Eén van de opkomende talenten is Milky Chance , een Duits duo die in de hitparade de plak zwaait met “Stolen dance” , een eenvoudig , stekelig nummer. Het duo heeft alvast meer in petto op hun debuut want al meteen wordt de aandacht verscherpt met openers “Stunner” en “Flashed junk mind”.
Milky Chance brengt semi-akoestische pop met coole dancebeats , bepaald door folky flamenco tunes , dubs , een percussieve ritmiek en een switch van allerhande stijlen door draaitafel DJ Philipp Dausch .
De songs hebben een voorthuppelende melodielijn en een zwoele, zomerse , maar evenzeer melancholische inslag. Natuurlijk vergeten we zanger/gitarist Clemens Rehbein niet , die terecht hier in de spotlights staat; naast zijn tokkelend gitaarspel hebben we zijn donkere, grauwe emotievolle zang . Tja hier hangt ergens een sfeertje van Fun Lovin Criminals, Bobby Sichran en G Love, gezien de oude blues in dat geluid door dringt .
Het dromerige karakter van de songs wordt doorprikt door uptempo gitaargetokkel , de foottics en de basstunes ; de variaties op het tokkelende gitaarspel en de percussieve ritmiek krikken het tempo terug wat omhoog, wat we o.m. hebben op “Running” en de titelsong . Op die manier hebben we lekker in het gehoor liggend materiaal van een duo die door z’n eenvoud een mooie toekomst tegemoet gaat.
Ook vanuit Australie kunnen huiverende triphopsounds , rollende (post)dubstep/basstunes op z’n James Blakes overwaaien; bij Chet Baker zijn die donkere tunes meer tot een minimum herleid, is er meer ruimte voor de instrumenten als drums en blazers , naast de elektronica. We hebben eerder een lichtvoetiger , zomers zwoele sound , wat een verademing is en er meer hoop en optimisme circuleert! Daarnaast beschikt hij eerder over een soulstem .
De eerste songs “Release your problems” en “Talk is cheap” zijn loungy van aard zijn en alvast de ideale ‘ontstress’ therapie. Op “To me” is de popinslag groter en het nummer behoort samen met de repetitief opbouwende groove’n’beats van “Cigarettes & loneliness” en “1998” tot het beste van de plaat.
Ietwat zwaarder durft hij wel te gaan in het tweede deel van de cd , waaronder “ A lesson in patience” en “Blush”, dat met dubbele zanglijnen en vocoder aaneen geweven is. Maar anders wordt die donkere triphopsounds en die duisternis zoveel mogelijk geweerd.
Een mooi, sterk overtuigend debuut hebben we hier!
Imelda May is een bekoorlijke Ierse dame met een heerlijk swingende stem en bruisende retro songs. Ze heeft de looks en de sound gehaald bij the fifties, bij Billie Holiday en bij The Stray Cats. Ze ademt rock’n’roll en refereert naar een tijd waar vetkuiven, pink cadillacs, leather jackets, tijgervelletjes en bolletjesjurken furore maakten. ‘Tribal’ is haar derde album waarop ze de avontuurlijke weg naar de fifties en sixties naarstig verder bewandelt.
Op haar meest zwoele momenten zorgt ze voor een stel sensuele ballads (“Gypsy in me”, “Little Pixie” en “Wicked Way”) die hunkeren naar een bruine jazzkroeg en waarin haar vocale talenten naar hartstochtelijke hoogtes reiken.
Tijdens haar meest vurige furies bedrijft ze stomende junglerock (“Tribal”), ophitsende rock’n’roll (“Wild Woman”, “Round the Bend”) en vette rockabilly (“Five Good Men”, “I wanna dance” en “Right Amount of wrong”).
‘Tribal’ is een geslaagde kruisbestuiving tussen Chuck E. Weiss, The Stray Cats en Kitty, Daisy & Lewis. In een tijd waarin 100% uit fake plastic opgetrokken r&b geiten als Beyoncé, Rihanna, Miley Cyrus en Mariah Carey de hitlijsten aanvoeren, doet het deugd om nog eens een dame met pit tegen te komen die ettelijke liters rock’n’roll door haar bloed heeft stromen.
Een debuterende band uit het Canadese Montreal, soms tegendraads, altijd fris, origineel en fijnzinnig.
Ought heeft zijn oren goed te luisteren gelegd bij Television, Talking Heads, Sonic Youth, Clap Your Hands Say Yeah, Velvet Underground en Violent Femmes. Invloeden om van te smullen, en hetgeen ze er uit gedestilleerd hebben is van zeer fijne makelij. Noem het indie, noem het post-punk, maakt niet uit, het is boeiend en er bruist wel degelijk iets. De band weet de diverse invloeden om te zetten in een knappe eigen sound en in een set driftige songs die stuk voor stuk overtuigen, 8 pareltjes met scherpe randjes, hitsige gitaren en verdwaalde violen die in een VU modus gestemd zijn.
Sterk debuut.
