Archive - wederom fantastisch
Archive
OLT Rivierenhof
Deurne
Onbegrijpelijk hoe weinig volk er was komen opdagen voor het wonderlijke Archive, een Britse band die groot is in Frankrijk maar die in het thuisland en ook bij ons niet echt van de grond geraakt. Niet hip genoeg zeker, of niet arrogant genoeg, geen klant bij de Britpop coiffeur, …wie zal het zeggen . Feit is, Archive is één van de meest onderschatte bands van het moment. Hun laatste plaat ‘With us until you’re dead ‘ is hun zoveelste pareltje, maar het is er alweer eentje voor de zwijnen geworden want het is zomaar aan de wereld voorbijgegaan. Verkoopcijfers: matig, airplay op de radio : nihil.
Wij wisten wel beter, Archive is een niet te missen verborgen geheim en de live gigs zijn telkenmale een belevenis.
De band weet steevast hun songs naar een climax te doen groeien, van muisstil naar loeiend hard, van emotioneel naar openbarstend. De set in Het Rivierenhof was alweer om van te smullen. Het concert bouwde gestaag naar een gloeiende apotheose, via songs die vooral geplukt waren uit de laatste twee fantastische platen. Voor wie naar referentiepunten zocht, we hoorden Pink Floyd, Radiohead, Anathema, Massive Attack, Deus, zelfs een streep Sonic Youth, maar vooral… Archive. De band heeft na al die jaren een compleet eigen en unieke sound weten te creëren, een broeiende cocktail van elektronica, prog-rock, triphop en alternatieve rock.
Een beetje jammer misschien dat prachtsongs als “Finding it so hard” (opener) en “Again”, die in hun integrale albumversie elk ruim boven het kwartier uitkomen, hier voor een stuk waren ingekort, doch beide songs bleven in hun verkorte versie ook overeind omdat ze gewoon zo wondermooi zijn. En zo was er natuurlijk ruimte voor een hoop andere diamantjes als onder andere “Wiped Out”, “System” en “Fuck You” waarin de twee creatieve breinen van de band Darius Keeler en Danny Grifftiths om beurten de vocals voor zich namen. Beiden zijn trouwens naast hun muzikaal vernuft ook nog eens gezegend met een fantastische stem. Om nog meer afwisseling in de set te brengen kwam een jongedame ook nog eens de ophitsende prachtsongs “Violently” en “Hatchet” op een prachtige manier vertolken.
Zoals elke song op zich al naar een climax toe groeide, stevende ook het ganse concert op een gutsende finale af met een fenomenale bisronde waarin alle registers werden opengetrokken. Zo zorgde het trio “Words on signs”, “Twisting” en “Dangervisits” voor een denderend slot van wat alweer een wonderbaarlijk sterk Archive concert was.
Wanneer gaan ze dat hier eindelijk eens door hebben dat Archive een indrukwekkende en uitermate fantastische band is ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/archive-10-08-2013/
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Alcatraz Metal Festival 2013 – 6e editie – zaterdag 10 augustus 2012
Alcatraz Metal Festival 2013
Festivalterrein Katho
Kortrijk
Een nieuwe locatie voor Alcatraz Metal Festival ? Jawel. Na vijf edities in de Brielpoort te Deinze werd het daar wat te krap. Vanaf 2013 is de thuisbasis van dit hard rock en metal festival de gebouwen van de Katho in Kortrijk.
Bij aankomst krijgen we een deel van de uitstekende parking van de expohallen onder de wielen geschoven. Bij regenweer hoef je dus alvast niet te vrezen voor een modderpoel. Bovendien liggen er heel wat snelwegen vlakbij. De man aan de ingang van de parking legde alles heel vriendelijk en haarfijn uit, en als we vele uren later van de parking zullen rijden zullen we voor het gebruik van de parking slechts € 1,50 armer zijn. Dit is alvast een mooie start.
De afstand die je te voet moet afleggen naar de ingang van het festival is heel kort. Voor we het goed en wel beseffen staan we in de rij aan de kassa. Daar viel het al meteen op dat er veel Franstalig publiek zou zijn. De grens met Frankrijk is natuurlijk niet veraf.
