Hun 20ste verjaardag vieren, en bijgevolg een bloeiende carrière, vertrokken Tindersticks recentelijk voor hun zoveelste tour, met een verplichte passage bij ons , om de goede band met ons land te versterken . Want het is vooral een kwestie van liefde en respect tussen het Belgische publiek en de band van Stuart Staples sinds de start. De groep is ons oneindig dankbaar, en heeft nooit een kans laten liggen om ons te bedanken met bijzondere prestaties.
Een avond ‘in het licht van de herinnering’, hangend aan de lippen van Chronos, de melodieën meefluitend terwijl de herinneringen passeren op het scherm. Met een beetje nostalgie natuurlijk, maar met een voor de hand liggende conclusie: de vriendschap verbetert door de jaren en hun tijdloze muziek heeft geen last van de tand des tijds.
Een kleine terugblik om zich dan op de toekomst te gooien.
Samen met hun oeuvre, en de solo zijsprongetjes, neemt Stuart ons bij de hand en overloopt hij de voorbije 20 jaar. Dit zorgt voor een set in 2 afzonderlijke delen.
We kunnen comfortabel kijken naar de Tindersticks’ teletijdmachine en zijn klaar voor een totale overgave.
Het concert opent met “Tricklin”, een eerste stop van de jaren 2000; hierbij komt de stem, door de effects van de verschillende echo’s, de sensuele stem van de zanger heel mooi door. Vervolgens krijgt “Marseilles Sunshine” een plaatsje onder de zon, (een bewolkte zon ), met z’n prachtig solostukje. Het optreden gedijt rustig verder tot aan de pauze, en we sluiten met een bevend hart af met “Dancing”. De setlist ( zie hieronder ) werd verkort tot verbazing van enkele bandleden.
Het 2e deel vangt aan met “Sometimes it hurts”, een weg wordt geplaveid langs pastelachtige landschappen, in een roes doordrongen van een sound , die naar z’n top wordt gebracht. Een hoogtepunt van hun kunnen! Staples onthult z’n talent om de liedjes nog mooier te maken op een onherkenbare manier. “Another Night In” wordt ten berde gebracht en dat geeft meer omvang aan de sound . Hier komt het uitgebreide combo ideaal aan bod met de weelderige arrangementen …Het publiek geniet en rilt vanaf de eerste noten gespeeld op de cello gevolgd door een opwaartse spiraal die de groep in de hemel bracht, waar kopers en strijkers elkaar omarmen met ingehouden tranen.
We blijven gekluisterd in onze zetel. De groep blijft wat hangen bij zijn laatste album ‘The Something Rain’, ( het laatste als we ‘Across Six Leap Years’ uitsluiten en uitgebracht dit jaar, met sommige heruitgebrachte titels , die men ook terugvindt op de soundtrack van de film ‘Les Salauds’, een laatste samenwerking met de productieve filmmaker Claire Denis ), verder “City Sickness” en vervolmaakt onze wandeling in de mist van “My Oblivion”.
De encore was verwacht . De stem van de zanger (Staples , de gehele avond al relatief diskreet), neemt meer omvang en hij zet het duet “Travelling Light” in , een mooie samenvatting van deze avond.
Op de vraag “Can WeStart Again”, antwoorden we unaniem ja, terwijl “Sister” de avond afsluit. Een sprong in het prachtig universum verdeeld in 2 decennia.
Onder een daverend applaus, gepaard gaand met staande ovatie, verlaten Stuart en de zijnen het podium met een brede lach. “We gaan naar huis, en beginnen al aan morgen, zodat gisteren nog niet gedaan is”.
Setlist:
Tricklin (Can Our Love)
Marseilles Sunshine (Lucky Dog Recordings, stuart solo project)
A Night So Still (The Something Rain)
Hushabye Mountain (Dick Van Dyke Cover from Songs For The Young At Heart, Stuart Side project)
Come Feel The Sun (The Hungry Saw)
She’s Gone (II)
Dancing (Curtains)
Friday Night (7”) Non interprétée
The Organist Entertains (The Hungry Saw) non interpretée
Sometimes It Hurts (Waiting For The Moon)
Iif You’Re Looking For A Way Out (Simple Pleasures)
Another Night In (Curtains)
Show Me Everything (The Something Rain)
This Fire Of Autumn (The Something Rain)
City Sickness (I)
My Oblivion (Waiting For The Moon)
Sleepy Song (II)
Say Goodbye To The City (Waiting For The Moon)
A Night In (II)
I Know That Loving (Simple Pleasure)
Slipping Shoes (The Something Rain) Non interprétée
What Are You Fighting For? (7”)
Travelling Light (II)
Can We Start Again? (Simple Pleasure)
My Sister (II)
Akim Serar – vertaling Gerrit Van de Vijver
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
Het Britse duo, Andrew Hung en Benjamin John Power, uit Bristol spelen en stoeien graag met elektronische sounds . Ze kwamen zeer zeker in de spotlights toen “Olympians” (van de vorige cd ‘Tarot Sport’), op de openingsceremonie van de Olympische Spelen te horen was. Fuck Buttons is al een paar langspeelplaten bezig in een soort muzikaal vierkant van elektronica, dansbeats , noise en experiment.
