Cactusfestival 2019 - van 05 t-m 07 juli 2019 - Sfeer, gezelligheid, straffe muziek en positieve vibes! Een overzicht
Cactusfestival 2019
Minnewaterpark
Brugge
2019-07-05 t-m 2019-07-07
Hans Devriendt

Vrijdag avond vier uur, de eerste mensen schuiven rustig aan voor de ingang. Ze hebben er duidelijk allemaal héél veel zin in en kijken enthousiast om zich heen. Muziek klinkt al door de luidsprekers, de unieke sfeer van Cactus lonkt naar ons allen. En dan is het eindelijk zover. Een twintigtal minuutjes later openen de sluizen tot de festival site.
Ik beslis om even op verkenning te gaan en wat mij meteen opvalt zijn de mooie, unieke sculpturen die de site decoreren tot één mooi geheel van warmte en gezelligheid met een hoekje af. Ik ontdek ook de vele eetkraampjes, de aparte dansweide en zelfs een Win For Life stand. Mijn keuze was echter snel gemaakt. Ik zou mij niet wagen aan die Win For Life, maar wel aan het ontdekken van de vele, diverse muziekgroepen die onze oren zouden prikkelen, strelen en soms zelfs bijna doen ontploffen  … in de positieve zin.
En toen was het vijf uur. Kirsten Lemaire stapte als presentatrice het grote podium op en gaf het officiële startsignaal voor Cactusfestival 2019!

dag 1 - vrijdag 5 juli 2019 - Zegeviering der Belgische bands!
ELIZA - Ik kan het mij niet inbeelden hoeveel stress ik als muzikant zou hebben om een festival te mogen openen. Deze laatste opdracht was weggelegd voor Eliza Doolittle en haar entourage. Deze jongedame (van Londense afkomst) begon reeds op jonge leeftijd met muziek, maar vervoegde zich tot korte tijd geleden nog tot het popgenre. Sinds haar laatste plaat heeft ze echter gekozen voor een merkwaardige koerswijziging. Daarom bracht ze tijdens haar set op Cactus vele songs van haar nieuwe plaat ‘A Real Romantic (2018)’. Deze songs behoren duidelijk tot het R&B genre, geïnfuseerd met een vleugje jazz. “Wasn’t Looking” was voor mij de leukste, meest boeiende song van haar set. Algemeen gezien vond ik haar optreden geen straffe opener. Haar stem mocht krachtiger en ze gaf mij ook de indruk niet zo zelfzeker te zijn. Ze stond ook nogal statisch en braafjes op het podium. Ik bleef op mijn honger zitten…

FACES ON TV - Faces on TV is het muzikale kindje van Jasper Maekelberg. Deze laatste werkte als gekend muziekproducer reeds samen met Warhola, Tsar B, Soldier’s Heart, Jef Neve, enz. Al sedert het begin van de set werd duidelijk dat Faces on TV garant staat voor energie, speelsheid en dansbaarheid. Hun psychedelische pop deed mij af en toe denken aan Balthazar (ondanks het genreverschil), maar niet in een mate waarin ik er mij aan ergerde. Ze differentiëren zich echter ook van vele andere bands dankzij Jasper’s muzikale flexibiliteit. Hij zong, gebruikte speelse percussie, gitaar, en zelfs ook mondpiano. Faces on TV stond krachtig op het podium en speelden vol spontaniteit lekker samen. Ze leken er zelf ook van te genieten, Jasper liep tijdens het 3^de nummer zelfs recht het publiek in. De mensen begonnen af en toe te dansen en leken volledig ‘in the mood’ te geraken. Opvallend feit: hoe fantastisch waren de backing vocals van Dienne Bogaerts niet. Zonder deze jongedame zou de band een stuk minder compleet geklonken hebben. Volgens mij zullen we zeker nog van haar horen, in één of ander solo-/zijproject. Dat hoop ik althans. Het was een puike set waarvan ik ‘vollen bak’ genoot.

SX - In vergelijking met hun optreden, enkele jaren geleden op Cactusfestival leek Stefanie Callebaut (zangeres) een stuk meer zelfverzekerd. Toch leek het publiek opnieuw iets minder enthousiast te reageren op de indiepop van SX. Hadden ze last van een postprandiale dip? Of lag het toch aan de setlist waarin eerder de recentere nummers overheersten? Ik had alleszins de indruk dat het publiek meer ‘mee’ was met de oude nummers, dan met de nieuwe. Die laatste zijn voor mij eerder een verlengde van hun oudere werk, zonder echt te vernieuwen. Toch vind ik het belangrijk om te benaderukken hoe straf Stefanie Callebaut’s stem live wel klonk. Bij momenten deed haar stemgeluid mij zelfs denken aan Lou Rhodes van Lamb. Hoe dan ook klonk het geheel eerder als een monotoon verhaal en kon SX zowel mij, als het publiek niet echt overtuigen. Het was in ieder geval wel een goede opwarmer voor - de mede ‘Kortijkzaanse’ band - Goose!

GOOSE - Tien seconden… Inderdaad, niet meer dan 10 seconden had Goose nodig om al vanaf het eerste nummer het hele park te doen exploderen tot één groot feest. Hun oorverdovende electro-rock met vele gitaren, harde drums en synths, waren tot alles in staat. Ook de stroboscopen en straffe laserbelichting mochten zegevieren. Van voor tot helemaal achteraan de festivalterrein, was iedereen dolenthousiast. Iedereen vierde feest. Om het bescheiden te houden, zou ik kunnen neerpennen dat Goose vele hits heeft gespeeld. Maar eerlijkheidshalve kan ik niet anders, dan ieder nummer van hen als hit-waardig te omschrijven. Los van een klein probleempje met de basgitaar, dat snel werd opgelost, speelde Goose van de eerste tot laatste seconde een top-show. Stilstaan behoorde niet tot de mogelijkheden en vaak werden nummers luidkeels meegezongen. Om er maar enkele te noemen passeerden o.a. “What You Need”, “Call Me”, “Control”, “Can’t Stop Me Now” en “British Mode” de revue. Op het einde van hun optreden bleef bij mij enkel nog één, moeilijke, prangende vraag over: zou Oscar & The Wolf hen nog kunnen overtreffen?!

