Seasons’ van Trailers is het soort plaatje van een groepje die te vroeg en zonder deftige bagage van het repetitiehok naar de studio is getrokken. Ze hebben wel enkele vaardigheden onder de knie maar er hangt weinig of geen vlees aan de songs, die passeren dan ook zonder dat er iets gebeurt. Het is muziek die nergens blijft hangen, tenzij tussen de spinnenwebben in de koele berging.
Als dooddoener klasseren ze hun eigen sound dan ook nog onder de noemer ‘powerpoprock’. En dan zijn ze verwonderd dat critici hen neersabelen, terwijl wij enkel maar hun perfecte voorzet moeten binnenkoppen. Voor zover wij weten kennen we immers geen enkele band die zelf uitpakt met zo een bekakt genre. Powerpoprock begot, het klinkt een beetje als sarma-blues of tupperware-metal.
Bij nader inzien is het eigenlijk nog zo stom niet en vatten ze er ongewild hun plaatje mee samen, dit is immers mossel noch vis, het wil rocken maar mag niet van de schoonmoeder, men wil de bloemetjes buitenzetten maar moet voor het donker thuis zijn.
Als u het echt niet kan laten kan je dit bandje checken op www.trailersband.com of www.facebook.com/trailersband
Blues Karloff is een stel ouwe bluesratten uit Vilvoorde die zichzelf oriënteren richting Britse bluesboom van eind jaren zestig. Daar is veel van aan, ze gaan voluit voor gespierde bluesrock met hete riffs en dito solo’s. Daar gaan ze natuurlijk de prijs voor originaliteit niet mee winnen en we gaan hen ook zeker niet vrijspreken van overmatig cliché gebruik, maar het moet gezegd dat hier guts, power en adrenaline uit stroomt.
Hun voornaamste betrachting is het neerzetten van vinnige en potige bluesmuziek, en daar zijn ze heel bedreven in. Alfie Falckenbach heeft die rauwe bluesstem die het genre vereist en geregeld legt hij een gekscherend tintje in zijn vocals waarmee hij in de buurt komt van de geniale Alex Harvey. De flitsende gitaartandem van Paul ‘Shorty’ Van Camp (in een vroeger leven nog actief bij Belgische metalpioniers Acid) en Thomas Vanhaute zet daar een stel felle gitaarpartijen tegenover. Niet verwonderlijk dus dat die gitaren al eens durven neigen naar Gary Moore (nu die gast al een tijdje onder de zoden ligt moet er toch iemand de draad opnemen) of Pat Travers.
Volgens de aloude gewoontes eigen aan het genre graait Blues Karloff gretig in de grote bluescoverbak, maar ’t is niet altijd prijs. “Take These Chains” is slappe kost en “It’s All Over Now” is al zo veel gecoverd dat niemand daar nog iets zinnigs kan mee aanvangen, Blues Karloff duidelijk ook niet. Ook het akoestische Stones afleggertje “Looking Tired” heeft weinig of niks te bieden. De poweruitvoeringen van de Willie Dixon songs “Superstitious” en “Evil” zijn dan wel zeer te pruimen, vooral die laatste is even sterk als de gloeiende versie die wij kennen van de Amerikaanse oer-hardrockers Cactus.
Een covertje minder had dus wel gemogen, zeker als we merken dat deze groep zelf een span stevige bluessong op poten kan zetten. De eigen composities komen er immers verdomd sterk uit (nu ja, eigen composities, dit is bluesrock, alles is wel ergens gejat). Het is stevig rollebolllen met “Blackout Blues” en “I’m A Bluesman”, en we mogen lekker languit chillen (whiskeytje binnen handbereik) op de bluessleper “Don’t Lie To Me”. De ouwe rotten kennen dus best wel de knepen van het vak.
Natuurlijk staat deze plaat bol van de macho bluesrock en bijna plat gespeelde bluespatronen, maar eigenlijk stoort dat niet want Blues Karloff doet het met grenzeloze schwung, kracht en gedrevenheid. Dit is sowieso een genre waarin je onmogelijk nog origineel voor de dag kan komen, je kan dan meer beter een gortige portie grinta in je bluesrock steken.
Hadden we nu een Harley Davidson staan in onze garage, we waren er al lang opgesprongen om met onverantwoorde snelheid het ganse land te doorkruisen.
Pop/Rock
Brutu Guru
The Guru Guru & Brutus
Funtime Records
2015-12-03
Sam De Rijcke
Fijn conceptje, twee eigenzinnige en dwarse bands die elkaars songs een beurt geven en dat alles verpakken in een fraai vinyl pakketje. The Guru Guru doet iets zinnigs en drastisch met de Brutus song “Julia”, Brutus ramt “Dance With Me” van The Guru Guru door een soort post-punk-metal draaimolen. Samen geven ze dan nog eens een flinke noise dreun aan de Sinead O’Connor klassieker “Troy” die hier bijna onherkenbaar gemaakt wordt. Een cover zoals een cover moet klinken, gedurfd, verrassend en toch geen verkrachting van het origineel. Het was zowaar bijna een postuum eerbetoon geworden, we vernemen zopas dat de kale furie maar op het nippertje gered werd na een overdosis. Verwondert ons niet, dat mens was al een tijdje het noorden kwijt, haar laatste platen waren niet te pruimen. Misschien kan iemand dringend een exemplaar van dit plaatje sturen naar haar afkickcentrum, zodat ze weet dat een stel creatieve en tegendraadse geesten in België iets voortreffelijks aanvangen met haar song.
