Few Bits - Een onderschatte band
Kitebase + Few Bits
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-02-22
Nick Nyffels
De AB Club programmeerde twee door vrouwen geleide acts. Kite Base was het internationale deel van dit tweeluik: dit is een duo bestaande uit Ayşe Hassan, de bassiste van Savages, hier ook op bas en Kendra Frost, die de zang, gitaar en keyboards voor haar rekening nam. In die duo-bezetting zorgde een drumcomputer voor de beats. Postpunk zoals bij Savages is Kite Base niet, maar de klank was niettemin sterk schatplichtig aan de jaren tachtig. Het begon met schuivende elektronica en Hassan’s brute bas. Peter Hook is ongetwijfeld een van de inspiratiebronnen van Hassan. De nummers schipperden tussen ruwe elektronische klanken en pop: Front 242 meets London Grammar, met een vleugje New Order. Hassan stuiterde de ganse show in het rond, zoals we haar kennen bij Savages. Naar het einde toe haalde Frost stevig uit op gitaar. Kite Base was interessant, maar niet wereldschokkend ; een bandje met nog flink wat progressieruimte.
Few Bits is een zeskoppige Antwerpse band rond zangeres Karolien Van Ransbeeck die ondanks de lovende kritieken wat onder de radar blijft hangen. Veel airplay krijgt deze onderschatte band in Vlaanderen niet, wat jammer is. In de AB-Club kwamen ze hun tweede album ‘Big Sparks’ voorstellen, en er was heel wat familie aanwezig om de band te steunen. De band begon hun set met “Sweet warrior”. Few Bits krijgt dikwijls de stempel dreampop opgedrukt, maar wij hoorden vooral een band die heel goed nagedacht had over elke noot en elke klank, in de sporen van Alex Calier’s Hooverphonic. De stem van Van Ransbeeck doet trouwens ook heel erg aan die van de verschillende zangeressen van Hooverphonic denken.
Heel kunstige pop dus, uitvoerig uitgewerkt, refererend naar The Blue Nile en Prefab Sprout. Van Ransbeeck nam halfweg solo over, op akoestische gitaar, in de stijl van Suzanne Vega, waarna de band mooi inviel en het concert wat steviger werd met meanderende gitaarpartijen. Het hoogtepunt van de set begon als een soundscape, vintage Eno & Lanois, met gitaren die stevig mochten uitbreken. Tijdens de bis mocht het zevende los-vaste bandlid ook het podium op, en werd een nummertje opgedragen aan de talrijke familieleden in de zaal.
Few Bits musiceerde op hoog niveau, hoog tijd dat deze ambachtslui van perfecte popparels de erkenning krijgen die ze verdienen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zimmerman – Eenzame klasse in een topconcert!
Zimmerman + Dvkes
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-02-22
Didier Becu
Hart per hart veroveren, het is de moeilijkste, maar nog altijd de meest efficiënte methode. Misschien is het de verslavingsfactor wel (we zagen ze drie keer op tien dagen tijd!), maar de indierockdeuntjes van Dvkes (uitspreken als Dukes en het is de laatste keer dat we het zeggen) hebben een dubbele functie. Enerzijds liedjes die geboren zijn voor een plaatsje op De Afrekening (gewoon omdat het oorwurmen zijn), maar hoe meer je ze hoort (zowel op een schijfje als op een podium) des te meer je merkt hoe veel meer er in zit! Luister aandachtig, en ontdek de vele prachtige details.
Het is blijkbaar een gewoonte geworden van Joos Houwen, Antoni Foscez, Maxim Helincks en Pieter-Jan Janssen om via “Mockingbird” met de deur in huis te vallen. Een stevige indierocker met verslavend refrein dat meteen de juiste Dvkes-toon zet, lees krautrock ombuigen tot radiovriendelijke indiepop.
