Na een geslaagde eerste dag keek De Bijloke uit naar opnieuw een veelbelovende line-up.  Diva-in-wording Judi Jackson deed ons als eerste naar adem happen. Een zelfzekere dame met pit, dat is ze. Op blote voeten en met een veel te grote zonnebril , liet ze ons kennis maken met haar sterke, ietwat hese, stem. Het publiek at uit haar hand en klapte lustig mee wanneer ze op piano “With You” bracht, over iemand die ironisch genoeg nu weg is. Als afsluiter presenteerde ze een eigenwijze versie van “House of the Rising Sun”. Dit concert was af en smaakt naar meer!

De singer-songwriter van Arid Jasper Steverlinck met de engelenstem gaf ons ook meer. Opener “So Far Away From Me” kon evengoed van Leonard Cohen zijn (zijn eigen woorden), en zette meteen de toon voor de rest van het concert. Jasper bracht vooral songs uit ‘Night Prayer’, maar ook nieuw materiaal en covers van de Doors (“Riders on the Storm”) en eentje uit Niels Destadsbaders Liefde Voor Muziekcollectie. Immer zuiver zingend liet hij ons wegdromen met “That's Not How Dreams Are Made”, misschien wel zijn mooiste. Begeleid door drie strijkers volgde “Colour Me Blind”, een lied voor het kindje van een vriendin dat aan het syndroom van Usher (doof-blindheid) lijdt.
Na een interessante bewerking van Within Temptation’s “Ice Queen”, sloot Steverlinck af met “On This Day”, tevens het laatste nummer van zijn cd. Genieten in de vooravond, heet dat dan.

Het bleef namelijk uitkijken naar headliner Jamie Cullum. Na zijn passages in 2009 en 2013 was hij nu helemaal klaar om zijn hattrick te vervolledigen. Hij liet ons kennismaken met zijn nieuwe ‘Taller’, een fijne plaat waarop hij zijn succesvolle toverformule om poppy jazz als vanouds toepaste. Scoren deed hij een eerste keer met zijn aangepaste teksten voor het Belgische (vrouwelijke) publiek, en ook met zijn covers van Nina Simone’s “Sinnerman” en “The Man” van The Killers. Een tweede schot in de roos was een nummer uit zijn eerste worp “Pointless Nostalgic” als bedankje omdat zijn eerste optreden buiten de U.K. in België was.
Hattrick Jamie, hij kent het Gentse publiek en zij kennen hem. Het vormt een match made in heaven, een heerlijk samenspel tussen een rasentertainer in bloedvorm en een erg dankbaar publiek. Talentvol en veelzijdig als hij is, weet Cullum als geen ander een perfect gebalanceerde afwisseling van trage en uptempo nummers op te voeren, er kan zelfs een gospellied over de nakende(?) Brexit bij.
Gent Jazz danste en bewoog, de stappenteller stond op 10.000 na zijn show. Ook Jasper Steverlinck kwam op het einde tussen het publiek staan, en zag Jamie zelf achter drumstel én de camera kruipen.
Met “Mixtape” scoorde Jamie zoals altijd de afsluitende penalty in blessuretijd. Mooi in de hoek gekruld, hattrick compleet, zou je denken. Maar dan komt “High and Dry” van Radiohead en nog een streepje “Amazing Grace” en krijgen we zowaar kippenvel bij 27℃. Geen drie, maar wel vier uitschieters; nodig die man volgend jaar gewoon voor de vierde maal uit!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent 

We herinneren ons een Rock Werchter dat de Liefde en de Muziek universeel maakt. Muzikaal veel goede, overtuigende concerten. Thema’s die aangesneden werden: blijven vechten voor de rechten van de gay community, gelijkheid en respect voor vrouwen.
Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten , opkomend talent en Eigen Werk .
Rock Werchter bracht verschillende generaties samen , danst, popt en rockt . Het festival  klinkt vertrouwd, leuk , gezellig, aangenaam en spannend.
Headliners bevestigen . Pure pop en straf hoogtewerk bij P!nk, de geweldige terugkeer van Tool, een magistrale carrièreset van The Cure , een stralende Florence & The Machine, een groot kampvuur bij Mumford & Sons., de Zep retro van Greta Van Fleet en de futuristische zet van Muse. En dat allemaal in een editie die warm , heet was . Een hittemeter die op zaterdag zelfs op Tien stond  …
Het festival was erg geslaagd qua aantal . Op enkele combi’s en wat dagtickets voor donderdag en zondag na , was het festival volledig uitverkocht. 59.500 toeschouwers kwamen de volle vier dagen, dagelijks kwamen daar 28.500 mensen bij.

Het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Vier stages … The Slope succesvol als bijkomende , mooi ingericht en versierd.
Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor de bezoekers , meer mooie momenten … De grote tenten in een nieuwe outfit - strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
Rock Werchter - Rust en geniet plek - Meer dan Muziek – Comfort - Een entree in multicolour, de multifunctionele helling aan de Slope, banken, een uitgebreid assortiment van lekker eten en drinken , bars, togen en eetstandjes waren echt mooi ingericht.

Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …

Summer starts here... Een overzicht van ons parcours - Cheers mate!

dag 1 - donderdag 27 juni 2019 - Vrouwen aan de macht
Op deze eerste warme dag lag de klemtoon op ‘Women power’ , met Pink finaal aan zet. Show en entertainment , die de muziek kleur gaf …

Meteen van wal om de zomer en Rock Werchter te delen met onze Zwangere Guy, die hier vorig jaar nog stond met Stikstof . Zwangere Guy deed al 2 keer de AB uitverkopen , ook nu vroeg op de middag steeg de temperatuur in The Barn . Zijn scherpe teksten rolden over ons heen van z’n debuut ‘Wie is Guy?’ . “Gorik pt 1” heeft heel wat te vertellen. Hiphop met een sterke boodschap naar vrouwenemancipatie en opvoeding . Much respect. Hij kan het allemaal kwijt aan zo veel mensen op de festivals en is hen dankbaar. Pakkend. Met een zekere relativering en dosis humor beet hij sterk van zich af . Samen met z’n muzikanten bleef het tempo en de beats spannend, of ze nu hard , loom of slepend klonken . Enkele guestrappers passeerden de revue . Iedereen was klaar om helemaal ‘loco’ te gaan. Er werd gedanst , gesprongen en meegebruld, er waren openingen , moshpits in het publiek. Belgisch Brusselse rap op z’n best. Zwangere Guy maakt z’n publiek warm en trekt hen naar zich toe. Hij houdt van hen en zij houden van hem …

