Toen een paar weken geleden Wiz Khalifa zijn doortocht maakte in Vorst vroeg ik me al af wat zijn spitsbroeder Lil Wayne er zou van bakken…welnu afgelopen donderdag was het zover!
Het verschil was al merkbaar nog voor we de zaal betraden. Wat een drukte! Duidelijk veel meer fans op de been en Vorst helemaal vol voor mister Wayne en zijn gevolg.
Mac Miller mocht de menigte alvast opwarmen en deed dat met veel lef en overgave! Voor mij was deze (blanke en voor de verandering vol getatoeëerde) kerel een nobele onbekende, voor het jonge hiphop volkje duidelijk niet. Ze brulden de luide woordenstroom van de rapper gretig mee en een DJ zorgde als gebruikelijk voor een batterij vette, zware beats en opzwepende uithalen. De man bracht tussen zijn eigen nummers een ode aan Bob Marley en aan Notorious BIG. Persoonlijk vond ik het rustigere “Gees” het beste nummer van de set maar het publiek was duidelijk gekomen voor het ruigere werk.
Lil Wayne werd aangekondigd tegen 21u10 maar zou uiteindelijk pas iets vóór 22u00 het podium betreden. Intussen zat Vorst zo goed als afgeladen vol en was de weedgeur op de tribune rondom mij niet meer te negeren. Rookverbod of niet …
Evenwel , het was het wachten meer dan waard! Het podium bleek omgebouwd tot een skatestage voorzien van de nodige ramps, mooie lichtshow en daarachter een DJ-set aan de ene kant en livemuzikanten aan de andere kant. Het pittige instrumentale begin van de set liet veel goeds vermoeden en dat werd algauw bevestigd eens Lil Wayne bovenop een skateramp zijn opwachting maakte. Als een ware dominee sprak hij eerst de fans toe en maakte hij hen duidelijk dat zij, samen met God, heel belangrijk voor hem waren. Daarna begon hij als een sneltrein zijn nummers af te werken en raasde hij, soms geflankeerd daar een 4-tal skaters, over het podium.
In het begin van de set zaten ondermeer “John”, “Trippy”, “Rich as fuck” en “How to love”! Nummers die één voor één moeiteloos werden meegekeeld door het jonge publiek. Eerste hoogtepunt was “Lollipop” waarbij op de tribunes iedereen rechtveerde om mee te swingen en te shaken. Een roze BH vloog richting Lil en werd in dank opgeraapt en aan de microfoonstandaard gehangen. De afgetrainde rapper kon het wel smaken en genoot van de respons en ambiance in de zaal.
Halfweg de set mocht DJ 4our5 even zijn ding doen met een loeiharde hiphop medley als intermezzo. Lil Wayne verdween even in de coulissen om na 5 minuten terug te keren in ontbloot bovenlijf, zichzelf wagend aan een klein skatemoment.
De energieke set werd verdergezet met oa. “The Motto”, “No new friends” en “Pop that”. Op het podium kreeg Lil het gezelschap van een zekere Birdman. Die kerel was omzeggens nog meer beschilderd dan de hiphop ster zelf en had ook een hele portie goud en blinkend spul in zijn mond! Stilaan werd de set opgebouwd naar het langverwachte hoogtepunt! Dat kwam er al na iets meer dan 1 uur spelen : “Love me” werd ingezet en onmiddellijk gevolgd door “No worries”! De zaal ontplofte en werd omgetoverd tot een swingende hiphop tempel met een druk gestikulerende multiculturele massa! Leuk om zien en om deel van uit te maken!
Jammer genoeg bleek dit ook meteen het einde te zijn van het optreden. Lil Wayne dankte iedereen op het podium en vooral zijn fans en verdween vrij snel in de backstage! Het was meteen duidelijk dat er geen toegift meer zou komen en dat de show over was!
Sterke prestatie van deze 31-jarige Amerikaan met zelfde naam als Jay-Z (Carter) en heel pak meer sfeer en actie op het podium dan bij Wiz Khalifa! Al had het optreden toch wel minstens een kwartier langer mogen duren!
Extra info :
Leuke weetjes over Lil Wayne die de echte fans allicht al kennen maar toch het vermelden waard zijn!
Echte naam is Dwayne Carter
Zit al sinds 9-jarige leeftijd in de muziekbusiness!