De nummers zijn bevreemdend , schurend en neurotisch , bouwen laag per laag op , gaan van trance en groove ritmes en balanceren tussen intrinsieke schoonheid en avontuur . Het geheel klinkt best spannend , kleurrijk en toegankelijk . Het zijn hypnotiserende stukken, die ritme, melodie en verrassende wendingen hebben .
De derde , nieuwe cd klinkt aanstekelijk , broeierig door de grooves , is zalvend en herfstig door de trance en houdt opnieuw van wat herrie.
Het zijn dus intrigerende lappen elektronica, percussie, beats en rock in een web van ruis . We komen uit op “Brainfreeze”, “Year of the dog” , “Stalker” en “Hidden xs” , die sterk overtuigen. Die Fuck Buttons boeien!
Na het uiteenvallen van z’n bandje The Rascals, heeft hij met z’n debuut ‘The colour of the trap’ en de nieuwe ‘Don’t forget who you are’ een mooie verzameling Britpoprockende liedjes uit die ergens hangen tussen The Beatles, The Stones, Paul Weller , Oasis (hou het dan graag op Noel Gallagher please), Arctic Monkeys en Last Shadow Puppets . Niet voor niks werkt hij graag met Alex Turner . Al die invloeden en samenwerkingen zitten gebald in zijn solowerk. Miles Kane wordt/is een grote meneer binnen de scene ! De onheilspellende klinkende gitaren zijn op het achterplan geraakt , de toetsen komen wat meer door , en we horen melodieus aanstekelijke , snedige, denderende, energieke, explosieve ritmes in de songs.
Heerlijk vaardig materiaal, waarbij hij raast door de tracklist; het tempo wordt maar twee keer terug geschroefd , op “Out of control” en “Fire in my heart” . Met “Taking over” , “Better than that” , “Give up” en de titelsong heeft hij een handvol sterke uptempo nummers. Miles Kane pleziert de Britpop ‘mindende’ harten en is een ‘here to stay’ in die scene!
Een fijne ontdekking is het Canadese Braids wel , die al toe zijn aan hun tweede cd . Ze zijn intussen gereduceerd tot een trio. Eén van de zangeressen Katie Lee verliet de band en daardoor kwam de klemtoon op de etherische, zweverige , indringende zang van Raphaelle Standell –Preston.
We horen een klankenspectrum , sfeervolle indiedroompop met soundscapes, knisperende elektronica en een psychedelisch world tintje , ergens balancerend tussen Bjork en Cocteau Twins . Hun electropopnummers hebben een lichtvoetige speelsheid, een grimmige tune en een dartelende kenmerk door de klankenwereld en percussie. Boeinde afwisseling en interessant bandje bijgevolg!
Het titelloze debuut van Gauntlet Hair , een duo uit Denver , Andy Rauworth (multi-instrumentalist (gitaar, bas, toetsen, zang)) en Craig Nice (drums) , is ons vorig jaar niet onopgemerkt voorbij gegaan . Te noteren als een potpourri van indiepop , shoewave, psychedelica en surf , niet vies dus van wat echo , galm , feedback en noise .
De tweede cd werd productioneel aangepakt door Jacob Portrait van Unknown Mortal Orchestra .
Opnieuw hebben we een reeks aanstekelijke , bezwerende songs , met die kenmerkende donkere gruizige basstune , die ergens Girls Against Boys doet opborrelen , maar in deze poel daalt de spanning en intensiteit en sluipt eenvormigheid even om de hoek; het plaatje kan bijgevolg ons niet helemaal boeien , maar pleister op de wonde Gauntlet Hair blijft een heerlijk overstuurd klinkend nosiy galmbandje met een handvol puike nummers !
Drie jaar terug wisten we het echt niet goed meer wat er van te denken ; minder boeiende, intrigerende, nieuwe nummers en een half feestelijke kracht .
We hebben dus uitermate genoten van de return van (Alison) Goldfrapp . Samen met haar vaste rechterhand Will Gregory hadden we hier muzikaal twee gezichten: een innemende, pakkende, sfeervolle , ijzige sound waarvan het pas verschenen melancholische ‘Tales of us’ een naadloos vervolg is van haar debuut ‘Felt mountain’ uit 2000 en de eerdere elektro/disco/pop, de danstoer op ‘Black cherry’, en ‘Supernature’. Haar ‘7 th tree’ hing ergens tussenin en de vorige, het fletse ‘Head fist’ werd letterlijk doorgespoeld , zeker nu ook bij haarzelf , want die inwisselbare nummers bleven vanavond opgeborgen .
