Sedert 2003 is Yves Schelpe bezig met Psy’ Aviah op de muzikale kaart te zetten. Dit via open minded electro music zoals hij het zelf omschrijft. De bezetting kende doorheen de jaren nogal wat wijzigingen maar voor de live optredens doen de laatste jaren vooral Marieke Lightband (vocals) en Bert Van de Cruys (gitaar) mee.
Voor ‘Lightflare’ heeft Yves met heel veel mensen samenwerkingen aangegaan om zijn songs vorm te geven. Zo zijn er gastvocals van o.a. Kyoko Baertsoen (ex-Hooverphonic, Lunascape), Mari Kattman, Addie Nicole, Fallon Nieves enz… Verder zegt Yves Schelpe dat hij met dit album de bittere momenten in zijn leven heeft achter zich gelaten. Het album is als het ware een lichtbaken in een woelige zee voor diegene die er de weg kwijt zijn.
Muzikaal zweven de songs ergens tussen triphop en synthpop. De ene keer klinken ze eerder als Portishead of Morcheeba (bijv. op “The Great Disconnect” ft Marieke Lightband) en andere keren gaan ze richting Robyn of Chrvches. Ik denk dan aan de track “Sound of New” ft. Addie Nicole (Halocene). De songs zijn heel aangenaam luistervoer. Radiovriendelijk.
Op vlak van electro toch wel één van de boeiendste albums die ik de laatste maanden heb gehoord. Elke song heeft zijn eigen vocalist wat maakt dat je telkens een andere invalshoek en klankkleur krijgt. Dat maakt ook dat het album telkens verschillende kanten uitgaat en niet echt éénvormig klinkt. Maar zelf vind ik het niet echt een probleem om het zo te beluisteren. Het lijkt een beetje een goed gestroomlijnde compilatie. En nog een goeie ook.
Op ‘Lightflare’ staan veel fijne tracks. Wie van synthpop en aanverwanten houdt , moet deze zeker in huis halen. Wie de dubbele kartonnen editie in huis haalt krijgt er nog een cd bij met remixen van het album. Remixen door o.a. Assemblage23, Alter Future en SD-KRTR.

Het dialect in de Belgische songschrijverij wint terrein. De voordelen hiervan zijn dat het soms kleurrijker klinkt en gemakkelijker bekt dan in het Algemeen Nederlands. Nadeel is dan weer dat een West-Vlaams dialect voor een Antwerpenaar moeilijk verstaanbaar is. Maar niet iedereen begrijpt trouwens goed het Engels en er zijn ook nog tekstboekjes. Dus het is niet onoverkoombaar.
Gèsman heeft veel tijd genomen om ‘Salonrebel’ uit 2010 op te volgen met een nieuwe release. De bezetting kende een grondige verjongingskuur waardoor we eerder van Gèsman 2.0 kunnen spreken. Harry Descamps (zoon van Ugly Papa Dick) werd als gitaarwonder binnengehaald alsook Kristof Lazou (het brein achter Knights). De ritme sectie bestaat uit Kris Demets en Frank Derycke terwijl Ruben Vercaemer met zijn sax en vibrafoon een warme sound aan Gèsman geeft.
De songs zijn in het West-Vlaams, en soms in het Engels, gezongen. De klankkleur van Steven Vervaeke zijn stem doet soms wat aan Filip Kowlier denken zoals op bv “Veel Dust” en “Mankepwot” (komt regelmatig eens voorbij op radio 1).
Muzikaal zoeken ze het wat breder dan Kowlier. Er zitten wat bluesrock, country en americana- invloeden verwerkt in de songs. “Schmuck” is daar een goed voorbeeld van. Titeltrack “Olput Blues” is een schitterende song met wat slide-gitaren en blues elementen die het nummer een weemoedige vibe meegeven. Precies iemand die ‘s morgens met een kater wakker wordt en nadenkt over wat hij zou kunnen hebben uitgespookt. Wat flarden van herinneringen schieten door je van kater gepijnigde kop. De sax en vibrafoon geven het nummer een mooi warm accent. “Sletje en Slunse” is dan eerder indie rock of klein kunst met mooie backings naar het einde toe. Over “Acid Ooh Ooh” kan je ongeveer hetzelfde zeggen. Op “Weeping Back @ the Willow” grossiert Gèsman in countryrock. Beelden van het Amerikaanse platteland komen spontaan voor mijn netvlies voorbij. “Hotdog” is een zuivere indierocker. “Aioliques Associés” is eerder een lichtvoetige en van ironie gespeende song dat Luc Dufourmont een platform geeft om zijn gang te gaan. Het dient als de outro van het album.
Gèsman heeft een volwassen en vrij warm klinkend album gemaakt. Het album bevat tien meer dan uitstekende tracks. Alles lijkt te kloppen: de sfeer, de vibes en de songs. Er is voldoende variatie en er zijn genoeg details te ontdekken die het herbeluisteren aangenaam maken. Wie te vinden is voor ’t Zesde Metaal, Flip Kowlier, Fixkes, Zita Swoon en aanverwante bands gaat hier zeker zijn gading vinden.