OSCAR & THE WOLF - Het podium was helemaal omhult door grote, witte doeken. Witter dan wit, is de juiste omschrijving. De bandleden stapten het podium op en werden nog voor de eerste noot onthaald met een massaal applaus. Een korte intro werd gespeeld en toen kwam ook één van de grootste Belgische relevaties ten tonele. Max Colombie werd voor de zoveelste keer overdonderd door een immens grote hoeveelheid meisjes die schreeuwden om een indruk van hem op te vangen. Toen ging het optreden ècht van start. Zowel oudere nummers, zoals “Undress” (langspeler ‘Entity’) als nieuwere nummers (“So Real”, “Breathing”, “Runaway”, etc., langspeler ‘Infinity’) werden in een vlot tempo gespeeld. Opvallend was hoe goed de groepsleden op elkaar zijn ingespeeld en natuurlijk ontbraken Max’s typerende dansmoves niet. De show was sensueel, sexy en uiterst dansbaar. Ook de belichting moest zeker niet onder doen. En als kers op de taart werden ook nog eens confetti kanonnen ingezet. Je leest het juist: hun show was groots, enfin… werd ook groots gemaakt.

Ik durf toch stellen dat ook Goose een terechte headliner van de avond zou geweest zijn. De eerste dag van het volledig uitverkochte Cactusfestival kenmerkte zich vooral door vele Belgische bands, de grote (soms ongezellige) drukte en zalig warm weer.

dag 2 - zaterdag 6 juli 2019 - Voor elk wat wils…
REENA RIOT - De tweede, zonovergoten dag van Cactus ging van wal met Reena Riot. Dat deze band compromisloos is sedert de opname van hun debuutplaat (‘Nix’, 2018), tot op het terrein zelf, werd meteen duidelijk. Songs met sketchy, scheurende en melodieuze gitaarlijnen werden afgewisseld door meer meeslepende songs die mij steeds wisten te ontroeren. Toch explodeerden de meeste nummers tot een ‘je m’n foutisme’ -  einde waarbij ze iedere aandachtige luisteraar perplex achterlieten. De prachtige, gouden stem van Naomi Sjimons (zangeres) deed mij af en toe ook denken aan de vocale kunsten van Rachel Davies, zangeres in Esben And The Witch, een dark pop/post-metal band uit Groot-Brittannië. Ook de bassist toonde zich overduidelijk als een zeer competente muzikant. De band steunde naast de drums, ook volledig op de strakke, ruigere baslijnen. Reena Riot zorgde voor een krachtig en perfect begin van de dag!

ROLLING BLACKOUTS C.F. - Helemaal uit Melbourne (Australië), kwamen de indie-rockers van Rolling Blackouts Coastal Fever om ons te verrassen met hun eerdere up-tempo en met post-punk verrijkte songs. Ik kende deze band nog niet, maar genoot van hun opgetogen en melodieuze songs. Vaak deden ze mij denken aan bands als Fugazi en Basement. Toch een paar punten voor verbetering vatbaar: de vocalen mochten een stuk luider en krachtiger. Ook had ik een nogal ‘been there done that’ gevoel bij afloop van hun optreden. Ik merkte dat het publiek niet erg enthousiast was. Het was een goed optreden, dat goed paste in het zonnige Minnewaterpark, maar daarmee is voor mij de kous ook af.

OMAR SOLEYMAN - Ik had geen enkel idee wat deze artiest ons brengen zou. Wel wist ik dat Omar’s muzikale carrière oorspronkelijk begonnen is als parttime bruiloft zanger in Syrië, zijn land van herkomst. Toch heeft deze man ondertussen al een groot repertoire van meer dan 500 songs bijeen geschreven. Zijn ‘band’ bestond maar uit een povere bezetting van één toetsenist en Omar Soleyman zelf, als zanger. Zijn muziek klonk heel werelds en was duidelijk Arabisch getint, waardoor ze lekker dansbaar waren. Op het terrein waren de reacties nogal gemengd: sommige mensen gaven de indruk totaal niet geboeid te zijn in het optreden, terwijl anderen in het midden een groot dansfeest hielden. Ondanks dit feestje, bleef ik achter met gemengde gevoelens. Het was misschien leuk entertainment en eens een compleet andere soort muziek dan we gewoon zijn… Maar ik miste een groter ensemble van muzikanten en muziekinstrumenten. Dit zou het geheel veel krachtiger en geloofwaardiger gemaakt hebben. Ik had tevens de indruk dat de toetsenist slechts één toets van zijn synthesizer hoefde in te drukken en de hele soundtrack van het nummer automatisch afspeelde. Het live-gevoel bleef bij mij bijna compleet afwezig. Ook leek Omar soms verloren te lopen op het podium. Ondanks deze kritische noten, was Omar Soleyman wel een prachtig voorbeeld van hoe divers de muziekgroepen mogen zijn op Cactus en hoeveel mensen hier ook voor open staan.

“CLAP FOR CLIMATE” - Inderdaad, dit is geen muziekgroep en werd ook ons niet aangekondigd… De grootste verrassing van Cactusfestival 2019 gebeurde nèt voor het optreden van Whispering Sons. Na een korte aankondiging van Kirsten Lemaire kwamen Nic Balthazar, Michael Pas en een groepje jonge mensen het podium op met de boodschap of wij, het publiek van Cactus wilden bijdragen aan een grote primeur. We werden echter gevraagd om mee te klappen op een korte song ten voordele van Youth For Climate, de milieuorganisatie van Anuna De Wever en co. Dit zou dan gefilmd worden in functie van een videoclip. Zo gevraagd, zo gedaan, reageerde bijna iedereen enthousiast en werd de song vereeuwigd op videoband.
Benieuwd wanneer dit over ons televisiescherm zal rollen en wat dit maatschappelijk verder teweeg kan brengen. En dan was het nu tijd voor…

WHISPERING SONS - Het contrast met Omar Soleyman kon niet groter zijn wanneer het Limburgse’ Whispering Sons begon te spelen. De ijzige new-wave/post-punk zorgde voor een geheel andere sfeer op de weide: de opgekropte woede in de vocalen van zangeres Fenne Kuppens, de meeslepende teksten, de semi-akoestische drum, de zware baslijnen… Ze hadden in ieder geval toch op mij een nefaste invloed. Vele nummers vanop hun eerste langspeler ‘Image’ als “Hollow” werden gespeeld, maar ook de nummers “Time”, en “Wall” vanop hun eerste EP werden ons vol toewijding voorgeschoteld. Enige minpunt was dat het volume van de zang iets luider mocht zijn. Ondanks het minder toegankelijke genre, bleken vele mensen aandachtig te luisteren en te genieten. De nummers zijn in sé al zo straf geschreven, maar kwamen live nog eens extra krachtig tot hun recht. Ik hoefde maar mijn ogen te sluiten en deinde mee in hun fantastische muziek. Soms deed hun sound mij denken aan ‘The L-shaped Man’, de laatste plaat van de Amerikaanse hardcore/punk band Ceremony. De bandleden speelden samen heel strak en Kuppens keek vaak zeer bezwerend naar het publiek. Toch viel mij op dat ze soms haar glimlach van gelukzaligheid, niet enkel bij haarzelf kon houden.
Whispering Sons speelde een ongelooflijk beklijvende set en volgens mij heeft deze band nog een grote toekomst voor zich staan. Ik ben fan, zonder twijfel.

