30 Seconds To Mars –Band met Praatjes, Praatjes , Praatjes …
30 Seconds To Mars
lotto Arena
Antwerpen
2018-03-20
Niels Bruwier
We moeten het wel toegeven, Jared Leto is één van de weinige personen die er in slaagt om zowel een succesvolle, muzikale carrière als een acteercarrière te hebben. Die eerste zit tegenwoordig wel in het slop omdat Leto heel druk bezig was met acteren in onder meer ‘Blade Runner’. Het gevolg is dat het vijf jaar wachten was op een nieuw album van de band. Op 6 april komt de nieuwe plaat van 30 Seconds To Mars uit, wat we in de Lotto Arena toch een tiental keer mochten aanhoren. Om die plaat wat meer in de verf te zetten, en gewoon nog eens wat shows te spelen, besloot Jared Leto om zijn band nog eens bij elkaar te rapen. Het werd een show waarin we twaalf nummers hoorden in bijna twee uur. Er werd dus heel wat tijd gerekt.
In de Lotto Arena zagen we enkel de broer van Jared Leto en twee muzikanten aan het werk. Tomo Milicevic had de tour vroegtijdig verlaten en dat zorgde er voor dat het centraal podium in de Lotto Arena slechts twee muzikanten herbergde. De twee andere muzikanten werden tactisch achter het podium gedropt zodat ze niet te veel opvielen. Het tijd rekken begon al om 21u. Toen begon een dreigende deun een kwartier lang te spelen om zo de spanning op te drijven. Wij kregen er vooral frustraties door. Gelukkig kwam de band net het podium op toen we op het punt van breken stonden.
Met een dramatische opener op de drums ging de spectaculaire lichtbalk de lucht in. We schetsen even hoe het podium er uit zag. Midden in de zaal werd een platform gezet waar een balk van licht boven stond. Die balk ging dus bij het begin van de set omhoog en nam gedurende de show verschillende vormen aan. Dat was ook bijna het enige noemenswaardige aan de set. Meteen daarna begon “Up In The Air” te weerklinken. Een sterke opener dat meteen alle meisjes tot krijsen aanzet en Jared Leto laat zien waarom hij ook als frontman zijn credits verdient.
Zingen kan hij spijtig genoeg niet altijd evengoed, maar gelukkig had Leto daar een oplossing op gevonden. Bij bijna ieder nummer, maar echt ieder nummer, moest het publiek enkele “ooh ooh ooh’s” nazingen. Dat was nog niet het enige. De vriendelijke Jared liet ze ook nog verschillende refreinen nazingen, sympathiek! Dat hij met het publiek begaan was, bleek wel toen hij na enkele nummers iedereen verplichtte recht te staan en te zingen. Ook de ene man die echt geen zin had om recht te staan en te springen, werd door Leto persoonlijk verplicht om te springen, ocharme.
Verder was er natuurlijk nog een muzikaal aspect te vinden in de show. Hoewel, muzikaal was het niet altijd. Door het gebrek aan gitarist, moest dit allemaal met tape worden gespeeld. Jammer, want hierdoor kon er nergens iets uniek worden bijgebracht. Opvallend, het statief van Jared Leto bevatte plectrums, maar die hield het hele concert geen gitaar vast. Bizar. Het was allemaal groots, speels en bedoeld om het publiek te amuseren. Meer moest er ook niet gebeuren en dat merkte je ook aan het publiek dat volledig wild werd.
Toch waren er ook enkele dipjes. Vanaf dat “Dangerous Night” passeerde, was het kalf al half verdronken. Eerst speelde de band dit akoestisch. Daarna moesten enkele mensen op het podium komen (we weten nog altijd niet waarom) om mensen te bedanken. Tot slot speelde de band het nummer nog eens, maar dit keer niet akoestisch. Als we dan nog eens zeggen dat dit nummer echt erbarmelijk is, dan weet je dat dit geen goed plan was. We waren zes nummers ver en hadden al een uur ‘muziek’ gezien, al was het toch vooral praten, praten en nog een praten. Dat kunnen we jou ook zien doen in je films Jared. Wij komen voor muziek.