Bij Prince weet je altijd wel en tegelijk niet wat je mag verwachten. Zijn songarsenaal is zodanig groot dat hij keuze te over heeft, en dan verwacht je toch sowieso een hoop hits uit al te lang geleden vroeger tijden. Maar altijd zijn er meer dan genoeg hits om het publiek tevreden te houden, en een feestje met de al dan niet lang uitgesponnen funk’james’ en pyrotechnisch gitaarwerk zit er ook altijd bij. Het nieuwe werk mag, maar daar zit zoals oeverloos door fans en critici besproken, weinig in dat de vergelijking met de gouden jaren tachtig kan weerstaan.
Het was alweer lang genoeg geleden dat er een Prince-passage in België was zodat de schare fans die hij in de loop der jaren opgebouwd heeft weer hongerig genoeg is om de lemmingen zo hij wil de afgrond in te krijgen. De hits waren er van in het begin met een stomend “U Got the Look” en “Raspberry Beret” als publiekslieveling. “Kiss” uiteraard en een hypnotisch “Sign o the Times”. Het eerste deel bestond bijna uitsluitend uit hits en pas in de latere delen van het concert kwamen recentere – en mindere – nummers aan bod, maar ook pareltjes als “Endorphinmachine” uit het zwaar onderschatte ‘Emancipation’ (maak daar één plaat van en je hebt een klassieker).
Echt lange funkjams zaten er niet in deze keer, en er was voor mij iets te veel wat te fallisch gitaarspel en zijn begeleidingsband is al ooit sterker geweest, maar wat hij dan weer met de solo van “Purple Rain” deed was verbluffend.
In het eerste deel vond ik vooral “Alphabet Street” en de ritmesectie op dat nummer en een heel klassieke “I Would Die for U” de hoogtepunten. “Nothing Compares 2 U” ontbeert op die manier gespeeld dan weer de rauwe emotie en majesteit van Sinead’s versie.
“Purple Rain” sloot het eerste hitgedeelte van de avond af, en met name het intermezzo dat er net na kwam met een versie van “Sometimes It Snows in April” die je rillingen bezorgde was knap. April is inderdaad de wreedste maand. Enkel piano en een stem die nog altijd de concurrentie moeiteloos verslaat en dat bewees hij met een schitterende “The Beautiful Ones” waar hij de hoge noten krijsend en moeiteloos haalde. Zonder meer het hoogtepunt van het concert. Intussen kon het publiek er niet genoeg van krijgen en kwam er een prachtige “She’s Always In My Hair” achterna, wat weer zo een nummer is dat alleen Prince achteloos op een B-kantje kon droppen.
Het publiek wordt vakkundig opgehitst maar eet sowieso al wel uit zijn hand. De verschillende reprises zijn stilaan een traditie geworden. Het gaf ons nog minder bekende en eerlijk gezegd ook mindere nummers, maar zo tegen kwart over elf hadden we al meer dan genoeg lekkers gehad om tevreden, in eerdere meerdere mate high de regen in te lopen. Purpere, dat spreekt.
Organisatie: Greenhouse Talent
Can you give us a small introduction to your festival?
ArcTanGent is the UK’s only festival dedicated to the very best music from the worlds of math-rock, post-rock and noise rock. Held just outside the amazing city of Bristol on the last weekend in August, you’ll get 3 nights camping, over 70 bands across 4 stages, a silent disco and some of the best food and drink money can buy.
From what I could find, your festival is relatively new. Why did you start it, and why so late? And why in Bristol. Does this city have something special to offer?
Yes ArcTanGent will be two years old this Summer. However, we have been working on the festival since 2010. It took us exactly 27 months from our first ever meeting to the end of the first ArcTanGent, there is a lot of to plan! We wanted to make our living from running music festivals so we decided to start ArcTanGent. Bristol has a great music scene and really lacks camping festivals (although there are a lot of great city-based festivals there). I’ve always loved Bristol and have spent a lot of time there. Bristol is surrounded by a lot of great countryside and this is where we found the farm for the festival, only a half an hour drive away from Bristol in Somerset.
Your festival offers a wide range post-rock. Why did you choose this genre or did it naturally grow on you?
ArcTanGent offers a range of music but all of it is doing something different. Non of it fits quite squarely in a genre. I guess this is now what is considered post-rock. We have a lot of post-rock and math-rock on offer. It’s definitely something we’re all into but it’s also something that has been sculpted by what the fans want. We like to take recommendations from fans on who they would like to see at the festival.
I see on the website there are only three main organizers. How can you manage with only 3 people?
Yes, there are only three organisers but we have a great team of people behind us that without them we couldn’t make the festival happen. There are a huge number of people who come and give their time to help build the festival, and we simply couldn’t do it without them.
What does the festival have to offer, apart from the incredible line-up?
There is a silent disco on the Friday and Saturday night. This is always a lot of fun! There’s a huge bonfire as well. We have some great food on site, it is all great quality food at affordable prices. We stock ales and lagers from the Cotswold Brewery, none of your horrible mainstream stuff! ArcTanGent has possibly one of the most friendliest crowds you could wish for. It really is something unique.
Apart from the big headliners, you also offer a stage to smaller bands. Where do you find them and can bands get in contact with you?