Twee gezichten - De eerste 40 minuten kwam de recente plaat in de spotlights , een dromerige, ingetogen sound , gedragen door haar helder , indringende, hemelse stem . Die songs werden live mooi uitgewerkt, sober of een beetje majestueus op z’n Hooverphonics door de keys , de cello, viool , bas en orkestratie , maar nergens over de top . De emotie was sterk als je de eerste reeks “Jo”, “Drew”, “Stranger”, “Alvar” “Annabel” en “Clay” op nahoudt . Een mistige , mystieke sfeer creëerden ze door de elegante , subtiele , spaarzame sounds , de repetitieve ritmes of de aparte spanningsopbouw. Een adembenemende trip kregen we hier al meteen …
Dan kwamen die kenmerkende synthbeats en haar zwoele sexystem op het voorplan, de verbeelding kon worden aangesproken en een (heup/dans) pasje kon worden verzet . “Yellow halo” was de aanzet van die dynamiek en groove . En iets verderop “Thea” , de enige meer danstrack op ‘Tales of us’, die ergens in de regio hangt van een Trentemöller/The Knife.
Na de slepende , grimmige, bezwerende opbouw en ritmes van “Little birds” en “You never know” kwam je uit op die sensuele , erotiserende electro pop van “Ride a white horse” en “Oohlala”.
Het échte electrofeestje kregen we in de bis met die broeierige , opbouwende , hitsige, pompende “Train” en “Strict machine”. Het blijven twee dansbare kleppers die mooi verweven zijn in de Goldfrapp introvertie van een net eerder gespeelde “Clowns” en oudje “Lovely head”, die haar groot hebben gemaakt door haar stemvariaties en de ambient triphoppende soundscapes.
De balans is rechtgetrokken . Goldfrapp is terug op niveau en daar zijn we uitermate blij om. Goldfrapp prikkelt en klinkt koel als sensueel , zoals het moet …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4239
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Het Sportpaleis in Antwerpen daverde maandagavond op de bassen van Jay Z. Bijna twintig jaar na zijn debuutalbum toonde de Amerikaanse rapper zich nog steeds de koning van de hiphop. Met een mix van nummers van zijn nieuwe plaat ‘Magna Carta Holy Grail’ en oude toppers zette Jay Z een performance neer om van te smullen.
“Still that nigga, nigga you survived”
Zijne Hoogheid liet even op zich wachten, maar zijn charismatische verschijning werkte vergevingsgezind op het publiek. Geen grootheidswaanzin zoals je van een businessman van zijn kaliber zou verwachten, maar de bescheidenheid zelve. Ook visueel had de ster zich beperkt tot een minimum. De Roc Boys muzikanten speelden live op een soort constructie van kooien en stellingen en zwart-witte camerabeelden werden in hun rauwheid geprojecteerd. De boodschap was duidelijk; deze avond draait het alleen om Jay Z, en liefst zonder teveel poespas.
Als een sneltrein ging hij door zijn repertoire. Nog maar net begonnen of hij gaf zijn hit “Holy Grail” al prijs. Nog voor het half uur hadden we “99 Problems”, “No Church in the Wild” en “Tom Ford” gehad. Het publiek was meegaand en droeg zijn koning nu al op handen. Anders was het met die andere aangekondigde special guest. Hoewel al de hele tijd fysiek aanwezig, was de succesvolle producer Timbaland tot aan de eerste pauze onopgemerkt gebleven. Pas na een halfuurtje kon hij zijn gloriemoment beleven. Veel moment, weinig glorie, zo bleek. Met een sterk staaltje beatboxen – ongetwijfeld één van zijn grootste talenten – kon hij het publiek wel bekoren, maar verder dan een paar flarden van zijn grootste hits kwam hij niet. Als een klein jongetje speelde hij met zijn sound effects, maar hij leek daarbij de band met het publiek te vergeten. Snel dan maar een nieuwe single voorstellen en OEF daar was Jay Z weer.
“That shit cray”
Voor de Brooklyn Boy mocht het vooruitgaan, ook in de tweede helft. Het publiek bleef niet op zijn honger zitten, en werd geserveerd met (ingekorte) hits als “Big Pimpin’”, “Dirt Off Your Shoulders” en “I Just Wanna Love Ya (give it to me)”. Ook twerkende Miley Cyrus kreeg een vermelding in “Somewhere in America”, een hit van op zijn recentste album ‘Magna Carta…Holy Grail’. Als de zware bassen tot nog toe geen aardbevingen hadden veroorzaakt, dan was dat zeker het geval toen hij “Niggas in Paris” op de wuivende hiphoppers losliet. Jigga wilde open cirkels in het publiek zien, om hen nog wilder op zijn muziek te zien dansen. Met regelmaat deed hij de muziek stoppen tot hij vond dat ze groot genoeg waren. Een magisch moment van publieksbinding, ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond. De tweede helft sloot hij af met “Clique”, die andere hit met zijn mede-troonzitter Kanye West en het luidkeels meegezongen “Run This Town” van zijn poulain Rihanna.