DEAD MAN RAY - De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle doen na twee decennia eindelijk nog eens Cactusfestival aan. Het eerste nummer was eerder aan de rustige kant, maar was slechts een voorsmaakje van wat komen zou. Daan stond (toch zichtbaar) nuchter op het podium en had er duidelijk heel veel zin in. Ook zijn gekende – sappig/rauwe - humor ontbrak niet: “Het is zo’n 20 jaar geleden dat we hier stonden, en we zijn blij hier te zijn. Dus voor onze volgende passage wachten we opnieuw 20 jaar hé…”, gniffelde Daan Stuyven. De toon was gezet en Dead Man Ray bracht een ongelooflijk sterk gespeelde, gevarieerde set dat bestond uit topnummers zoals “Chemical”, “Out”, “Blisters” en “Landslide”.
Iedereen genoot duidelijk met volle teugen en hun optreden werd onthaald met grote onderscheiding.

CAT POWER - Zangeres Chan Marshall en haar entourage kwamen enkel en alleen voor ons, de luisteraars. Dit werd al snel duidelijk door het feit dat de persfotografen enkel tijdens de eerste nummers beelden mochten nemen, en dan nog vanop een beperkte zijpositie voor het podium. Daarna richtte Chan zich volledig op ons. Haar magnifieke en uiterst fijne stem wist meteen heel Cactus  te betoveren. De mensen stonden dicht tegen elkaar gepakt en waren opvallend stil door de bijzonder rustige en minimalistische songs van Cat Power. Het hoge niveau waarop Chan zong, en haar band speelde, levert hen een terechte vergelijking met Norah Jones en Sinead O’ Connor op. Al na enkele songs gleed ik mee in de - met tristesse getinte - narratieven en melodieën. Vaak nam Chan ook twee microfoons in de hand, waardoor ze een nog dieper, gelaagd stemgeluid had. Ondanks de plotse regenbuien, bleef het publiek volhoudend en volhardend staan en luisteren. Chan bedankte ons daar ook uitgebreid voor. Het nummer “In Your Face” was voor mij het absolute hoogtepunt van de set.
Na het bijzonder beklijvende optreden bleef ik achter met een gevoel van ontgoocheling. Niet omdat het optreden te wensen overliet, integendeel. Wel, omdat ik niet begreep waarom ik Cat Power nooit eerder gekend heb. Wat daar gebeurde op het podium, was uniek.

JOE JACKSON - En dan was het tijd voor de grote man, Joe Jackson. Het podium was gedecoreerd met grote, fluwelen gordijnen die vaak grijs/royaal rood belicht werden. En zowel Joe Jackson, als zijn ‘camaraderie’ waren bijzonder stijlvol gekleed. Zowel de grote bekende hits als “Is She Really Going Out With Him?”, als minder bekende nummers passeerden de revue. Niet moeilijk natuurlijk, voor een man met zo’n groot oevre aan songs. Ik stond vaak met open mond te bewonderen hoe goed Joe’s stem nog klonk, ondanks zijn ‘65 lentes jong’. En dan nog niet gesproken over zijn perfecte pianospel. En niet alleen Joe, maar iedere muzikant speelde heerlijk nauwkeurig. Het optreden was een ode aan de tijdloosheid van muziek. Cactus genoot van achter naar voor en meerdere malen terug. Top-optreden!

BLOC PARTY - Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Het uur voor de laatste act van de dag kwam alweer aangevlogen. Toen de Londense’ heren van Block Party het podium opstapten, viel mij plots binnen, dat ondanks er bij alle vorige acts gepresenteerd werd, nu geen presentatie werd gedaan door Kirsten Lemaire. Jammer, of net niet? Ik maak van de gelegenheid gebruik om te melden Kirstens presentatie dit jaar, heel wat saaier en minder krachtig over kwam als die van Nic Balthazar. Die reeds veel edities van Cactus voorzag van presentatie met een aangename en sappige portie humor.
Nu over naar de essentie: Bloc Party! Op Cactus was het drummen om nog een plaatsje te kunnen bemachtigen en toen startten ze… De eerste noten van “Like Eating Glass” weerklonken en Bloc Party’s debuutplaat ‘Silent Alarm’ werd integraal gespeeld. Het werd mij jammer genoeg al vrij snel duidelijk dat er een bepaalde verdeeldheid heerste tijdens dit optreden: fans vanaf het eerst uur zongen en genoten mee, vanuit een groot gevoel van jeugdsentiment. Een ander, groot deel van het publiek keek naar een band en nummers die ze (nog) niet kenden.
Als kenner en grote fan van hun debuutplaat lagen mijn verwachtingen echter vrij hoog. Ik vond het jammer dat Kele Okereke (frontman) een nogal ongemotiveerde indruk gaf tijdens de eerste nummers. Hij probeerde wel interactie met het publiek te krijgen, maar ik zag dat dit hem vaak niet vlot lukte. Ondanks alle bandleden heel strak speelden, vond ik Kele’s zang ondermaats. Hij zong soms te stil, maakte zinnen niet af en hield vaak te veel afstand van zijn micro waardoor sommige teksten zelfs niet verstaanbaar waren. Het was leuk om ‘Silent Alarm’ nog eens te horen, maar ik had toch het gevoel dat Bloc Party voorbij gaande glorie wordt.  Ondanks enkele bisnummers (o.a. “The Prayer”) en confetti-kanonnen leek ook het gros van het publiek niet ‘mee’ te zijn met het optreden. Best jammer, want ooit was dit in mijn ogen een heel grootse band.

De tweede Cactus-dag heb ik ervaren als een eerder matige dag en typeerde zich voornamelijk door het motto ‘voor elk wat wils’, waar dit festival ook ieder jaar garant voor staat. En siert! Op naar morgen.

dag 3 - zondag 7 juli 2019 - Dag van het grote gitaargeweld!
De laatste dag is alweer aangebroken, en dit was ook zichtbaar door enkele blekere, vermoeide gezichten. Toch zou deze dag - ondanks het voorgaand, gekende fenomeen - een absolute topdag worden.