Werd vader op 15-jarige leeftijd, heeft intussen 4 kinderen.
Schoot zichzelf ooit per abuis in de borst.
Bracht al ettelijke maanden in de gevangenis door wegens drugsdelicten of wapenbezit.
Is naast rapper ook een gevierd zakenman met eigen platenlabel, eigen (dames)kledinglijn en recent ook eigen horlogemerk (wize & ope)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Mac Miller - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4223
Lil Wayne - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4222
Organisatie: Live Nation
Bed Rugs was erin geslaagd om het tot voorprogramma van Sebadoh te schoppen en daar waren ze naar eigen zeggen alvast blij mee. Ze spelen indierock en het heeft ergens wel elementen weg van Charlatans of Stone Roses, een beetje psychedelisch en met gevoel voor ritme. Nog geen grote songs gehoord, maar het is zeker een band die gevolgd mag worden.
Sebadoh heeft na 14 jaar een nieuwe plaat uit, ‘Defend Yourself’, en dat mag gevierd worden met een Europese tournee. Veel (Vlaams) volk in de Grand Mix, maar dat is nu eenmaal een traditie. Geopend werd er met een paar nummers uit de nieuwe plaat “Defend Yourself”, “I Will” en “Oxygen”. Leuke punkrockers zoals we ze al wel kennen, maar zoals Lou Barlow zelf zei wachtte het publiek toch eerder op klassiekers uit de jaren 90. Die kwamen er ook met een snedig “Shit Soup” en een intens “Careful”.
Langzaam aan kwamen de meer melodieuze nummers erdoor en met name “Skull” sprong er qua gevoel uit. Live is Sebadoh meestal wat harder dan op plaat, en ook de versies van de intiemere Barlowsongs kregen vaak een uitvoering die meer rechttoe rechtaan was, en dan ging er soms wel wat van de subtiliteit en het gevoel verloren. Maar de nog altijd even enthousiaste aanpak van Lowenstein en Barlow op het podium maakte dat goed.
Het was een concert met vaart en daarom misschien altijd wat te kort. Hoogtepunten van het tweede deel van het concert waren “Beauty of the Ride” en als afsluiter “On Fire”, melodieuze parels van op ‘Harmacy’. De hele avond werd er om “Gimme Indie Rock” geroepen, en dat nummer kwam er uiteindelijk niet, maar zoals Barlow zei hadden we eigenlijk de hele avond niks anders gekregen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4226
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Buitenaards ruimteschip met de nodige moeite parkeren en nu met volle goesting De Kreun binnenstappen voor een hopelijk overweldigend concertje van de fenomenale Hawkwind volgelingen White Hills.
Op de nieuwe plaat ‘So you are, so you’ll be’ worden de alweer stomende space rock songs naar ons gedacht wat te veel onderbroken door wat ongepaste elektronische spielerei. Dit is hoegenaamd niet het geval op het podium, waar het trio volledig opgaat in bedwelmende en volumineuze psych-rock met verslavende bassen, gierende gitaren en snerende drums. Gitaarverslinder Dave W. heeft zijn doordringende blik met nog wat extra eyeliner aangescherpt en heeft zo wel iets mee van de jonge Alice Cooper of Jaz Coleman. Samen met de bevallige en in rode hotpants gehesen bassiste Ego Sensation en drummer Lee Hinshaw zorgen ze voor een overweldigende kosmische ervaring waar wij ons gedwee laten in meedrijven.
Deel één van deze geweldige space-trip is overigens een reis doorheen het universum van de nieuwe plaat, met de fameuze psychedelische brokken “Forever In Space (Enlightened)” en “In your Room” die even afgewisseld worden met de dreigende drone geluiden van “The Internal Monologue” om dan terug te exploderen in het verschroeiende “So you are, so you’ll be” en het apocalyptische “Mist”. We hadden het al voorspeld, als je de opvulsels weert uit die plaat dan blijft er een monsterlijke brok verzwelgende energie over die als een gloeiende komeet op ons afkomt, heerlijk om te ondergaan (het moet van die almachtige set van Earthless in De Centrale geleden zijn dat we ons nog eens zo diep in de kosmos hebben laten zinken).
Dan worden de oudjes van stal gehaald. Met de heavy loeier “Dead” en vooral met de intergalactische monstertrip “H-P 1” wordt de Kreun ondergedompeld in een benevelend hemelruim waarin het aardig wegzweven is.