Met “The Kill” was er nog een powersong in de set gekropen. Het nummer is eigenlijk het enige hoogtepunt in de set. Je zou denken: “Oke, nu gaat de band verder op dit elan”, maar neen. Een overbodige akoestische cover van Rihanna en het dramatische “City Of Angels” zorgde er voor dat iedereen weer ging zitten. Dit ging zo door tot “Rider”, dat misschien wel het dieptepunt (muzikaal dan toch) van de set was. De fans van “Dangerous Night” hadden geluk, want voor de bisronde knalde de band het nummer gewoon nog maar eens door de speakers. Dat ze zo’n zwak nummer door onze strot durven rammen, verdient gewoon een werkstraf.
“Walk On Water” en “Closer To The Edge” sloten de set af. Beide hadden wel een bepaalde epicness in zich en waren wel groots. De laatste song duurde wederom een kwartier. Hoe doet de band dit toch? Wel Jared Leto had de behoefte om de helft van het publiek op podium te vragen en dat een tiental minuten aan een stuk. Drie minuten duurde het nummer eigenlijk, maar de band rekte het zodat het vijf keer zo lang duurde.
Als een echte ster verliet Jared uiteindelijk het podium en kunnen we concluderen dat Thirty Seconds To Mars niet de kwaliteit kan brengen die je verwacht van een band met zo’n fanbase. Dat je een halve set vult met “ooh’s”, praatjes en andere bijzaken, was niet enkel voor ons storend. Gelukkig was er een mooie lichtshow en kregen we enkele fijne songs te horen. Het kon wel meer zijn, maar dat is duidelijk niet voor deze tour weggelegd.
Setlist: Up In The Air - Kings And Queens - Search And Destroy - This Is War - Do Or Die - Dangerous Night - The Kill (Bury Me) - Stay (Rihanna cover) - City Of Angels – Rider - Walk On Water - Closer To The Edge
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/30-seconds-to-mars-21-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Idiote groepsnaam en albumtitel (PIL heeft het hen al eens voorgedaan, de grap is dus al af), goeie plaat. Gitaren zijn de baas, en ze hoeven niet persé perfect gestemd te zijn. De vaak gruizige indierock van dirk. heeft duidelijk in de nineties rock zitten graaien maar is gelukkig niet onder dat grunge juk gaan hangen. Er wordt wat met noise en punk gegoocheld maar de songs blijven overeind, en die komen al eens bij Pavement uit, zoals afsluiter “Fuckup”.
Onze favorieten zijn de tracks waar flink wordt doorgescheurd en de gitaren geheid uit de bocht kronkelen, check “Waste” en “Hide”. Songs als “Sick’n Tired” en “Toothpick” hebben heel wat Cloud Nothings in zich, en dat zint ons wel. Iets als “Milk” leunt dan weer dicht aan tegen de huidige lichting energieke Belgische bandjes als Hypochristmutreefuzz en The Guru Guru.
Er is duidelijk iets fris en opwindends aan de gang in de Belgische rock, gitaren zijn niet langer taboe, zie ook Equal Idiots, Fornet en Sons.
Jaap Boots is nog onbekend in Vlaanderen en dat is best jammer. Boots brengt Nederlandstalige pop en rock die op zijn beste momenten doet denken aan de jaren toen Boudewijn De Groot, Kris De Bruyne, Hans De Booij, Jan De Wilde en Peter Koelewijn nog volop op onze nationale radio’s gespeeld werden. Hij heeft voor ‘Terug Naar Zee’ twaalf pareltjes opgenomen die zich stuk voor stuk kunnen meten met “Zoutelande” van Blof en Geike Arnaert.
Jaap Boots is in de eerste plaats een journalist, een man van het geschreven woord. Dat hij ook een verdienstelijk zanger en gitarist is, werd pas later duidelijk. Het is allemaal niet hoogdravend of moeilijk, niet in de teksten en niet in de muziek.
Boots’ materiaal is heel toegankelijk en meestal zo vrolijk dat het zelfs aanstekelijk is. “Roep Van Het Wild” drijft op bijna dezelfde tonen als “Jet Airliner” van de Steve Miller Band. Het is toch allemaal niet zo oppervlakkig als je op het eerste gehoor zou denken. Er zit best wel wat stof tot nadenken in de schijnbaar eenvoudige teksten. “Heeft Iemand Mijn Ziel Gezien” had zelfs best kunnen ontsporen in overspannen melodrama, maar dat countert Boots muzikaal met swingende blues. “Hein” gaat over de dood die op de loer ligt, en dat is dan ook de donkerste verf waar Boots zijn teksten mee schildert, maar ook dit uitdagen van de dood zit verpakt in frisse, vrolijke camouflagekleuren.