Het muziekgebeuren zelf vindt plaats op het voetbalveld van de Katho. Er is een mooie rechhoekige indeling gemaakt met eetkraampjes, festivalshops, podium, VIP, merchandise, toiletten, Rode Kruis, ... Net als op andere festivals is hier ook gedacht aan wat gezondere voeding voor een redelijke prijs.
Een groot pluspunt is zeker dat er gratis oordoppen te krijgen zijn. We waren even op zoek naar een geldautomaat, maar daarvoor moesten we terug tot aan de auto.
Ons parcours
FOZZY
Deze 'als grap' begonnen Amerikaanse groep is de ideale opener om meteen de toon te zetten.
Eenvoudige, vlotte heavy metal om de reeds aanwezige festivalgangers even wakker te schudden. De grote menigte was zeker nog niet aanwezig, en de zon liet zich voorlopig nog niet zien.
SATAN
Deze groep heeft zijn bekendheid vooral te danken aan het meer dan dertig jaar oude album 'Court In The Act'. Daarnaast brachten ze onlangs een nieuwe CD uit: ‘Life Sentence’. Op Alcatraz putten ze bijna permanent uit deze 2 platen. Rond het middaguur was de grote massa nog niet aanwezig op de weide, en dus stonden vooral de fans van de groep op de eerste rijen mee te wiegen. Af en toe -zoals bij “Alone In The Dark”- gingen er ook wat vuisten in de lucht.
Het optreden was een eerlijke verdeling tussen het oude en het nieuwe werk. Van het nieuwe album brachten “Time To Die”, “Twenty Twenty Five” en “Siege Mentality” het meeste animo teweeg.
VICIOUS RUMORS
Voor deze band is het de tweede keer dat ze op Alcatraz Metal Festival spelen. Geoff Thorpe zorgt samen met zijn screams en band voor heel wat animo op en voor het podium.
De zanger slaagt er door zijn enthousiasme tijdens het optreden in om de weide goed wakker te schudden. Dit optreden was het einde van het Europese luik van hun huidige tour, en men wil er blijkbaar een stevig slot aan breien. Met nummers als “World Church” en “Down To The Temple” komt er naar het einde toe steeds meer leven in de brouwerij.
MINDER GOED NIEUWS
De organisatie komt met het nieuws dat verschillende aanwezigen via de sociale media al wisten op het podium bevestigen: Phil Baheux -drummer van Channel Zero- is overleden. Uiteraard zullen ze niet optreden, en er komt de vraag om 1 minuut stilte te houden. Daar sta je dan: met enkele duizenden mensen in stilte, en het was echt wel heel stil ! De aanwezigen hebben even tijd nodig om van de schok te bekomen. Vicious Rumors en Death Angel spelen elk 20 minuten langer dan voorzien, en Exodus neemt de plaats van Channel Zero in.
DEATH ANGEL
Wat de aanwezigen van dit optreden zullen onthouden ? Een heel stevig concert met een zee aan crowdsurfing. Al bij het eerste nummer is er volop ambiance in de keet. De crowdsurfers laten zich van hun beste kant zien. Sommigen komen zo vaak voorbij dat we besluiten om te turven. De winnaar komt aan maar liefst 20 streepjes. Een koppel waagt zich ook aan een duo-crowdsurf.
Gelukkig was de security er duidelijk klaar voor om alle surfenden op te vangen en veilig neer te zetten. Een dikke pluim daarvoor is zeker op zijn plaats.
Met hun heel stevige trashmetal steekt Death Angel meteen van wal op volle snelheid. Mark Osegueda laat er geen gras over groeien, maar ook de andere bandleden hebben op zijn minst een hoop energie teveel. De reacties van het publiek nadien zijn duidelijk: dit was heel goed.