Er is geen ontkomen aan, live is White Hills een indringende beleving, een imposante krachttoer, een wilde excursie naar Mars, een sensationele rollercoaster door de ruimte.
En we hebben nochtans niets gesnoven of geslikt, White Hills werkt op zich al verslavend genoeg.
Nu eerst een ferme pot bier consumeren en dan terug onze UFO in en koers zetten naar huis. Oppassen voor vallende sterren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4224
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Het is nog maar een dikke vier jaar geleden sinds de Canadees Aubrey ‘Drake’ Graham zijn mixtape ‘So Far Gone’ lichte furore maakte in het hiphopwereldje. Maar vandaag staat Drake al drie studio albums verder en on top of the game. Van twaalf nummer 1-hits op de billboards ‘hot rap songs’ tot een Grammy, tot vijf miljoen verkochte albums wereldwijd. Dat laatste album kwam (24september) uit gepaard met hoge verwachtingen. Getiteld: ‘Nothing Was The Same’… Wel was het?
‘Take Care’ is voorlopig nog zijn meest succesvolste album. Een plaat vol melancholische, quotebare, cheesy lyrics gecombineerd met herwerkte oude R&B klassiekers, 808’ beats en verfrissende synths. Het album werd heel goed onthaald met overal positieve reviews en werd één van de beste albums van 2011. Maar Drake werd gezien als soft en zachtaardig. Ja, hij kan best wat rhymes spitten, maar het ging meestal over de vele vrouwen in zijn leven die Drake’s hart geraakt en gebroken hebben. Voor wie dat juist goed vond aan Drake. No problem, bruh.
Er zijn nog steeds enkele songs op deze plaat die je door je liefdesproblemen sleuren. Maar op ‘Nothing Was The Same’ is Drake veel meer braggadocious, hij weet dat hij hits kan maken, is zeker van zijn stuk, durft familie en vrienden in de spotlight te stellen, terwijl hij zelf evengoed introspectief kan zijn en zichzelf evalueren. Dat is Drake zijn sterkste punt. He’s good at saying some true shit. Dat merkten we al bij de eerste single die hij vrij gaf, “Started From The Bottom”. Het werkt als een soort anthem voor zijn OVO clique/label. “No new niggas, nigga we don’t feel that. Fuck a fake friend where your real friends at?” Deze soort zinnen zijn facebook/twitter goud. Het album opent met een zes minuten lang rhymefest op een drie keer geflipte sample van Whitney Houston’s –“I Have Nothing”, wat “Tuscan Leather” heet. “How much time is this nigga spending on the intro?/Lately I’ve been feeling like Guy Pearce in Memento./I just set the bar, niggas fall under it like a limbo.” Van de intro af zien we een andere Drake. Hij weet wat hij kan en wil dit aantonen met dit nieuw album. “Wu-tang Forever” lijkt op een love song, maar kan gezien worden als een metafoor op the hiphopgame. Net zoals de vrouw in de song is the hiphopgame ook van Drake. Opnieuw.. He’s on top, or at least he thinks he is...De inspiratie wordt gehaald bij “It’s Yourz” van … Wu-Tang Clan, natuurlijk(duh). “Hold On We’re Going Home” kan je vergelijken met een moderne 80’s ballad, waar Drizzy enkel zingt, weliswaar samen met een ander Canadees duo Majid Jordan. Deze wordt, jawel, op de Belgische radio’s gedraaid! Elke keer als ik deze meezing verlies ik wel een paar maten, want dit is de zachtste Drake op de plaat. Al concurreert “Own it” zeker mee. Niet klagen, these songs will make sense due time and heartbreak. Ze horen nu eenmaal thuis op zijn albums. Hiermee kreeg hij krediet en werd hij bekend. Fans nemen deze er zeker bij.
Het album loopt een mooie mix op en af van no new friends Drake naar de vroegere melancholic Drizzy. De uitblinker is “Too Much” ft Sampha . Een introspectieve Drake op zijn best. (Gelijkaardig aan “Look What You’ve Done” op ‘Take Care’.) De Britse Sampha uit London neemt de evenknie op “Too Much”. Zijn soothing stem past als een legoblokje op deze lichtere pianoklanken. Het is waarschijnlijk één van Drake’s meest persoonlijke songs ooit.