Jaap Boots tapt voorts uit vaatjes als zomerse folk, zonnige pop en country, maar hij rijgt alles zo handig aan elkaar dat je als luisteraar niet doorhebt dat hij al eens het geweer van schouder verandert. Dat doet hij in de eerste plaats door zijn zachte, heldere stem en de waarachtige en soms een beetje grappige teksten centraal te zetten.
Elk van de twaalf liedjes op ‘Terug Naar Zee’ zou een single kunnen zijn en zou het goed moeten doen op Radio 1 en Radio 2.
Aan de jaren 80 gerelateerde synthwave is er dezer dagen geen gebrek. Het is dus zaak om het kaf van het koren te scheiden. Carpenter heeft een tijdje geleden de succesvolle EP-trilogy gereleased. Het was dan ook uitkijken naar het eerste full album van deze Franse synthwave band. Mispak je niet aan de cover want je zou denken dat je hier een glammetal band zoals WASP, Motley Crue zal horen. Dit is zeker niet het geval. Enkel de glam of camp uitstraling klopt aan deze cover.
‘Leather Teeth’ is een album waarin het verhaal verteld wordt van een wat introverte jongen die verliefd is op een meisje maar zij niet op hem. Hij is daarop van plan om rockstar te worden en zo de meisjes te kunnen verleiden. Een thema dat eerder op bakvissen mikt zou ik zo denken als veertiger. Muzikaal doet het mij wat denken aan een blend van MGMT, Michel Jarre en Desireless.
Het album valt een beetje tussen camp, vlakke synthpop en energieke progsynth. Die laatste tracks zijn dan ook de beste. Ik denk dan aan “Monday Hunt” of “Hairspray Hurricane” die goed ineen steken en weten te boeien, met gitaarlijnen (in “Monday Hunt”) die naar glammetal verwijzen. De meeste tracks zijn instrumentaal. Op “Cheerleader Effect” zingt Kristoffer Rygg en Mat McNerney op “Beware The Beast”. De gezongen tracks zijn niet noodzakelijk de beste.
Veel nummer klinken als een soundtrack, o.m. de afsluiter “End Titles” kan zo dienen als achtergrond bij een groezelige jaren 70 politiefilm genre ‘To Live and to Die in LA’.
Een paar songs zijn wat aan de lichte/vlakke kant als “Cheerleader Effect” en “Sunday Lunch” maar globaal gezien is dit een aardig album vol met synthwave/lounge muziek.
Een beetje apart geluid maar ideaal voor een retro cocktail party.
Dave Wyndorf is al sedert 1989 bezig met Monster Magnet op de kaart te zetten. We kunnen stellen dat de band aan zijn tweede leven bezig is. Ze kenden in de jaren 90 veel bijval met albums zoals ‘Powertrip’ en ‘Dopes To Infinity’. Helaas had Wydorf rond 2006 met wat demonen af te rekenen (demonen in de vorm van een overdosis narcotica). Daardoor zag het er even niet zo goed uit voor de band. Maar hij herpakte zich en langzaam kroop Dave en de band uit het dal.
Sedert 2010 zitten ze bij Napalm Records (een keerpunt) en dit is hun derde album voor het label. Een huwelijk dat blijkbaar goed werkt want na ‘Mastermind’ en ‘Last Patrol’ is dit wederom een geslaagde release. Verrassen doen ze niet echt meer maar ze maken hier terug één van de betere albums in het genre. Wie houdt van hun twee vorige albums zal ook dit album weten te waarderen.
“I’m God” zingt Dave Wyndorf en op het vlak van vuige stoner- en spacerock heeft hij zeker en vast gelijk. Net zoals we de muziek van Monster Magnet willen horen. Staan er onvergetelijke nummers op? Moeilijk te zeggen of er hier een “Spacelord” of een “Powertrip” tussen staat maar een song als “Drowning” is wel een killer van een track. Hij begint vrij rustig en psychedelisch om dan als een rijpe puist open te barsten en te rocken als de beesten. “Ejection” is de voorop geschoven single en klinkt ook als een single. Catchy en rockend. Een sterkere single zou “All Day Midnight” zijn. Even catchy maar net iets geïnspireerder. Maar zelf ben ik nog meer te vinden voor de iets stomender tracks zoals “Mindfucker” en “Rocket Freak”.