De immer sympathieke Joos straalde, want hij zag ook wel dat de Balzaal van de Vooruit naar zijn nieuwe troetelkind wilde luisteren. Terecht! De rest van de set kwam natuurlijk grotendeels uit hun onlangs verschenen debuut. Het opzwepende “Untie Your Hands” waarvan binnenkort een video online uitkomt, het nijdige “What Are The Odds” of de perfecte afsluiter “The Boy Who Cries Wolf” dat misschien qua titel een hoog A-Ha-gehalte heeft, maar voor de rest onder te brengen valt onder de naam verslavende psychedelische indiepop. Joos dankte het publiek en hij wist ons te vertellen dat we een fantastisch optreden zouden zien van Zimmerman. Klopt geheel, maar we hadden er al eentje gezien, twee voor de prijs van één dus!
Het zijn grote woorden, wel gemeende, maar met ‘The Afterglow’ heeft Zimmerman één van de mooiste lp’s van dit jaar gemaakt. Door het sabbatjaar van Balthazar lees je wel eens vaker dat we met drie spin off’s zitten (Warhaus en J Bernardt) en hoewel je wel ergens de gemeenschappelijke factor erin kan horen (roots kun je niet wegtoveren) is Zimmerman toch een ander, bloedstollend mooi, verhaal.
Bij Balthazar bassist, maar bij zijn eigen geesteskind is Simon Casier de frontman en zanger. Bijgestaan door Senne Guns op keyboard (dat deed hij ook bij Tomàn) en de briljante Laurens Billiet op drums (een man met een jazzopleiding en dat hoor je!)
Gewapend met twee micro’s begon Simon met het fantastische “Someday Maybe” aan zijn set van twaalf nummers. Drie minuten wondermooie pop waarin onmiddellijk duidelijk werd dat dit concert zou overheerst worden door melancholie en hoogstaand vakmanschap. Simon beheerst uitstekend zijn gitaar, maar ook zijn stem. En ja voor de muggenzifters, sommige songs konden op een Balthazar-plaat staan, maar dat maken ze niet minder mooi!
“Choices” werd het tweede en ééntje die niet op het prachtdebuut staat, gevolgd door “All Eyes On You”, een song vol weltschmerz dat je willen of niet blijft mee neuriën. Maar dat was niet meer dan het begin, het aanstekelijke “Liar”, het ontroerende “You Won My Heart” met Noémie Wolfs als de (te verwachten) guest of “Hard To Pretend” waarmee Casier bewijst dat Zimmerman meer is dan zo maar een tussendoortje. Wie dat denkt, moet maar eens naar de afsluiter” I Don’t want It That Bad” luisteren.
Eenzame klasse gebracht in een topconcert. Correctie: twee topconcerten!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Pics homepag Wouter De Sutter
Organisatie: Democrazy, Gent
The Chainsmokers – Roken is dodelijk eentonig
The Chainsmokers
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-21
Kim Loosvelt
De populariteit van het EDM dj-duo The Chainsmokers schoot het voorbije jaar de hoogte in. Ze beheersten de hitlijsten met onder meer “Roses”, “Don’t Let Me Down” en “Closer” en stonden afgelopen zomer op talrijke festivalpodia. Hun concert in de AB was dan ook op enkele minuten uitverkocht, wat betekent dat om en bij de tweeduizend mensen gisterenavond naar Brussel afzakten om de mannen aan het werk te zien. Jammer genoeg trakteerden ze dat publiek niet op een dik feestje met vele meezingers, maar wel op een meer zwakke , zichzelf herhalende set.
Het publiek – dat verrassend genoeg niet hoofdzakelijk uit 18-jarige meisjes bestond – had er nochtans zin in. Alex Pall en Andrew Taggart worden onder luid gejuich onthaald, iedereen is klaar om te dansen en zijn longen leeg te schreeuwen. De opener wordt een remix van “Closer” die al snel het tempo opbouwt en uiteindelijk ontploft in een eerste climax, vanzelfsprekend begeleid door rookkanonnen die ook voor een eerste keer tot ontploffing komen. Op het begin van de set werkt zo’n opbouw uitstekend, maar helaas werden we om de paar minuten op exact dezelfde manier gestimuleerd om uit de bol te gaan en had het op den duur het tegenovergestelde effect.