Ondanks al zijn succes is de druk groot om een blijvende stempel te drukken op dit wereldje. Concurrentie komt van overal. Maar hij hoeft hem voorlopig niet echt zorgen te maken. Drake maakte één van de beste hiphopalbums van 2013. Het hangt aan elkaar, hij kent zijn sound (die hij subtiel weet aan te passen), en die slaat aan. Quotering: 8.6/10
Charlie Fink en z’n bende zijn aan hun vierde cd toe en zetten de trend verder van hun feelgood folkpop met een prettig melancholisch, donkere ondertoon . Minder bruisend en borrelend weliswaar , maar we horen een sfeervolle aanpak van hun spontaan speelse, melodieus uitgewerkte songs, die een donker randje hebben . De donderwolk hangt af en toe boven het materiaal zoals op “Silver and gold” en “One more night”. Anna Calvi levert een bijdrage op de titelsong.
Met de vorige cd ‘Last night on earth’ braken ze definitief naar een breder publiek door. Een eenheid vormt het materiaal nog , net zoals het toegankelijk, leuk en ontspannend klinkt, maar een mistig gordijn wordt opgehangen , en om de hoek sluiert al iets-teveel-hetzelfde-gehoord van de Britse band . Goed , maar ook niet meer dan dat …
Het Britse Rudimental heeft een handvol interessante singles uit en is terecht één van die ontdekkingen . We hebben het dan over nummers als “Feel the love”, “Right here” , “Not giving in” , “Waiting all night” en “Free” , ‘hot-in-here’ overtuigende kleppers.
Het collectief manifesteert zich ergens tussen pop , soul , hiphop, drum’n’bass en deephouse in , en haalt de mosterd o.m. bij The Fugees. Hun songs kunnen een stevige beat hebben , maar houden het dus ook op r&b, soul en hiphop . Een heus combo op plaat als live van keys, drums , gitaar , trompet , zangeressen en zanger(s) en een hiphopper die de menigte kan opzwepen , waar nodig .
Een pak gastvocalisten passeren de revue als Emeli Sandé, Ella Eyre, Angel Haze, Becky Hill, Sinead Harnett en John Newman , zoals vroeger bij een Groove Armada en Basement Jaxx.
Hun materiaal is uitgekiend en klinkt gevarieerd , allesbehalve een eenheid en erg afwisselend! Meer dan de moeite waard en terecht een doorbraak!
De zusjes Casady hebben met de jaren in hun unieke sprookjes/droomwereld muziek meer oog voor melodie, verfijning en subtiliteit. Er is dus minder sprake van muzikale wanorde in hun freefolky indiepop . Cocorosie waren trouwens (via Devandra Banhart) pioniers van deze freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes , met name de operalyriek van Sierra wordt afgewisseld , aangevuld of ondersteund door Bianca’s kinderlijke kreun vocals. Verder is er nog beatboxer Tez, een meerwaarde voor hun al aparte sound.
Een eigen wondere klankenwereld werd gerealiseerd . De CocoRosie herkenbaarheidsfactor blijft torenhoog maar door de verfijnde, melodieuze, gemoedelijke, sfeervolle aanpak hebben we feeërieke, dromerige, uiterst genietbare trips , met de single “Gravediggress” als uitgangspunt van de nieuwe plaat . Minder complex , zonder aan eigenheid in te boeten . De productie was in handen van Valgeir Sigurdsson , en Anthony Hegarty komt regelmatig om de hoek kijken .
Een ingetogen stijl hebben we hier die smaakvol wordt ontvangen en weet te overtuigen. En inderdaad CocoRosie blijft wel altijd iets bijzonders & magisch bieden!
Arbouretum eigent zich een apart plaatsje toe binnen de americanarock . Ze geven er een handige draai aan en balanceren tussen extravertie en kwetsbaarheid . Stevig en breekbaar zijn de sleutelwoorden waarbij het gezelschap uit Baltimore , nummers lang kan uitspinnen , ruimte laat voor de instrumenten en vooral de aandacht spitst op het rauwe , korrelige, bezwerende melodieuze gitaarspel .
Een uitermate boeiende , broeierige sound, die het materiaal kan doen voortstuwen of het houdt op intimiteit . Het levert opnieuw een mooi uitgewerkte, afwisselende plaat op met epische songs als “The promise”, “All at once, the turning weather” , “World split open” en de sfeervolle tunes en integere slides van “Ocean’s don’t sing” en de titelsong . Een sterke intensiteit wordt steeds gerealiseerd .