Monster Magnet trekt met ‘Mindfucker’ de lijn van hun vorige albums door en brengt hier wederom een sterk album met boeiend materiaal op.
Weer een reden om hen te programmeren op diverse festivals want live zijn ze ook meer dan de moeite om te zien.
Misschien zal de naam Stefanie Mannaerts je wel iets zeggen want dat is namelijk de zangeres en drummer van Brutus. Samen met Hannah Vandenbussche vormden ze in 2016 deze band. Ik kan je al zeker zeggen dat dit een geheel ander geluid is dan dat we van Brutus gewoon zijn. Dit is meer synthpop, triphop en gestyleerder dan de rauwe energie van Brutus. Naast de twee ladies doet de band ook nog een beroep op Pieter-Jan Cools en Jonas Boermans.
‘Megamix’ is het resultaat van passie en liefde zeggen ze. ‘Schmink’ noemt de band dat zelf. Ze mogen het van mij noemen zoals ze willen zolang ze met dit soort materiaal afkomen.
Oh mijn God, wat klinkt dit goed zeg! Luister maar eens naar “You and I”. Een gevoelig gezongen song over de liefde. Niet van dat kleffe gedoe maar wel eentje dat je raakt. En met heerlijke synthsounds. Er staan ook tracks tussen die vrij dansbaar zijn zoals “I’ll Bet you” waar Stefanie aantoont dat ze ook andere emoties en intonaties kan leggen met haar zang. Of “Pew Pew” dat aanstekelijk en frivool klinkt. Daartussen staan dan de meer uitgestreken en gestyleerde nummers zoals “Somebody”.
Moeilijk om hen te vergelijken met andere bands maar denk aan iets in de trant van Portishead, SX, Air, Gauss…
Rumours is een band om in de gaten te houden. “Megamix” verdient de nodige aandacht en publiciteit want dit is een heerlijk en sterk album. Om maar te zeggen dat ik er behoorlijk wild van ben. Moet ik nog verder gaan?
Een nieuwe meidenband als Dream Wife is altijd welkom. Wij hebben een zwak voor kwade punkpop female bands die in het voetspoor treden van Bikini Kill, Sleater Kinney, Bleached of Savages, allemaal groepjes waarbij het niet om de looks maar wel om de muziek draait. Die dames hebben immers iets te vertellen en verdienen daarom veel meer uw aandacht dan al die gepimpte r&b diva’s als Beyoncé of Lady Gaga, omhooggevallen trutten die kakken op gouden wc’s en die voor elk optreden zes uur in de zwaar bewaakte schminkkamer zitten.
Dream Wife is een trio uit London die op hun debuutalbum op een uiterst frisse en spontane manier pop, bubblegum, punk en indie bij mekaar brengt. Aanstekelijke songs als “Let’s Make Out”, “Fire” en “Kids” blijven in onze kop nazinderen, en dat kan allen maar een goed teken zijn. Vooral het fel opgejaagde “Hey Heartbreaker” is een voltreffer, een punky bommetje dat door de kamer knalt als The Yeah Yeah Yeahs in hun onstuimige beginperiode.
Voor de rest vindt je hier ook pure pop die gehuld is in een strak pakje zonder veel franjes (“Somebody”, “Taste”) en de ad rem vocals van Rakel Mjoll zijn tegelijkertijd charmant en snedig. Altered Images in een punkkleedje, zo iets.
Het plaatje eindigt met een welgemeende opgestoken middelvinger “F.U.U” (oftewel Fuck You Up), een rake punch in the face die zijn doel niet mist.
Straffe meiden, pittig plaatje.
De Nederlandse band Death Alley maakt interessante rock die niet zo makkelijk onder één noemer te vatten is. Ik hoor elementen en flarden van stoner, psychedelische rock en metal in hun muziek. Ze weten er echter een boeiende blend van te maken.