“You could’ve been anywhere in the world, but you’re here with us”
De derde en laatste helft had Mister Beyoncé bewaard voor wat quality time met het publiek. Na “Numb/Encore”, een samenwerking met Linkin Park die hem een grammy heeft opgeleverd, sprak Jay Z zijn appreciatie uit voor de aanwezige toeschouwers. “Tof t-shirt dat je aanhebt”, “ongelooflijk dat je al van begin tot einde alle teksten aan het meezingen bent”, “jullie zijn knappe meisjes”, … Hij sprak ze één voor één persoonlijk aan. Ook de heldenboodschap die een meisje neergeschreven had op een kartonnen bordje (“Jij bent geen ster voor mij, maar een bron van inspiratie”), was de hiphopartiest niet ontgaan. Zoveel menselijkheid van zo’n grote meneer, dat maakte indruk.
Het tempo van de show was ondertussen wat gedaald, maar met een knaller als “Empire State of Mind” ging het weer even de hoogte in. De toeschouwers betuigden hun dank door luidkeels mee te zingen. Met “Izzo (H.O.V.A.)” werd de weg geëffend voor de plaat waar het voor Jay Z allemaal mee begon: ‘Hard Knock Life’. De drugsdealer van weleer heeft nu echter plaats gemaakt voor de romantische familieman Shawn Carter. Lichten uit, gsm-lampjes aan; op de trage tonen van “Forever Young” wiegde de rapper zijn publiek in slaap, zodat hij toch zeker op tijd naar huis kon.
Jay Z blijft regeren in hiphopland. Zelfs zonder zijn zwarte broeder Kanye West kon hij een adembenemende show neerzetten. Bescheiden en menselijk, de fans zullen hun koning trouw blijven. Van straatrapper tot volle concertzalen over de hele wereld; Jay Z heeft zich opgewerkt tot op de troon en is niet van plan om die plaats af te staan.
Organisatie: Live Nation
Een krachtige stem in een klungelig meisje. Zo heeft het publiek Trixie Whitley intussen in de armen gesloten. De laatste jaren speelde ze steevast in uitverkochte zalen. Ook maandag zat de AB afgeladen vol. Vol verwachtingen. Verwachtingen die het multitalent slechts deels inloste. Trixie bracht een afwisselende set van soul, blues en vooral heel veel rock, maar klonk het allerbest gestript van alle begeleiding. Alleen aan haar piano.
Trixie, intussen 26 jaar, schreed mooi op tijd het podium op in een lange zwarte kapmantel. Wanneer ze – enkel vergezeld van een gitaar – de eerste tonen van “A Thousand Thieves” inzette, hield het publiek de adem in. De song klonk sober, uitgepuurd en rauw. Miljoenen armhaartjes werden in Brussel omhooggestuwd. “Can only go stronger”, klonk het herhaaldelijk. De toon was gezet.
De breekbaarheid van haar eerste solo nummer werd doorprikt wanneer Alan Gevaert en co. haar op het podium bijtraden. De kapmantel ging af en de gitaren worden bovengehaald. Voor “I Need Your Love,” met de scheurende elektrische uithalen en de stem van Alan -nonkel- Gevaert. Een hoogtepunt in de set. Of “Silent Rebel Pt. 2”, met een indrukwekkend, of is het vreemd, stukje gesproken tekst in de midden. En “Never Enough”, het nummer dat momenteel zwart gedraaid wordt op de radio. De regelmatige rauwe uithalen, afgewisseld met de hese vertelstem van Trixie duwden zelf de meest sceptische luisteraar richting overtuiging.
Pas na vijf nummers kroop Trixie eindelijk achter haar piano. Voor het sublieme “Pieces”. Een beklijvende evenwichtsoefening tussen soul en gospel. Om na één nummer alweer naar de gitaar te grijpen en stevige, schurende nummers uit ‘The Fourth Corner’, haar langverwachte debuutplaat waar ze momenteel mee tourt, op het publiek los te laten. “Het is de derde dag van een tournee die er dertig zal duren”, stamelde Trixie. “Ik wil iets nieuws proberen.” Daarmee leek ze zich half te verontschuldigen dat we “I'd Rather Go Blind”, “The Engine of Favorite Stranger”, nummers van op eerdere ep's, niet te horen zullen krijgen. “The Shack”, “Ja, je hoort het goed: The Shack, I love the title”, lachte de Gents-Amerikaanse, krijgen we wel voorgeschoteld. Gloednieuw werk. Met veel gitaarwerk, stemuithalen en flitsende rode lichten.