Ook de Klub C zat afgeladen vol om de vrienden van Zwangere Guy aan het werk te zien, The Black Box Revelation. Het rockduo is intussen verdubbeld  en is qua sound voller en dieper . Deze namiddag speelden ze in een klein uur een ‘best of’ . Ze hebben al een handvol passages achter de rug op Werchter en evenveel platen ,vóór hun dertigste . Het vuur blijft aangewakkerd met rauw , broeierig , doorleefd , intens bluesrockende roots … Als ‘t door het sterke onthaal allemaal leuk is, dan is de goesting en de ruimte voor improvisaties en uitspinnen groot . Heerlijk genietbaar als de nummers op zo’n manier worden gespeeld , “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Gloria”, “Warhorse”, “Built to last”, “I think I like you”. Je weet het wel als je deze hoort … Black Box Revelation knalde. De processierupsen waren intussen verdwenen …

Bijna zijn de Schotse postrockers van Mogwai 25 jaar bezig. Muzikaal stroomt de lava nog steeds bij hun vulkaanuitbarstingen. Tien jaar trok het kwintet de kaart van een sfeervollere aanpak , nu mag die weemoedige cinematografische sound gejaagder , nerveuzer, exploderend, opwindend  zijn.  Wat een intensiteit . Ze zijn nu niet direct een toegankelijke band op het festival , maar soit , net als op The Slope mag het even avontuurlijk, alternatief zijn in de Barn.
Een goede afwisselende songkeuze met de extravertie in gitaren op “Mogwai fear Satan”, “Rano pano”, “Old poisons” en “New paths to helican”. “Friend of the night” , “Coolverdine” zijn de rustmomenten, de keys krijgen meer armslag.  Een rijkelijke carrière hebben ze. Het was likkebaarden voor de fans van het genre. We genoten van de quasi-instrumentale sound van de band die at last werd toegevoegd , die kon huiveren en kippenvel bezorgen. Mogwai blijft zichzelf heruitvinden en daar smelten we van …

Geike (The Slope) - Komt het ooit goed met de solocarrière van Geike Arnaert? Die vraag kunnen we stellen. Haar Hooverphonic verleden ligt ondertussen ruim tien jaar achter ons . Het monstersucces van “Zoutelande”  heeft bijna een jaar de hitparade bestookt, wat fris in het geheugen ligt. Maar het zijn die grote successen die Geike links laat liggen. Een vraag van de fans op één van de talrijke kartonnen bordjes was: “Zoutelande”?!. Die vraag werd licht geïrriteerd weggelachen. Alsof ze wil aantonen dat ze het alleen ook kan. Kost wat kost wil ze slagen. Haar eerste soloplaat ‘For the Beauty of Confusion’ verscheen in 2011 en dit najaar verwachten we nieuw werk. “Off Shore” is een leuke, fris klinkende nieuwe single. Allemaal goed gezongen, met passie en veel ingetogenheid. Een manier zoals ze haar ‘nieuwe ik’ wil etaleren. We konden het zien aankomen. Als ze nog eens de grote singles van Hooverphonic bracht nadat ze de groep had verlaten, dan werden die versies ook heel ingetogen en sereen gebracht. Zijn wij het die nog steeds het oude pad van Geike bewandelen en ergens een afslag hebben gemist? Hopelijk wordt het pad in de toekomst terug helemaal recht voor Geike.

De keuze op de Mainstage werd bepaald door de hoofdact Pink … Het Britse Bang Bang Romeo is hier nog niet doorgebroken, maar in ware Gossip stijl raast Anastasia Walker, beetje dezelfde look als Beth Ditto,  over het podium; ze heeft nog niet dezelfde uitstraling. Muzikaal rockt deze band , die soul , funk , r&b en disco laat doorsijpelen. De nummers hadden dezelfde Gossip groove, ritme en een meezinggehalte , wat hen als onbekende op de Mainstage deed overleven . Het gekende “7 nation army” kon de kennismaking van de Gossip-kloon besluiten.

Male dominated state? No way, als je het programma vandaag bekijkt op Rock Werchter … Miss Angel was uiterst tevreden dat ze hier mocht staan (The Slope). Mooi , de rijzende Antwerpse rapster treedt in de voetsporen van Coely en heeft wat te vertellen dus . Vrouwenrap zonder meer , met een boodschap in een zomers, groovy geheel van hiphop en r&b/2step, ondersteund van haar warme , indringende vocals. Ze was goed omringd door een tweede rapster en MC. “Like that” , “Squendo” en “Lavish life” tonen de klasse van deze ontluikende bloem in het genre…

Richard Ashcroft is de voorbije jaren niet weg te slaan op de festivals. Eerder was hij hier nog met de reünie van The Verve , twee jaar terug op Cactus en vorig jaar zelfs nog op TW Classic . Vanavond stond hij in Werchter op z’n best (The Barn). Qua setlist houdt hij op een evenwicht van Verve krakers met enkele sterke solo nummers . Het mooie Britpoprockende “Sonnet” trapte de handvol Verve nummers af . O.m. volgden “The drugs don’t work” en op het eind , “Lucky man” en “Bitter sweet symphony” , heerlijk uitgesponnen surplus een gitaarpush, onder z’n lijzige, ietwat krakende stem. De hymne doorstaat de tand des tijd als de beste en klinkt nog even fris. “A song for the lovers”, “Music is the power” , “Hold on” en “They don’t owe” waren een goede eigen songkeuze .
Na een paar nummers deed hij pas bij deze hitte z’n jacket af . De brommende Britse ‘f..; you’ attitude  had hij opzij geplaatst . Hij gaf zich volledig in de nummers , van begin tot eind, en betrok het publiek er steeds bij. Ashcroft plaatst zich weer bij de groten van de Britpopscene door dit uitstekende , bezielde concert .

Charlotte Gainsbourg , dochter van Serge en Jane Birkin , komt ook graag naar ons landje en op de festivals . Het nieuwe album ‘Rest’ bracht haar vorig jaar op Cactus , en dit jaar al op Bestkeptsecret , naast enkele zaalconcerten . Naast de overgave als actrice , wordt ze ook als zangeres geapprecieerd, zeker bij onze Franstalige vrienden. In haar retro-futuristische sound is er een ‘pop noir’ en een ‘french electrodisco’ touch . Air , Daft Punk , Cassius , Sébastien Tellier , Christine & The Queens vormen aangename referenties. Charlotte en haar bandleden (Klub) kwamen bijna allen op in hetzelfde uniform: een witte t-shirt en blauwe jeans, in een futuristisch rechthoekig of vierkant decor met buislampen. Haar zangstem lijkt erg op die van haar moeder, is dus wat onvast en beperkt, maar wordt bijgestaan door één van de mannelijke leden. Het was niet altijd duidelijk of ze nu in het Frans of het Engels zong, ze is ook een volwaardig bandlid op piano en keyboards. Wat onwennig , schuchter worstelde ze zich door de set . “Heaven can wait” , “Deadly Valentine” staan in voor een sensuele, zwoele, sfeervolle sound met enkele ferme electrodisco kopstoten . Het schandaalnummer “Lemon incest” , dat ze op tienerleeftijd opnam met vader Serge , kreeg een aangepast kleedje op z’n Charlotte’s en besloot het Franse verhaal. Puike set.