BOY AZOOGA - De dag openen mochten de jongeheren van Boy Azooga. Een band met een stevige rock-sound, maar toch tot een originele cocktail geschud door de vele, toegevoegde muziekstijlen. Ik werd verrast door het opgewekte en melodische gitaarwerk. Hun sound klonk af en toe iets ruiger en deed mij toen denken aan de stoner-rock van Wallace Vanborn.  Ook speelden ze evengoed rustigere, gevoelige nummers, die ze met een evenredig gediminueerd volume op ons afvuurden. Het publiek was nog niet zo actief maar was wel oprecht op een rustige manier aan het genieten van Boy Azooga’s optreden. Toen ze het nummer “Jerry” inzetten, moest ik bij de intro denken aan Team William, een meer dan fantastische band uit ons Belgenlandje. Soms had ik wel de indruk dat Davey Newington (zanger en gitarist) de hogere zanglijnen niet altijd aankon, al beschadigde dit hun performance absoluut niet. Boy Azooga was als boeiende en frisse act een goede ‘kickstart’ voor deze laatste festivaldag.

ALDOUS HARDING - Eerder bij uitzondering had Kirsten Lemaire ditmaal meer te zeggen dan anders, bij de aankondiging van Aldous Harding. Kirsten outte zich echter als grote fan en beloofde ons dat ze het publiek zou vervoegen van begin tot einde. Aldous Harding is het folk getinte singer-songwriter project van Hannah Harding (frontvrouw). Toen Hannah begon te zingen, viel mij meteen haar unieke, fluweelzachte stem op. Hannah en haar bandleden brachten vele, kwetsbare songs op zo’n intrigerende manier. Het terrein stond nu vol en de massa mensen luisterden genietend met een grote portie interesse. De set was zo innemend en vertederend, dat er een grote stilte heerste. Aldous Harding gaf mij ook een groot gevoel van ongedwongenheid, dit werd o.a. duidelijk door de tijd dat Hannah vaak nam tussen verschillende nummers door, om haar gitaar te stemmen. Dit kon en mocht ook, want onze hoofden liepen vrij van zorgen en wij konden enkel maar genieten. Een zeer sterke act en bijzonder goede programmatie.

MONO - Opnieuw een straffe programmatie, was Mono. Een binnen het genre zeer populaire post-instrumentale rockband, rechtstreeks overgevlogen vanuit Tokyo, Japan. Van decoratie was geen sprake en de plaats die de band op het podium zou innemen leek ook zeer bescheiden. Beginnen deed Mono met “God Bless”, de eerste song van hun laatst uitgebrachte plaat ‘Nowhere Now Here (2019)’. Een eerder rustig, opbouwend nummer. En daarna begon Mono het grote publiek op te zuigen binnen hun beeldende, atmosferische, bijna transcendente muziek. Ze speelden verschillende nummers van hun laatste plaat, waaronder “Sorrow”: een nummer met een rustige en melodieuze start, maar uiteindelijk dat evolueert naar een grote, heftige en emotionele climax.
Het was duidelijk: decor of grote show heeft Mono niet nodig om tot hun recht te komen. Voor de mensen en de ruimte om mij, had ik al snel geen oog meer. Ik werd volledig ingenomen door hun muziek en vele emoties kwamen in mij op. Hun setlist bestond niet enkel uit nieuwe nummers, maar ook uit oudere , waaronder “Ashes In The Snow” vanop ‘Hymn To The Immortal Wind (2009)’ en “Surrender” vanop ‘Rays Of Darkness (2014)’. Voor ik het wist, eindigde hun set op heel intense wijze en bleef ik met een gevoel van grote dankbaarheid nagenieten. Mono was ongelooflijk goed.

PARQUET COURTS - Strakke rocknummers in een jasje van oldskool-punk/indie, daar stonden Parquet Courts (ook wel Parkay Quarts genoemd in de underground scene) garant voor. Ik had nog nooit gehoord van deze band, maar was al meteen fan van hun strakke gitaarspel, puike baslijntjes en uiterst fijne lyrics. Hiernaast hielden ze zich ook niet in om eens een grapje uit te halen met het publiek. En dit lukte hen buitengewoon goed, waardoor ze zelfs vele mensen op de achterkant van het festival meekregen. De zangstem van Andrew Savage (zang en gitaar) deed mij soms zelfs denken aan die van Peter Perrett (check Only Ones) . En dit compliment geef ik met veel plezier. Een band waarin ik mij zeker nog verder zal verdiepen!

NENEH CHERRY - Om ons even los te koppelen van de gitaren, kwam de Zweedse’ Neneh Mariann Karlsson ons trakteren op een grote portie hip-hop, electronica, funk, soul, jazz en nog zo veel meer muziekstijlen. Cactus stond van voor tot helemaal achteraan goed vol en er werd massaal gedanst op de bijzonder zomers getinte songs van Neneh. Leuk was ook dat Neneh vaak in interactie en zelfs dialoog ging met het publiek. Dit gaf een groot gevoel van connectie, alsof Neneh gewoon één van ons was. Ook het grote gamma aan instrumenten (gitaar, piano, harp, etc.) was vrij indrukwekkend. Het in bloemen gehulde statief van Neneh maakte dit allemaal nog meer tot één samenhangend geheel. De zangeres maakte mij duidelijk dat ze van alle markten thuis is en dit ook zonder moeite aankan. Ze speelde een topset met o.a. de hits “7 seconds” en “Woman”. Als je het mij vraagt, mocht ze zo nog enkele uurtjes doorgaan.

BAND OF HORSES - Achter het podium hing één groot spandoek met een - typerend Amerikaans bos - erop. Dit zette meteen ook de sfeer voor wat komen zou. Band of Horses, de Amerikaanse indie/americana rockband uit Seattle trakteerde ons op puike, up-tempo songs. Dankzij het decor, de country invloeden binnen de vele songs en de unieke stem van Ben Bridwell (frontman) waande ik mij in een Amerikaanse camping aan een gezellig kampvuur. Hun grootse nummers, werden ongelooflijk nauwkeurig gespeeld en de bandleden ‘smeten’ zich volledig. Ik ervaarde vaak een immens groot gevoel van gelukzaligheid en werd regelmatig overdonderd door het enthousiasme van zowel de band, als van het publiek. Hoogtepunten waren voor mij “No One’s Gonna Love You”, “The Funeral”, “Compliments” en “The Great Salt Lake”. Ik genoot met volle teugen en voelde mij lekker voldaan na hun optreden. Die mannen van Band of Horses, kunnen het live zo goed brengen. Top optreden!