Most if our smaller bands come from recommendation. Or they are huge fans of the festival already that they shout about us a lot, share our line up posters, spread the word and are generally supportive of what we do. Our line up for this year is full but some bands contact us through the website
ArcTanGent 28 – 30 August , Fernhill Farm Bristol – affiche complete
ArcTanGent maakte vandaag de vijf laatste bands voor de affiche bekend. Deze zijn Crippled Black Phoenix, Ef, Luo, Karhide and Hark. Exclusief voor dit festival zijn headliners MONO, This Will Destroy You, Russian Circles en God Is An Astronaut.
De complete line up ziet er als volgt uit: Russian Circles, MONO, This Will Destroy You, God is an Astronaut, And So I Watch You From Afar, Tall Ships, Maybeshewill, Jamie, Crippled Black Phoenix, Amenra, LITE, Tera Melos, Three Trapped Tigers, TTNG, Ef, El Ten Eleven, Mutiny on the Bounty, I Like Trains, Year of No Light, Mylets, The Physics House Band, Baby Godzilla, Nordic Giants, Tellison, Enemies, Her Name Is Calla, 100 Onces, Tangled Hair, Hark, Karhide, Luo, Alarmist, We Are Knuckle Dragger, No Spill Blood, BATS, Lost in the Riots, Cleft, Olympians, Shiver, Human Pyramids, Astrohenge, Diagonal, Rumour Cubes, Monsters Build Mean Robots, Blueneck, The Winchester Club, Suffer Like G Did, Charlie Barnes, Memory of Elephants, Big Joan, AK/DK, Adding Machine, Samoans, Waking Aida, The St. Pierre Snake Invasion, Theo, Wicket, Sleep Beggar, Howard James Kenny, Super Squarecloud, Flies Are Spies From Hell, Codes in the Clouds, Bear Makes Ninja, Alpha Male Tea Party, Iran Iran, Gunning for Tamar, FEN, Goonies Never Say Die, Broken Oak Duet.
Op donderdag 28 augustus is er een ‘Early Entry’ programma met terugkerende bands gekozen uit de favoriete line up van bezoekers uit 2013. Headliner op deze avond is And So I Watch You From Afar met support van Three Trapped Tigers, TTNG, The Physics House Band, Baby Godzilla, Nordic Giants, The St. Pierre Snake Invasion en Theo.
Festival organisatoren Goc O’Callaghan, Simon Maltas en James Scarlett hebben bevestigd dat er bezoekers van over de hele wereld zoals Mexico, VS, Canada, Australië, Egypte, China en Europa naar ArcTanGent 2014 afschuimen.
De ticketverkoop loopt als een sneltrein met een grote kans tot een sold out. De organisatoren raden daarom iedereen aan hun tickets voor ArcTanGent zo snel mogelijk te kopen om teleurstelling te vermijden. Zoals eerder vermeld zijn weekendtickets te koop aan de spotprijs van £70 (85€) op de officiële site www.arctangent.co.uk
Datum: 28th – 30th August
Locatie: Fernhill Farm, Cheddar Road, Compton Martin, Somerset, BS40 6LD
Tickets: www.arctangent.co.uk/tickets/
Website: www.arctangent.co.uk
ArcTanGent 2014 (UK 28 – 30 August , Fernhill Farm Bristol – Een blik achter de schermen - Q&A met de organisatie
Eagles - 'History of de Eagles' te intiem voor Sportpaleis?
Eagles
Sportpaleis
Antwerpen
Op verkiezingsavond 2014 stond niet Bart De Wever maar wel de heren van de Eagles in een uitverkocht Sportpaleis. Eagles zijn nog steeds één van de meest succesvolste rockbands aller tijden en zijn anno 2014 nog steeds 'alive & kickin''. Momenteel zijn de heren nog steeds bezig aan lange concertreeks onder de titel: 'The History Of The Eagles'. Deze tour startte in de V.S. op 6 juli 2013 in Louisville, Kentucky en na 70 shows in Noord-Amerika is Europa nu ook eindelijk aan de beurt. Wereldwijd verkochten de Eagles ruim 150 miljoen albums, terwijl ze in vier decennia slechts 7 studioalbums maakten.
Ook in Europa kan de band nog steeds op een grote belangstelling rekenen, vandaar dat het Sportpaleis dan ook uitverkocht was. Een voornamelijk zittend publiek van 'middelbare leeftijd' was klaar voor de meer dan 3 uur durende Eagles show, misschien wel de allerlaatste Eagles show in hun leven!
Onder dat 'middelbare leeftijd' publiek, enkele rijen voor ons, de band Vive La Fête. Blijkbaar zijn Danny en Els ook grote Eagles fans....benieuwd of ze hier inspiratie uithalen voor hun nieuwe plaat. Voor het concert begon kreeg dat publiek ook nog een ernstige boodschap te zien op de grote Led-screens. Er werd een videoboodschap getoond waarop werd gemeld dat het verboden was foto en video's te nemen, inclusief het verbod op het gebruik van smartphones. Ook werd vriendelijk gevraagd om niet recht te staan tijdens het concert om het zicht van de toeschouwer achter je niet te belemmeren. Een boodschap die eerder thuis hoort in een theater en schouwburg maar toch moeilijk te implementeren valt in een grote arena. Ook de Amerikaanse dame naast me begreep er niets van:"What?.....you are not going to dance". De verontwaardiging werd alleen maar groter toen er tijdens de show heel erg streng werd gecontroleerd. Een uitgebreid security team zag toe dat het verbod opgevolgd werd. Toegegeven, zo'n anti-smartphone concert heeft natuurlijk ook wel zijn voordelen. Doch de storende controles en het voortdurend heen en weergeloop van security mensen zorgden voor een bizar sfeertje. Een toch wel vreemd en uniek statement en in deze multimediale tijd.