The Guru Guru heeft er ook nog een aardig en compromisloos singletje bijgevoegd met daarop twee snedige tracks. “Backdoor” heeft iets van de jonge dEUS (hun eerste plaat dan wel, van toen er nog hardnekkige weerhaken in hun songs zaten) en “Hole In The Ground” heeft de intensiteit en agressie van het onvolprezen Fugazi.
Check beide bands op www.theguruguru.be, www.wearebrutus.com, www.funtimerecords.com
Thomas Vanelslander, de bezieler van het Gentse Helsinki, is op een blauwe maandag nog actief geweest in K’s Choice en heeft ook het voorprogramma weten te versieren voor hun komende Benelux tour. Met K’s Choice als referentie zal je bij ons echter niet scoren, wij lopen niet echt hoog op met een overschat popgroepje die jarenlang geteerd heeft op het internationale succes van één toevalstreffer (“Not An Addict”) en met hun laatste plaat alsnog hardnekkig probeert om als rockgroep door het leven te gaan.
Helsinki daarentegen is wel degelijk een rockgroep, geen indie en ook geen metal maar een heuse compromisloze rockband. Op zich is dat best Ok natuurlijk, maar een heikel punt in hun zoektocht naar een eigen geluid is dat zij in dezelfde val trappen als veel gelijkgezinde bandjes, ze willen namelijk met zijn allen de Vlaamse Queens Of The Stone Age zijn. Nu goed, er zijn ook nog een hoop bands die persé de Vlaamse Foo Fighters willen zijn en die werken pas echt op de zenuwen (of op de lachspieren, kan ook). Of nog zo iets, het Limburgse aanstellerige Zornik probeert al jaren de Vlaamse Muse te zijn maar is daarbij nog niet verder gekomen dan het equivalent van een derde provincialer die in de kleuren van FC Barcelona speelt. Waarmee we maar willen zeggen, streef naar een eigen geluid, daar kom je altijd verder mee.
Er valt toch ook wel wat deugdelijks te zeggen over ‘The Band not the city’. Een song als “Fire Fire Fire” bijvoorbeeld heeft een schwung die ons terugbrengt naar Screaming Trees, de eerste boreling van Mark Lanegan, en over iets wat we met Lanegan associëren hebben we nog nooit een slecht woord gehad. Ook “Fever” heeft withete spanning in de aanbieding, en dat doom-metal middenstukje is best wel goed gevonden. Quasi alle groepsleden hebben ook een aardig muzikaal cv voor te leggen en die ervaring resulteert in een kloeke sound, strakke songs, potige riffs en een stevige ritmesectie. Alleen moet hier duidelijk nog geschaafd worden aan een eigen smoel, want het QOTSA spook komt iets te nadrukkelijk om de hoek lonken.
Tot slot nog dit : het is echt geen goed idee om Nick Cave in een QOTSA kleedje te steken. Cave coveren is sowieso altijd een hachelijke en gedurfde onderneming, maar dit kan echt niet door de beugel. En dan nog “Red Right Hand”, hoe durven ze ?
Toegegeven: zogeheten Female Fronted Metal is verre van ons favoriete muziekgenre. Voor Hitherside uit Brasschaat schuiven we echter onze vooroordelen aan de kant. Deze formatie ontstond in 2011 toen frontvrouw Jennifer en gitarist Sam enkele nummers en video’s componeerden.
Na de eerste EP in 2013 treden nog twee muzikanten toe tot de gelederen en kunnen we spreken van een volwaardige band. ‘Hitherside’ is het eerste full album in deze bezetting en bestaat uit twaalf stevige songs waarbij rock en metal naadloos gecombineerd worden. Tracks als opener “Karma Comes calling”, “Insignificant Other” en “Out Of Line” zijn verdomd catchy en knallen lekker uit de boxen.
De vocalen van Jennifer doen de rest en stuwen het geheel naar een hoger niveau. Haar stem lijkt trouwens op twee druppels water als die van ene Dolores O’ Riordan maar dat lijkt ons geen misse vergelijking...
Wie aanknopingspunten wil, vindt die vooral bij Evanescence, Karnivool en Halestorm. Zelf ontdekken kan op www.hitherside.com .
De jonge honden van Temptations For The Weak kunnen al een mooi aantal adelbrieven voorleggen. Pas ontstaan in 2011 maakte deze band uit Heist (bij Antwerpen) vrij snel een eerste album ‘Spoken Silence’. Het plaatje werd vrij positief onthaald en verschillende shows in het binnenland zorgden voor een solide live reputatie.
In 2014 deed Tempations For The Weak mee aan de Redbull Bedroomjam, het leverde hen prompt een plaatsje op Graspop 2014 op! Een jaar later is er met ‘Black Vision’ een tweede schijf die voor de absolute doorbraak moet zorgen!
Wat ons betreft moet dit lukken want van de 10 composities op deze plaat zitten er verschillende knallers. Zo zijn “Feed Off, “Controlled” , “Trade This Life” en “Obey” heerlijke metalcoresongs die swingen als een tiet! De gitaarpartijen van Djoni Tregub en Jonas Heylen zijn werkelijk om duimen en vingers van af te likken en ook de screams en cleane vocalen van Djoni zijn top!
Het Antwerpse viertal weet op een meesterlijke wijze brute gitaarrifs met melodieuze passages te combineren en mag zonder blozen zijn voet zetten naast buitenlandse gelijkgestemden als Trivium en Killswitch Engage.
Zelf ontdekken kan via http://temptationsfortheweak.com/ .
Nederlands 
Français 