Deaf Havana (The Slope) - Britten die niet weten wat ze willen … Geëvolueerd van post-hardcore naar poprock. Al heel wat jaren en albums op de teller en nog steeds experimenterend naar dat tikkeltje extra. Meer elektronica, gospel invloeden en minder gitaar. Een keuze die gemaakt is op hun laatste album ‘Rituals’. De namen van de nummer zijn religieus getint (‘Evil’, ‘Saint’, ‘Holy’ …) maar klinken minder angstaanjagend dan je zou vermoeden. De stem van zanger James Veck-Gilodi houdt veel overeind …van hier tot Havana!

De avond viel … Show en entertainment op de Mainstage om de muziek te ondersteunen . Bastille gaf de aftrap en vond het een eer door Pink uitgekozen te worden als haar support. Een klein anderhalf uur traden ze op, goed voorbereid, met een doordachte podiumopstelling en acts van glamour, kitsch en glitter met de vele dansmoves van zanger Dan Smith. Een feestgevoel creëren met z’n band, die de fijne popmelodieën kracht gaf, was het doel . Een uitgebreid collectief met een blazerssectie , gospel , (soulfulle) backing vocalistes bracht Bastille tot wel vijftien leden . Het nieuwe materiaal raakt onvoldoende de feestvreugde , verdronk in bombast, maar  de happy feelings en het samenhorigheidsgevoel trekt hen over de streep een festivalband te zijn. “Warmth” en “Things we lost in the fire” hielpen het eerste deel overeind . Het tweede deel bood de sterkte van een ‘Rhythm of the night’ - gevoel (check: Corona cover) met “Bad blood” , “Joy” , “Laura Palmer” , “Good grief” en “Pompeii”, die een breder concept kregen. Handjes in de lucht , heen en weer zwaaien en meezingen op die poptunes … Aan hen om beklijvende songs als blijvertjes in zo’n decor te plaatsen …

Paul Kalkbrenner - Wat een zege voor de techno-wereld is deze Paul Kalkbrenner! Zijn het de kleuren van de Duitse en Belgische vlag die ervoor zorgen dat we allemaal één zijn met deze Duitse DJ? Paul zijn kale knikker torent boven de immense installatie die van de Klub C een ware danstempel moet maken. Anderhalf uur intens dj-werk wordt onderschat maar krijgt van ons het diepste respect. Grabbelen uit bijna twintig jaar materiaal met hier en daar wat improvisatie en zekerheden als een “Te quiero” van Stromae. Het is niet die set waarbij je van de ene explosie in de andere terecht komst. Het is een set die je op het einde pas naar waarde kan schatten. Je hebt de beats en tempoverschillen maar ook ingetogenheid. Ogen en mond wijd open en alles halen uit die mengtafel, dat is onze Paul! Gemist? Herkansing op Pukkelpop.

Elbow keert hier ook met plezier terug … “we feel very at home here” … liet knuffelbeer/ zanger Guy Garvey zich ontvallen … subtiliteit en finesse horen we als rode draad in hun materiaal , de strijkers en vocalisten charmeren, ‘Little frictions’ is het laatste album van zo’n kleine twee jaar terug. Live merken we dat een deel van het materiaal een extraverte draai krijgt door de gitaar, bassline en dubbele percussie. (The Barn)
 ‘Beautiful’ was en blijft het kernwoord, het contact, de connectie van Guy Garvey  met het publiek. Ook hij weet de reikende hand te zijn , met handjeszwaaien , handclaps en ‘oohoohs’ meezingers . Een amicale set vol emoties  van een sterk spelende band en zanger , van “Magnificent she says”, “Bones of you”, “Little frictions” , “My sad captains”, “Birds”, “One day like this” en “Grounds for divorce”. Hun ingenieuze gitaarpop behoudt z’n subtiliteit dus, maar een stekelig , rauw rockend karakter durft de vroegere orkestratie onderdrukken … Elbow mag op plaat wat dobberen , live behoudt ze een sterke uitstraling …

P!nk, of is het P!!!!nk?! - Ze stond in 2010 al op Rock Werchter. Die dag stond ze er samen met Rammstein. Wel, beiden zijn op dit moment bezig aan een heuse stadiontour. P!nk haar karavaan hield halt op de eerste dag van het festival. “I’m coming out …”, de deur werd ingetrapt met “Get The Party Started” een nummer die geschreven is voor avonden als deze. We waren vertrokken voor bijna twee uur topentertainment. Alle toeters en bellen waren richting Werchter gesleurd om bijna twintig jaar ‘pink/roze’ te vieren. Of was het voor haar 40 ste verjaardag die er binnenkort aankomt? De jaren hebben haar in ieder geval goed gedaan.
We zien een zelfverzekerde dame met de brede glimlach. Een lach die bij duizenden aanwezigen spontaan kwam bij het kijken naar deze show. Om maar te zwijgen van onze mond die soms wel openviel. Rondzweven boven het publiek als een engel gaf haar een zalig gevoel. Het geeft maar aan hoe uitgekiend deze set ook in elkaar zit. Dansers en danseressen, backingsvocals, de nodige attributen,… ze zijn niet weg te denken bij eens show als deze.
Een concert van dit genre is een ware beleving geworden met een hoog show gehalte. Gekruid met de nodig humor, passie, drama, liefde en tederheid. Als er één dame is die dat kan is het wel deze Alecia Beth Moore.
Songs uit haar beginperiode zoals “Just like a Pill” hebben een net iets hoger rockgehalte terwijl het tegenwoordig iets meer poppy klinkt zoals bij “Walk me Home” en  “What About us”. Geen probleem, geen verveling.
De discussie of dit een waardige afsluiter is voor dag 1 moet zelf niet gevoerd worden. Geen podium is groot genoeg om de klasse van deze dame te etaleren. En vergeet niet, ze blijft een ‘rockstar’. Dat zegt ze toch zelf. En waar horen die thuis? Jawel, op Rock Werchter.
Setlist: Get the Party Started - Beautiful Trauma - Just Like a Pill - Who Knew - Funhouse / Just a Girl - Hustle - Secrets - Try - Just Give Me a Reason - River - Just Like Fire - What About Us - For Now - Time After Time - Walk Me - Home - I Am Here - F**kin' Perfect - Raise Your Glass - Blow Me (One Last Kiss) - Can We Pretend + Encore: So What

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

vrijdag 28 juni 2019 - Rock Werchter rockt!
Show en entertainment werden op deze tweede zonnige , warme dag omgebogen tot stevige rock en een wave/retrogevoel.