TRIXIE WHITLEY - Als trouwe fan keek ik enorm uit naar het optreden van Trixie Whitley. Los van enkele technische problemen waar zij niets aan kon doen (zoals een gebroken snaar) loste ze echter al mijn verwachtingen in. Haar optreden begon met het eerste nummer van haar nieuwste plaat “Lacuna Coil”. De setlist bestond uit een gezond evenwicht van nieuwe en oudere nummers die Trixie ongelooflijk straf bracht. Bij het horen van haar volle, krachtige stem werd ik nog enthousiaster: dit is gewoon waar Trixie voor staat. Afgelopen jaar beviel ze echter ook van een dochter, waardoor ze volgens mij ongekend gevoeliger (in vergelijking met haar eerdere optredens) op de planken stond. Ook de teksten kwamen opnieuw zo treffend binnen: “As we grow older, imagine me closer, to you. This space in between us, will separate my love, for you.”  Hoogtepunten waren voor mij “I’d Rather Go Blind”, “Breathe You in My Dreams”, “Closer” en “Fishing for Stars” (opgedragen aan haar dochter). Bij afloop van haar optreden was ze het publiek bijzonder dankbaar en dit was zonder twijfel wederzijds! Wat een heldin.

dEUS -  Ik had het geluk om dEUS een tweede keer te mogen treffen tijdens hun ‘The Ideal Crash Tour’. Tom Barman kwam zoals oudsher in kilt het podium op en de band stak meteen van wal met “Put the Freaks Up Front”. De toon werd gezet en de band gaf zich meer dan 100%. Het publiek reageerde razend enthousiast en toen de dansers met hun schitterende choreografie het geheel kwamen verrijken, werd het enthousiasme alleen maar groter, groots, grootst. Iedereen gaf nog voor een allerlaatste keer alles wat ze hadden!
Voor velen onder ons was het een uitgelezen kans om ‘The Ideal Crash’ nog eens integraal live te horen. dEUS deed hun prachtige plaat dan ook alle eer aan. Een hoogtepunt durf ik niet te noemen, het geheel van alle ‘The Ideal Crash’ - songs vormden dit op zich. Tom’s stem was in topvorm, de muzikanten speelden foutloos, de gekleurde lichtmuur op de achtergrond gaf alles extra cachet, de vele dansers en nog zoveel meer… De show was gewoon volledig àf. Toen dEUS klaar was met ‘The Ideal Crash’, gaf Tom aan dat hij het zalig vond en eigenlijk nog tot twee uur wou doorspelen (indien hij mocht van de organisatie). Hier konden wij als publiek alleen maar dankbaar om zijn. Toch bleef de tijd beperkt en bracht dEUS nog enkele bisnummers, waaronder “Quattre Mains” en als laatste song “Roses”.
Tom Barman en zijn bandleden brachten volgens mij het allerbeste optreden van de gehele programmatie en waren daarom de meer dan gedroomde, perfecte afsluiter van het Cactusfestival 2019!

Deze zondag was naar mijn mening de beste festival dag op alle gebied, en liet zich duidelijk ook gelden als de dag van het gitaargeweld.

Tot slot kan ik nu nog maar één belangrijke conclusie nemen: Cactusfestival 2019, was opnieuw een topeditie! Heel graag tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/cactusfestival-2019.html

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

Ieperfest 2019 - van 5 t-m 7 juli 2019 - Meer dan Muziek!
Ieperfest 2019
Festivalterrein
Ieper
2019-07-05 t-m 2019-07-07
Pieter Maene

Ieperfest, het hardcore festival in het hartje van de H8000 Regio, gaat voor het eerste jaar door in juli in plaats van augustus. 2019 markeerde ondertussen al de 27 e editie van Ieperfest waardoor het al een ware standaard geworden is in de hardcore-wereld.
De Hardcore in Ieper Hardcore Fest slaat niet enkel op de muziek. Uiteraard zijn er een hele hoop hardcore bands die spelen, maar de muziek is zeker niet beperkt tot hardcore alleen. De Hardcore beslaat de volledige subcultuur. Zo is het een festival die al meerdere malen een prijs gewonnen heeft als ecologisch en groen festival.
Een groot deel van het festival draait dus om het milieu, zo wordt er, in tegenstelling tot veel andere festivals, overal gesorteerd. De bekers zijn herbruikbaar, zoals wel al vaker gebeurt, maar zelfs de bakjes frieten en de borden zijn herbruikbaar. Alles wordt zo ecologisch mogelijk aangepakt, en de festivalgangers helpen hier zeker aan mee. Na afloop van het festival was er amper afval aanwezig op de camping en de weide.
Naast hun inzet op ecologisch vlak, is er ook een groot aandeel van het festival gefocust op activisme. Alle eetkraampjes verkopen enkel veganistisch eten en in de MTM-tent (more than music) speelden er documentaires in verband met dierenmishandeling of veganisme.
Het is een festival met een kleinere omvang waar dit jaar ongeveer 4500 personen aanwezig waren. Er zijn drie tenten op Ieperfest: de mainstage, de Trench en de MTM-tent. In die laatste is er vanalles te doen, zo worden er toespraken gehouden, documentaires getoond of kan je er muziekmagazines lezen terwijl je even bekomt in de zetel.

dag 1 - vrijdag 5 juli 2019
De vrijdag is een dag om op te warmen. De weide opent pas om 14u en de Trench is nog niet open. Er zijn enkel optredens op de mainstage. Om 14u opende het festival redelijk stipt. Na amper 10 minuutjes aanschuiven, heb ik mijn bandje en kan ik binnen op het festival.
Het eerste optreden begon pas rond 15u, dus ik ging eerst even de MTM-tent verkennen. Er is een groot stuk van de MTM-tent voorbehouden voor merchandise, zowel van bands die spelen als bands die niet aanwezig zijn, alsook merchandise van verschillende ngo’s zoals Animal Rights en Sea Sheperd.
Stipt om 15u kon je de vocalen van Hold the Crown  horen weergalmen over de kleine weide. Het weinige volk die al aanwezig is, is duidelijk nog niet wakker genoeg om zich volledig te laten gaan. De zanger, Timme, is duidelijk het meest energieke lid van de band, hij gebruikt het volledige podium terwijl de rest van zijn band er nogal statisch bij staat. De bassist is misschien niet zeer energiek, maar strak speelt hij wel.

Als Kill for Peace begint, is er al wat meer volk aanwezig. De eerste pits van het festival zijn dan ook een feit.  Terwijl Kill for Peace een stevige set speelt, gevuld met gitaarriffs die zich laten inspireren door de oldschool NYHC, speelt er in de MTM-tent een documentaire in verband met veganisme.

Na Kill for Peace is het de beurt aan Risk It. Hier is het festival ècht van start. Met basgitaar die volledig opengedraaid staat en de gitaren die door een 5150 en een rectifier geblazen worden, heeft de band een schitterende, ruwe sound die perfect hun enorme energie op het podium complementeert.

Vervolgens mag SECT de mainstage innemen. Ondertussen is het 19.35u en is het grootste deel van het volk al toegekomen. SECT speelde een show van 3 kwartier waar de volledige tent van daverde. Hun metal-gedreven versie van hardcore werd gedreven door blast beats en hevige vocals.

The Setup speelde hun laatste show ooit samen. Ze speelde korte, stevige nummers die telkens snel en rechtdoor waren. Zelfs de korte stroompanne zorgde niet voor een vermindering in enthousiasme vanuit het publiek.

De voorlaatste band van de avond was Harm’s Way. Ook al eindigde No Turning Back met een stevige set, toch konden ze niet op tegen de enorm energieke set van Harm’s Way waardoor Harm’s way het hoogtepunt bleef voor velen. Harm’s way was duidelijk de meest technische band van de dag en kon dit ook extreem strak overbrengen.

Onze Noorderburen van No Turning Back sloten de eerste festivaldag stevig en snel af met hun energieke hardcore. Je kon zeer duidelijk horen dat No Turning Back zich sterk liet beïnvloeden door de NYHC-bands zoals Sick of it All. Martijn praatte misschien nèt wat te veel, maar dat werd zeker goedgemaakt door zijn energie op het podium.
Een van hun nieuwe nummers “Cut the cord” was zelfs een van hun meest energetische nummers van de set.

dag 2 - zaterdag 6 juli 2019
Vanaf de zaterdag was ook het tweede muziekpodium geopend, de Trench. Een kleiner podium waar er ofwel meer uiteenlopende genres aanwezig waren of kleinere bands. Ik begin mijn dag met Raw Peace in de Trench.
De zanger stond op het podium met een kruk en hoewel de rest van de band wèl mobiel was, hadden ze toch weinig energie. De muziek daarentegen was meer dan energiek genoeg. Helaas werd dit niet gereflecteerd op het podium of onder het publiek. Hierna volgde chain reaction op de main stage, ook zij waren niet in staat om de festivaldag op gang te zetten.

Vervolgens besloot ik om nog eens een bezoekje te brengen aan de more than music tent. Er was een lezing aan de gang in verband met ‘Urban Farming’. Een zeer interessant concept en redelijk diep in detail gebracht waardoor het af en toe wat langdradig was.

Na deze toch wel kalme start van de dag was het de beurt aan Optimist. Zij trokken met hun mix van death metal en hardcore de Trench vol.

Vervolgens mocht de Gentse band Soul Grip met hun mix van post-black metal voor de mainstage spelen. Het aparte genre was zeker welkom tussen de vele hardcore bands. Hun kalmere stukken toonden zeer goed hoe sterk de samenwerking tussen bas en drum was.

Na de post black metal van Soul Grip was het weer de beurt aan pure hardcore punk, dit keer gebracht door Ninebar. Ze konden in een mum van tijd alle aanwezigen direct terug in de punksfeer brengen.

Na de stevige shows was het voor mij even tijd om te bekomen en op het gemak te genieten van de veganistische hotdogs, met een kombucha. Het verteren gebeurde voor mij tijdens een toespraak van Sea Sheperd in de MTM-tent. Uitleg over hun werking en met een volledige merchandise-tafel om hen direct te kunnen steunen achteraf. De MTM-tent trekt constant een gezellige hoeveelheid volk.

Ik volgde nog snel een stukje mee over het klimaat voor ik mij moest verplaatsen naar de mainstage om Wiegedood te aanschouwen.

Wiegedood vloog er onmiddellijk hard in, er was geen moment rust in de show. Op zich staan de leden van Wiegedood redelijk statisch op het podium, maar dit heeft geen invloed op de ervaring. De volledige tent voelt de energie die ze uitstralen met hun show. Ze zijn ook het perfecte voorbeeld dat je bijvoorbeeld zonder basgitaar kan spelen, mits je maar genoeg nadenkt over je sound en het natuurlijk past bij de sfeer van je muziek.

Na de donkere sferen van Wiegedood volgt Belgian Associality in de Trench. Voor punk-liefhebbers is dit zeker geen onbekende. Ze geven een van de minst professionele shows van Ieperfest, maar dit is voor Belgian Associality zeker geen negatief punt. Er worden veel mopjes gemaakt en ze krijgen de tent toch goed vol.

Vervolgens kwam Turnstile op. Vanaf de eerste noten kregen de gehele tent mee en ontstond er pure chaos. Het podium zelf is vanaf begin tot eind continu gevuld met stagedivers. De zanger straalt zelfvertrouwen uit en heeft tonnen charisma. In plaats van moshen en springen, danst hij liever. De band speelt enorm strak. Er was zelfs een snaar gebroken, maar de gitarist stond voor het einde van het nummer terug op het podium met een hersnaarde gitaar mee te spelen. Ze geven het gevoel dat niets hen tegen houdt, waardoor ze voor mij ook het hoogtepunt van de avond zijn.

Madball mocht hierna nog volgen op de mainstage en geeft zoals verwacht een schitterende show. Een zanger die een overvloed aan energie heeft, trekt de volledige zaal met zich mee. Een prachtige afsluiter die een explosie van energie met zich mee bracht. Hun oudste nummers sloegen nog steeds het beste aan.

dag 3 - zondag 7 juli 2019
Na twee zonovergoten dagen is de zondag een meer typisch Belgische dag. Grauw en bewolkt en met de sporadische spetter. Na een koffietje te kopen in de campingshop, die trouwens ononderbroken geopend blijft, vertrek ik naar de weide. Ik begin de dag met Pijn. Deze donkere post-metal is de perfecte band om wakker geschud te worden op deze regenachtige dag. Hun melodische, atmosferische riffs in combinatie met het grijze weer en de slaperige gezichten van het publiek rondom je, zorgen ervoor dat je volledig meegesleurd wordt in de muziek.