Op opener “Daemon” gaat de song richting de progressieve rock. De song bevat een mooi middenstuk dat je meeneemt naar het einde van de track om af te klokken op bijna tien minuten. Maar het verveelt geen enkele minuut. “The Chain” die erna komt is uptempo en vinnig. “Feeding The Lions” was al te horen op de live-EP ‘Live at Roadburn’ en is terug een meer psychedelisch geïnspireerde rocktrack. “Headlights in the Dark” doet mij wat denken aan bands als Soundgarden, Velvet Revolver. Een prima entertainende track dat live wel voor wat vuur moet kunnen zorgen. Ook de nieuwste single “Murder Your Dreams” is opzwepend. “Pilgrim” heeft een fijne opbouw en afsluiter “The Sewage” neemt ons mee op een trip van elf minuten. Een track vol met smerige gitaren en baslijnen die toch melodieus en catchy klinkt. Monster Magnet komt hier knipogend voorbij gereden. Een heel mooi uitgesponnen track met een heerlijke solo in het midden. Een waardige afsluiter van een heerlijk rockend album.
Op ‘Superbia’ gaat Death Alley verder met wat ze bezig waren op hun debuut ‘Black Magick Boogieland’. En dat is een prima vervolg breien aan dat puik debuut.
De Zweedse Linnea Vikström is de dochter van Thomas Vikström, vast bandlid van de metalband Therion. Linnea zingt al een tijdje bij als gastzangeres bij Therion, zowel live als bij opnames. Maar ze kan het ook zonder hulp van papa: ze zong ook reeds live bij Kamelot en bij opnames van o.m. Dynatzty. Met drie leden van Dynazty vormde ze zopas de nieuwe band Quantum Field Theory. Die band bracht zopas “Aliens” uit als eerste single.
Het groepsgeluid van Quantum Field Theory ligt op deze single niet helemaal in het verlengde van wat Linnea Vikström doet bij Therion of Kamelot en ook van Dynazty is het een heel eind verwijderd. Het is een stuk minder symfonisch dan Therion, maar nog wel bombastisch en met veel power. De krachtige, heldere van Vikström staat mooi centraal. Het thema van de lyrics van deze single is sci-fi, maar dan op een jaren ’50 en ’60-manier. Het veelbelovende “Aliens” is de voorloper van het album ‘Live in Space’, dat in mei wordt uitgebracht.
https://open.spotify.com/album/2YhNiURMFiEEQ74acjOgcW?si=XiGIR631TpGmz3xOW73aLw
Na “Sheria” lanceerde het beloftevolle Mahler vandaag hun 2de single “Don’t Like People Like Me”. Een donkere en zweverige dreampopsong die ongetwijfeld verschillende harten zal veroveren in ons Belgenlandje. “Sheria”’s opvolger is voorzien van verscheidene opbouwende synths die een heel rustgevend geluid teweegbrengen en tegelijkertijd voor een dansbare vibe zorgen.
Deze jonge en onbezonnen band, onder leiding van Domien Cnockaert, heeft ook al enkele straffe live prestaties neergezet, onder andere voor de nieuwe concertorganisator ‘Kontzert’ in de Charlatan. Daarom is het zeker de moeite om Mahler eens in levende lijve te ondergaan. Wij houden jullie op de hoogte van verdere activiteiten van dit glansrijke bandje.
Michiel Libbrecht (24) is het brein achter Mooneye. Hij toerde eerst onder het pseudoniem Mickey Doyle langs zalen als De Zwerver, Depot etc… Als artist in residence (de nieuwe trend blijkbaar maar wel ideaal om talent te helpen ontbolsteren) van het Wilde Westen/De Kreun besloot hij om met een full band te werken, een EP te maken en een nieuwe naam voor zijn project te bedenken. Voor de EP dook hij een week lang in de studio van Pascal Deweze waarin hij in deze vermaarde muzikant (Sukilove etc…) een inspirator en producer vond.
Het resultaat zijn vijf songs. En het resultaat mag er zijn. Er wordt heel goed en vakkundig gezongen. De songs klinken als een klok. Heel naturel met subtiele details die de boel kleuren zoals orgeltjes, warme gitaarklanken etc… Elk jaar brengt ‘de Nieuwe Lichting’ op StuBru een aantal fijne bandjes naar boven. Mooneye zou beslist in het rijtje van die bands niet misstaan.
Liefhebbers van donkere, dansbare en gestyleerde electro kunnen hun hart ophalen aan het debuut van dit Gentse trio. Gent? Jawel, waar vroeger alles uit Antwerpen leek te komen merken we de laatste tijd dat Gent (ook Oostende, Brussel, Luik, Kortrijk) de nieuwe plaatsen zijn waar talent aan het ‘boomen’ is.