Whispering sons is een van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock rally weg . De debuutplaat ’Image’ is een muzikale new wave mokerslag . Het gaat goed vooruit met de band rond zangeres Fenne Kuppens . De prille twintigers weten alle leeftijden aan te spreken . De oud wordende new waver is meer dan tevreden om een band te horen die de oude Joy Division , Sisters of Anne Clark doet heropleven . En kippenvel krijg je op die donkere songs, ook al is het een erg warme middag. Een snedig, slepende gitaar, een grommende diepe bas , hitsende drums en haar grauwe vocals bepalen die sound. Vol overgave draaft ze over het podium , geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance. “Alone”, “Hollow” en “Wall” tekenden voor een energieke set , die een intense spanning creëert , meeslepend , dreigend , explosief . Whispering sons was een waardige opener op de Mainstage.

De muzikale donderwolk was verdwenen als je naar Sea girls (The Slope) trok . Een typisch indiepoprockend gezelschap die Two door cinema club en The Kooks deed opborrelen . Fris tintelende,  sprankelende en sfeervolle gitaarmotiefjes die het zomers gevoeld benadrukken . Niks nieuws onder de zon , maar de gitaarhooks , de ritmes stralen positivisme uit .  . Hard en zacht , leuk, fijn en gezellig.

Kurt Vile & The Violators - van een heerlijke ‘on the road’ americana/rootsrock’n’roll trip gesproken . We kennen het van een War On Drugs, Ryley Walker en van vroegere artiesten Tom Petty en Neil Young. De vroegere gitarist van Adam Granduciel, Kurt Vile, regelrecht uit de americana boutique in jeans , met de lange donkere haren voor de ogen , moet niet onderdoen .
Samen met z’n band laat hij een nonchalante indruk na , maar het zit doordacht, talentvol in elkaar door het fraaie , doorleefde, vette gitaarspel , de tempowissels en de speelse ritmes.
Een oorgasm , uiterst genietbaar en aangenaam . Een retrosound , meeslepend en gedreven. Lekker wegdromend materiaal door de afwisseling in het elektrische , semi-akoestische gitaarspel of banjo en zijn neuzelige , onvaste vocals . “Loading zones” scherpte meteen de aandacht , ruimte voor de keys hoorden we op “I’m an outlaw”  en we werden meegevoerd naar andere oorden op “Puppet to the man” en “Walkin’ on a pretty day” . Tot slot terug in de realiteit op die andere gekende single “Pretty pimpin”. Zondermeer overtuigend .

Het Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson benadrukt het zomers gevoel . (The Barn) Een uitgebreid combo met backing vocalisten zien we . En verdomd wat is dit een geoliede machine geworden die Moloko , Nile Rodgers Chic en Prince samenbrengt in een mishmash aan stijlen  van pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …, dat radiovriendelijk , glad , toegankelijk klinkt. We worden telkens meegevoerd , gedreven door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
De nieuwe plaat ‘For ever’  is nu niet  dat ietsje meer maar de singles “Happy man” en “Heavy, California”  zijn live sterksterk  naast kleppers “Julia” , “The heat” , “Busy earnin’” en “Time”.
Het geeft een lekker sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk , zorgt voor de nodige smileys en bracht het publiek in beweging. Yes , Jungle is vrolijk, aangenaam, dansbaar …

Uit Houston Texas zijn ze , Khruangbin; een desertgevoel ademt hun quasi instrumentale muziek. (Klub) ‘Con todo el mundo’ is een groeiplaatje, dat fascineert  binnen een psychedelisch rockabilly klanktapijt . Het trio won aan belangstelling en wist met het nieuwe jaar de AB uit te verkopen . Ze geven een exotische vibe aan hun materiaal , waarin ook funk , dub , world , soul en classic rock verweven is . Een gemixte cocktail dus , een chillend, heupwiegende sound en dansmoves ervaarden we in een Shadows aanvoelen . Zwoele bewegingen, synchrone pasjes en gitaargetokkel doen ons wegdromen naar een ultiem beleven . De frou-frou’s van het frontduo waren netjes bijgeknipt, de bassiste als een zwarte panter , hij een hongerige leeuw en de drummer als een stille toehoorder , welke richting de twee muzikaal uitgingen . Een streling voor oog en oor . In hun coolness konden enkele momentjes als een whiskeytoast van af. Vernieuwing , een eigen smoel in oude vaten …

Altijd heb ik Weezer een aangenaam bandje  gevonden . Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje bij uitstek, rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de eeuwig verstrooide bebrilde universiteitsstudent, inmiddels al bijna 50 . De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort Bubbelgumpop, die fris , liefdevol tintelt . Het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, twintig jaar terug in de tijd, blijven in het geheugen gegrift .
De muzikale carrière van Cuomo  is er eentje van nogal wat ups en downs  Maar bon soit, op dit avonduur onder volle zon , Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. One-hit wonder Wheatus haalde hier de mosterd van.
De 18 jaar afwezigheid was overbrugbaar , Weezer raakte ons meer dan voldoende , ook al klonk er eens een noot vals , het meezinggehalte bleef  . Het nieuwe materiaal hielden ze achterwege en de handvol covers waren echt niet nodig , o.m. Aha “Take on me” , een perfect nagespeeld “Africa” van Toto , “Happy together” (The Turtles) en een “Longview “ tease van Green Day, lieten ze beter thuis . Maar niettemin Weezer is Weezer en is, blijft een alleraardigste band, die zich amuseerde en eenvoudig , speels , vaardig klonk met kleine spitsvondigheden. “Buddy holly”, “My name is Jonas”, “Undone the sweater song” , “Beverly Hills” , “Hash pipe”, “In the garage” , “Islands in the sun”  en “Say it ain’t so” , Weezer zette de zomertrend en deze vakantie in  met “oebidoe-bidoes”, tja , en dan was het nog niet boven de dertig graden …

Waauw wat is Janelle Monae groot geworden (The Barn) . Zagen we haar een tiental jaar terug nog sober op haar akoestische gitaar r&b tokkelen en iets later met een goed op elkaar ingespeelde band definitief doorbreken , dan is nu dansspektakel en een sterke choreografie aan de orde . De Amerikaanse heeft een boodschap , begon met een fragment uit Martin Luther Kings bekende “I have a dream” speech, pleit voor gelijkheid en draagt Pink op handen . Ze heeft een nieuwe plaat uit ‘Dirty computer’ en dat bracht haar terug op tournee . Een rijkelijk, geschakeerd, kleurrijk geluid , een sprankelende cocktail van soul, r&b, pop, rock, hiphop, jazz en p-funk siert, refererend aan James Brown, Prince , Nile Rodgers , Stevie Wonder  en Jackons 5.
Dit was een perfecte show  in een mooi decor, podium met danseressen , outfitwissels, rookmachines en een band die het beste van zichzelf gaf , Monae perfect in het midden . De songs kregen een boost , positieve energie door haar band,  gedragen door haar helder , indringende vocals. Dit getuigde van wereldklasse en toont aan dat ze een grootse dame is geworden .  “Django Jane”, “ Electric lady”, “Pynk” en doorbraak “Tightrope” brachten één en al lof over het geheel van dans en muziek.