Na een kwartier is het duidelijk hoe de show in elkaar zit. Taggart en Pall laten de ene remix na de andere los op het publiek. Ze overspoelen ons met trapbeats en drum & bass, afgewisseld met fragmenten uit bekende nummers en af en toe een van hun eigen hits. Deze worden zonder meer verkracht door opnieuw over te gaan in een climax waarin drum & bass de overhand krijgt. Door deze formule ononderbroken te hanteren, maken ze twee grote fouten: ze brengen te veel verschillende dingen door elkaar en steunen veel te weinig op de kracht van hun eigen singles. Het resulteert in een publiek dat er bij momenten lichtjes teleurgesteld en ongemakkelijk naar staat te kijken.
Maar de mensen zijn gekomen om te dansen en geven niet zo snel op. Er worden verwoede pogingen gedaan om toch het feestgevoel te behouden door op de hoogtepunten de lucht in te springen en mee te zingen als er dan eens iets herkenbaar door de boxen klonk. Met hun eigen singles “All We Know”, “Kanye” en “Roses” krijgen The Chainsmokers iedereen mee. Taggart zorgt voor enkele entertainende momenten door stukjes live te zingen bij “Closer” en “Paris”. Dat hij geen geboren zanger is, wisten we al langer (dat maakte zijn optreden op de MTV VMA’s pijnlijk duidelijk), maar hier bewijst hij niettemin dat hij een degelijke stem bezit. Gecombineerd met zijn looks is dat genoeg om het publiek toch een beetje te doen zwijmelen.
Voorts vallen we van het ene genre in het andere, zo horen we onder meer fragmenten uit “Mr Brightside” (The Killers), “What’s My Age Again” (Blink 182), “Sweet Nothing” (Calvin Harris & Florence Welch), “Put In Work” (A$AP Ferg), “Under The Bridge” (Red Hot Chili Peppers) en “Yellow” (Coldplay). Op zich goeie nummers, maar hier worden ze ingeperst tussen harde elektronische sounds en gaat het effect totaal verloren.
De hele set is een beetje een verwarrende mix van elementen en het lijkt alsof The Chainsmokers niet kunnen kiezen wat ze nu precies willen brengen: dance, hiphop, rock, pop of toch maar drum & bass.
Oké, het zijn dj’s en we wisten op voorhand dat ze lustig gingen remixen. Maar het was iets te veel van het goede en na een tijdje ook gewoon heel erg voorspelbaar (het observeren van de mensen op de balkons kon ons al snel meer boeien dan de muziek). En dat ze hun eigen hitsingles er als verplichte nummertjes tussen gooiden en na een minuut al weer lieten overgaan in iets anders, was een collectieve ontgoocheling.
Hadden we te hoge verwachtingen? Is het omdat ze er zelf niet veel zin in leken te hebben? Is het omdat de show niet op maat gemaakt is voor een zaal als de AB? Al deze zaken zullen er wel in meespelen, maar we houden in elk geval een zware teleurstelling over na dit concert. De succesformule die ze op hun hits hanteren, poppy dance-nummers die worden gecombineerd met een vrouwelijke zangstem en af en toe ook die van Taggart, kwam nergens in deze set terug. De interactie met het publiek werd tot een minimum herleid en we waren stiekem opgelucht toen “Don’t Let Me Down” het laatste nummer bleek te zijn.
Voor wie de jongens nog een kans wil geven: op donderdag 29 juni palmen ze de main stage van Rock Werchter in.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Om meteen met de deur in huis te vallen: Kino Kimino oftewel het alter ego van Kim Talon componeerde met ‘Bait Is For Sissies’ een opmerkelijke punkpopplaat die begeestert van begin tot eind, en onderstreept het muzikale vakmanschap en het talent van deze dame. Toegegeven, heel wat luisteraars zullen dit plaatje ontdekken dankzij de samenwerking van Talon met Lee Ranaldo en Steven Shelley, de ritmesectie van het goddelijke Sonic Youth of door producer John Agnello die ook aan de knoppen zat bij Kurt Vile. De echte ster is echter wel degelijk Talon zelf die haar poppunksongs magistraal weet te vermengen met puntige, tegendraadse en bijwijlen vreemde indierock. Songs als “Passion”, “Pale Calico” en “Loincloth” lijken zo uit de nineties te komen en doen de hoogdagen van de indierock even herleven.
Ontstaan in Brussels had deze band op zijn vorige releases nog hip hop invloeden. Op hun nieuwe album laten ze deze achterwege om resoluut de elektronische weg op te gaan. En met succes. Het album klinkt goed, onderhoudend en voldoende alternatief. Een kruising ergens tussen o.a. de synths van The Knife, Goose en de dance beats van Daft Punk. Alles overgoten met een sausje van trance, triphop en drum&bass. Toegankelijk maar niet alledaags. Ik kan mij zo een feestje tijdens een gig in één of andere Marquee voorstellen. De muziek leent er zich uitstekend voor. Een deel van het kwartet komt uit de experimentele jazz ( Martin Daniel en Dorian Palos) en dat hoor je aan de muziek. Nee, er zijn geen jazz invloeden aanwezig. Wel wordt de experimentele drang hier in goede en beluisterbare banen geleid. Vocals worden spaarzaam gebruikt. Dit veelal ter ondersteuning van de sfeer en de muziek. Naast het weglaten van de hip hop elementen werd er ook voor dit eerste full album met een nieuwe drummer gewerkt: Martin Méreau. In de ontwikkeling van hun nieuwe sound werd ook een beroep gedaan op de diensten van producer François Gaspard.
Wie graag elektronische muziek hoort die een beetje afwijkt van de geëffende paden moet beslist ‘Three’ van Glü eens checken.
Glü heeft al een mooi live parkoers afgelegd (o.a. Dour, Couleur Cafe, ProPulse…) en ze zijn nog aan het werk te bewonderen op de volgende concerten : 4/5 : Kinky Star (Ghent), 6/5: Soirée Puur belge @ VK (Molenbeek), 24/6 : Vecteur (Charleroi) ...
De muzikale meerwaardezoeker mag zijn bast nat maken! Met de tweede plaat van het Nederlandse Ortega brengt het fijne Consouling Sounds opnieuw een release uit om u tegen te zeggen. Voor ons is dit donkere werkstuk dan wel de eerste kennismaking met het viertal uit Groningen, snel zullen we dit gezelschap niet vergeten. ‘Sacred States’ telt amper vijf songs maar klokt wel pas af iets onder het uur.
Ortega serveert in die tijdspanne een melancholische, donkere mix van sludge, doom, drone en postrock en postmetal. De vier bandleden vullen daarbij mekaar perfect aan. Zo gaat het geschreeuw van vocalist Richard Postma letterlijk door merg en been terwijl de ritmesectie als een mokerhamer op je hersenpan inhakt. De afwisselende en soms ingetogen gitaren van Alex Loots vormen het ideale complement en tillen het loodzware geheel naar een hoger niveau. Songs als “Strong Eye” en “Descending Ladders” zijn verplichte kost voor liefhebbers van Cult Of Luna en Neurosis terwijl fans van Amenra ongetwijfeld smullen van onze favoriet “Maelstrom” . Song nummer 4 “Crows” duurt dan weer negentien minuten, refereert naar het iconische My Dying Bride en haalt het tempo een flink stuk naar beneden. Afsluiten doet Ortega met “Void” waarna er opnieuw een versnelling hoger wordt geschakeld.
Grote klasse, deze Noordenburen!
Female Fronted Metal gecombineerd met symfonische elementen en progrock? De combinatie die het Duitse Düsterlust poogt te brengen klinkt veelbelovend maar is het jammer genoeg niet. Dit gezelschap ontstond in 2010 en had enkele jaren nodig om tot de huidige bezetting te komen. Met weinig resultaat want dit titelloos album (wat eigenlijk een re-issue is van hun debuut uit 2014 die ze onder de bandnaam Dark Desire uitbrachten en nu gereissued wordt met drie bonustracks) rammelt langs alle kanten. De elf tracks stuiteren ongecontroleerd alle kanten uit en tonen een band die van geen hout pijlen weet te maken. Enerzijds komt dat door een totaal onsamenhangende mix van death metal, symfonische metal, hardrock en elektronica (waaronder een aantal vreemde soundscapes), anderzijds brengt Düsterlust de ene rommelige riff en dito tempowisseling na mekaar en blijken de diverse composities zeer matig. De stem van frontvrouw Regina Beatric Rumpel mag dan een pluspunt zijn, het kwaad is al lang geschied.
Soit, wie toch interesse heeft in deze Duitsers kan gerust surfen naar https://www.duesterlust.com/ .
Muzikaal zit de Spaanse psychobillyband Screamers & Sinners helemaal in het straatje van Mad Sin, the Monsters en Batmobile, met als extraatje een heel aanstekelijke sax en soms een mondharmonica. Geregeld zit er ook een snuif Spaanse folk in deze psychonilly. Met The Revenge of...El Sacamantecas, de opvolger van ‘Demon Tales’ uit 2015, brengen deze Spanjaarden dit tweede album uit op het Belgische Drunkabilly Records.
Inzake onderwerpen kruidt Screamers & Sinners sinds 2012 zijn ruige psychobilly met elementen van de Baskische folklore. ‘The Revenge of...El Sacamantecas’ gaat over het Spaanse equivalent van de verschrikkelijke boeman. Dit wezen is op zoek naar babybloed en menselijk vet. Gesneden koek dus voor een volledig psychobilly-album. Enkel “Ahogate” van de Baskische punkband RIP is geen origineel Screamers & Sinners-nummer, maar werd door de band zo bewerkt dat je nauwelijks een verschil merkt. In “Horror Ladies” zit zelfs wat van Mano Negra, nog een band die Spaans en Engels al eens door elkaar durfde te halen. Alle songs hebben een meer dan goede drive en zijn catchy als een Spaanse peper.
Voor wie nog twijfelt aan de credibiliteit van deze Spaanse band: Doyley van Demented Are Go en Klingonz kwam meezingen op “Tutankhamun”, één van de hoogtepunten van ‘The Revenge of...El Sacamantecas’. Andere positieve uitschieters zijn “100 Maniacs”, “Ospitaleko” en “Taxidermia”.
Wie zijn psychobilly al eens graag met wat Spaanse peper mixt, zal smullen van deze Screamers & Sinners.
Mantra is een Franse prog-metalband met songs die, zoals de bandnaam al laat vermoeden, doorspekt zijn met veel repetitieve elementen, maar dan aangevuld met heel wat subtiele muzikaal-technische hoogstandjes. De complexiteit is dezelfde als die je soms ook in moderne jazz tegenkomt.
In hun songs op Laniakea, hun tweede album en opnieuw verschenen bij Finisterian Dead End, schuiven deze Fransen telkens na een paar tellen op naar een volgend ritme om de luisteraar aan vast te binden. Ze zijn bezwerend en hypnotiserend, maar nooit slaapverwekkend.
De hoogtepunten van Mantra op Laniakea zijn zonder meer de lang uitgesponnen tracks “Inner Cycle” en “Visions In The Cave”. Ook titeltrack “Laniakea” en “Marcasite” zijn pareltjes. Afsluiter “Dead Sun” neemt met bijna dertien minuten toch net iets te veel tijd om te blijven boeien, maar je merkt wel dat er met veel overgave en talent gemusiceerd wordt.
Mantra is een ontdekking voor de liefhebbers van complexe prog-metal. Fans van Fates Warning, Evergrey en Treshold kunnen dit eens een kans geven.
Het nieuwe album ‘Mastosaurus’ van de Belgische band King Hiss blinkt van ambitie om buitenlandse podia te veroveren. Dat is ook de meest logische stap als je in eigen land het hoogste bereikt hebt. Ze stonden reeds op Graspop en Pukkelpop, veel hoger kan je in dit genre niet mikken. De bende van zanger Jan Caudron mag zich met ‘Mastosaurus’ onder de arm warm lopen om in de Europacup van de stoner-metal te gaan spelen, met een geluid dat het midden houdt tussen Gojira en Mastodon. Ook komen ze soms in de buurt van Baroness en Cowboys & Aliens. Ze zitten meestal in het straatje van de desert-stoner-rock zoals Kyuss en Queens of the Stone Age en soms neigen ze meer naar de metalvariant (Down, Corrosion of Conformity).
Het stembereik van zanger Jan Caudron werd al vaak bejubeld. Op dit tweede album zet hij opnieuw een knalprestatie neer en steekt hij bv. Franky De Smet-Van Damme van Channel Zero naar de kroon. Maar het zou oneerlijk zijn om het succes van King Hiss alleen op zijn rekening te schrijven. De andere muzikanten leveren net zo goed puik werk. Muzikaal en productioneel is dit overigens helemaal top.
King Hiss is gegroeid sinds ‘Sadlands’, het vorige album uit 2014. Alles op ‘Mastosaurus’ klinkt een stuk organischer en de composities zitten nog beter in elkaar. Minder pletwals en meer nuances. Doorheen het album wordt het verhaal verteld van een anti-held die gedoemd is om te mislukken.
Opener “Homeland” is als drijfzand, het nummer sleurt je traag maar onverbiddelijk mee en peuzelt je beetje bij beetje op. Ook “Tourniquet” kent geen genade. Daarna openbaart King Hiss de drie echte parels van Mastosaurus: het overrompelende “Black Sea, Slow Death”, het magistrale “We Live In Shadows” en titeltrack “Mastosaurus”. Alledrie zijn ze ongemeen hard en sterk.
Het album gaat door met mokerslagen als “Stuck In A Hole”, “Egomaniac” en “Killer Hand”. Het afsluitende stukje piano vormt het orgelpunt van een fantastisch album.
De Nederlandse retro-rockers van Batmobile brengen het nieuwe album ‘Brand New Blisters’ uit. Het is het eerste nieuwe, reguliere album van deze cultformatie in twintig jaar als we het split-album ‘Cross Contamination’ met Peter Pan Speedrock even buiten beschouwing laten.
Batmobile heeft al meer dan dertig jaar internationaal succes met zijn opzwepende psychobilly en speelt overal ter wereld. De band staat in het genre aan de top en werd ook al reeds bejubeld met twee tribute-albums van bands van over de hele wereld.
‘Brand New Blisters’ is van begin tot eind psychobilly en rockabilly van de bovenste plank. Met dit album maken ze de concurrentie nog eens duidelijk hoe hoog de lat ligt voor wie in dit genre net zo goed of beter wil doen.
Soms sluipt er een beetje punkrock (“Demolition”) of bluesrock (“Never Gonna Stop”) in hun psychobilly, maar dat maakt het voor iedereen interessant. Ondanks de beperkte bezetting van het trio wordt op ‘Brand New Blisters’ gekozen voor een mooi vol geluid waarin elk bandlid zijn ei kwijt kan. De hippies krijgen een rake veeg uit de pan in “Motherfuckin’ Hippy”. Uitschieters zijn voorts onder meer single “Apeface”, “From The Get Go”, het zwoele “Rest In Peace” en “Big Bob”. Af en toe weet Batmobile nog te verrassen. “Spider Sylvia” begint bijna twee minuten lang als een treurige ballad om dan alsnog het tempo op te drijven.
De meeste van de vijftien tracks rocken en swingen dat het een lieve lust is en behandelen de voor het genre klassieke onderwerpen (“Killmachine” en “Rest in Peace”), maar vaker gaat het net zo goed gewoon over muziek, zoals op “Rock & Roll and Alcohol” en “It’s Rock & Roll”. Batmobile is only rock & roll, but we like it.
Corinne Bailey Rae mag dan al een goede tien jaar bezig zijn , ze is nog maar toe aan haar derde plaat , die zes jaar na de vorige verschijnt , ‘The sea’. De uit Leeds afkomstige sing/songschrijfster onderscheidt zich in warme, sfeervolle r&b soulpop . De songs hebben een lichte gloed en klinken dieper door jazzy , funky grooves, gedragen door haar pure, intieme vocals. “Stop where you are” zal hier de meest extraverte in het genre zijn .
Op de vorige donkere plaat had ze het verlies van haar echtgenoot te verwerken. Met haar nieuwe levenspartner, producer Steven Brown nam ze deze op. De songs zwieren heen en weer tussen de oude 60s-70s elementen en de huidige hippe stijl. De twaalf songs ervaren we als aangenaam luistervoer , lichtvoetigheid met een sombere en positieve reflectie, ideale achtergrondmuziek om de avond door te brengen.
De postrock van Inwolves , het project rond Karen Willems , benadert een soundtracksfeertje door het klankenspectrum. We hebben de kenmerkende grauwe , onheilspellende, donkere tunes, maar ook de stemmige, lichtvoetige als stevige die kleurrijk klinken in z’n totaliteit . Op die manier kruist een verlatingsgevoel met een plaats van samenkomst.
Inwolves was gestart als soloproject van Karen Willems (drumster van Yuko en Zita Swoon Group) en wordt aangevuld met Jürgen De Blonde (Köhn, de Portables) en Ward Dupan (Low Vertical) . De toetsen klinken soms als een kerkorgel , die een beklemmend sfeertje creëren en de feedbacks kunnen niet omheen Sunn o))) .
Experiment en traditie zijn met elkaar verweven in dit album . Laat de sound toe je verbeelding te overmeesteren ...
Bat For Lashes , de Britse band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , is toe aan haar vijfde plaat . De gothicfolkzangeres heeft niet meer het bereik van de doorbraak “Daniel” uit ‘Two sins’ , maar de kenmerkende stijl en haar indringende , hemelse stem zijn bepalend en tonen een sterke persoonlijkheid en uitstraling .
Ze neemt je mee in een apart tragisch verhaal waarbij de bruidegom op weg naar zijn bruiloft omkomt bij een auto-ongeluk. Zijn verloofde , die gebroken achter blijft , besluit in kader van het verwerkingsproces toch maar de geplande huwelijksreis te gaan maken , zielsalleen . Dit is het thema van ‘The bride’ ; Natasha Khan neemt je muzikaal mee in dit verhaal . Sobere, spaarzame en sfeervolle arrangementen sieren de sound , veel harp en viool krijgen ademruimte in een pakkende sound van onmacht , ingehouden woede en hartverdriet. Pijnlijk! We vinden niet direct een single in die sfeervolle , donkere , hemelse sound , wel een pracht van pure klanken, gedragen door haar sterke stem .
Toch hebben we een paar bijzondere songs in dit klankenspectrum, “Sunday love” door z’n lichte grooves , “Never forgive the angels” door z’n verbetenheid en “Widow’s peak” door de percussieve ritmes en praatzang .
Etherische pop , die Kate Bush, Curve , Cocteau Twins , Dead can dance en Bel canto doet opborrelen …
Nederlands 
Français 