Wanneer Trixie eindelijk weer richting haar piano liep, trok een golf van verwachting door het publiek. “Breathe you in my dreams” legde de AB het zwijgen op. Iets wat Trixie zelf ook opviel. “Jullie zijn een stil publiek. Ligt dat aan jullie of aan ons?” Een onzekerheid die ook in haar stuntelige bindteksten – over onder meer de verkoop van merchandise – kroop. Blijf nu even langer aan die piano zitten, hoorde je het omvergeblazen publiek denken. Tevergeefs. Telkens wanneer de zangeres wisselde van piano naar gitaar en nog een ander gitaar, werd je uit de magie gerukt.
Afsluiten doet Trixie zoals ze begonnen is. Met “A Thousand Thieves”. Maar dan nu onder begeleiding van haar driekoppige band. Om daarna nog één keer alleen terug te komen. Om een gloednieuw, momenteel titelloos, nummer aan de piano te spelen. Meer van dat. Sprak ook het publiek na afloop.
“Straffe madam!”, “Ongelofelijk stem, maar ik had haar liever iets meer aan de piano gezien.”. Wij ook.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Echo Beatty - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4235
Trixie Whitley - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4234
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Veel zomersgeklede jongedames hadden zich vlak voor het podium geposteerd om een uurtje lang vrolijk heen en weer te wiebelen op de catchy, feelgood pop van San Cisco. “Wild Things”, Beach”, “Awkward”,… de herfst leek verder weg dan ooit telkens wanneer deze jonge Aussies met veel branie en zelfvertrouwen hun melodieuze snaren betokkelden zoals in de gouden jaren ’60. De drie heren vooraan zagen er ook bijlange niet slecht uit. Al deed de drumster met haar naïeve backing vocals haar uiterste best om de testosteron meter vooraan niet tilt te doen slaan.
Hoewel er geen link zou zijn tussen de groepsnaam en de Amerikaanse Westcoast stad San Francisco komt hun muzikale inspiratie wel degelijk vanuit die richting overgewaaid. Al kunnen we ons voorstellen dat er ook in Australië plekken moeten zijn met geen vuiltje aan de lucht en waar de muziek even luilekker klinkt. Niet dat San Cisco er kan van beschuldigd worden een retro band te zijn. Hun songs klonken wel degelijk fris en eigentijds. Denk aan Vampire Weekend maar met een grotere rock & roll vibe zoals bij The Vaccines.
Dit viertal was niet aan hun proefstuk toe in België. Zo was hun passage op Pukkelpop deze zomer voor velen in de propvolle Rotonde niet onopgemerkt voorbij gegaan. Waarom volgende lente niet opnieuw tijdens Les Nuits Botanique?
Organisatie: Botanique, Brussel
Bij aanvang van de chrysantentijd bekruipt menig muziekrecensent de drang om zich stilaan het hoofd te beginnen breken over die verdomde eindejaarslijstjes. In onze voorlopige tussenstand van het albumjaar 2013 behoort ‘Light Up Gold’, wat na de cassette-only release ‘American Specialties’ het officiële debuut is van het Amerikaanse indie kwartet Parquet Courts, alvast tot één van de zekerheden voor een podiumplaats.
Na hun verhuis naar Brooklyn gaat het voor deze vier Texanen alleen maar crescendo, en hebben ze met hun onstuimige live sets inmiddels de harten van vele indiekids veroverd. Echter, op de jongste editie van Pukkelpop leek die live reputatie eerlijk gezegd noch mossel noch vis. Een veel te grote tent, een publiek dat op de eerste dag nog niet naar festivalmodus was overgeschakeld, en vooral het veel te vroege aanvangsuur maakten dat de passage van Parquet Courts er één was zonder weerhaakjes. Afgelopen zondag diende een herkansing zich aan in De Charlatan, een muziekkroeg met een roemrijk verleden dat nu wel het gedroomde decor bood voor muzikaal vuurwerk.
In Gent bulkte de groep zodanig van het zelfvertrouwen dat ze het eerste kwartier niets uit hun debuut oprakelden, maar wel een pak songs uit de kakelverse EP ‘Tally All The Things That You Broke’ plukten waaronder de straffe huidige single “You’ve Got Me Wonderin’ Now”. Fans van het eerste uur hoeven echter niets te vrezen. Net als op 'Light Up Gold' charmeert het nieuwe materiaal door een soort ongedwongen lo-fi slordigheid dat prominente 90ies indiebands als Pavement, Sebadoh en Guided By Voices als hun muzikale handelsmerk beschouwden. Verschillende nummers klokken niet zelden af na amper anderhalve minuut, maar door hun catchy hooks en speelse tempowisselingen krijg je zelden of nooit de indruk dat je slechts halve of onafgewerkte songs voorgeschoteld krijgt. Zelf noemen ze het graag ‘Americana punk’, verwijzend naar hun zuidelijke roots die nog steeds subtiel in hun sound verweven zitten.