Ook bij Years & Years veel glamour & glitter . In de vijf jaar is het trio rond zanger Olly Alexander een supergroep geworden , in aantal verdubbeld en rond zich dansers en danseressen , die de synthpop meer doet fonkelen . Ook al is het materiaal nu niet echt beklijvend buiten de handvol singles van hun twee platen, het krijgt meer elan door de extra percussie, de gospel touch en de show met toeters en bellen , waarbij de zanger goed weet de aandacht naar zich toe te trekken. Dat maakt de nummers sterk . The Barn zat afgeladen vol, en ook ver daarbuiten keken mensen naar het grote scherm . “Sanctify” was meteen een knaller. “Desire” kreeg een breder concept , “If you’re over me” een stevige knoert en “King” was de perfecte meezinger. Years & Years is de toekomst van de jongere generatie …

Bring Me The Horizon - Een concert wordt lang niet meer gevuld met alleen maar artiesten en de bijhorende songs. De show errond is minstens even belangrijk geworden. Alleen moeten we ons de vraag stellen of een metalband als Bring Me The Horizon daar nood aan heeft. Gekleurde lenzen voor zanger Oliver Sykes, kostuumwissels, danseressen, confetti, …nee het concert wordt er niet beter mee, integendeel. “Mantra” is nog een veelbelovende start maar te snel begint het verval dat alleen op het einde nog deels wordt rechtgetrokken met slotnummer “Throne”. De vorige passage op de heilige wei was veel strakker, recht voor de raap. Bijna vijftien jaar gewerkt voor eeuwige roem en dat lijkt op een jaar tijd weg. Herpakken jongens, we weten dat jullie het kunnen.

Kylie - dag 1 werd op het hoofdpodium afgesloten door P!nk, we zijn dag 2 en daar heb je die andere grote dame van down under. Recht uit kangoeroeland de Schuur binnen. Mevrouw Minogue, of zeg maar Kylie. Ze was één van die verrassingen op de affiche van 2019 maar eigenlijk is die keuze nog niet zo zot. In 2005 mocht Kylie het legendarische Glastonbury al headlinen. Maar gezondheidsproblemen beslisten er toen anders om. De kans bleef bestaan dat ze nog eens de grote festivalpodia zou aandoen en dit jaar was het dan zo ver. Een gigantische 90’s party moet het worden met uitschieters naar eind jaren ’80 en het begin van nillies. Boven de discobol, op de het podium de echte ster. Beginnen deed ze met “Love on First Sight”, en zo was het ook. Oogcontact gemaakt en meteen verkocht. “On a Night Like This”, wat een prettig gevoel kregen we, je kent het wel, zo van, wat ben ik blij dat ik hier ben. “Can’t Get You Out of My Head” klinkt uiterst zwoel en heeft zijn doel niet gemist. De trein is beginnen rijden en is niet meer gestopt voor middernacht. “The Loco-Motion”, “Dancing” en “Spinning Around” zorgen voor de eindsprint van deze toonaangevend pop-act die van The Barn een heuse disco-tempel maakte. Een afsluiter waardig met een uit de bol gaande tent , die duidelijk voor emoties zorgde bij Kylie. Het was geen generale repetitie voor Glastonbury, het was gewoon opgewekte muziek,  zoals we haar kennen.

Our Last Night - Veel volk aan de Slope samengepakt terwijl de zon haar laatste krachten van de dag losliet. Krachten die zanger Trevor Wentworth maar al te graag in ontvangst neemt voor zijn uurtje ‘total loss’ gaan op het festival. Het beste festival waar ze ooit speelden naar eigen zeggen. Tot drie maal toe …Our Last Night lijkt wel familie te zijn van Bring Me The Horizon. Met vijf studio-albums aan materiaal geen gebrek. Het klonk allemaal overtuigend en goed gebracht, niet al te veel covers maar eigen werk, to the point.

The Cure bundelt meer dan 40 jaar weemoed samen in een ruim twee uur durende set . De Britse groep rond Robert Smith, net zestig geworden, is aan de zevende passage toe en heeft er al enkele marathonsets op nagehouden; de new wavers kunnen terugblikken op hun rijkelijk verleden . De zon moest eerst nog zwart kleuren, eenmaal de donkerte is gevallen,  werd het podium kleurrijker , ook qua sound . Een pak hits worden op ons afgevuurd . Lekker grasduinen dus. Vele jongere bands zijn hen schatplichtig. Ondanks het kilootje erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende , standvastige, weemoedige stem,  de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt. We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle , slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. Iedereen hield ervan en op het podium hadden ze er ook duidelijk zin in. De songs waren  mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld .
Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite was, zeker die ‘Disintegration’ plaat , die net dertig jaar geleden verscheen,  blijft een mijlpaal o.m. “Lovesong” en “Pictures of you” zaten al vroeg in de set . “Shake dog shake”,  “ Just one kiss” waren overtuigende openers . Het tempo werd trager , maar dan was er net op tijd “Fascination street”,  die een extravert waverockende touch kreeg door Simon Gallup en Reeves Gabrels , die we nog kennen van Bowie's Tin Machine . “In between days” was de aanzet tot een handvol krakers als “Just like heaven”, het wereldwijd bekende “A forest”, met die diep ronkende , grommende bas en een furieus ”One hundred years” . 
Enthousiasmerend speelde  The Cure. We noteerden een treffende eindspurt met “Lullaby”, “The walk”, “Friday I’m in love”, “Close to me “, “Why can’t I be you” en “Boys don’t cry” . Overduidelijk is dat The Cure iedereen een warm hart toe draagt , jong en oud die zich in het genre hebben verdiept en een samenhorigheidsgevoel behoudt . 

De uit Glasglow afkomstige Twilight Sad (The Slope) rond Any MacFarlane wordt mee op tour getrokken met The Cure . De band laat dramatiek horen in hun indiewave rockende sound . Hun intens meeslepende , broeierige , dromerige , donkere songs zijn omgeven in een feedback gehulde gitaarmuur; wat meer shoegaze oplevert, ontregeld en toch beheerst klinkt. Live geven ze de nummers een extraverte touch , net als de zanger die zich smijt in de songs. The Twilight Sad zal er niet bekender om zijn, maar live tekenden ze voor een overtuigende performance.