Onset is daar het nieuwste bewijs van. En het is meer dan de moeite. Voor de electro die ze produceren wordt er voor één keer niet geput uit de geschiedenis van de jaren 80.
We krijgen hier electro die meer verwant is met bands zoals Goose, Massive Attack, The Knife of Club 8. Maar dan met een geheel eigen smoel. De zang valt daar zeker onder. Een herkenbare en ietwat aparte stem geeft de nodige kleur aan de songs. De electro ook, die zeker en vast beïnvloed is door The Knife. Iets wat we alleen maar kunnen toejuichen.
Opener “Failure” zet de toon voor de vier songs op deze EP. Eigengereid en met de nodige mooie synthsounds. De lijzige stem doet de rest. “Are You Through” en “Borderland” zijn zowaar nog beter en iets toegankelijker. “Nightshop” is de afsluiter en is heerlijk tegendraads en donker.
Onset draagt een soort van troosteloos stadsgevoel in zich mee waar verloren zielen trachten troost te vinden. Ze doen dit aan de hand van vier fantastische tracks die gericht zijn op vernieuwing en diepgang en niet op hitlijsten en dergelijke meer. Super!
Video - Kijken kan hier: https://www.youtube.com/watch?v=b8p9rztejGU
Heaven Shall Burn palmt de AB moeiteloos in!
Heaven Shall Burn – August Burns Red – Whitechapel – In Hearts Wake
Ancienne Belgique
Brussel
2018-03-18
Sam Bruynooghe
Een avond met Whitechapel, August Burns Red én Heaven Shall Burn; zelfs op een zondag moet dat wel volk trekken. En inderdaad, toen we rond 18u30 aankwamen, stond een volle zaal vol bekende gezichten al te genieten van het Australische voorprogramma In Hearts Wake. Ongetwijfeld was dit de minst bekende naam op de affiche, ook al heeft het melodic deathcoregezelschap intussen toch ook reeds vier albums op hun palmares. Hun laatste geesteskind Ark dateert uit 2017, dus uiteraard passeerden veel nummers van deze plaat de revue. Sterk gruntwerk van frontman Jake Taylor, maar de cleane vocals van bassist Kyle Erich konden we live niet altijd even goed pruimen. Het moet natuurlijk ook gezegd zijn dat In Hearts Wake met hun melodic/emo element de softste band van de avond is, wat nu eenmaal een stijlkeuze is waarvoor je moet zijn of niet. In elk geval overtuigde de band ons veel beter dan op plaat en het publiek reageerde dan ook enthousiast met veel geschreeuw en applaus. Het bleef vooralsnog echter nog redelijk rustig. Wel was het erg amusant om de mensen op het balkon naar hartenlust te zien headbangen en horns tonen vanuit hun comfortabele zeteltjes. Lui, maar nog steeds metal!
Na een korte pauze was het met Whitechapel tijd voor de eerste headliner van een avond die bijna uitsluitend uit headliners bestond. De Amerikaanse deathcore-iconen zijn natuurlijk vooral gekend om de legendarische keelgeluiden van Phil Bozeman, maar het was toch vooral bassist Gabe Crips die de show stal. De reus hakte er met een aanstekelijk, extatisch enthousiasme op in. Dit resulteerde in de eerste circlepitjes en al heel wat violent dancing vol overgave. Na twaalf jaar aan de top van de deathcorewereld maakt Whitechapel nog steeds de verwachtingen waar met klassiekers als The Saw Is The Law, This Is Exile en nieuwe hits als Elitist Ones, en je voelt echt dat de maatschappijkritiek menens is. Ook muzikaal zat het strakker dan Bozemans camo-legging. Nu eens djenty, dan weer melodisch, maar de grootste charme blijft toch vooral die slopende breakdowns! Elke keer wanneer je denkt dat het zwaarste achter de rug is, breekt de volgende gitaaraanslag (sorry, er is gewoon geen toepasselijker woord voor) je ruggengraat finaal middendoor.
Kon August Burns Red aan deze sterke show tippen? Moeilijk te zeggen. Op het vlak van entertainment zat het in elk geval al goed: de immer hyperkinetische zanger Jake Luhr haalde geregeld zijn beste salsamoves boven en het gehuppel – mét teenslippers – van leadgitarist JB Brubaker scoorden ook heel wat pluspunten. Misschien was dit het wel dat de eerste crowdsurfers van de avond over de streep trok om de deodorant van de security eens te gaan inspecteren, maar in elk geval dobberde men in het rond dat het een lieve lust was en dit stopte niet tot de laatste noten van HSB! Muzikaal speelde ABR zoals steeds technisch zeer sterk, soms ten koste van helderheid en compositie. Naar mijn persoonlijke smaak zou hun muziek sterker zijn als ze goede passages wat langer zouden aanhouden in plaats van om de haverklap compleet andere ritmes aan te snijden, maar over smaken en kleuren valt nu eenmaal niet te twisten. Naar het einde toe wisten de vrolijke metalcore-deuntjes de laatste twijfelaars toch te overtuigen en het zicht op de wall of death was uiteraard fenomenaal. En de groetjes van onze heiland Jezus Christus, die kregen we er gratis bij!
Naarmate het moment voor de hoofdact naderde, stroomden de balkons steeds meer leeg en werd het gezellig proppen op de parterre. Toen onze geliefde Markus met zijn eeuwige rode hemdje en natuurlijk zijn Heaven Shall Burn het podium betrad en de eerste tonen van Downshifter door de boxen galmden, vloog het dak er meteen al af. Het is trouwens echt verwonderlijk hoeveel bier je over je heen kan krijgen op de show van een straight edge band! Het werd een show waarbij de fans met de ene klassieker na de andere verwend werden: Black Tears, Hunters Will Be Hunted, The Weapon They Fear, The Final March, Voice Of The Voiceless, Counterweight, Combat… Petje af voor Alestorm-gitarist Maté Bodor, die de uitgevallen Maik Weichert weergaloos verving en zo ver buiten zijn comfort zone trad. Na een dik uur was het eindelijk tijd voor publiekslieveling Endzeit en Blind Guardian-cover Valhalla als afsluiter. Dit alles kon natuurlijk ook niet gebeuren zonder de obligatoire moshpits en een enorme wall of death (“but be careful guys!”) Leuk was ook hoe Markus in zaalshows zijn best doet om persoonlijk contact met het publiek te maken. Zo ging hij bijvoorbeeld maar al te graag in op het verzoek van een aantal opdringerige fans om een circlepit te starten.
Menig fan zal extatisch naar huis zijn gekeerd na een high five of een schalkse knipoog of kwinkslag. Dus dat hebben wij ook maar gedaan! Een leuke avond met goede shows, jammer voor wie er niet bij was want in de nabije toekomst hebben de bands geen bezoekje aan de Hellhole of Belgische festivals gepland…
Tot slot ook nog een dikke duim voor de diverse licht- en geluidstechniekers, want bij alle bands zat het er boenk op!
Setlists:
In Hearts Wake – Overthrow – Healer – Breakaway - Departure (Death) – Warcry – Earthwalker – Refuge
Whitechapel - I, Dementia – Faces - Elitist Ones - Let Me Burn - Mark of the Blade - Our Endless War - The Saw Is the Law - This Is Exile
August Burns Red - King of Sorrow – Empire – Frost - Spirit Breaker – Ghosts - Invisible Enemy – Dangerous – Composure – Float - White Washed
Heaven Shall Burn – Downshifter - Bring the War Home - The Weapon They Fear - Land of the Upright Ones – Counterweight - Black Tears (Edge of Sanity cover) – Corium - The Final March - Passage of the Crane - Profane Believers – Combat - Voice of the Voiceless - Hunters Will Be Hunted
Encore: Awoken – Endzeit - Valhalla (Blind Guardian cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heaven-shall-burn-18-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/august-burns-red-18-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/whitechapel-18-03-2018/
Organisatie Ancienne Belgique, Brussel
Doe jezelf een plezier. Indien je deze show van Indochine nog niet hebt gezien, lees dan niet verder. Neen, we zijn nooit uitblinkers geweest in het verkopen van onszelf, maar wat Indochine twee dagen aan een stuk in Paleis 12 liet zien , grenst gewoonweg aan het ongelofelijke.
Een show die bommen geld heeft gekost (en dat met tickets van 40 euro!) en die de fans van de eerste tot de laatste seconde weg blies. Nou ja, eerlijk is eerlijk, de kans dat u op 3 november aan het Atomium zal aanschuiven voor hun derde show is bijster klein. Indochine is in Vlaanderen nauwelijks bekend (bestaan ze nog?), maar eens een centimeter over de taalgrens waarschijnlijk de populairste groep die je bedenken kan, en dat vier generaties lang. Twee keer Paleis 12 uitverkopen in een paar minuten tijd, doe maar na! Vier jaar aan de top (we klinken bijna als K3), maar met een sound die geen tikkeltje gedateerd klinkt. Tja, dat noemt evolutie.
Indochine heeft op audiovisueel vlak de lat voor zichzelf enorm gelegd, en dat bleek ook op de ‘13 Tour’ niet anders, een tour die is opgebouwd rond hun laatste album ‘13’ en die bijna integraal werd gespeeld. Heerlijk toch? Nieuwe platen worden gemaakt om gespeeld te worden, misschien kan iemand dat aan wassen beelden geworden jukeboxes als The Human League uitleggen?
Er werden uiteraard wel wat hitjes gespeeld, maar Indochine heeft nooit op het verleden geteerd, maar altijd geleefd met het heden, en daarom staan ze er vandaag nog altijd (en sterker dan ooit), ook al vragen ze zich in “Station 13” af hoe het nu verder moet nu Bowie er niet meer is. Een vraag waar we al twee jaar geen antwoord op kunnen verzinnen…
Vijf voor negen (of neen, zondag was het kwart voor negen) doofden alle lichten uit en op een megagroot ufo-achtig scherm dat in het midden van de gigantische zaal hing, werden we ondergedompeld in wat de big bang voorstelde. En jawel, net op het moment van de knal, floepen de talrijke blauwe lichten aan en zien we de helden van de dag.
“Black Sky” wordt ingezet, en dat is meteen het startsein voor wat songs uit ‘13’. Bij “Henry Darger”, de tweede song in de set, krijgt het publiek onmiddellijk een lading zilverachtige confetti over zich. Tijd voor feest dat twee en anderhalf uur gedrenkt was in melancholie zoals alleen Indochine het kan.
Nicolas Sirkis die er tegenwoordig uitziet als een kruising van Johnny Halliday, Simon Le Bon en David Bowie (drie keer bingo!) paradeert met de grootste nonchalance en zelfvertrouwen over de catwalk die bijna 3/4e van de zaal in beslag neemt. Sirkis wil gezien worden, zelfs bepoteld worden, zo stapt hij tijdens “Tes Yeux Noirs” het podium af en wandelt hij als een geile voyeur doorheen zijn leger fans. Misschien al de truken van Dave Gahan geleerd (inclusief het gat zwieren), maar Nicolas Sirkis blijft Nicolas Sirkis. Een ster. Een die ons doet lachen en springen (“A L’Assaut” of de verplichte afsluiter “L’Aventurier”), maar even goed iemand die ons tranen in de ogen kan doen krijgen. “La Vie Est Belle” over die persoon met wie je aan je sterfbed wil eindigen of de bevestiging van onze eigen nietigheid (“Kimono Dans L’Ambulance” inclusief een clip die je doet slikken) of het mysterieuze “Gloria” (zaterdag was Asia Argento er zelfs live bij!).
Veel oude nummers zijn er niet gespeeld, de lange set wordt zelfs afgesloten met een track uit de nieuwe (“Karma Girls”), maar we hoeven ze niet te horen, want hoewel ‘13’ een album is die tijd nodig heeft, blijft die samen met ‘Wax’ en ‘7000 Dances’ één van hun beste. Er zijn natuurlijk ook de publiekslievelingen, maar die worden allemaal mooi verpakt in een medley (“Les Tzars, Paradise” en “Canary Bay”).
Indochine mag twee keer terug komen, hoewel ze in feite dat twaalf keer mochten. De eerste keer met een intieme set (een akoestische versie van het nog altijd heerlijke “Electrastar” en “J’ai Demandé A La Lune”) en natuurlijk “Trois Nuits Par Semaine”. Een tweede keer om de naam Bob Morane te schreeuwen!
We zijn het vergeten voor de hoeveelste keer ze het op Brusselse en Waalse grond hebben gedaan, maar Indochine heeft dit weekend bewezen dat ze één van de beste bands ooit zijn. ‘Marcher jusqu’ à la mort avec toi …’
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Nederlands 
Français 