“We like your city and we like your beer” liet frontman Andrew Savage ergens tussendoor weten. Dat de vervaarlijk ogende krullebol zich leek te beperken tot Spa Blauw leek in dat verband redelijk ongeloofwaardig. De dubbele uppercut “Master Of My Craft” en “Borrowed Time” daarentegen zorgde voor wat onvervalst duw- en trekwerk in de eerste publiekslinies. Wie oud genoeg is (wat we betwijfelen op basis van de geschatte gemiddelde leeftijd in Gent) of gewoon zijn klassiekers kent kan in beide nummers trouwens de typische motorische beat van The Feelies ontwaren. Ook in de andere nummers hield drummer Max Savage (broer van) het tempo erg strak, en werd iedereen die er ook maar aan dacht om na een zwaar weekendje wat in te dommelen brutaal op andere gedachten gebracht. Met het aan Pavement schatplichtige “N Dakota” noteerden we trouwens maar één rustpuntje in een voor de rest wervelende set.
De thermostaat van De Charlatan werd na een klein uurtje uiteindelijk helemaal opengedraaid. Een opruiend baslijntje trok een broeierig “Yonder Is Closer To The Heart” op gang, waarna een ontketende groep zich vastbeet in hun voorlopige pièce de résistance “Stoned And Starving”, waar echo’s van The Feelies en Television om beurt werden opgejaagd door een ongenadig strakke Ramones beat.
Na een dergelijke uppercut bleken encores een wat overbodige luxe, en de vier kerels besloten dan ook wijselijk om wat uit te blazen in hun veel te kleine tourbus. De valse start op Pukkelpop is bij deze doorgespoeld, wat we onthouden is dat De Charlatan vanavond heel even iets weg had van CBGB's met Parquet Courts als prettig gestoord huisorkest. Volgend optreden van deze gasten, zondag in de AB Club!
Even na negenen mocht het jonge Engelse trio Mazes de dubbelaffiche openen. Dit gezelschap werd in 2009 boven de doopvont gehouden, heeft inmiddels al twee albums op de teller staan, en voegt daar later deze maand nog het mini album 'Better Ghosts' aan toe. Hun repertoire valt uiteen in korte punchy songs volgens de beste traditie van Buzzcocks en The Fall, en in lange meer trancy nummers die invloeden van krautrock en Field Music verraden. Tot die laatste categorie behoorden “Skulking” en “Bodies”, niet toevallig de twee hoogtepunten van de set. Alle twitteraars die iets hebben met hoekige gitaarpop volgen dus voortaan best ook 'mazesmazesmazes'.
Organisatie: Democrazy, Gent
Chvrches
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
De catchy, vakkundige , vinnige electropop van het Schotse Chvrches (vergis u niet met de ‘u’ van het Heiligdom van de Kerk) , speelde zich al in de kijker op Eurosonic-Noorderslag begin het jaar , en de loftrompet schalt duidelijk overzee bij de BBC media (‘de BBC Sound of 2013’!). Een handvol singles als “Gun” en “The mother we shake” gingen de pas verschenen debuutplaat ‘The bones of what you believe’ vooraf , en na optredens in de Bota en op Pukkelpop , waar we het trio maar een beetje zagen, hadden ze ons nieuwsgierig gemaakt.
De mannelijke ‘2live crew’ achter de keys en bas hebben een verleden bij het gerespecteerde Aereogramme en de Twilight Sad. Ze lieten zich hier volledig gaan in de dromerige , sfeervolle , strakke en pompende ritmiek en beats. Niet verwonderlijk dat we vóór en na het optreden nummers hoorden van o.m. Mogwai en Arab strap. Maar ok , samen met de bevallige zangeres Lauren Mayberry , die helder , scherp , als indringend, zacht, hemels, bezwerend en licht etherisch kan zingen, werd het materiaal goed verpakt . Toegegeven, niet echt iets nieuws onder de zon of bijster origineel , maar hun songs hebben een melodieuze, gelaagde structuur, zijn subtiel uitgewerkt en liggen lekker in het gehoor .
Commercieel gaat het hen voor de wind en live wordt het materiaal met heel veel overtuiging gebracht; de heren waren als duracell konijnen op hun keys , hotsten in ‘t rond en Lauren ontpopte zich als een amicale, enthousiaste zangeres .
Vooral in het begin hakte het trio letterlijk met aanstekelijke , dreunende tunes , inwerkend op de dans- en heupspieren zonder aan melodie en structuur in te boeten. Meteen viel een sterke reeks te noteren, “We sink”, “Gun” en “Lies”, “Night sky” , die beiden niet vies waren van wat waveloops . De flashy lights op hun instrumenten , de stroboscoops en de fonkellichtjes zorgden voor een hypnotiserend effect . Een duidelijke meerwaarde.
Juist ja , we hebben deze sound al iets teveel gehoord . Bands en artists als New Order, Depeche Mode, Human League , Yazoo , Blancmange, Anne Clark tot Cocteau twins behoren tot de referenties.
Ondanks de sterke respons en het warme onthaal daalde af en toe de spanning en zakte het wat in ; ook vocaal moest Mayberry soms wat sleutelen.