23 Acez brengt zijn derde album ‘Embracing The Madness’ uit via het Nederlandse Freya Records. Deze Belgische band brengt melodieuze hardrock en heavy metal. Op het nieuwe album maakt de band definitief komaf met de ietwat lichtere rock-elementen die vaak aanwezig waren op hun voorgaande releases en wordt koers gezet naar een agressievere, complexere en scherpere stijl. Dit album barst van de furie en energie en valt op door de instrumentale bedrevenheid van zanger-gitarist Benny Willaert en gitarist Tom Tas. Die laatste ken je misschien nog van Ostrogoth, dat hij onlangs inruilde voor Thorium. Vocaal heeft Willaert opnieuw een stap vooruit gezet in vergelijking met het album ‘Redemption Waves’, dat in 2015 werd uitgebracht bij het Deense Mighty Music Records.
De tracks op ‘Embracing The Madness’ zijn opgebouwd met vooral klassieke heavymetal-elementen. Vernieuwend is het allemaal niet, maar de band brengt het met veel passie en techniek. Dat er wat prog- en powermetal in geslopen is, is de invloed van de Italiaanse producer Simone Mulanori (DGM en Max Pie), die wel goed thuis is in die genres. Dat hoor je op o.m. “Animation”, “Expectations”, “Cellbound” en titeltrack “Embracing The Madness”. De sound is duidelijk niet Brits of Amerikaans, maar eerder Europees. “Shadows” begint als een powerballad, bloeit open naar een stevige rocker en eindigt dan opnieuw als een ballad. Alleen het korte instrumentale nummer “Catch 23” is een beetje overbodig.
Alles is heel degelijk op ‘Embracing The Madness’: het gitaarwerk, de drums, de baslijnen, de cleane vocalen, de songopbouw, de productie, …
Dit is een prima album in een genre dat maar weinig gebracht wordt in de Belgische metalscene. Op 18 maart stelt 23 Acez dit album voor in JH Asgaard in Sint-Amandsberg (Gent).

Oceans of Slumber is een in Houston gevestigde progressieve metalband. Nouja en dan ga je waarschijnlijk zeggen, want er is een enorm groot aanbod van dergelijke bands. Wel, we kunnen toch enkele zaken aangeven waarom deze band wat aandacht mag krijgen. Ten eerste kunnen we hier spreken van heel puik drumwerk van Dobber Beverly. Daarnaast passen de vocals van Cammie Gilbert heel goed bij de wat donkere toon van het album. Deze donkere ondertoon zou, volgens de band, te maken hebben met interne en familiale strubbelingen waarmee ze te maken kregen. Dit werd gegoten in songs rond liefde, verlies, strijd, overgave, het begin en het einde. Elf songs lang nemen ze ons mee op een progressieve metaltrip waar alle gekende elementen gebruikt worden. Zoals het afwisselen van grunts en cleane zang, metalriffs en rustiger passages en tenslotte langere uitgesponnen tracks en kortere schetsen van songs. Die kortere songs zoals “The Watcher” en “Her in the Distance” zijn eerder rustpunten tussen het progmetal geweld. “The Watcher” is een instrumentaal synthstukje. “Her in The Distance” is een sfeerrijk instrumentale track bestaande uit voornamelijk piano en synths. Andere noemenswaardige tracks zijn de ballad “No Color, No Light”, de openingstrack “The Decay of Disregard”, “A Path To Broken Stars”(energiek met rustgevende vocals) en het titelnummer “The Banished Heart” (heel mooie en doorleefde vocals).
Op ‘The Banished Heart’ krijgen we progressieve metal dat boven de middelmaat uitkomt. Vooral de zang van Cammie, de wendingen en de drumpartijen zorgen hiervoor.