En het bleef donker en zwart … Tool is terug in het land en dan fronsen we de wenkbrauwen . Tool is al van 92 bezig en bracht tot in 2006 zo om de vijf jaar een nieuwe plaat uit. Tot nu … Twaalf jaar was het geleden dat de band nog eens te zien was met de tour rond ‘10,000 days’.
Tool staat garant voor een muzikaal epos en een kolkende lava stroom . Onverwoestbaar . Een fenomeen . Pottenbrekers ‘The pot’, ‘Jambi’ en ‘Vicarious’ uit dat album werden vanavond gedropt .
Tool is een Beleven , een Ondergaan: de donker, dreigende en spannende sound, de diverse tempowissels en de verrassende , onverwachtse wendingen door de strakke en complexe ritmes zorgen voor een waas van mysterie , dat werd bevestigd door de indrukwekkende visuals op de videowall, achter de bandleden.
Op het podium het immense drumstel van Danny Carey, links gitaarvirtuoos Adam Jones, rechts bassist Justin Chancellor en midden achteraan Maynard James Keenan, als een verdwaald punkwezen. Zo al indrukwekkend zonder een eerste noot muziek of projectie… Een prima lightshow en een prachtige lichtinval op het podium en naar de vier bandleden, maakt het geheel nog indrukwekkender . De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld van verwrongen en kronkelende lichamen, demonen, en langs andere kant zagen we een licht in die duistere wereld door kleurrijke projecties met o.m. Tricky , een volgend proces in die unieke leefwereld van Tool.
Muzikaal waren we getuige van het virtuoze samenspel van de gitarist, bassist, drummer en de vocale zegzang/voordracht van Keenan. Hier is over elke noot , elke wissel nagedacht.  Je wordt letterlijk meegesleept in die intense sound, net zoals we dit nu ervaren van een Amenra.  Meteen hun leefwereld in met “Aenema”. Houvast hadden we aan het ouder materiaal, verder “Parabola” en bekende singles “Schism” en “Stinkfist’, die op indrukwekkende wijze de set besloot. Nieuwtjes “Descending” en “Invincible” zijn veelbelovend  en werden tot op het bot uitgediept  . Wat een katharsis … Onder de indruk waren we .
Tool is en blijft uniek …Een totaalervaring. Niet direct toegankelijk en hapklaar als bij andere bands op het festival , maar eentje die Rock Werchter deed rocken , beven en huiveren …

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

zaterdag 29 juni 2019 - Hot, hotter, hottest!
Een warme muzikale mix op deze meest warme dag , de 35°C voorbij.

Opener op de Mainstage was het powertroio All Them Witches uit Nashville . Sinds het vertrek van de toetsenist is de psychedelica wat op het achterplan geduwd en komt de 70s retro en de kenmerkende 90s stoner op het voorplan . De sound is intens meeslepend en bedreven in een waas van bluesy slides en paddenstoelen . Het trio klinkt slepend in de voetsporen van Kyuss , de oude Queens of stone age en extravert , direct , met een link naar  Jimi Hendrix. All Them Witches spelen een soort jam in het genre en doen hun songs openscheuren. Hier wordt de term Rock op z’n wenken bediend .

Portland (The Barn) - Portland, niet de gigantische stad in het Noordwesten van de VS,  is wel die grote band in wording van bij ons. Jente Pironet en Sarah Pepels hadden de eer om op zaterdag de Barn te openen en meteen zorgden ze voor een vol huis. Een betoverende zwerm van tederheid en liefde daalde neer in de tent en nam iedereen mee op de rijzende wolk van Portland. “Expectations” is een nummer die het hele verhaal van Portland op Werchter omschrijft. De verwachtingen van de aanwezigen werden ingelost en de verwachtingen van de band werden in tienvoud overtroffen, tot tranen toe van emotie.

Hij liet al horen dat hij uitkeek naar zijn plaats op Rock Werchter , Ibe , won ‘The Voice van Vlaanderen’ . In  mooi gebroken wit hemd, - broek en vest bij deze zomerse temperaturen, zorgde hij voor een hete gloed in de Klub . Dit talent , deze jonge gast van 17 jaar speelt als een Elton John op z’n piano en maakt de songs breekbaar door z’n indringende, innemende , heldere stem. Hij weet de volgepakte tent in te palmen, en zeker de meisjesharten op de eerste rijen .. En dat verdient respect . De zenuwen een half uur strak gespannen , speelt hij beheerst de eigen songs , een cover als eentje van Billie Elish, “When the party’s over” en een nummer dat hij schreef met Jonathan Jeremiah, “Count on you” . “Dark maze” wordt in een ware bandversie op piano gespeeld en het gekende “Table of fools” , aangevuld met strijkers,  doet iedereen dagdromen . Ibe trad steeds in interactie met het publiek en slaagde in een boeiend setje. Puik werk van deze virtuoos.

Eerlijk gezegd houden we iets meer van Strand Of Oaks van de vorige platen, ‘Heal’ en ‘Hard love’. Een aantal beklijvende nummers waar hij muzikaal manoeuvreert tussen de  rootsamericana , grunge en psychedelische rock . Het nieuwe werk zet die lijn wel verder , maar de magie op ‘Eraserland’ is minder en het klinkt iets meer classic rock. Showalter kon beroep doen op enkele leden van My Morning Jacket. Een klein uurtje kregen we beheerst broeierige , aangename retro ; de emotionaliteit voelden we in het gitaarspel en zijn bezwerende vocals.  Doeltreffende eenvoud , speels- en gedrevenheid , vol overgave, zeker als “Weird ways” , “Radio kids” , “Ruby”, “Shut in”  en “JM” op het appèl stonden . “Heal” en “Goshen” misten we in het plaatje . Niettemin, een heerlijke trip in The Barn .

Syml is het alter ego van de uit VS afkomstige Brian Fennell . Ook hier een volgeladen tent (Klub) om deze beloftevolle sing/songwriter aan het werk te zien. Songs die hij solo kan spelen of zoals vandaag nu met twee andere leden . We krijgen een rits subtiele, fijngevoelige popsongs, die een semi-akoestische inslag hebben, James Blake elektronica trippop minded zijn en niet vies van een rockjasje, gedragen door z’n warme , melancholische, heldere stem. Die variëteit tipt hitgevoeligheid , die op z’n sterkst was  met “Where’s my love” en “Clean eyes”. Eén plaat heeft hij nog maar uit , én hij scoort meteen hoog .

Tourist LeMC (The Barn) - Twee jaar geleden op Rock Werchter en als je goed doet mag je terugkomen. ’s Lands grootste stadstroubadour en koning van het Antwerpse lied is immers immens populair. Alles wat hij vraagt wordt zonder enig twijfelen beantwoord. Meezingen? Natuurlijk, al doen we maar alsof want op de vraag, zijn hier Antweirpenoaennnn?! moesten wij het antwoord schuldig blijven. Lang gingen wij als Vlamingen gebukt onder het succes van de Nederlandse hip-hop tot Johannes Faes er genoeg van had. En terecht, hij bewandelt zijn eigen pad “ En route” en tast de grenzen af van de “Horizon”. Samen met Raymond van het Groenewoud, een beetje onwennig want naar eigen zeggen is het de eerste keer. “Spiegel” klinkt alsof Raymond een nieuw velletje schuurpapier op de stembanden heeft gelegd maar het publiek lust ervan. “Koning liefde” klinkt op het einde en we hebben het moeten opzoeken. Wat betekent nu eigenlijk marchanderen? Afdingen, afpingelen en onderhandelen zijn allemaal synoniemen. Dat moet je doen om hier volgend jaar opnieuw te staan Tourist!