Arbouretum zorgt er hier tenminste nog steeds voor dat americana als een verademing klinkt en geen slachtoffer van zichzelf wordt!
Black Sabbath heeft de funderingen gelegd, bands als Sleep, Om, Ufomammut, Electric Wizard en deze Windhand hebben er een kolos op gebouwd. Noem het drone- of sludgemetal, wij houden het op mammoetmetal. Die van Windhand hebben hun gitaren nog een tandje lager gestemd dan Kyuss en brengen tergend traag een spoor van vernieling aan. ‘Soma’ is een sloophamer in slowmotion, een bulldozer die langzaam maar meedogenloos alles wat hij op zijn pad tegenkomt aan gruizelementen maalt. Bijtende lappen zwavelzuur als “Orchard” en “Woodbine” bedienen zich van snijdende gitaren en loodzware riffs met daarover ijle vocals gedropt. De sound is donker, heeft iets ritueels en blijft hard aan de ribben kleven.
In het midden worden voor “Evergreen” de logge motoren even stilgelegd en komt er als welgekomen rustpunt een mijmerende akoestische song tevoorschijn. Daarna gaat het sloopwerk ongehinderd verder met het vermorzelende “Cassock” en het oneindige “Boleskine”, een slepend monster van een half uur met gitaren die scheuren en daveren om uiteindelijk in de dichte mist en de gure wind een lijzige dood te sterven.
Een dreun van een plaat.
The Strypes, een kwartet Engelse snotneuzen, worden de laatste maanden nogal sterk gehyped, ondermeer via lieve woordjes van Arctic Monkeys, Dave Grohl, Roger Daltrey, Noel Gallagher en Paul Weller. In hun modieuze retro pakjes zien ze er een beetje uit als een alternatieve boysband. Er is duidelijk vanuit marketingkringen aan een look gewerkt, imagebuilding stond in het businessplan.
Maar gelukkig hebben de kereltjes zich op muzikaal valk niet laten doen, want ondanks hun piepjonge leeftijd grijpen ze terug naar de rechttoe-rechtaan rock’n’roll van Chuck Berry, The Yardbirds en Dr Feelgood, muziek die ze vermoedelijk hebben ontvreemd uit hun grootouders’ platencollectie.
Nummers van Bo Diddley (“I can tell”) en Willie Dixon (“You can’t judge a book by the cover”) mogen dan al een miljoen keer gecoverd zijn, The Strypes weten ze zo overtuigend en energiek te brengen dat wij helemaal weg van zijn van dit groepje. Ook de Nick Lowe klassieker “Heart of the City” krijgt hier een gehaaide adrenaline injectie. Maar laat ons niet vergeten dat The Strypes vooral schitteren met eigen composities waarop ze de Britse blues en pub rock meenemen richting vinnige hedendaagse rock à la Arctic Monkeys, Fratellis en Black Keys.
De kwieke openers “Mystery Man” en “Blue Collar Jane” steken het vuur aan de lont met sprankelende Dr Feelgood gitaartjes en een pittig gekruide mondharmonica. “Angel Eyes” is een smeuïge blues, “Perfect Storm” en “Hometown girls” zijn retestrakke rockertjes en “What a shame” is gewiekste britpop met peper in het gat.
Deze felle jongelui trekken momenteel de wereld rond als support act van Arctic Monkeys, een tournee die hen op 09/11 naar Vorst Nationaal brengt. Wij zouden ze eerlijk gezegd het liefst ergens in een klein zaaltje zien van jetje geven, zo een bruin kot waar het bier aan de vloer plakt en de rock’n’roll uit de muren spat.
Omwille van hartproblemen moest de legendarische Lemmy eerder dit jaar rust nemen en een reeks concerten noodgedwongen afzeggen, waaronder ook dat op de Lokerse Feesten. Maar onkruid vergaat niet, en Lemmy al zeker niet.
Motörhead slaat terug met een nieuwe plaat die klinkt als quasi al hun andere, en dat is in hun geval goed nieuws. Er zit geen sleet op de simpele en onwrikbare formule van straight-in-your-face hard rock waarvan de iconische band zich al jaren bedient.
Motörhead geeft volle gas en ‘Aftershock’ bulkt van de vuile temporockers die voortgestuwd worden door de rauwe strot van Lemmy. Koplopers zijn het razendsnelle “End of Time”, de beestige rocker “Do you believe”, de ranzige sleper “Silence when you speak to me”, de loeiharde opdonder “Queen of the Damned” en de verpletterende kruisraket “Paralyzed” die hoogst explosief de plaat afsluit.
Toch ook een paar rustpuntjes opgemerkt, de knappe en vettige blues “Lost Woman Blues” en “Dust and glass”, zowaar een ballad.
Voor de rest is dit Motörhead zoals ze moeten klinken. Rauw, hard, goor, vet en rechtdoor.
Op 11/11 in de Brielpoort te Deinze. Uitgerekend op Wapenstilstand zal Motörhead de Brielpoort omver knallen.
65Daysofstatic is altijd al een buitenbeentje geweest in de wereld van de postrock omdat de groepsleden steeds een fikse dosis elektronica in hun sound hebben verwerkt en zo een milde vorm van dansbaarheid hebben geïntroduceerd in een op zich eerder eng genre. Op ‘Wild Light’ heeft de band die benadering nog wat gepreciseerd en is het perfecte evenwicht gevonden tussen bezielde post rock en vloeiende elektronica. Nergens klinkt dit gekunsteld, integendeel, dit resulteert in een geïnspireerde vorm van postrock waartoe nog maar weinig collega’s gekomen zijn. Het geluid ontspoort niet in dichtgemetselde geluidsbrijen en er zitten verrassende wendingen en spitsvondigheden in de gevarieerde tracks.
Dit is een avontuurlijke en begeesterende plaat waarop 65Daysofstatic als het ware het genre en zichzelf heeft heruitgevonden.
James Blake - Jong talentvolle Britse sing/songwriter houdt van elektronica , stoeit graag met sounds , gaat er creatief mee om , brengt al twee overtuigende, boeiende platen en is live overduidelijk gegroeid; gevoeligheid en extravertie kruisen elkaar gedegen. Straf dus wat deze geluidskunstenaar en weird elektrotechneut ons anderhalf uur kon brengen, die een goede twee jaar terug tegen wil en dank hip en populair werd met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Hij hield ons in zijn greep met die unieke, aparte trippop/postdubstep, de ideale avondlijke uitstap bij dit herfstweer .
Een sound dat balanceert tussen toegankelijkheid en experiment, bevreemdend, huiverend, spookachtig als emotievol, dromerig en innemend. Een klanken – en kleurenpalet creëert hij met z’n twee muzikanten, breekbaar , intens , dynamisch en uitbundig. We horen weerbarstige donkere huiverende triphopsounds, sampling en diep rollende, dreunende , daverende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n indringende vocals zweven en hoog kunnen uithalen, ondanks de lichte verkoudheid waarmee hij vanavond geconfronteerd werd.
Een adembenemende , indrukwekkende atmosferische trip dus, getekend door finesse , beheersing en creativiteit . Al meteen waren we onder de indruk van “I never learnt to shake”, solo ingezet, gezien hij hier z’n stem als instrument gebruikt , opneemt en telkens laat doorgalmen op een dreunende beat , en daarna spaarzaam , elegant en treffend door de twee andere bandleden worden aangevuld , in een prachtig sober opgebouwd decor van kleine lichtjes voor een uitstalraam , die de donkerte beklemtonen . En die spanning bleef het ganse concert , o.m. op “Air & lack thereof” en “Overgrown” , titelsong van z’n tweede plaat. Af en toe was er wat ademruimte en afwisseling door een sfeervol relaxter geluid en dan kwamen we uit bij een soulful “I am sold” en “Case of you” , een nummer van Joni Mitchell trouwens, die hij beiden erg goed aanpakte . Het sterke onthaal en de overweldigende respons deden Blake en z’n muzikanten enorm veel deugd .
We fronsten de wenkbrauwen toen hij begon met de inzet van “Lindisfarne” , die zich een weg baande naar onze hersenen en intrigeerde door de stemvarianten, - vocoder en de pakkende begeleiding . “Limit to your love” klonk enorm sterk en kreeg een vurig verlengstuk door keys en breakbeats , percussief opgefokt! Ook het schurende , krakende “Klavierwerke” en het aanvullende “Voyeur” huiverden, bezorgden ons kippenvel, koude rillingen, en ja , werkten zelfs aanstekelijk op de heupspieren, een passende soundtrack van het om even welke science-fiction serie . Hier was Blake in z’n meest emotievolle, uitbundige vorm bezig. “Retrograde” en “Wilhelm scream” waren toepasselijke afsluiters en brachten ons ‘back to earth’ .
In de bis kregen we solo die geluidskunstenaar op “Measurements” , dat intens pakkend klonk. Hij knipte en plakte met pianoloops en vocals en kreeg de zaal muisstil.
James Blake - Een talentvol artiest en veelzijdig performer , die speelt met sounds en beats, een collectieve trance verwezenlijkt door een boeiend mix van postdubstep en trippop, en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal hier handig op de kar springen !
Bijzonder concert dus!
Organisatie: Live Nation
Vive La Fête is dit najaar op tournee om hun nieuwe plaat ‘2013’ voor te stellen. Afgelopen zaterdag trad de band op in de Balzaal van de Vooruit in Gent. De formatie rond koppel Els Pynoo en Danny Mommens zorgde voor een energiek concert met liefde gebracht.
Els en Danny hadden er duidelijk zin in. “Decadance” kwam binnen met een knal en heeft het soort vette beat die lekker door het lichaam zindert. Pynoo maakte zich klaar voor wat komen zou met wat fitnessbewegingen en opwarmingstechnieken. Na het nummer gingen ze onmiddellijk door met “Tokyo”. Het is een schoolvoorbeeld van een song met tekstherhalingen van Mommens en Pynoo. Het nummer “Diable” klopte gewoon. Deze electropop gaat gemakkelijk de oren binnen en blijft in het hoofd hangen. Op het eind zat bovendien een geniale solo van de basgitarist. “La Vérité” hangt al langer in ons hoofd dan “Diable” en is een klassieker van Vive La Fête. Danny was op zijn best, Els op haar verleidelijkst. Enige avances mocht het mannelijk publiek echter vergeten, het opschrift op haar topje zei immers ‘Els loves Danny’. Het nummer eindigde met een buiginkje voor een dolenthousiast publiek. Mommens’ gitaarspel was doorheen heel het optreden opperbest. Wanneer hij zijn gitaarkunsten bovenhaalde ontplofte de zaal elke keer weer. De man was echt en plein forme en versnelde het tempo van de set op een fantastische manier. Tijdens een intermezzo ging de groep zelfs even rocken. Dat intermezzo werd opgevolgd door “Exactement”, waarbij de zangeres weer helemaal los ging. De bewegingen van Els Pynoo waren schitterend om te zien en hebben een erg aanstekelijk kantje. Ze genoot dan ook met volle teugen van de muziek en van het publiek. Bij “La Vision” gingen we nog eens lekker samen tot negen tellen met Mommens. Vive La Fête heiste zich op deze manier makkelijk over het dode punt dat sommige optredens in het midden wel eens hebben. De band speelde echter zo strak als de lederen broek van Danny. Elk nummer werd daarom een regelrechte hit.
Met “Jaloux” hoorden we alweer enkele goede solo’s. Het flikkerende licht maakte alles nog net iets epischer. Ieder bandlid kreeg ruimte om te schijnen, maar de meeste aandacht ging toch naar het koppel. Op het einde van het nummer gaven ze elkaar een innige kus, wat ons opnieuw deed geloven in ware liefde. Bij “Noir Desire” konden we Els eens horen krijsen. Het nummer kreeg bovendien een zwaar rockende outro dat het goede soort van lawaai in zich had. Daarachter werd een nummertje voor de boys gespeeld (Els Pynoo was waarschijnlijk even een plasje gaan doen). “Ace of Spades” was een frisse afwisseling in het overwegend elektronische geweld.
Het hoogtepunt van de set bleek echter de cover van “Banana Split” van Lio. Dit opgewekt liedje leek wel gemaakt te zijn om door Vive La Fête gecoverd te worden. Om de set af te sluiten mocht iemand uit het publiek van Mommens een liedje kiezen. “Noem maar iets op”, zei de gitarist wat nonchalant, maar de Vive La Fête-versie van “A Forest” van The Cure mocht er wel degelijk zijn. Het spreekt van grote klasse.
Kortom, Vive La Fête is heter dan ooit tevoren. Menig okselvijvers werden gevormd, en de brillenglazen bedampten. Het publiek kon bezweet en tevreden huiswaarts keren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