Toen de lichtten doofden verschenen enkel Glenn Frey & Don Henley van achter het zwarte gordijn. Intimistisch werd "Saturday Night" ingezet, wat ook op deze zondagavond een geslaagde opener was. Aanvankelijk werd het geluid wat scherp de zaal ingestuurd maar al heel vlug kreeg de geluidstechnieker ook dat onder controle zodat we de ganse avond konden genieten van een kristalheldere sound. Voor "Train Leaves Here This Morning" kwam bandlid van het eerste uur Bernie Leadon ten tonele, een bracht op de banjo een Eagles song die hij zelf componeerde. Bij "Peaceful Easy Feeling" verscheen een vierde bandlid op het podium. Bassist Timothy B. Schmit zorgde met zijn hoge falsetstem ervoor dat we een eerste keer echt konden genieten van de typische meerstemmige zangstijl die toch wel het belangrijkste kenmerk is van de Eagles sound.
De songs werden aaneengepraat met leuke anekdotes uit de geschiedenis van de Eagles ... nu eens live en andere keer via een grappig filmpje. Tijdens "Witchy Woman" had Don Henley ondertussen plaats genomen achter de drumkit en was onaangekondigd en dus bijzonder onopvallend Joe Walsh er op het podium bijgekomen. De grote vier stonden nu samen op het podium en het viel op dat de heren fysisch toch heel wat ouder waren geworden. Joe Walsh zag er tot mijn grote verbazing nog het minst veranderd uit. Gelukkig klonken de zangstemmen van de heren nog steeds even loepzuiver.
Set 1 werd een echt luisterset. Al kreeg de intieme setting een wat breder kader vanaf de "Doolin-Dalton". Toen viel het zwarte doek en verscheen een podiumbrede videowall waar af en toe sfeervolle beelden en clips werden opgetoond. Ook alle backingmuzikanten verschenen nu op het podium. De Eagles waren nu een tienkoppige band. Andere hoogtepunten van deel 1 waren zeker de countrysmartlap "Tequila Sunrise", de stuwende bas van Timothy tijdens "Lyin' Eyes" en afsluiter "Take It To The Limit, een staaltje van perfecte close harmony!
Hierna volgde een korte pauze. Jammer dat de aanvang van Set 2 niet werd aangekondigd. Gelukkig was het instrumentale "Wasted Time (Reprise)" net lang genoeg om de mensen terug naar het plaats te leiden. Want met "Pretty Maids All In A Row", gezongen door Joe Walsh kwam er al meteen een hoogtepunt. Timothy B. Schmit mocht ook even aandraven als volksmenner door elk blok afzonderlijk te laten rechtstaan en te doen juichen. Het publiek reageerde erg uitbundig maar ging erna al vlug weer braafjes zitten. "I Can't Tell You Why" & vooral "Love Will Keep Us Alive" werden magistraal door Schmit vertolkt......maar het echte showgedeelte moest dan nog komen. Niemand minder dan 'The Master Blaster Of The Stratocaster', mister Joe Walsh werd opnieuw het excentrieke showbeest van de avond. Het ironische en knotsgekke "Life's Been Good" was voor velen het hoogtepunt van de avond. Persoonlijk vond ik het Joe Walsh stuk iets minder interessant en net iets te apart in vergelijking met andere delen in de show.
"Hotel California" was de eerste voorspelbare toegift maar ook na deze oerklassieker kwam de band nogmaals terug om nog eens drie songs te spelen. Op het menu stond nog de klassieker: "Take It Easy" en ook superman Joe Walsh mocht zich nog eens voluit geven tijdens "Rocky Mountain Way". Don Henley nam dan weer de hoofdrol op zich om in ultieme schoonheid af te sluiten met "Desperado".
"The History Of The Eagles" werd een leerzame, lange en zeer boeiende muziektrip! Uit de carrière van de band kregen we zowel minder bekende songs, alsook ultieme klassiekers. Er werd nog steeds gemusiceerd op het hoogste niveau en ook de samenzang van deze Amerikaanse countryrock band is nog steeds verbluffend te noemen. Petje af voor deze 'golden oldies'! Helaas sloeg de vlam nooit echt over en bleef het dak van het Sportpaleis dan ook mooi op zijn plaats zitten. Dit was een puur luisterconcert (zeker Set 1!) dat een intiemere setting verdiende....en laat dit nu net het punt zijn waar het Sportpaleis niet bijzonder hoog op scoort.
Setlist: Set 1: *Saturday Night *Train Leaves Here This Morning *Peaceful Easy Feeling *Witchy Woman *Doolin-Dalton *Tequila Sunrise *Doolin’-Dalton/Desperado (Reprise) *Already Gone *The Best Of My Love *Lyin’ Eyes *One Of These Nights *Take It To The Limit
Set 2: (*Wasted Time (Reprise)) *Pretty Maids All In A Row *I Can’t Tell You Why *New Kid In Town *Love Will Keep Us Alive *Heartache Tonight *Those Shoes *In The City (Joe Walsh Song) *Life’s Been Good (Joe Walsh song) *The Long Run *Funk #49 (James Gang cover) *Life In The Fast Lane
-----------------------------------
*Hotel California
-----------------------------------
*Take It Easy *Rocky Mountain Way (Joe Walsh song) *Desperado
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-eagles-25-05-2014/
Organisatie: Live Nation
Met het meer dan geslaagde debuut ‘Howlin’ werd het Australische Jagwar Ma flink bejubeld in de internationale pers, u vindt het plaatje dan ook in menig eindejaarslijstje van 2013 terug. Niet verwonderlijk dat vooral de Britten dolenthousiast waren, Jagwar Ma heeft echt wel een ‘Brits’ geluid en neigt sterk naar de trippy Manchester rave-sound van de jaren negentig, naar Happy Mondays en Stone Roses.
Veelbelovend op plaat, maar ook op het podium werkt de combinatie van beats, psychedelica, dansbare pop en groovy rock wonderwel.
Met een sound die nogal sterk op elektronica gebouwd is maar niet in een techno brij vervalt, weet Jagwar Ma het publiek gestaag aan het dansen te krijgen. De dansbare elektronica doet ons aan Caribou denken (“Four”), de groovy trips (“Come and save me”, “The throw”) aan Happy Mondays en Primal Scream. De songs bouwen steevast lekker op en ontploffen dan wel eens in zware beats, de vocals zitten sterk onder de echo’s bedolven, de basgitaar fungeert als vette funklijm en de beats zorgen voor een hitsige sound die voortdurend op de dansspieren en nooit op de zenuwen werkt. De sfeer zit er lekker in, en de Grand Mix wordt alsmaar dieper in een bruisende rave-club omgetoverd naarmate de set vordert. De beste trips zitten immers in het tweede deel (“Come and save me”, “Four” en “The Throw”) en het publiek komt zo geleidelijk onder stoom.
Een uurtje weet Jagwar Ma de zwoele temperatuur aan te houden. Het zou ook langer mogen duren, maar de songs zijn op. Dringend repertoire uitbreiden, heren.
Fijne trip !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jagwar-ma-25-05-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Dit concert was er eentje waarvan je je afvroeg hoeveel mensen op voorhand echt het werk kenden, want het gros van het publiek zal toch vooral als Sonic Youth-fan uit nieuwsgierigheid naar Kortrijk zijn afgezakt. Bij mij was dit ook het geval en dan kan je wel wat filmpjes bekijken en beluisteren op voorhand, maar ik wou me toch vooral laten verrassen.
Lee Ranaldo is altijd al wat onderschat geweest binnen de band, omdat het glamourgrungekoppel Thurston en Kim meer in het oog liepen. Ook hij moest na 30 jaar iets nieuws gaan zoeken en bij zo’n zoekende geesten kon het muzikaal een beetje alle richtingen uit, zonder dat je iets verwacht dat al te gepolijst is. Dat zou pas een verrassing zijn. Eerdere uitstapjes, zelfs nog tijdens zijn carrière met Sonic Youth gingen vaak de wat mystieke, rustiger wateren opzoeken, maar zowel op plaat, ‘Last Night on Earth’, blijkbaar geïnspireerd op de orkaan die New York 2 zomers geleden trof, als live rockt het gewoon.
Niets al te spectaculairs, geen aha-erlebnis, maar het is blijkbaar toch een oudere generatie die ons dat moet leren. ‘Last Night on Earth’ passeerde de revue, net als het kortere ‘Off the Wall’. Nummers dus uit de laatste en de vorige plaat, ‘Between the Times and the Tides’.
Ook een cover van Riot, maar dus geen ouder werk, en al helemaal geen nummers van Sonic Youth, waarvoor hij toch ook zelf een aantal memorabele nummers zelf geschreven heeft. Niet dat ik of het publiek daar per se op wachten. Retromanie is al te zeer een ziekte, en het blijft knap om te zien hoe een intussen ook letterlijk grijze eminentie blijft proberen om nieuwe dingen te doen, en daar meer dan behoorlijk in slaagt.
We hoorden niks wereldschokkends, maar daar diende Sonic Youth vroeger voor, en dat was uiteindelijk misschien vooral omdat net Sonic Youth indertijd de grenzen van wat je voor mogelijk houdt al verlegd had.
En op het eind kwam er wel degelijk nog een forse portie supersounding feedback. Meer dan genoeg om het verkiezingsweekend op een alternatieve manier af te sluiten.
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Les Nuits Botanique 2014 - Sharon Van Etten - Sharon Van Etten maakt indruk
Les Nuits Botanique 2014
Het beste van Les Nuits Bota werd tot het einde opgespaard : Sharon Van Etten speelde vanavond haar eerste concert van haar Europese tour voor de nieuwe plaat ‘Are we there’ in de Grand Salon, terwijl later op de avond The War on Drugs in de kleine Rotonde aantrad. Die laatste gaan we zeker op Pukkelpop bekijken, en Sharon Van Etten zullen we daar ook opnieuw gaan bekijken op basis van de goeie beurt die ze vanavond maakte.
Van Etten, een kleine dame met een grootse stem, had een vijfkoppige band meegebracht, waarbij vooral de toetseniste Heather Woods Broderick een meerwaarde vormde door de harmonieën die zij met Van Etten opzette. Broderick speelde nog bij Efterklang, Horse Feathers en Loch Lomond. Net als die twee laatste bands zette Sharon’s band een warm, rijk countrygeluid neer. Van Etten zelf speelde afwisselend op gitaar en toetsen.
Waar haar albums soms vrij ingetogen zijn, stond hier een heel trefzekere frontvrouw die de rijke harmonieên die haar songs hebben in volle glorie liet ontbolsteren. De nieuwe single “Taking my chances” was smachtend en sexy, “Give Out” uit de vorige plaat ‘Tramp’, die door Aaron Dessner van The National geproduceerd werd, kreeg een Western-klank met paukenstokkengeroffel en een gitaartwang. “Serpents” was het hoogtepunt van de avond: mineurakkoorden op gitaar, pulserend, grandioos opbouwend met een stuwend drumritme, dit mocht je gerust naast de beste nummers van The National parkeren. Van Etten stak veel zelfspot in haar bindteksten, ze lachte met de donkere kantjes van haar nummers: ‘I am a real optimist, this song is called ‘nothing will change’. “Dont do it” begon in een Twin Peaks sfeertje, met Broderick die haar zanglijnen in een loop stak, en zo een spookachtig effect opwekte, waarna grondig op gitaar werd loos gegaan, uitmondend in een gitaarstorm Mogwai waardig. “Your love is killing me” had dan weer bakken grandeur in de aanbieding. We werden naar huis gestuurd met een smartlap, “Everytime the sum comes up, I am in trouble” Dit concert had langer mogen zijn, zo goed was het.
Playlist: Afraid of nothing / Save yourself / taking chances / give out / serpents / Tarifa / nothing will change / I love you but I am lost / break me / don’t do it / your love is killing me /bis I know / Everytime the sun comes up
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Denai Moore – Only Real – Ásgeir : verwachtingen ingelost !
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits Botanique staan synoniem voor het startschot van het festivalseizoen en staan elk jaar opnieuw garant voor een veelzijdige en verrassende affiche. Dat was deze editie niet anders: in een zonovergoten Kruidtuin verkenden drie prille twintigers de grenzen van verschillende genres. Met Denai Moore en Only Real trok de organisatie de kaart van de ontdekking, terwijl Ásgeir de kans kreeg om zijn reputatie die hij heeft opgebouwd sinds zijn debuut in 2012 te bevestigen.
DENAI MOORE (UK)
De 21-jarige Londense met Jamaïcaanse roots noemt Boni Iver en Feist als haar grootste invloeden. Ondanks haar jeugdige leeftijd heeft ze al een eigen sound ontwikkeld, die ze zelf omschrijft als Foul (een cross-over tussen folk en soul). Haar timide verschijning op het podium is slechts schijn, want Denai palmt verrassend makkelijk de tent in met haar zwoele stem. Ze wordt begeleid op de piano en op de drums, maar blijft evengoed overtuigen als ze twee nieuwe nummers solo brengt (op de gitaar en zelf aan de piano). Met ”Gone” van het album Saudade als afsluiter bewijst Denai dat haar jeugdige leeftijd geen obstakel is om volwassen teksten te brengen.
ONLY REAL (UK)
De jongens van Only Real, in korte broek en met achterwaartse pet, lijken op het eerste zicht weggelopen uit een schooloptreden ergens halfweg de jaren negentig. Frontman Niall Galvin, een prille twintiger, brengt een kruisbestuiving tussen relaxte surf rock en rap. Inspiratie voor zijn verhalen haalt Niall uit zijn dagelijkse omgeving in West-London. Dat klopt misschien voor de afsluiter van de set ”Cinnamon Toast” maar bij een song als ”Cadillac Girl” moesten we toch ongewild denken aan zonnigere taferelen. Zelf beweert hij dat de band louter uit hemzelf en zijn laptop bestaat. Als voornaamste invloeden noemt hij Outkast en J. Cole en dat blijkt ook uit de helft van de nummers. Rappen gecombineerd met gitaar doet sommigen ook denken aan Jamie T. Geen slechte eerste beurt na hun ”first gig in Berlin, eh, I mean Brussels!”.
ÁSGEIR (IJSLAND)
Zanger Ásgeir Trausti nam zich de moeite om de band uitgebreid aan te kondigen met de melding dat ze uit IJsland kwamen en de meeste liedjes in het IJslands zouden zingen. Maar een blik in de bomvolle Chapiteau moet genoeg geweest zijn om te beseffen dat de meeste mensen wisten voor wie ze gekomen waren. En Ásgeir loste hun verwachtingen in. Het is ons nog niet duidelijk of het inherent is aan de IJslandse taal, maar van zodra je de klanken hoort, waan je je in een sprookjeswereld. Veel kans echter dat het komt door de présence van Ásgeir zelf, die sober maar met een enorm stembereik een paar prachtige samenzangen neerzette met zijn gitarist. Hier en daar werd de betovering soms verbroken door Engelstalige nummers, zoals het nieuwe ”Ocean” en ”Torrent” of ”King and Cross” waar de tempowissels en het oorwurmgehalte de koppeltjes uit het publiek, die tot dan vooral stonden knuffelen, aan het bewegen kreeg. Voor de gelegenheid schotelde hij hen nog een cover voor van Nirvana: ”Heart Shaped Box”, maar daarbij voelden we de magie die tot dan toe was opgebouwd een beetje wegsmelten. Gelukkig werd dat weer goedgemaakt met een solo bisnummer.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Jungle - Jungle Boogie
Les Nuits Botanique 2014
We moesten nog decompresseren van een heel sterk optreden van Sharon Van Etten, maar niet getalmd, over naar de Orangerie voor de hype van het moment, Jungle. Je kent ze misschien van het vrolijke “Busy Earnin’”, dat veel airplay krijgt. Maar meer heb je er wellicht niet over gehoord, want dit Engelse duo heeft een EP uit, en dat is het.
Live was Jungle met zeven, met onder meer een percussionist, twee achtergrondzangers, een bassist en een gitarist, terwijl het producersduo in het midden van het podium keyboard speelde.
Het was dansmuziek, maar met een sterke bandinbreng: twee falsetstemmen, denk aan Sam Smith of The Bee Gees, met een jaren tachtig pop en soulgeluid: de uitgebreide percussie met congas en de opgehangen colaflesjes riep zelfs Gloria Estefan’s Miami Sound Machine op, en ook wel een beetje Hall & Oates.
Recentere referenties zijn The Scissor Sisters en Disclosure, zonder de flamboyante kant van die eerste band. Niet alle nummers bleven heel erg hangen, maar dit is zeker een perfecte festivalband, ze staan dus ook op Pukkelpop.
Of ze het publiek helemaal gaan meekrijgen of dat dit enkel bij het singletje zal reageren, is nog te bezien: dansbaar geluiden genoeg, maar dit Londense duo mist wel charisma en podiumpersoonlijkheid. Het zal dus van de nummers zoals “Busy Earnin’” moeten komen, en het onbekende nummer waar ze vanavond mee afsloten, dat nog sterker was dan die single.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jungle-25-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fugu-mango-25-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Victoria + Jean en The War On Drugs – doorbraak definitief een feit!
Les Nuits Botanique 2014
Ontdekking : Victoria + Jean – is een duo afkomstig van Stockholm en komt voort uit de relatie van de charmante zangeres Victoria en de gitarist Jean. Gegroeid uit de restanten van de verdwenen band Miele , wist men, de Rotonde al vroeg te overtuigen. Ze voelden elkaar perfect aan en de gitaar en de droge drums kregen een meer krachtige identiteit aangemeten . De lyriek , de wilde schoonheid en de sensibiliteit van de mooie roodharige Victoria boden een glansrol aan het materiaal en de set , die muzikaal ergens hangt tussen PJ Harvey ( door het brute karakter), Feist (de présence) , Janis Joplin (60s retro tint) en Dreseden Dolls (door het gracieuze, pompeuze, theatrale karakter).
In ieder geval waren Victoria + Jean een fijne verrassing, wat in goede aarde viel. Een fris concept boden ze aan , met een standvastige zangeres , die verschillende identiteiten uitstraalt en dus op die manier niet vies is van wat weirde persoonlijkheden. Band met een veelbelovende toekomst.
Doorbraak bevestigd - The War On Drugs is al enkele jaren bezig, debuteerde sterk met ‘Wagonwheel blues’ , maar de langverwacht doorbraak gebeurt nu pas nu met de cd ‘Lost in the dream’, dankzij de intrigerende prachtsingle “Red eyes”. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band , maar gaat intussen een geslaagde solocarrière tegemoet .
Vanaf het eerste nummer slaagt The War On Drugs rond Adam Granduciel erin om het talrijk opgekomen publiek in die indiesfeer te loodsen, door de prachtige “An Ocean In Between The Waves”, waar de vocals doen denken aan Tom Petty en Michael Stipe in z’n begindagen van R.E.M.
Tijdens het tweede nummer heeft de zanger z’n publiek bij de leest , interacteert met hen en doorbreekt de afstand door z’n subtiele humor. Energieke songs volgen , gekenmerkt van markante, nauwkeurige en krachtige gitaarsolo's die aan de Waterboys doen denken. De groep neemt ons zelfs mee naar hogere sferen die in de beste momenten aan Pink Floyd echoëden; de nieuwe single “Red Eyes” werd natuurlijk een onbetwistbaar hoogtepunt!.
De zanger-gitarist is de spil van de groep. Hij is omgeven door excellente , toegewijde muzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld en op die manier zorgen voor een bezwerende trip. Wat een cohesie en samenhorigheid! Indrukwekkend ook hoe drummer Patrick Berkery het publiek bedwelmt en genuanceerd , beheerst te werk gaat in de krachtige passages. Daarna alterneert het concert wat en horen we wat kalmere, tragere nummers, “Suffering” en iets verderop “I hear you calling” (die hier soms aan Daniel Lanois doet denken) . Ze trokken zich opnieuw op en dan kwam je o.m. uit op een knaller als “Baby missiles”.
We hoorden een afwisselende, boeiende set van deze band uit Philly, Pennsylvania , die muzikaal verschillende richtingen uitging . The War On drugs heeft belofte gehouden vanavond.
Eventjes nagenieten kon niet , wat de security drong aan de pittoreske Rotonde te verlaten
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-war-on-drugs-25-05-2014/
François François - vertaling Malorie Moneaux + Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Young Knives en The Flaming Lips – Tussen droom en werkelijkheid
De wizzards van Coyne en C° The Flaming Lips zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig en kunnen gerekend worden als de ‘ongekroonde koningen’ van de Psyche Lab (cfr festival in Eindhoven) . Hun psychedelische space ’cake’ pop werkt door de jaren nog even bedwelmend, verslavend als geflipt en boeiend.
We hebben te maken met een sprookjesachtige en buitenaardse sound, een schemerwereld tussen droom en werkelijkheid door de meeslepende , mooie melodieën van psychedelica, gitaarpop, orkestratie, experimentjes, weirde bleeps en geluidjes.
Een visueel spektakel en entertainment creëren ze door een groot LEDscreen , flashy lights, stroboscoops , confettikanonnen , papiersnippers, ballonnen , lichtslingers en een rookgordijn. Attributen uit het ‘grote dierenbos’ , poppen uit cartoons en ‘wat nog allemaal’ vullen aan op het podium.
Kortom, er is sprake van een geestesverruimend beeld- en kleurrijk geheel, muzikaal vol overgave , met oog voor detail ; op speels ontspannende wijze kunnen we lekker wegglijden. Natuurlijk zijn de platen ‘The soft bulletin’ en ‘Yoshimi battles the pink robots’ in het geheugen gegrift , maar de band heeft evenzeer muzikale sterktes , soms ver weg van Moeder Aarde, met deels eigenzinnige , experimentele, donkere platen die erna volgden , zonder dat hier echt een succesnummer werd uitgehaald.
Coyne effent zich een weg naast Syd Barrett, Beefheart , Pink Floyd en de rits psychebands als Ozric Tentacles, Spacemen 3 , Spiritualized, Mercury rev , Air en MGMT .
Meteen werden we in de juiste stemming gedumpt met het stutterende, venijnige “She don’t use jelly”, hun doorbraak mid80s en het zweverige , dromerige “Do you realize?”. Het daaropvolgende “Watching the planets” katapulteerde ons in het Star Wars- sterrenuniversum en “In the morning of the magicians” kon zo gebruikt worden in een science-fiction b-film of van een 70s Franse film omgeven van Pierre Henry tunes … Om je maar even een beeldvorming te geven van de sfeer en de waanwereld van deze FL-paddo’s . Twee drummers , een handvol keys en Coyne’s entertainment hielpen ons erdoorheen.
De gekende act met de plastieken bol lijkt nu opgeborgen . In het tweede deel van de set was hij nu te vinden op een gigantische kubus , die kon worden gelinkt aan Etienne de Grecy’s gigs (ook nog op Les Nuits btw met z’n Superdiscount 3); door de visual effects kon het songmateriaal nog wat meer worden getriggerd. Verblindend mooi wat we allemaal te zien kregen; het materiaal , dat hier donkerder was, als de sound steeg in waarde o.m. “Look the sun is rising” , “The W.A.N.D.” en “Try to explain , waar we in een Pink Floyd wereld gedompeld werden. Niet voor niks hebben ze nog eigenzinnige bewerkingen van deze band gedaan. Besloten werd met “Virgo – self esteem broadcast” , “Silver trembling hands” en “Spoonful weighs a ton” , die opviel door de galmende ‘LOVE’ - boodschap in beeld en klank.
De ‘thank you’s’ vlogen om de oren van deze enthousiasmerende band , die beleefd en soms uitzinnig werd onthaald . Een aangename aanvulling was alvast de Beatles cover “Lucy in the sky of diamonds”, terecht de muzikale noemer van dit optreden .
The Flaming Lips balanceren tussen droom en werkelijkheid . Ze zijn een aangename verademing. Hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld en hun bezwerend, psychedelisch materiaal werkt nog steeds even aanstekelijk!
Support act waren The Young Knives uit Leicestershire . Het trio heeft een nieuwe plaat uit ‘Sick octave’ en brengt arty synthpop/postpunk . Nerveuze synths, tegendraadse ritmes , psychedelica en stevige , snedige rockstukken à l’improviste namen hier de overhand. Prikkelende geluidscollages dus . Af en toe werd wat gas teruggenomen en was er zelfs ruimte voor aanstekelijke , melodieuze grooves !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-flaming-lips-24-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Nederlands 
Français 