De jonge King Princess aka Mikaela Strauus , mag dan als multi-instrumentaliste fungeren binnen de r&b, soul en pop , veel om het lijf had het songmateriaal niet, die sfeervol meeslepend klonken , ondanks het brede concept van een de vijfkoppige bezetting . Haar sterke nummers waren op het eind met doorbraak “1950” , “Talia” en de Mark Ronson cover “Pieces of us”. Goed in het gehoor binnen een lounge groove . (Klub) 

Lekker en aangenaam genieten was Bear’s den , het Londens collectief rond Andrew Davie, Kevin Jones, die in ons landje met hun landelijke indiefolkpop smaakvol en goed ontvangen worden . Ze stonden nu in de vooravond op deze broeierige dag op de Mainstage , een droom die uitkwam. Werchter dragen ze in het hart , wat een paar jaar terug een sterk optreden en de doorbraak opleverde . Ze stonden hun mannetje , niet steeds evident met hun muziek .
Hun semi-akoestische songs, een knipoog naar Mumford & Sons; kreeg meer armslag door piano , keys en blazers. Ze zorgen voor een samenhorigheidsgevoel met hun catchy , radiovriendelijk , sfeervol, warm groovy kampvuur materiaal, en daar is men niet vies van . Wat gekeuvel op de wei en toch … een kleurrijke sound ingezet door de gitaren en tokkelende banjo. Iedereen kan zich wel ergens vinden in de gevoelige , meeslepende , aangrijpende songs; de interacties met het publiek maken het compleet. “Elysium” opende de set , “Hiding bottles” en “Fuel on the fire” wierpen een steen naar de nieuwe derde ‘So that you might hear me’. Doorbraaknummer “Dew on the vine” verscherpte de aandacht . Apotheose in de finalereeks “Laurel Wreath”, “Above The Clouds Of Pompeii” en “Agape” optimaliseerden  het jeugdsentiment van onze chirodagen. Een knetterend haardvuur was hier niet nodig . Missie geslaagd.

De jonge Zuid-Afrikaanse Alice Phoebe Lou is al enkele jaren bezig hoor , maar debuteerde pas nu met haar dromerige jazzy indiepop in de Botanique. Een geslaagde passage kunnen we onderstrepen van haar optreden op de Slope . Haar materiaal mag dan het muzikaal decor zijn van een donkere bruine kroeg, haar doorleefde zachte vocals en het divers instrumentarium als keys , sax en flute , bieden een extra dimensie , swing en uitstraling bij avondval .  Ze dartelt op het podium en deze geslaagde passage brengt haar zelfs in het najaar in La Madeleine. Sjiek!

Net als Sigrid is Aurora uit Noorwegen een jonge spring in ‘t veld met haar onschuldige elektronische popliedjes. (Klub) De politiek en vrouwemancipatie ligt haar nauw aan het hart . Ze heeft een helder, indringende , hemelse stem en als een elfje dartelt , swingt ze op het podium en dat geeft de songs elan, die hartverwarmend, feeëriek zijn, alsook een duister kantje  kunnen  hebben, en haar richting dark folkpop brengen . Singles als “The seed”, ”Forgotten love”, “I went too far” , “Queendom” en “Running with the wolves” zijn ijkpunten van haar sound , die in haar mooi wit kleed uitstraling bieden.  Ze is onder de indruk van de massale belangstelling en warme respons . Het doet haar meer dan deugd .

Macklemore (Mainstage) - Deze Amerikaanse raper staat bol van de samenwerkingen. Meestal met Ryan Lewis maar ook met o.a. Rudimental. Het is een opgewekte en humoristisch zootje ongeregeld met een band die, God weet hoe, erin slaagde om hun one-hit-wonder te verdrijven. Meer nog, een handvol singles blijven overeind en zorgden voor een partygevoel. Soms zijn het wat eigenaardige songs zoals “Willy Wonka”. Willy wie? Ewel ja, zoals de heerser van de chocoladefabriek, zo heerst Ben Haggerty in Werchter. “Can’t Hold Us is een monsterhit net zoals die beresterke “Downtown”. Een speciale vermelding bij dit nummer nog voor Eric Nally die in ware Freddie Mercury stijl zijn stempel drukte.

De 23 jarige Angèle was vorig jaar ons sterwondertje . Het zusje van Roméo Elvis en dochter van één van de Allez Allez leden , brak via Instagram volledig door  en sindsdien lacht het succes haar toe . Haar sfeervolle , dromerige , onschuldige , gezellige  reggae-ske elektropop  blijft enorm aanslaan . Grote zalen uitverkocht , en reeds lang op voorhand ook hier vanavond zat The Barn afgeladen vol.
Dit jaar krijgt haar materiaal nog meer visie en elan door show en entertainment . Een choreografie volledig op z’n Christine & The Queens door de synchrone danspasjes  met haar danseressen . Het onthaal was enorm .
Speels, leuk , alsof we worden meegevoerd door de schaarse schaapjes wolkjes in blauwheldere lucht . Professioneel , volwassen . Wat een hitmachine ondertussen , want praktisch elke song is een radiohitje.
Een zomers zwoel sfeertje  en een groove . Energiek. Een herboren Lio. Wat een artieste die haar publiek weet te charmeren en enthousiasmeren . Een positive vibe  door de smileys en de handenhartjes.  “La thune”,  “Loi de Murphy”, “Balance ton quoi”, “Je veux tes yeux” zijn sterkhouders . “Tout oublier” is nog zo’n eentje , met broer Roméo Elvis op het grote scherm , die de Belgische hiphop siert. Ook de andere “Jalousie” en de sobere nummers als “Les matins” , “Ta reine” op piano moeten niet onderdoen en zorgen voor variatie.
Originaliteit  en creativiteit zeer zeker. En verfrissing om af te sluiten , op “La flemme”,  door waterpistolen van Angele en haar danseressen .  Doordacht .
Dit was top-Angele!  Volgend jaar scheepsrecht op de Mainstage!?

Clean Bandit (KluB C) - Kirsten Joy, Yasmin Green en Grace Chatto, zij vormen live de drie gezichten van de Britse hit-machine Clean Bandit. Aan samenwerkingen geen gebrek. Meteen beginnen met “Solo”, de single samen met Demi Lovato. Een feestje op zaterdagavond voor het tienjarig bestaan van deze band. Leuke elektropop door deze band die de viool en cello een nieuw gezicht hebben gegeven, een symfonie, zoals het nummer samen met Zara Larsson. Kaskrakers als “Rockabye” en “Rather be” zijn de vonk om de kurkdroge weide in lichterlaaie te zetten. Clean Bandit, altijd leuk om in huis te hebben.

Vrouwen aan de macht…  Florence & The Machine  houden van de warmte, zeker?! Ook bij de vorige passage ( nu al toe aan de vijfde!) was het ook zo verdomd warm …De  Britse Florence & The Machine van ‘onze rosse’  Florence Welch zorgt steeds voor een positive vibe . Ze is een florissante , rasechte performster en zorgt voor heel wat dynamiek op de Mainstage . En het weet telkens aan te slaan . Want hier was veel volk voor gekomen . Tot ver buiten de Mainstage wou iedereen hét ondergaan  . Een uitgebreid combo en backing vocalisten vergezelt haar.  Zij is de spil , de fee, die floreert en huppelt van de ene naar de andere kant tot de eerste rijen toe , met haar elegante , witte blouse. Ze zweeft over het podium. Een Pink- attribuut is tekort om over haar publiek te vliegen …
Vol overgave en met haar indringende, glasheldere stem geeft zij de sfeervolle , licht groovende gotische pop , omfloerst van enige bombast, zeggingskracht. De sound is extravert, heftig , energiek , bruisend . Melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot kun je wel zeggen . In anderhalf uur werden een handvol hits niet vergeten, “Hunger”, “Ship to wreck” al meteen als openers . “Dog days are over” ,” You got to love“, jawel het zijn handjeszwaaiers en het bevordert het samenhorigheidsgevoel . Ook enkele integere momenten zijn er, als “Patricia en “Cosmic love“ , om je buur eens vast te pakken . Haar sterken vocals worden in de verf geplaatst.
Florence + The Machine is een beleven, een ondergaan . Ook zij ondergaat de wil van het publiek want ze is midden hen te vinden en spatjes bloed van het trekken,  duwen  en  rollebollen zien we op haar kleed.
“What kind of man”, “Big love” en “Shake it out” zijn krakers , sprankelend , levendig , een Mainstage meer dan waardig. Florence heeft hier nog geen enkele keer ontgoocheld . Een minder optreden staat duidelijk niet in haar woordenboek …  

Hierdoor was het uiterst gezellig in The Barn waar muzikale kameleon Damon Albarn , na Blur en Gorillaz, een ander project voorstelde , The good, the bad & the queen, die ook al eens op Werchter waren. Ze waren ook verenigd in Gorillaz , o. m. met gerespecteerd afrobeatlegende op leeftijd Tony Allen (Fela Kuti), evenals bassist Paul Simenon van The Clash en de iets jonger gitarist Simon Tong van The Verve .
Na het titelloze debuut , een goede tien jaar terug, is ‘Merrie land’ uit,  een state of the nation, een bitterzoete ode , requiem voor Engeland , een green and pleasant land , en het wrange gevoel op de  Brexit.
Albarn liet dit duidelijk horen in een theatrale muziekvoorstelling op z’n Residents  , waar hij het publiek in een halfgevulde Barn  (tja iedereen moest Florence Welch bewonderen!) nauw betrok in de set . Albarn was één met z’n publiek , hij smeet zich volledig in z’n act , de vocale capriolen gaven zeggingskracht aan het ‘film noir’ karakter van het materiaal , die sfeervol, broeierig , extravert werd door de totale overgave van iedereen . Strijkers vulden aan. In een sound van een donkere kroeg , wereldpop , funk ; reggae, dub, rock en curieuze folk beleefden we dit muzikaal avontuur . Spelplezier en muzikale creativiteit in een gezellig jam-onderonsje van wel twintig songs ,  die eindigt in de tune van de band zelf. Dit was een The Clash’ Sandinista’ version 2019 !

The Slow Readers Club is een vierkoppige band uit Manchester , die goed scoort in eigen land, maar hier nog geen voet aan de grond heeft . Een aangename ontdekking op The Slope dus , door een kenmerkend 70s British spirit op z’n Fairport Convention , gecombineerd met  80s wave, gelinkt aan het huidig Interpol/Editors/White Lies en New Order elektronica . “Fool for your philosophy”, “Lunatic”  en “Supernatural” waren sterke openers . Een overtuigende zang , zanger  en  een goed op elkaar ingespeelde , geoliede band . Daarna zakte de set wat ineen , maar “I saw a ghost” en afsluiter “On the TV” hebben net die perfecte eighties groove om de dansspieren aan te spreken . Heerlijke muziek in de warme duisternis …

The Blaze (KluB C) - Guillaume en Jonathan Alric, twee Franse neven hebben van dat goddelijke bronwater gedronken die rustig in de Franse DJ-bergen kabbelt. De ene gespecialiseerd in beeld, de andere heeft het meer voor het geluid. De dag dat ze beslisten om dat samen te combineren , moet uitgeroepen worden tot een feestdag! Amper drie jaar geleden begonnen en nu al op de meest toonaangevende podia van België gespeeld. De Franse house heeft er een nieuwe sensatie bij die fris klinkt en cool oogt. Wegdromen op de tonen van Franse bescheidenheid, wie had dat nog voor mogelijk gehouden?

Tot slot Mumford & Sons  , die overal terug op de affiche prijken als een van de mainacts . Hier was het ondertussen vier jaar geleden . Mumford & Sons hebben hernieuwde energie  op de nieuwe plaat ‘Delta’ die het poprockende ‘Wilder Mind’ opvolgt . Het woordje folk met banjo’s heeft opnieuw een ingangspoort gevonden . Ook voor de band is het belangrijk dat folk-pop-rock elkaar kruisen . Time-outs waren belangrijk voor de band .
Ze gaven anderhalf uur een boeiende , puike set . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn er in een sfeervol, rockend geluid, alsook het samenhorigheids- en kampvuurgevoel .Een  treffende eenvoud van hun roots,  heerlijk genieten , bewegen of wegdromen.  De songs worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek. De songs , oud als nieuw , klonken breder door de blazers en kregen een snedige tic; ze tonen een ordinary band van ordinary boys.
“Guiding light” was in de donkerte een pracht van een opener . Meteen erna “Little lion man”, die zorgde voor ambiance en singalongs. “Lover of the light”, “Tompkins square park” en “believe “ volgden . Jawel , de goesting is er en we ervaarden het door de opbouwende , fellere tunes en het brede spel . Even zakte het wat ineen, maar sfeermakers “The  cave”, “Roll away your stone” en “The wolf” zijn explosieven en krikten het gitaargetjengel , het tempo  en de sfeer terug omhoog. 
Mumford & Sons zijn opgeladen en hadden een sterke biskeuze voor handen, “ Awake my soul”, “I will wait” , een  uptempo “Delta” en een onverwachtse keuze cover “Hurt” van NIN, die gaandeweg opwindender werd .
De happy feelings waren er om de nacht in te gaan. Mumford & Sons gomden hun dipje uit en staken alvast meer vaart in hun set dan in de vorige passage . Mumford & Sons are back en zorgden voor een aangename friste om dag 3 te besluiten …

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter