De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA kwamen in het najaar van 2016 op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Een meer extraverte uitstraling heeft de plaat in z’n totaliteit met de dansbare popsong “New song” als single; bizar genoeg, ondanks de radiovriendelijkheid , wordt Warpaint links gelaten . Geen grote doorbraak dus , maar voldoende om de AB bijna vol te krijgen en een broeierig puike set te spelen die baadt in zweverigheid, chill, indie en clubbeats.
Warpaint is een vaste gast in het clubcircuit en was ook al te zien op onze twee grote zomerfestivals , Rock Werchter en Pukkelpop. Steevast tekenen ze voor een boeiend , bedwelmend, opwindend concert . Ook vanavond was dit het geval , ruim anderhalf uur lang werden we in hun mistige psychedelica wereld ondergedompeld; de recente plaat kwam in de spotlights. Het nieuwe materiaal was mooi verdeeld in het oudere en enkele mooi verdoken etherische parels van hun bijna tien jaar oude EP ‘Exquisite corps’ werden opgerakeld!
Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand.
Heel wat variabelen hoorden we door de rinkelende gitaarmotiefjes, de spannende basstunes, de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen . Er werd nu nog meer aandacht besteed in groovy, dwepende, hitsende ritmes, elektronica en harmonieuze samenzang . De twee gitaarspelende dames (Theresa Wayman – Emily Kokal) staan nu zij aan zij met de amicale chillende bassiste (Jenny Lee Lindberg) en drumster Stella Mogwaza . De vocale variatie , de samenzang in de refreinen sterken het materiaal en creëren een hechte samenhorigheid. In combinatie met de muzikale weerhaakjes en de grooves gaf dit een aangename , overtuigende set, waar de dames lekker konden uithalen.
Opener “Heads up” was ‘boenk erop’ en bracht al de opgesomde elementen samen; de song werd mooi uitgesponnen. De swung zat erin en het spelplezier droop er vanaf . Het oudere “Krimson” schuifelde , blies dan als een zachte bries over ons heen . De repetitief , opbouwende loungy ritmiek intrigeerde. Op “Undertow” nam de bassiste het voortouw. Zij gaf het nummer draagkracht en intensiteit , zowel in zang als in de sound . Dampende funk op z’n Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band, klonk door op “CC” .
Die verschillende invalshoeken gaven kleur en elan aan het materiaal en aan de set . Leuk en mooi dus!
Al hotsend , golvend draafden ze doorheen de set, “ Above control” gidste ons door een zweterige clubbeat en het opgehoeste “No way out” werd een heerlijk genietbare trip . Ook “Stars”, nog maar weinig live gespeeld, was zo’n lieflijk oudje door de zalvende , pastelachtige , dromerige psychedelicatunes . Op het podium hadden we een decor van bloemetjes en flikkerlichtjes .
De dames zijn gegroeid , het warme onthaal gaf zelfvertrouwen en losse spontane contacten waren het gevolg.
Een stevige , swingende aankleding kregen nieuwe nummers als “The stall”, “White out” en “No good” . Ze waren te horen op het eind . Tot slot hadden we het intense “Elephants”, onze kennismaking met de groep, “Love is to die”, de sterke single van hun titelloze tweede plaat en het frisse, twinkelende “New song”, het uitgangsbord van ‘Heads up’ ; het deinde uit in sierlijke, opwindende popelektronica van “Dre” . Een prachtige inkleuring , intensiteit en dynamiek . De dansspieren werden aangesproken .
De dames wilden nog langer spelen , maar spijtig genoeg zat de AB tijd er op en was het liedje van Warpaint uitgezongen …
Net als The xx is Warpaint geëvolueerd en horen we meer afwisseling in hun platen. Een boeiende set met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks was het resultaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-19-03-2017/
Organisatie: Live Nation
De post rock liefhebbers vanuit alle hoeken van het land zakten af naar een van de meest pittoreske concertzalen die onze hoofdstad rijk is, de ‘l’Orangerie de la Botanique’. Ze hadden een verdomd goede reden om de oude, majestueuze hallen van de Kruidtuin een bezoek te brengen, want post rock legendes Russian Circles kwamen even hallo zeggen!
Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen: eerst kregen we een aardige show van voorprogramma Cloakroom voorgeschoteld. Al snel bleek dat slechts een minderheid al van deze driekoppige band uit Indiana gehoord had vóór aanvang van het concert. Ter hunner verdediging: Cloakroom begon pas aan hun tocht over de paden van de post rock in 2012, in tegenstelling tot 2004 in het geval van Russian Circles. Met slechts één album op de markt hebben ze nog alle tijd om hartjes te veroveren in post rock land. Cloakroom speelt degelijke post rock met een vleugje stoner en doom hier en daar. Het was een erg sereen concert, voornamelijk met dank aan zanger/gitarist Doyle Martin’s esoterisch stemgeluid. De band bracht ons een mooie show, maar ook niet meer dan dat. Een waarlijk gezellige, rustige opwarmer voor de overweldigende intensiteit die erop volgde.
Want als de act van Russian Circles iets was, dan was het verdomme wel intens! Persoonlijk was ik meer vertrouwd met hun oudere werk en ik had me dus verwacht aan een eerder intieme, mijmerende performance met een beetje groove tussendoor. Het tegendeel bleek waar! De eerste helft van de show was gedrenkt in een rauwe, primitieve maar toch zo gesofisticeerde emotionele energie die we eerder kennen uit post black metal acts zoals Downfall Of Gaia. Het geheel had een heel intense, wanhopige toets over zich. Terwijl golf na golf melancholie het (licht overbevolkte) publiek overspoelde, raakten de toeschouwers steeds meer bedwelmd door de hitte, de energie, de trance, de muziek.
De drukte in het publiek was misschien een beetje oncomfortabel, maar anderzijds schiep het ook een gevoel van eenheid en overgave van de individualiteit aan de alles opslorpende sfeer. In tegenstelling tot Cloakroom is Russian Circles een instrumentale band, maar iedereen kon ergens diep in zich wel een ongesproken schreeuw horen weerkaatsen.
Recente en nieuwe songs overheersten de show, maar het was geweldig om te zien hoe zelfs de kalmere songs uit de eerste albums, zoals “Harper Lewis” en “Youngblood” , op het podium tot leven kwamen en openbarstten. Wat een verschil met de albums! “Vorel”, een nummer uit het laatste album ‘Guidance’, blies iedereen omver terwijl “Afrika” en “Mota” hen voorzichtig weer opraapten. Met het aanbreken van de tweede helft van het concert, maakten de getormenteerde riffs en groovy ritmes van de post metal plaats voor een meer sobere, intieme en gevoelige post rock finale.
Conclusie: Russian Circles is een band met een onverwacht vermogen om je niet alleen in het diepste van je ziel te raken, maar er ook een enorme portie groove tegenaan te knallen. Een band die je simpelweg moet gezien hebben, je zal er geen spijt van krijgen!
Setlist Russian Circles: Asa – Vorel – Deficit – 309 – Afrika - Harper Lewis – 1777 – Mota – Mladek - Youngblood
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/russian-circles-17-03-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Zesde Metaal – Tamino - 2x Ontroering in Muziekodroom
Het Zesde Metaal – Tamino
Muziekodroom
Hasselt
2017-03-17
Masja De Rijcke
Winnaar van Studio Brussel’s Nieuwe Lichting en kersvers nieuw talent Tamino kreeg een eervolle plaats in het voorprogramma van onze West-Vlamingen. Tot voor kort had deze Antwerpse jongen nog geen groot muzikaal repertoire maar hij wist toch een halfuur mooi te vullen met enkele sobere, melancholische en sferische nummers. Van deze nummers is voorlopig nog amper iets de wereld in gestuurd, maar ze klonken naar ons bescheiden mening alvast veelbelovend. Eerste Single “Habibi” die je hoogstwaarschijnlijk wel al meerdere keren op de radio hebt horen passeren werd uiteraard gekroond tot een waardige afsluiter van dit fraaie setje en was klaarblijkelijk ook het hoogtepunt van Tamino’s vertoning.
West-Vlaanderen represent in Limburg. Het Zesde Metaal ging volledig naar ‘de wuppe’ in Hasselt. Wannes Capelle, aka ‘Wantje’ uit het fenomenale Bevergem, kwam een uitverkochte Muziekodroom enkele West-Vlaamse lessen geven. Anderhalf uur fladderde hun dialect doorheen de zaal en tot onze grote verbazing leken deze mannen vrij populair te zijn bij het aanwezige Limburgse volkje. Openen gebeurde met “Paradis” van op hun laatste nieuwe album ‘Calais’. Maar het alom bekende “Naar De Wuppe” wat je ook wel niet onbekend in de oren zal klinken werd hier het warmst van allemaal onthaald. Ook het inmiddels legendarische “Ploegsteert”, de pakkende ode aan de betreurde wielrenner en enfant terrible Frank Vandenbroucke, is hier nog lang niet vergeten. Wat ons opvalt is dat hun sound, die vroeger heel fel naar kleinkunst neigde, in de loop der tijd veranderd is in een toch iets venijnigere variant die we soms wel indie-pop kunnen noemen. Zoals blijkt in de teksten van “Nie voe kinders”. Maar zoals ze zelf zeggen “’T zit godverdomme toch ollemoale goed in mekaar!’.
De prachtsongs in combinatie met Wannes’ ijzersterke teksten zorgden voor een meer dan geslaagde clubshow! En wie deze mannen zelf graag nog eens aan het werk wilt zien kan tickets bestellen voor hun in show in het Antwerpse Rivierenhof op 27 juni.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de sets in Sint-Niklaas begin maart
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/het-zesde-metaal-02-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tamino-02-03-2017/
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
The Black Heart Procession – So(m)bere pracht
The Black Heart Procession + Sam Coomes
Handelsbeurs
Gent
2017-03-16
Simon Van Extergem
Sam Coomes mag ons opwarmen. Voor mij een nobele onbekende. Blijkbaar maakt hij deel uit van het duo Quasi. Maar ook dat doet bij mij geen belletje rinkelen. De man maakt gebruik van een keyboard, drumcomputer en een knoert van een stemvervormer om zijn muziek ten berde te brengen. De muziek heeft iets circusachtig. Maar dan circus muziek op een keyboard uit de jaren 80. Ook termen als Sega of Mario springen mij te binnen. Zijn stem doet mede/ondanks de stemvervormer denken aan Sparklehorse en Daniel Johnston. Dus niet de beste zangers, maar wel een mooi stemkleur.
The Black Heart Procession komt deze avond integraal hun debuutalbum (toepasselijk ‘One’ geheten) spelen. 4 jaar na de split worden de koppen nog eens bij elkaar gestoken om dit pareltje uit de muziekgeschiedenis voor ons te brengen. Waarvoor alvast een grote dank-u-wel. Pall Jenkins en Tobias Nathaniel worden bijgestaan door 2 Serviërs: Tobias op accordeon/Hammond en Boris op drums/viool.
De toon wordt van bij de start gezet, door de donkere tonen van de piano en het onheilspellende gehuil van zaag. Al snel blijkt dat de kracht van hun bijna 20 jaar oude debuut nog steeds zeer sterk is. De muziek klinkt nog altijd modern. Het klinkt onheilspellend, donker, triest, krachtig, prachtig, dreigend, sterk, zwak,…
Het optreden straalt een prachtige soberheid uit: geen spectaculaire lichtshow, het publiek niet aanspreken tussen de nummers, sobere kledij in donkere kleuren. Niet de band staat in de schijnwerpers, maar wel de muziek. Zo hoort het te zijn. De plaat wordt van begin tot einde gespeeld.
En als extraatje krijgen we nog 3 bisnummers. Hier is er wel ruimte om het publiek te danken en uit te leggen waarom ze nu op tour zijn gegaan. Het laatste bis nummer “Borders” is een nieuw nummer. Het kaderen laat ik aan u over. Maar ver moet je het niet zoeken. Een heel goed nummer trouwens. Na 1 uur en 20 minuten zit het er jammer genoeg alweer op.
The Black Heart Processiib maakt muziek waar je niet bepaald vrolijk van wordt. Toch verlaat ik de magnifieke zaal met een smile op de lippen na het horen van zoveel ‘oor’ verblindende schoonheid.
Pics homepag Caroline De Meyer - Indiestyle.be
Organisatie: Democrazy, Gent
Tom Chaplin, beter bekend als de leadzanger van Keane, is helemaal terug van weggeweest. Hij staat vanavond in een uitverkochte Orangerie met zijn eerste soloalbum ‘The Wave’. Een autobiografisch werk waarin je ‘the sound van Keane’ herkent, maar ook een ontdekking hoort naar ‘een eigen stijl’. Samengevat is het een overwegend pop-rock album met verrassende invloeden vanuit andere genres. In ‘the charts’ scoort het alvast goed!
Het verhaal achter ‘The Wave’ is de rode draad van de show. Tom spreekt hier openlijk over zijn verleden maar met een knipoog, omdat er kinderen in de zaal zijn. Zo fluistert hij het woord drugs net verstaanbaar genoeg door zijn micro met een geniepig glimlachje. Hij heeft genoeg gehad van die periode en is klaar om op een andere manier in het leven staan. Zo zegt hij: “I’ve learned to accept the things instead of changing them.”
Gedurende de show spreekt hij over zijn relatie en hoe zijn vrouw een speciale plaats verdient in zijn leven. Zo creëert Tom warme momenten bij de nummers “Solid Gold” en “Hold On To Our Love”. De teksten krijgen meer kleur dankzij het verhaal dat hij vertelt.
Tom wordt ondersteund door vier muzikanten. Alle vijf brengen ze een brave show waarbij de nummers klinken als de originele nummers op de cd. Kortom, ze geven dus een top sound, maar weinig verrassingen. Staat het publiek te wachten op eindeloze solo’s? Ik denk het niet. Het hoofdingrediënt is de stem van Tom Chaplin en deze lost alle verwachtingen in. Ook zijn sympathieke uitstraling, verhalen en continu contact met het publiek zorgen dat hij de hele show draagt. Hij is een frontman die weet wat hij doet.
De setlist is op en top. Mocht ik op voorhand eentje samengesteld hebben dan was dit hem geweest! Tom zorgt voor een mooie afwisseling tussen het solowerk en Keane nummers. Zijn grootste Keane hits komen aan bod, maar overheersen niet in de show. Het is zijn solowerk dat centraal staat en heeft mij op veel momenten Keane doen vergeten.
Ik geef toe: ik hoopte vanavond Keane te zien. In plaats hiervan zag ik Tom Chaplin en heb Keane geen seconde gemist. Zijn solowerk is super net zoals zijn performance en zijn stem. Het is ook hiervoor dat je gaat kijken en niet voor het talent van de muzikanten op het podium. Deze spelen braaf zijn nummers zonder zelf in de spotlight te staan.
Samengevat: heb je hem nog nooit gezien? Vind je zijn solowerk goed? Tweemaal ‘ja’? Dan is Tom Chaplin live een absolute aanrader!
Setlist: Still Waiting, Hardened Heart, Bend & Break, Solid Gold, I Remember You, Silenced By The Night, Hold On To Our Love, Clear Skies, Worthless Words, Bring The Rain, Bedshaped, The River, Quicksand, Better Way, Sovereign Light Café, The Wave, Crystal Ball; Biss: Cheating Death, The Lovers Are Losing, See It So Clear, Somewhere Only We Know
Organisatie: Botanique, Brussel
Car Seat Headrest – Indierock ten top!
Car Seat Headrest en Traams
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-03-15
Johan Meurisse
Het zat er aan te komen … Car Seat Headrest , het alter ego van Will Toledo uit Virginia, Usa weet definitief door te breken binnen de indierock. Hij lijkt zo’n beetje het prototype van de nerdy students, door de timide uitstraling en de grote brilmontuur. Een link met Glenn Mercier van het ferm ondergewaardeerde Feelies en met Rivers Cuomo van Weezer is hier dan ook snel gemaakt .
Hij was eerst een goed muzikaal bewaard geheim , maar het tweeluik ‘Teens of style’ en ‘Teens of denial’ zijn de ‘Crazy rhythms’/’Weezer’ - werkstukjes in het genre die zorgen dat hij terecht gerespecteerd wordt voor z’n muzikaal talent.
2017 is het jaar om ergens zijn sporen na te laten van de vrij jonge sing/songwriter, die 25 is geworden . Vorig jaar kon je ‘em met z’n band al ontdekken in de Bota en op het Big Next weekend in DOK Gent. We zagen dat we maar best de getalenteerde jonge gast in het oog hielden . We hoorden een rammel ‘Beck’ met knappe ruwe songs in een postpunk jasje, die knappe wendingen maakten , stroomstoten ondergingen , bengelden van melodie in avontuur, en dynamiek, gevoeligheid samenpersten . Zijn lichthese neuzelige, deels ontstemde, deels onverstaanbare vocals zweven over de nummers .
Vanavond trokken ze de kaart van de laatste cd , maar dat betekent niet dat we enkele vroegere pareltjes te horen kregen. Er werden zelfs enkele opgeborgen als een “Cosmic hero”, “Times to die” en “Something soon” . Je moet weten dat hij niet zomaar uit het niets is gekomen , nee , al tien platen gingen vooraf op Bandcamp en daarvan is ‘Teens of style’ een mooie meer gepolijste compilatie van geworden . Toledo weet zijn indiegeluid melodieus te verfijnen of maakt er een rauw, stuiterende sound van , met 70s retro en een lofi profile . Dat maakt nu net zijn materiaal onweerstaanbaar .
Met zijn band gaat hij lekker loos , worden songs uitgediept , uitgesponnen en intrigeren ze door de repetitieve ritmiek , de verrassende wendingen en de elegante melodieuze schoonheid. “Fill in the blank” opende de ruim uur durende set en met het daaropvolgende “Vincent” en “1937 State Park” had je al meteen drie lekkere , stomende songs van het recente album.
Elk groepslid heeft zo zijn plaatsje in de sound . Een blik , een knik , en hop het kwartet is op weg om je onder te dompelen in hun heerlijke sound en muzikale schetsen . Eénmaal goed op dreef hadden we een verdomd goed sterk tweede deel , met onweerstaanbare versies van het sfeervol opgebouwde “Drunk drivers/killer whales” die hectisch, ontregeld , snedig , fel, weerbarstig klonk, alsook “Destroyed by hippie powers” , dat broeierig , scherp , venijnig , extravert klonk . “Famous prophets (minds)” werd tussenin opgehoest en opgepoetst , was een killler trippende song, die alle windhoeken, invloeden liet horen van Feelies , Beck , Mountain Goats , Pavement , Weezer , Parquet courts en Grandaddy .
We bleven geboeid van wat ze muzikaal serveerden . Aan présence werkten ze niet – hoefde ook niet , maar de vier speelden doordacht , geconcentreerd , speels en onstuimig goed . “Maud gone” toonde z’n emotie, ingetogenheid met weerhaken en oudjes “Stood kid” en “Sober to death” waren de kennismaking van wat hij in z’n mars had. Verder nog een leuk , rammelende “Unforgiven girl (she’s not An)” en een ontspoord “Connect the dots (the saga of Frank Sinatra)”, dat als een halve punksong klonk met een “Gloria” refreintje er tegenaan . Hier liet Toledo zelfs even zijn gitaar terzijde en waagde zich aan een danspasje. ‘Listen to Fugazi’ lazen we op een t-shirt van één van de leden . Zo hard , hoekig ging het er nog niet aan toe , maar was geen te versmaden invloed voor het kwartet .
Het publiek droeg z’n indieheld op handen . Het warme onthaal deed deugd en mompelend werd de respons gewaardeerd .
Indie ten top dus , Car Seat Headrest bracht heerlijk materiaal in een ‘ruwe bolster, blanke pit’ - aanpak.
Het was me het avondje wel binnen het genre , gezien Traams als support stond, … hoewel dat beide bands op gelijkwaardig niveau naast elkaar mogen staan . Het beloftevolle Britse trio graait in dezelfde vergaarbak van die indie/postpunk, maar gooit er nogal wat rollende garagerock’n roll en gitaargeweld op z’n Steve Albini’s tegenaan. In hun melodie hebben we een Shellac referentie met die repetitief aanstekelijke , weerbarstige ritmes van diep , grommende bastunes, een scherpe , strak gespannen gitaar en hitsende drums .Ook het lofi karakter op z’n Pavements was te horen als het wat minder fel klonk .
We genoten van heerlijk ontregelde gitaartrips als “Costner”, “A house on fire” , “Flowers” en “Klaus”. Traams is een kwalitatief sterke band , die onstuimigheid en speelsheid in elkaar verweeft.
Organisatie: Botanique, Brussel
Traams – Onstuimigheid en Speelsheid in elkaar verweven!
Car Seat Headrest en Traams
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-03-15
Johan Meurisse
Het was me het avondje wel binnen het genre , met Traams en Car Seat Headrest …
Traams stond hier als support, … hoewel dat beide bands op gelijkwaardig niveau naast elkaar mogen staan . Het beloftevolle Britse trio graait in dezelfde vergaarbak van die indie/postpunk, maar gooit er nogal wat rollende garagerock’n roll en gitaargeweld op z’n Steve Albini’s tegenaan. In hun melodie hebben we een Shellac referentie met die repetitief aanstekelijke , weerbarstige ritmes van diep , grommende bastunes, een scherpe , strak gespannen gitaar en hitsende drums .Ook het lofi karakter op z’n Pavements was te horen als het wat minder fel klonk .
We genoten van heerlijk ontregelde gitaartrips als “Costner”, “A house on fire” , “Flowers” en “Klaus”. Traams is een kwalitatief sterke band , die onstuimigheid en speelsheid in elkaar verweeft.
Het zat er aan te komen … Car Seat Headrest , het alter ego van Will Toledo uit Virginia, Usa weet definitief door te breken binnen de indierock. Hij lijkt zo’n beetje het prototype van de nerdy students, door de timide uitstraling en de grote brilmontuur. Een link met Glenn Mercier van het ferm ondergewaardeerde Feelies en met Rivers Cuomo van Weezer is hier dan ook snel gemaakt .
Hij was eerst een goed muzikaal bewaard geheim , maar het tweeluik ‘Teens of style’ en ‘Teens of denial’ zijn de ‘Crazy rhythms’/’Weezer’ - werkstukjes in het genre die zorgen dat hij terecht gerespecteerd wordt voor z’n muzikaal talent.
2017 is het jaar om ergens zijn sporen na te laten van de vrij jonge sing/songwriter, die 25 is geworden . Vorig jaar kon je ‘em met z’n band al ontdekken in de Bota en op het Big Next weekend in DOK Gent. We zagen dat we maar best de getalenteerde jonge gast in het oog hielden . We hoorden een rammel ‘Beck’ met knappe ruwe songs in een postpunk jasje, die knappe wendingen maakten , stroomstoten ondergingen , bengelden van melodie in avontuur, en dynamiek, gevoeligheid samenpersten . Zijn lichthese neuzelige, deels ontstemde, deels onverstaanbare vocals zweven over de nummers .
Vanavond trokken ze de kaart van de laatste cd , maar dat betekent niet dat we enkele vroegere pareltjes te horen kregen. Er werden zelfs enkele opgeborgen als een “Cosmic hero”, “Times to die” en “Something soon” . Je moet weten dat hij niet zomaar uit het niets is gekomen , nee , al tien platen gingen vooraf op Bandcamp en daarvan is ‘Teens of style’ een mooie meer gepolijste compilatie van geworden . Toledo weet zijn indiegeluid melodieus te verfijnen of maakt er een rauw, stuiterende sound van , met 70s retro en een lofi profile . Dat maakt nu net zijn materiaal onweerstaanbaar .
Met zijn band gaat hij lekker loos , worden songs uitgediept , uitgesponnen en intrigeren ze door de repetitieve ritmiek , de verrassende wendingen en de elegante melodieuze schoonheid. “Fill in the blank” opende de ruim uur durende set en met het daaropvolgende “Vincent” en “1937 State Park” had je al meteen drie lekkere , stomende songs van het recente album.
Elk groepslid heeft zo zijn plaatsje in de sound . Een blik , een knik , en hop het kwartet is op weg om je onder te dompelen in hun heerlijke sound en muzikale schetsen . Eénmaal goed op dreef hadden we een verdomd goed sterk tweede deel , met onweerstaanbare versies van het sfeervol opgebouwde “Drunk drivers/killer whales” die hectisch, ontregeld , snedig , fel, weerbarstig klonk, alsook “Destroyed by hippie powers” , dat broeierig , scherp , venijnig , extravert klonk . “Famous prophets (minds)” werd tussenin opgehoest en opgepoetst , was een killler trippende song, die alle windhoeken, invloeden liet horen van Feelies , Beck , Mountain Goats , Pavement , Weezer , Parquet courts en Grandaddy .
We bleven geboeid van wat ze muzikaal serveerden . Aan présence werkten ze niet – hoefde ook niet , maar de vier speelden doordacht , geconcentreerd , speels en onstuimig goed . “Maud gone” toonde z’n emotie, ingetogenheid met weerhaken en oudjes “Stood kid” en “Sober to death” waren de kennismaking van wat hij in z’n mars had. Verder nog een leuk , rammelende “Unforgiven girl (she’s not An)” en een ontspoord “Connect the dots (the saga of Frank Sinatra)”, dat als een halve punksong klonk met een “Gloria” refreintje er tegenaan . Hier liet Toledo zelfs even zijn gitaar terzijde en waagde zich aan een danspasje. ‘Listen to Fugazi’ lazen we op een t-shirt van één van de leden . Zo hard , hoekig ging het er nog niet aan toe , maar was geen te versmaden invloed voor het kwartet .
Het publiek droeg z’n indieheld op handen . Het warme onthaal deed deugd en mompelend werd de respons gewaardeerd .
Indie ten top dus , Car Seat Headrest bracht heerlijk materiaal in een ‘ruwe bolster, blanke pit’ - aanpak.
Organisatie: Botanique, Brussel
St. Grandson stelt overtuigend zijn debuut voor
St. Grandson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-03-15
Wim Guillemyn
Twee jaar terug won deze singer-songwriter ‘De Nieuwe Lichting’. Nu is zijn debuut ‘Wildfire’ klaar en komt hij hem hier voorstellen. Met een complete band als ruggensteun. Het concert was uitverkocht en bestond hoofdzakelijk uit jonge twintigers.
Om het publiek op te warmen kregen we Flo als voorprogramma. Een meisje en een gitaar. Het viel op dat ze een goeie stem had. Eigen nummers en een cover (“Crazy” van Gnars Barkley) kregen we te horen. Ook bracht ze een song die ze gisteren had geschreven. Amai, ze heeft een ferme stem. Flo zelf was spontaan en ontwapenend. Een goed voorprogramma.
Daarna was het tijd aan St. Grandson die voor de gelegenheid een vijfkoppige band was. Het podium stond vol: Korg, synths, Nordpiano, cello, gitaren, drums en bas… De zanger en schrijver van het album ‘Wildfire’ maakte zijn alter ego voor een stuk waar… Hij ziet er een beetje uit als een heilige kleinzoon of een ideale schoonzoon. Hij straalt weinig rock ’n’roll uit. Maar het is nog altijd de muziek en de intensiteit die telt. Meteen vanaf het begin viel het gelaagde en volwassen geluid van de muziek mij op. Ze klonken ook als een echte band en niet als een gelegenheidsbandje. De indiepop die gebracht werd bevatte wat verscheidene elementjes: soul, pop, dromerig rock… Vanaf song 3 kwam het concert echt op dreef met het mooie en sfeervolle “I Swear I Want”. Een pareltje. De single “Growin’ Older” volgde en het publiek was nu helemaal mee. Voor één nummer werd er nog een mandolinespeler uit het publiek gehaald. Voor de bisnummers werden nog twee nummers gespeeld: één zonder en één met de band. Hij slaagde erin met zijn muziek om het publiek stil en dan weer uitbundig te krijgen.
St. Grandson stelde overtuigend zijn debuut voor. Een volwassen plaat dat eerder tijdloos lijkt te klinken en dat voor een breed publiek geschikt is.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Coca Cola sessions)
Musiczine is één van de eerste Belgische online media die de mogelijkheid heeft gekregen om naar het nieuwe album van Depeche Mode te luisteren en er een gedetailleerde review van te schrijven. ‘Spirit’ is de nieuwe plaat van de Britse sterren , die officieel op 17 maart wordt uitgebracht.
De algemene eerste indruk is een combinatie van intensiteit, diepte en duisternis. Het tempo is traag, de sfeer is broeierig, soms bedreigend, en de teksten weerspiegelen de tragische situatie in de wereld. De titel van het album, ‘Spirit’ verwijst trouwens naar de ‘Spirit’, die in onze beschaving verdwenen is. "« Our Spirit has gone », zingt Martin Gore in het donkere « Fail ».
Op vlak van productie, hebben Dave Gahan, Martin Gore en 'Fletch' , James Ford gekozen. Die is vooral bekend voor zijn werk met Foals, Florence & The Machine en de Arctic Monkeys. Het geluid is vol, zwaar, om de tragische kant van de thema's te benadrukken.
De eerste song, « Going backwards », geeft onmiddellijk de toon weer: twee donkere akkoorden, ondersteund door een synth-bass, maken de weg vrij voor een couplet vol terughoudendheid. In het refrein zingen Gahan en Gore perfect harmoninisch. Het is 'puur’ Depeche Mode' zoals in de tijd van « Black Celebration ». We missen enkel een instrumentale riff om 100% tevreden te zijn.
Het thema van de 'lyrics' is politiek: Martin Gore schrijft een felle kritiek op de moderne wereld: « Armed with technology, We're going backwards to a caveman mentality ».
Dan komt de single « Where's the Revolution » , die we nu goed kennen. Langzaam en hypnotisch, het is een hymne voor een 'zachte' revolutie, de revolutie van gitaren en drums.
« The Worst Crime » gaat in hetzelfde elan verder, zwaar en verontrustend. Het is een soort elektronische blues die opkomt tegen het immobilisme bij iedereen: « Blame Misinformation, misguided leaders, We had so much time, How could we commit the Worst Crime... ».
Na de lowtempo’s, biedt « Scum » een sneller tempo. De toon is hier behoorlijk agressief, ten opzichte van de eerste liedjes. « Scum » betekent 'uitschot', maar helaas weten we niet tegen wie Depeche Mode zo boos is. De stem van Gahan heeft hier een overdrive-effect en in het refrein ("Pull the trigger"), zijn de synth-geluiden plechtig, als voor een doodvonnis ... Huiverend ! Complete verandering van sfeer krijgen we dan, voor de enige compositie van Gore/Gahan: « You Move ».
Na de eerste nummers van Martin Gore, die tamelijk 'lineair' waren, schakelen we hier over naar een 'groovy', lichtere stijl. De lyrics zijn doodeenvoudig: « I like the way you move ». Na het refrein verschijnt een mooie, kristalheldere riff, van een analoge synth. Het is precies dat wat we misten in de eerste nummers. We profiteren des te meer dat deze lumineuze geluiden naar het einde toe het volledige spectrum overnemen. Prachtig !
« Cover Me » werd door Gahan met Christian Eigner en Peter Gordeno gecomponeerd. Het biedt een heel bijzondere sfeer. Het is een langzaam, 'ambient' nummer, over liefde en het Noorderlicht. Het heeft cinematografische accenten à la John Carpenter. Leuke verrassing : in het midden krijgen we een mooie 'sequence' van analoge synths. Een "minimal synth"-stijl die Martin Gore in zijn solo-project vaak gebruikt. Het einde van het nummer is een pracht van electro-symfonische muziek. Indrukwekkend !
« Eternal » is het eerste nummer dat door Martin Gore wordt gezongen. Het doet denken aan "Somebody", maar het mist helaas een echte 'catchy' melodie. Het nummer is kort (2'24) en heeft jammer genoeg een gevoel van 'te weinig'.
Na « Poison Heart », een trage wals, dat klinkt als een blues in mineur akkoorden, komt het beste nummer van het album « So Much Love ». Het ritme is snel (eindelijk!) en je voelt meteen dat het om een potentiële hit gaat. De arpeggio guitar riff herinnert aan Gavid Gilmour en de ritmische staccato zwelt aan en neigt naar een climax. Het toppunt komt jammer genoeg niet en dat is erg frustrerend. Maar « So Much Love » is toch een zeer sterke compositie.
« Poorman » is vrij rustig ondanks enkele tribale accenten en het album loopt langzaam ten einde in de sombere arabesken van « No More (This Is The Last Time) », een compositie van Dave Gahan en Kurt Uenala en in de duisternis van « Fail », het tweede 'solo'-nummer van Martin Gore. « Our souls are corrupt, Our minds are messed up, Our consciences bankrupt... Oh We're fucked » : het einde is wanhopig...
Coclusie : ‘Spirit’ is zeer sterk album, verwarrend bij momenten, én toch … echt betoverend. Het is erg donker, zelfs apocalyptisch maar in fase met de 'dysruptive' periode die we momenteel meemaken.
We hadden natuurlijk graag een lichtere, new-wave-achtig album, in de traditie van de grote hits van de jaren '80 en '90, maar « Spirit » is de perfecte verlenging van de vorige LP, « Delta Machine » en in die zin is er een sterke consistentie.
Het is best het album meerdere keren te beluisteren ; het zal zijn verborgen schoonheden tonen, zoals altijd het geval is met Depeche Mode. In ieder geval, kunnen we het trio alleen maar feliciteren om, 37 jaar na de oprichting, nog steeds creatief te zijn, en ons te verrassen.
De « Spirit » ligt nog altijd in het hart van hun muziek...
Tracklist:
Going Backwards - Where's the Revolution - The Worst Crime – Scum - You Move - Cover Me – Eternal - Poison Heart - So Much Love – Poorman - No More (This is the Last Time) - Fail
De « Deluxe »-versie omvat remixes (« Jungle Spirit Mixes ») : Cover Me (Alt Out) - Scum (Frenetic Mix) - Poison Heart (Tripped Mix) - Fail (Cinematic Cut) - So Much Love (Machine Mix)
Om « Spirit » te bestellen: http://smarturl.it/Spirit
Het concert in het Sportpaleis op 9 mei is uitverkocht.
Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Deze heerlijke Cubaanse jonge deerne is nauwelijks de twintig gepasseerd een heeft al meer Soul, Jazz, Latino, Rumba, Pop en Jazzanova in haar linker teen dan pakweg Tina Turner in haar gehele lichaam. We genieten van constante kruisbestuivingen met verschillende genres, met als basis uiteraard de Cubaanse en Afro-roots. Opener “Eleggua” : Jazz meets Zappa en Beefheart met een veelzijdig en doch heerlijk orkestraal, filmisch en Latino sausje. De intro van La Rumba, met de prachtige dissonanten doet denken aan Jagga Jazzist. Na enkele minuten luisteren wordt mijn fles Cubaanse bruine rum gretig aangeslagen. En zo gaat het door. Bij ene momenten zingt ze parlando, om over te schakelen op poppy melodietjes, om dan plots in de New Orleans Jazz Scene terecht te komen. Deze schijf behoort verschillende luisterbeurten om er uit te raken. Alle standards worden gespeeld en toch zijn ze origineel. Vreemd. Straks op Gentjazz?
De Nederlandse nu-metal band Selfmachine bestaat sinds 2011 en is aan zijn tweede release toe. De zang kenmerkt zich tussen een afwisseling van grunts, clean vocals en growls. Een sterke stem in de cleane stukken. Het harde gitaarwerk is bij momenten vrij melodieus. De ritmesectie (bas en drums) vormen een vrij hecht geheel. Het songmateriaal klinkt niet altijd consistent in de mix: bv “Normal People”. Vooral bepaalde gitaarstukjes lijken op een eilandje te drijven in deze song. Maar over het algemeen gezien zit het album wel goed in elkaar. Meestal krijgen we een vrij sfeervolle intro om dan de boel te laten ontploffen. Er is wel aandacht besteed zodat het totaalgeluid overal aanvaardbaar blijft. De echt scherpe randjes ontbreken dus. “No Cliché” spreekt de titel een beetje tegen en is eerder een voorspelbare ballad geworden die weliswaar vakkundig in elkaar is gestoken. We kunnen dan ook eerder de afsluitende ballad “Luminous Beings” dat veel origineler uit de hoek komt. Een mooie opbouw en een geslaagd nummer.
Met ‘Societal Arcade’ heeft Selfmachine een aardig album gemaakt dat enkele mooie momenten bevat. Daarnaast bevat het ook enkele songs die wat in de middelmaat verglijden. De hoes toont een goktent. Het album begint en eindigt dan ook met geluiden uit een speelhal. Live blijken ze stevig in hun schoenen te staan. Dus allen daarheen zou ik zeggen.
Een zooitje ongeregeld is Yak , twee Britten en 1 Nieuw- Zeelander . Het trio brengt vunzige , smerige , vuile garagerock’n’roll/grungerock . Muzikale chaos , verwarring , waanzin , waarbij de instrumenten heen en weer zwiepen of kunnen rondvliegen . Dit is sensationele teringherrie, snedig , scherp , opwindend , gek . Splinterbommen zijn het, kort, krachtig of uitgesponnen met noisy , piepende tunes . En toch wordt de melodie niet het uit het oog verloren . Hier kloppen Nirvana , Mudhoney, Soundgarden in hun jeugdjaren aan en zijn ze een voorname inspiratiebron; in dit concept kun je niet omheen Thurston Moore, ook al zo iemand die graag de songstructuren uit hun context gooit!
Dertien verwilderde songs , Yak zorgt ervoor!
Tien songs in nog geen dertig minuten, gitaarpunkrock’n’roll , woede die letterlijk schreeuwend en zingend wordt uitgeperst! White Lung is een kwartet uit Vancouver , drie wild angry ladies en 1 gitarist, die al toe zijn aan hun vierde plaat, de langste totnutoe in de rij. Vroeger werk klokte zelfs af op een negentiental minuten en eentje was er van nog geen 22 minuten. Sleater- Kinney on speed! Mish Barber-Way is de frontvrouw die tekeer gaat . Ze kunnen rocken als vanouds , maar hier doen ze een buiging naar de poprock. Het materiaal is toegankelijker , gelaagder en de woede meer ingehouden. Toch druipt het speelplezier er vanaf en hebben we een plaatje vol fijne , gebalde rocksongs.
Roisin Murphy kennen we natuurlijk van haar Moloko avontuur . De electropop/trippopgrooves zijn een rode draad in haar soloplaten En die platen zijn sinds de comeback ‘Hairless toys’ van 2015 beduidend experimenteler geworden , de sfeervolle , dampende , funkende , soulvolle electropop is eigenzinnig en grillig . Ook de opvolger zit in hetzelfde elan. Negen songs , die tussen de 5 à 8 minuten duren , hebben een cinematografische, cabareske, filmische inslag . Sommige zijn kunstwerken geworteld in het Moloko concept , het best te horen in “Whatever” en “Romantic comedy” . De eerste nummers kloppen aan bij Dresden Dolls van Amanda Palmer en de laatste zijn meer muzikale schetsen. Nergens wordt haar verleden verloochend. Dat maakt het album fantasievol en sprankelend.
Nederlands 
Français 