Een “Recover”, “By the throat”, “Tether” en het afsluitende “The mother we share” , mooi verdeeld in de (korte: hoe kan het ook anders , ze hebben nog maar 1 plaat uit!) set , boden voldoende variatie in het genre en deden de balans terug overhellen . Eén van de twee mannen, Martin Doherty , nam het voortouw op “Under the tide” , electro dat hard, stevig pompte …
De timing van de zondagse mis hadden ze goed in het oog gehouden , want na een 50 tal minuten zat het erop vanavond. Ondanks de vriendelijke uitstraling en het eerbiedig afscheid, mocht er hier van hun sensueel knallend geluid nog ietsje meer ‘klokkenspel’ zijn . Benieuwd hoe de debuterend talentrijke band zal evolueren …
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Sebadoh heeft een trouwe aanhang in België, en ook al heeft de band sinds 1999 geen album meer uitgebracht, toch kwam er veel volk af tijdens hun vorige passages in de Handelsbeurs, en op de DOK-arena in 2011, de dag na de grote Pukkelpopstorm, waar ze gratis op een geïmproviseerd podium speelden, en daarna zelf hun instrumenten in hun camionette inlaadden. Na 14 jaar, is er terug een nieuwe plaat, ‘Defend yourself’, en dus speelden Lou Barlow en Jason Loewenstein, met de nieuwe drummer Bob D’Amico in de Orangerie.
In de jaren negentig, konden de concerten van Sebadoh soms tenenkrullend slecht zijn, met een Lou Barlow die minutenlang zijn gitaar niet gestemd kreeg, sinds de reünie in 2007 is dit allemaal in de plooi gevallen, omdat de band een slimme oplossing gevonden heeft voor de vele instrumentenwissels: Lou en Jason nemen om beurten de zang en gitaar op zich, terwijl de andere de baspartijen op zich neemt, zodat het concert uit stukken van een kwartier tot twintig minuten bestaat en de vaart niet onderbroken wordt. Als er toch nog gestemd moet worden, speelde de drummer en de bassist van dienst gewoon kleine intermezzi, in de stijl van de little ditties die we van Primus kennen.
Het concert was heel erg punk vanavond, luid, veel ritmiek, bij wijlen slordig maar altijd rechtdoor. Er kwamen een aantal nieuwe nummers aan bod, die heel dynamisch klonken, maar die net minder sterke hooklijnen hadden dan de klasbakken uit ‘Harmacy’, ‘Bubble & Scrape’ en ‘Bakesale’, die vanavond de hoofdbrok vormden van de set.
Jason Loewenstein’s stem was kapot vanavond, in zijn beste nummer , het punky “Careful’, had hij moeite om boven de muur van geluid uit te komen, en ook in de andere nummers kon je duidelijk horen dat de stembanden vermoeid en in de hoogte beperkt waren. Niettemin, de nummers uit ‘Bakesale’ konden op veel nostalgische goedkeuring rekenen van het Brusselse publiek: “Not too amused”, of het door Barlow gezongen trio “Magnet’s coil”, “Skull” en “On the rebound” behoren tot het collectieve geheugen van iedereen die in de jaren negentig met indie-muziek bezig was. Barlow, met een taliban-baard waar E van Eels ooit nog het handelsmerk op had, stopte veel energie in de set, bijvoorbeeld in het korte en punky “License to confuse”, maar ook in zijn energiek, maar slordige basspel wat ook de laatste jaren bij Dinosaur Jr. zijn nieuwe stijl geworden is. Barlow heeft niet altijd de volledige controle over zijn spel, maar dat heeft dan weer al voordeel dat een set van Sebadoh nooit het zelfde klinkt. Hoogtepunten vanavond zaten aan het einde, met een prachtig “Beauty of the ride”, met een melodie die zich als een weerhaak in je schedel vastzette, “Soul and fire” uit “Bubble and scrape” en het melancholische “On fire”.
De Botanique kreeg vanavond ruim waar voor zijn geld, met een set van ruim anderhalf uur met veel dynamiek en drive, waarin het enige minpunt de stem van Loewenstein was. Een kopje lindethee en vroeg naar bed, zou dokter indierock zeggen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een return naar de thuishaven kan altijd deugd doen , dat ondervond Piet Goddaer aka alter ego Ozark Henry. Een uitverkochte Kreun ontving zijn sing-songwriter/multi-instrumentalist met open armen. Goddaer heeft dit duidelijk aangevoeld . Hij kwam hier de nieuwe plaat ‘Stay gold’ voorstellen in z’n geboortestad Kortrijk en deelde na het optreden, samen met de 29 jarige actrice/zangeres Amaryllis Uitterlinden (gekend van o.m. Ella) , met wie hij de plaat opnam, handtekeningen uit. Je maakt het niet iedere dag mee .
Dat ‘ietsje meer’ zagen we ook aan het optreden , want dit was één van de sterkste Ozark Henry’s in jaren! We zagen we een gretige , gemotiveerd spelende Goddaer met z’n band , van een bijna twee uur durend concert, die naast een welgemeende ‘Merci’ , oprecht de hand op de borst drukte. Tja , zo’n optreden in een kleiner zaaltje kan dus wonderen doen !
De klemtoon kwam , vooral de eerste helft van het concert , op de recente cd . We hoorden een rits sfeervolle nummers , waarbij Goddaer na jaren terug bas speelde , en vocaal een verademing erbij had met Amaryllis, die bijkomend toetsen speelde. De romanticus kreeg dus vocaal tegenspel in fraaie duetten en in de koortjes , al moet toegegeven worden , haar stem in de eerste nummers “We were never alone” , “Sundance” en “If you leave” kwam onvoldoende door en was nog niet echt toonvast . Maar bij het innemende , pakkende “It was a queer sultry summer” zat alles goed. En ze waren goed op dreef , want de toegevoegde tromslagen gaven elan aan het nummer , net als bij “Outpatient” , iets verderop de set . Ozark Henry was vanaf nu definitief goed weg en ‘singlewerk’ songs als “Weekenders” , “Plaudite amici comedia finita est” , “I’m your sacrifice” en andere “Do you love me” en “Free haven” overtuigden sterk .
Natuurlijk werd ruimte vrijgemaakt voor het oudere werk , een “Rescue me” en “At sea” klonken breder , forser en spannender , net als de indringend opbouwende “These days” , “This one’s for you” , of een gevoelige “Give yourself a chance” (met Amaryllis op harmonium), in de dubbele bis te horen. Hier voelde je vonken spatten , Ozark Henry scoorde en kon alle richtingen uitgaan. Goddaer had het West-Vlaamse publiek achter zich en porde aan tot handclaps, wat de nummers nog meer inkleurde.
Ozark Henry had nagenoeg een schitterend concert achter de rug , met bezieling , op z’n best! Beter dan in het voorjaar waarbij iedereen , ondanks hun muzikaal kunnen, op zijn eigen eilandje dreef. Het kan het ‘band gevoel’ maar aanscherpen . Wat een thuismatch kan doen …
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4225
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het zware combo Baroness grossiert al enkele jaren in een metalvariant die niet zo hersendood is als vele van zijn genreverwanten. Het is een soort alternatieve heavy rock die ook wordt aangeleverd door bands als Kylesa, Torche en Mastodon, metal voorzien van spieren, ballen én brains. Baroness fans lusten bijvoorbeeld ook wel pap van een portie heftige postrock. Je vindt hen heus niet alleen op Graspop, ook op de Pukkelpop weide lopen er ettelijke honderdtallen rond.
Op de laatste plaat, het ambitieuze dubbelalbum ‘Yellow and Green’, laat de band beduidend veel rustige en melodieuze partijen indringen in hun massieve metal. Ook live is het af en toe ook nog smullen van die heerlijke rustige passages maar de akoestische gitaren van ‘Yellow and green’ hebben ze toch bewust op de tourbus laten liggen, vanavond ligt de nadruk op power. En die is er volop, hoewel niet ten koste van de finesse. Baroness weet de variatie van hun laatste plaat perfect neer zetten op het podium. In de aanzet van de songs schuilt er vaak een fijngevoelige melodie die dan prompt overgaat in een imponerende brok graniet waarin een niet te versmaden gitaartandem voor vonken zorgt. Songs als “March of The Sea”, “Board up the House”, “Green Theme” en “The Line Between” zijn daar een krachtig staaltje van. De heerlijke fijnbesnaarde ballads “Eula” (een song waar ze bij Metalica een moord voor zouden begaan) en “Cocanium” zorgen op hun beurt voor de mooie rustpunten van de avond.
Als het echt hard moet gaan dan grijpt Baroness terug naar hun meest gemene plaat, de verscheurende motherfucker ‘Blue Record’, met heethoofdige kleppers als “Jake Leg”, “Swollen and Halo”, “The Sweetest Curse” en vooral met het enorme “A Horse called Golgotha”. Ze verspreiden op hun meest roerige momenten een daadkrachtige en hondsbrutale sound die bulkt van de energie.
Dit is een bijzonder gretige band in bloedvorm, met een robuuste klank die ook de gevoelige snaar kan raken zonder daarbij in een walm van gezwollen sentiment te vervallen.
Baroness imponeert van eerste tot laatste minuut en laat de Grand Mix uit hun handen eten.
Een dijk van een optreden.
Ook van support act Royal Thunder kunnen we genieten. Hard rock met een flinke scheut grunge (er hangt wel wat Soundgarden in de lucht) en een zangeres/bassiste die een felle en soulvolle strot opentrekt. Potig !
Neem gerust een kijkje naar de pics
Royal Thunder - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4233
Baroness - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4232
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Nederlands 
Français 