Na Pijn is er terug een volledige volksverhuizing naar de mainstage voor Spirit Crusher. De toeschouwers slapen nog half, maar dit weerhoudt de bandt er niet van om alles te geven. De leden van Spirit Crusher waren zelf energiek en wakker genoeg om toch het grootste deel van het publiek wakker te schudden. Met hun melodische, maar stevige verse riffs en hun snelle chorus riffs, met nog wat extra trage breakdowns heb je een formule die perfect thuishoort op Ieperfest en toch nog steeds origineel aanvoelt na twee dagen hardcore.

Vervolgens mocht Slow crush nog eens wat afwisseling brengen in de muziek. Hun naam zegt al genoeg, ze spelen trage muziek die volgens mij geen enkele keer boven de 100bpm gestegen is. Er is duidelijk veel nagedacht over hun sound, de gitaren met gemoduleerde delay klinken prachtig en in combinatie met de atmosferische zang en drijvende drum was hun set van een half uurtje voorbij in een oogwenk.

Regulate gaf erna het beste van zichzelf en kon een stevige set neerzetten. Gevolgd door Poison idea die niet echt kon tippen aan Regulate en een redelijk teleurstellende show gaf.

Toen Leiah begon te spelen, bleek dit voor de meeste mensen het perfecte moment om op een afstand al zittend te genieten van de muziek en de zon die doorbreekt.
De zang bij Leiah zat vol valse noten, maar toch kon iedereen ervan genieten omdat de combinatie van hun pop-punk in major toonladder met de eerste zonnestralen van de dag iedereen gelukkig maakte.

We verspringen de zondag duidelijk veel van genre, want na de pop-punk van Leiah speelt Der Weg Einer Freiheit. Stevige black metal waar de drummer voor mij zeker het belangrijkste lid was. Originele drumriffs die niet enkel bestaan uit blast beats kregen het hardcore publiek verrassend enthousiast voor hun originele black metal.
De zondag was duidelijk het meest afwisselend qua genres en dit was ook meer dan welkom.

Na de black metal van Der Weg Einer Freiheit bleef ik aan de mainstage plakken waar achtereenvolgens H20 en Comeback Kid speelden.
H2O kon, zoals verwacht, de volledige mainstage vullen met overenthousiast publiek. Ze waren in staat een onvergetelijke show te geven waar iedereen de nummers zonder veel moeite kon meebrullen.
Comeback Kid, de hardcore headliner van de zondag en van het festival, blies de zaal volledig omver. Met hun gekende nummers worden ze graag gezien door bijna elke hardcore-fan. Zelfs na het overduidelijk uitputtend weekend, slaagt Comeback Kid er toch in het laatste beetje energie uit de vermoeide massa te persen. Drie kwartier aan pure energie.

Tot slot, Amenra. De band die, volgens hun eigen woorden, opgegroeid is op Ieperfest. Afsluiten in stijl. Net voor de show wordt de tent grotendeels afgesloten. Hoe minder daglicht hoe beter.
Amenra is een gekende naam, ook buiten België, wat ervoor zorgde dat een groot deel v/het internationale publiek op Ieperfest zelfs blij was met Amenra als afsluiter. Ze beginnen hun show gevuld met mysterie. De zanger komt op en hamert op metalen voorwerpen terwijl zijn rug naar het publiek gekeerd zit. Samen met de visuals die het gehele optreden geprojecteerd worden en het feit dat de band geen pauze neemt om het publiek toe te spreken, maakt hun show meer een ervaring dan het doorsnee optreden. Ze zetten de enige show neer van het weekend waar de lichtshow effectief een grote meerwaarde geeft aan het optreden.

Het was een zeer geslaagd festival, de kleinere omvang dit jaar heeft geen negatieve impact gehad op de namen of de sfeer. Dankzij het enorm strakke schema tussen mainstage en de Trench, krijg je toch de kans om een groot aantal bands te zien in een weekend! Het werk dat Ieperfest doet voor het milieu werkt op z’n minst inspirerend en aanstekelijk en het veganistische eten zorgde voor beter uitgedachte maaltijden dan de klassieke festival-kraampjes met hamburgers of braadworsten.

Neem gerust een kijkje naar de pics (@Stef Bonne)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/ieperfest-2019.html

Organisatie: Ieperfest, Ieper

Geike Arnaert - Te elfder ure als vervangster voor een visumloze Keniaanse singer- songwriter. Dat ze in zee gaat met Joost mag het weten - Novastar, verwondert me geen zier. Niet dat ik iets tegen Novastar heb, wel integendeel... Het gros van de nummers van Geike heeft er een handje van weg, en klinken poppy en melodieus. De periode Hooverphonic achter zich gelaten, een eerste keer door de mand een 7-tal jaar geleden (‘For the beauty of confusion’), maar nu een sterke mature indruk, en nog steeds met die hemelse stem. “Off shore” en het zopas gereleasde “Middle of the night” maakten indruk.

Tiny Legs Tim - Al een paar keer aan het werk gezien, en na ettelijke jaren van ‘one man blues’, zowel als plaat (2011), als in de feiten, is Tim nu te zien met een heuse band. Wel - als ik goed telde - 8 man sterk. Het kunnen er ook 9 geweest zijn. Blazers, percussie en alles erop en eraan. Vree wijs, zeggen ze in Gent. Zijn laatste plaat passeerde de revue, en terecht want het is ook een zot goeie plaat van de man van Westouter. (was Geike ook niet van daar afkomstig? Inderdaad). Tim De Graeve speelde tot driemaal toe in de garden stage - telkens een andere set. Hij heeft als bluesman dan ook een repertoire om uit te putten. Uitputtend eigenlijk. Dat kan blues zijn, maar niet bij Tim.

Cowboy Junkies - De immer sympathiek ogende Margot Timmins, moet nog steeds niets van haar schoonheid inleveren, al is ze dan een jaartje ouder. Wie niet? De Canadese broertjes en zus teren al een tijdje (30 jaar dus) op hun fameuse ‘Trinity sessions’, waarop ondermeer de beste cover (zo zei wijlen Lou reed toch) van “Sweet jane”. Andere songs zijn me niet zo bekend, dus het werd languit achterover leunen en genieten van een dikke streep alt-country-folk. Een hele mond vol, zeg maar.

Julia Holter - Onbekend tot nu dus. Voor altijd in geheugen gegrift hoe deze dame het podium inneemt. Moeilijk thuis te wijzen en te labelen stijl. Hele grote arrangementen, met onverwachte wendingen, gekleurd in een tapijt van trompet, viool en veel synths. Barokke muziek, kleurig, vaak triest of nee, noem het dramatisch. Dramatiek, dat is Julia Holter. Ze maakte ooit een cover van Roxy Music’s “2HB”. Heb het niet herkend op Gent Jazz. Of ik was net weg, of het typeert hoe ze muziek naar haar hand zet. Te onthouden dat mens!

Joan Baez - Is 78 geworden en bezig aan een afscheidstournee. Op het ogenblik van het concert was ondergetekende ook reeds bezig aan afscheid van Gent Jazz-dag, dus het volledige optreden niet uitgezeten. Toch sterke madam, die Joan. Op haar leeftijd stemvast, en fingerpicken op akoestische gitaar als de beste. Naast haar multi-instrumenalist Dirk Powell (met Rhiannon Giddens goed bezig) op viool, banjo etcetera. Ook haar zoon Gabe Harris was er van de partij op drums.
Protestzangers uit de sixties, niets van haar strepen verloren. Met songs van Bob Dylan “It ain’t me babe”, “Forever young” en “Don’t think twice, it’s allright”! Maar ook met bewerkingen van Antony and the Johnsons en een zekere Tom Waits. Maar evenzeer getuige van een intimistisch lied betreffende het lot van Mexicaanse gastarbeiders… Ze is het niet verleerd en zal dat nu ook waarschijnlijk niet meer doen. Geïntrigeerd door vooral de kracht van de songs die na zo’n lang carriere nog steeds overeind blijven en ook brandend actueel eigenlijk. Topdame.

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent 

De derde Gent Jazz-dag was mogelijks de meeste diverse van het festival. Jazz vermengd met wereldmuziek, het is een vaak beproefd en succesvol recept, dat ook hier een smaakvol aperitief vormde voor de Main Stage.

De Kameroense singer-songwriter Blick Bassy serveerde ons sfeervolle, rustige deuntjes met pittige, Afrikaanse kruiden. Hoewel nummers van zijn nieuwe plaat ‘1958’ niet helemaal overtuigden, deden de klassiekers vanop ‘Akö’ dat des te meer. Het feest was compleet toen zijn blanke medemuzikanten lekker houterige danspasjes uitvoerden op het bisnummer.

Snel over naar de Garden Stage, waar Simon Segers ons een hapje van eigen bodem aanbood. Segers drumt bij verschillende bands (De Beren Gieren, Black Flower, STADT, en MDC III), maar ook alleen kan hij een onderhoudende en bij momenten indrukwekkende set spelen. Het is een eerste signaal dat het vandaag de dag van de drummers zou gaan worden.

Het voorgerecht kwam er met Makaya McCraven. Aan de manier waarop iemand het podium betreedt, kan je soms al zien wat het worden zal. Met zoveel zelfvertrouwen achter het drumstel kruipen, en dan zo een performance brengen, het is weinigen gegeven. De vaandeldrager - samen met Kamasi Washington - van de moderne Amerikaanse jazz-stroming toonde eventjes dat hij de beste en meest getalenteerde van allemaal is. Op “This Place, That Place” speelden zijn muzikanten geheel ten dienste van de meester, daarna volgden de vette baslijnen van “She Knew” vanop zijn grote doorbraak “In The Moment”, om uiteindelijk een solo te gunnen aan de saxofonist, een echte saxgod: blik op oneindig en knallen maar.
De set beëindigden ze met “Where We Come From”, een nummer over hun thuisstad Chicago, en we willen meteen mee met hen naar huis. Veel te vroeg stonden ze geprogrammeerd, gelukkig waren wij op tijd.

Na de funky beats van Paard., kwam er opnieuw een stevige drummer de tent omver blazen. De Britse Moses Boyd verdiende zijn strepen bij Sons of Kemet en liet ons vorig jaar kennismaken met eigen materiaal op ‘Displaced Diaspora’. Boyd roffelde de trom, misschien net niet op het niveau van McCraven, maar we genoten wel van zijn actieve, ritmische jazz volgens het boekje. De drum ging ‘vollen bak’, de keyboards begeleidden heerlijk zwevend, en trompettist Theon Cross maakte het af door luidkeels mee te huilen. Heerlijk.

Hast, de toekomst van de Belgische jazz, kon natuurlijk ook niet ontbreken op dit smulfestijn. Debuutplaat ‘Elegy’ kwam ook live volledig tot zijn recht: stevige, strakke, zorgvuldig opgebouwde riffs, doordrenkt in jazz, met af en toe een metal- en zelfs postrocksausje. Knap. Hebben we dan alle genres gehad op deze eclectische dag?

Nope, here comes James Hold-‘my beer’-en. Anne Clarke-gewijs tastten hij en zijn Animal Spirits de grenzen van de duistere elektronica af. Het repetitieve in zijn nummers werkte bezwerend, Gent Jazz smikkelde van deze verfrissende sorbet.

Nadat we even ons eten konden laten zakken bij Steiger, drie klassiek geschoolde muzikanten die fijne, rustige muziek brengen, kwam opa Mulatu Astatke met het hoofdgerecht van de avond. De peetvader van de Ethio-jazz opende met muziek uit de film ‘Broken Flowers’, om daarna te variëren tussen oud (uit 1966!) en relatief nieuw (uit 2013) materiaal. Het was puur genot om zo een oude multi-instrumentalist het beste van zichzelf te zien geven. Zijn glimlach is er één uit de duizend, de vreugde spat ervan af. Zijn nauwkeurig uitgesponnen liedjes werden nog sterker gemaakt door een heerlijke djembé-solo en een beestige saxofonist die zijn harmonieuze boventonen tot dichtbij het onmogelijke liet klinken.

Tot slot werd het dessert geserveerd door STUFF., de opwindendste Belgische band van het moment. De mannen hoeven al lang geen introductie meer, ze nemen het publiek gewoon volledig mee op hun explosieve trip. Jazz is dansbaar, dat bewees rijzende ster Lander Gyselinck op drum. De onheilspellende muziek, de gekke lichtshow, het toetje was af. Ritmisch zat het er vandaag ‘boenk’ op, onze maag zal dit smakelijke drummers-diner morgen nog wat moeten verteren.

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent