De blues, over heel de wereld zijn er duizenden bandjes die zich er aan bezondigen, pijnigen, vergrijpen of toewijden. De blues is een gevoel, al dan niet aangeboren, en hoe ouder je wordt hoe meer het virus zich in je lijf nestelt. Het helpt natuurlijk ook als je zwart bent. Maar hoe kom je als Vlaamse bleekscheet dezer dagen nog met een verrassend geluid naar buiten in een genre waarvan alle paden quasi volledig platgetreden zijn ? Gewoon niets forceren, raden wij aan, want echt origineel klinken is in het genre sowieso niet meer mogelijk. Het komt er op aan de blues zo spontaan mogelijk te laten vloeien en die te laten klinken alsof ie rechtstreeks uit de onderbuik komt.
Booty Call doet dat best aardig en komt aanzetten met een Ep’ tje die elektrische bluesrock brengt met wat ranzige kantjes aan, zo is “Got My Eyes On You” een lekker smerig ding en doet opener “Bad Things” ons met heimwee terugdenken naar het fantastische Gentse Soapstone (ik weet het, geen bluesgroep, maar wel retro als de pest en cool as fuck!).
Akkoord, de onvermijdelijke genreclichés worden geenszins omzeild, maar een trage als “Lost That Girl” gaat er bij de liefhebbers van het genre altijd wel vlotjes in. ZZ Top hangt hier trouwens in de lucht, en dat is verdomme een compliment.
Een must in het bluesrock genre is natuurlijk een potige en onderlegde gitarist, deze hebben ze bij Booty Call in huis met de talentvolle Silas Van Laeken, die duidelijk de snotneus van de bende is (in bluesmiddens is deze jongeling nog een regelrechte baby, de beste bluesplaat van het moment is trouwens gemaakt door Leo Welch, een 84 jarige ouwe knar die zonet met ‘I Don’t Prefer No Blues’ zijn  -u leest het goed- tweede plaat heeft gemaakt, check it out).
Silas houdt het zootje draaiende en schudt onderweg een stel scherpe solo’s uit zijn houthakkersmouw, en dat zonder zich aan te stellen, het is fuckin’ Bonnamassa niet.
Booty Call brengt dus in geen geval de meest vernieuwende bluesrock, dat is ook hun betrachting niet, maar het is lekker voer voor streekbierliefhebbers en aanhangers van The Red Devils (de groep, niet de omhooggevallen voetbalbobo’s). Mogen we vragen aan Silas (en de zijnen) om nu ook niet te hard in de voetsporen van de legendarische Lester Butler te willen treden, de Red Devils frontman is immers bezweken aan een overdosis heroïne.

Meer info : http://www.bootycallband.be

Massa Nobu , een kwartet uit Aarschot , heeft een overtuigende EP uit , die zich nestelt binnen de indietronica, rauwe trippop en electro.  Ze weven in hun reeks nummers het grillige  parcours van Tricky aan de 80s electro en Anne Clark . Ze werden op diverse concours al ferm gerespecteerd , want hun knutselpoptronica intrigeert , boeit en zit creatief in elkaar.
De weerbarstige sound wisselt af met een gladder randje en dat zorgt voor een duister , maar een evenzeer toegankelijk geluid .
Beetje ondoorgrondelijk en toch emotievol rakend !

Meer info http://www.massanobu.com

Uncle Wellington’s Wives heeft een nieuwe EP uit en net als hun vorig werk horen en ervaren we hoe sterk de handvol sfeervolle nummers zijn uitgewerkt . Ze vallen op door de goed op elkaar afgestemde , wisselende man- vrouw vocals , die letterlijk in dialoog met elkaar gaan . Ook de zalvende gitaarklanken en de gevoelige vioolpartijen nemen een prominente rol in . Ze hebben een donker , weemoedig , warm karakter. Het lijkt The xx wel in een folkpopwereldje gestopt.
De Gentse band rond songwriter Jonas Bruyneel is gecentraliseerd rond  Esther Coorevits (I will, I swear), Sven Sabbe (Modern Art), Bob Rigo (Radio Belgique), Frie Mechele (Coast Big Band, Frie Maline) en Anthony Denayer.
Terug meer dan moeite deze EP.
 
Meer info https://www.facebook.com/Unclewellingtonswives

Achter Lucy & The Birds schuilt de West-Vlaamse Elke Bruyneel. De sing/songschrijfster deed al wat  guestbacking vocal en stond nog aan het front van Delavega en Motown 50 years and more .
Ze heeft nu een EP uit van een reeks sfeervolle , dromerige songs, mooi omfloerst van keys . De muziek werd samen met Bart Van Caenegem gemaakt en verder zijn de arrangementen  mooi uitgewerkt met een full band .
De vocals leunen nauw aan Natalie Merchant en bevorderen een melanchole sfeer. 6 songs vinden we terug , die een voorproefje zijn om later van tijd uit te kijken naar een fullcd.

Info www.lucyanthebirds.com