EXODUS
Deze groep uit San Francisco kwam over gevlogen uit Zweden. Onderweg stonden ze in de file en raakten hun bagage en instrumenten zoek. Toch was het mogelijk om hen te laten spelen, doordat ze instrumenten van Anthrax en Death Angel mochten gebruiken. De opgelopen vertraging werd opgevangen door Exodus te laten spelen op het uur dat Channel Zero normaal het podium zou bestijgen.
Vanaf de eerste tonen was dit optreden één groot feest: bierdouches, horns, moshen, circle pits, crowdsurfen, wall of death, ... het was er allemaal. Het tempo tijdens dit optreden gaat gewoon nooit naar beneden. Langer dan voorzien krijgt het publiek via onder andere “Beyond the Pale”, “Piranha”, “Children of a Worthless God”, “Blacklist”, “Fabulous Disaster”, “A Lesson in Violence”, “Bonded by Blood” en “Strike of the Beast” onversneden trashmetal te horen.
De aanwezigen vinden het zichtbaar spijtig dat het optreden afgelopen is. Zanger Rob Dukes vroeg tijdens het optreden herhaaldelijk om een grote circle pit. Hij heeft veel meer dan zijn zin gekregen. Terecht.
DORO
Een rauwe en energieke set is de beste omschrijving die je aan het optreden van Doro Pesch kan geven. Ondertussen speelt ze al meer dan 30 jaar, en dat is er ook aan te zien. Niet aan haar uiterlijk, maar het optreden dat bijzonder vlot vooruit gaat.
Veertien nummers lang is er geen enkel saai moment te bespeuren. De rauwe stem herken je natuurlijk meteen, en de vlotte nummers en het niet aflatende energieke optreden doen de rest.
Aan interactie met het publiek is er ook al geen gebrek: ze kondigt elk nummer aan, en checkt af en toe of alles nog OK is 'daar beneden in de weide'. Dat is op geen enkel moment een probleem: heel wat volk zingt en danst mee.
Onder andere “Burning The Witches”, “Rock till Death” en “Raise Your Fist” nemen de aanwezigen mee in een steeds sterker concert.
Na de optredens van Death Angel en Exodus is crowdsurfen de plaatselijke sport geworden, en ook nu weet men niet van ophouden. Ook Doro brengt een eerbetoon aan Phil B van Channel Zero. Met “Für Immer” is er een heel ingetogen moment in de show.
Meteen daarna gaat de snelheidsmeter weer flink de hoogte in met “We Are The Metalheads”, “Revenge” en “Breaking The Law” (cover Judas Priest). Die laatste wordt door het publiek vlot meegezongen, en het zangfestijn gaat enthousiast verder met twee 'Warlock' nummers:
“All We Are” en als afsluiter “Earthshaker Rock”.
De organisatie biedt aan de vrouwelijke artiesten op het einde van hun optreden bloemen aan, en Doro ontvangt als eerste deze leuke attentie. Iemand van de crew maakt van hetzelfde moment gebruik om in het bijzijn van Doro een huwelijksaanzoek te doen.
ANTHRAX
Opnieuw een band die al meer dan 30 jaar op het podium staat. Als je de naam Anthrax uitspreekt, krijg je bijna standaard te horen: ‘one of the big four’. Voor wie de andere drie nog niet zou kennen: Metallica, Slayer en Megadeth.
Anthrax is een vrij eenvoudig concept: stap op het podium en speel erop los. Hun publiek doet er ook helemaal niet moeilijk over: ga voor het podium staan en maak er een wild feestje van.
De vorige bands warmden het publiek helemaal op, en nu gaan ze pas echt uit de bol. Met “Among the Living”, “Caught In A Mosh” en “Efilnikufesin” is de toon meteen gezet, en vliegen er alweer crowdsurfers door de lucht. Zanger Joey Belladonna heeft de smaak nu helemaal te pakken en gaat op hetzelfde elan door met “I Am the Law” en “Fight 'Em 'Till You Can't”. Ook deze groep draagt een nummer op aan de overleden zanger van Channel Zero: “Deathrider”.
Bij Anthrax houden ze ook wel wat van covers. Enkele ogenblikken later weerklinken “T.N.T.” (AC/DC) en “Got The Time” (Joe Jackson). De eerste rijen publiek zijn ondertussen herschapen tot een wilde bende, en “Madhouse” is dan ook een heel toepasselijk nummer.
Deze Amerikaanse band staat al meer dan 30 jaar op het podium, en als je ze bezig ziet zal het nog niet meteen gedaan zijn. Daar is ook geen enkele reden voor. Het was een heel stevig optreden.
NIGHTWISH
Als laatste kwam iets na 23u00 de Finse band Nightwish het podium op. Het ging om het voorlaatste optreden van hun huidige tour. Hier zaten duidelijk heel wat fans op te wachten, want vooraf klonk er al heel wat handgeklap door de donker wordende lucht. Bij de signeersessie om 20u00 stond er ook al een hele lange rij. Het was duidelijk dat verschillende fans ontgoocheld zouden worden, aangezien er maar 30 minuten lang handtekeningen gegeven werden.
Tegelijk stonden ook heel wat mensen op de weide die Nightwish niet zo goed kenden.
Het was de eerste keer dat de band optrad met Floor Jansen als zangeres (After Forever, ReVamp), en het mag gezegd worden: ze was heel goed bij stem.
Ze hielp de groep vanaf oktober 2012 uit de nood toen Anette Olzon tijdens de ‘Imaginaerum’- tour uitviel. De vraag is natuurlijk of Floor na deze tour van de groep zal blijven deel uitmaken.
Nightwish speelde een setlist die veel verschillen vertoonde met hun concert van april 2012 in Vorst Nationaal. Slechts 6 nummers waren nu ook te horen.
Wie de groep niet goed kent kon uitgebreid kennis maken met de muziek van deze band, want de toeschouwers kregen een palet aan nummers te horen uit 5 van hun 7 hun albums (“Wishmaster”, “Century Child”, “Once”, “Dark Passion Play” en “Imaginaerum”).
Het viel op dat de stem van Floor zich heel goed leent om de nummers van Tarja te zingen. Het spel- en zangplezier spatte bij momenten van het podium.
Tuomas (met verborgen fles wijn in zijn instrument) verscheen als eerste op het podium, en het enthousiaste publiek kon zich meteen verwarmen aan Dark Chest Of Wonders met bijhorende pyro. Meteen daarna gaat het in tweede versnelling verder met het even energieke I Wish I Had An Angel.
Visitekaartje afgegeven: Nightwish staat op het podium. Het feestje gaat verder met “She's My Sin” en “Ghost River”. We keren dan ver terug in de geschiedenis met “Ever Dream”. Een nummer dat ze over het algemeen niet spelen. Daarna weerklinkt “Storytime”, dat deze keer toch minder goed tot zijn recht kwam.
Dat werd echter meteen goed gemaakt door een ijzersterke versie van “I Want My Tears Back”.
Het publiek brult daarna onder aanmoediging van de zangeres alles bij elkaar, en krijgt als beloning het blijvend mooie “Nemo” te horen. Op het einde duikt Floor in de coulissen, terwijl de overige bandleden een uitgesponnen versie van “Last Of The Wilds” spelen.
Heel wat positieve reacties weerklinken als de eerste tonen van “Bless The Child weerklinken. Dit is er eentje voor de echte fans die er al lang bij zijn. Floor kan ook heel goed overweg met dit nummer, en meteen daarna kan ze nog eens alle registers open trekken met “Romanticide” en “Amaranth”. We gaan dan weer de rustige, zwierige toer op met “Ghost Love Score” en “Song Of Myself”. Ook hier komen enkele vocale uithalen uitstekend tot hun recht.
Heel toepasselijk sluit Nightwish de avond af met “Last Ride Of The Day”. Ze hebben blijkbaar weinig zin om pyro mee te nemen naar huis, want we komen ogen tekort om al het rondvliegend vuurwerk te bekijken. Meteen het einde van een ijzersterk optreden, en een uitstekende kennismakingsronde voor wie de groep nog niet goed kende.
Daarmee komt een einde aan een heel mooie festivaldag, met helaas een zeer grote domper op de feestvreugde. Algemeen mag er zeker gezegd worden dat de organisatie heel goed was, en dat het geluidsvolume op een aangenaam niveau stond.
Ondertussen liet men weten dat we in 2014 alvast mogen rekenen op ARCH ENEMY en W.A.S.P.
Graag tot volgend jaar in Kortrijk.
Neem gerust een kijkje naar http://www.musiczine.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2013/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Lokerse Feesten 2013 – DAG 09: Sx – Balthazar – The B-52’s - Daan
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren
2013-08-10
Geert Huys
Niet één nationale driekleur hebben we gespot op de voorlaatste dag van de Lokerse Feesten. Met maar liefst drie Belgische acts op de affiche zou dit kleinood anders helemaal niet hebben misstaan op de Grote Kaai. SX, Balthazar en zelfverklaard nuchtere Daan moesten enkel het gezelschap van The B-52’s dulden om het feestje compleet te maken.
Tegen het felgekleurde decor van de ondergaande zon trapte het Kortrijkse trio SX (***) af met de radiohit “Gold”. Of dit nummer verwees naar de goudkleurige BH van frontvrouw Stefanie Callebaut laten we hier eventjes in het midden, feit is wel dat de indiepop van het gezelschap zowel vocaal als muzikaal al meteen een sterke indruk maakte. We verdenken Callebaut er trouwens van in een vorig leven als slangenmens of paaldanseres op deze aardkloot te hebben rondgelopen, om maar te zeggen dat naast de veelzijdige en breed galmende stem ook de mimiek van de frêle blondine volstrekt uniek is.
De pastorale pop noir van SX draagt ontegensprekelijk een 80ies stempel, en bijwijlen hoorden we zelfs een verre echo van de etherische gothic pop à la The Cranes. Een glorieus “Black Video” werd wijselijk tot op het eind opgespaard, maar die Belpop classic had het trio eigenlijk niet meer nodig om de overwinning op een eerder apathisch publiek mee naar huis te nemen.
Eveneens uit de Kortrijkse scene en misschien wel wat té enthousiast aangekondigd door de StuBru presentator van dienst als ‘de beste Belgische groep van het moment’ lokte BALTHAZAR (***) vervolgens een pak meer volk van achter de togen. Het vijftal beleeft momenteel de drukste festivalzomer uit haar bestaan, en dat leek er aanvankelijk wel wat aan te zien. Tijdens de eerste helft van de set kon hun typische meerstemmige en minimale pop maar matig boeien. Het ontbrak de groep aan dynamiek, het spel werd monotoon en de verveling begon om de hoek te gluren. En ja, wanneer festivalgangers rondom jou ineens hun mails beginnen checken dan weet je het wel.
Het kantelmoment kwam alsnog met het magistrale “Blood Like Wine” wiens indringende eindquote “Raise your glass to the nighttime and the ways to choose the mood and have it replaced” lang bleef nazinderen. Ineens was iedereen terug bij de les, inclusief de groep zelf die een magistrale finale in de vingers had met “15 Floors”, “Sinking Ship” en het van een snedige funky intro voorzien “Do not Claim Them Anymore”. Met een meer gebalanceerde setlist en op tijd wat peper in hun gat kan Balthazar de festivalzomer waarschijnlijk toch nog tot een goed einde brengen.
Wie THE B-52’s (****) al op voorhand hadden afgeschreven kreeg zonder pardon het deksel op de neus. Alhoewel originele boegbeelden Fred Schneider III, Kate Pierson en Cindy Wilson ondertussen allemaal kwieke zestigers zijn, toch zat er merkelijk weinig sleet op hun onnavolgbare party jukebox. De drie excentrieke oudjes hadden hiervoor een erg straffe band meegebracht die vanuit de achtergrond een retestrakke groove neerzette. Het was van meet af aan dan ook verdomd moeilijk stilstaan bij de creepy tonen van “Planet Claire”, het pretentieloze “Mesopotamia” en het opzwepende “Private Idaho”. Naast de groove, een unieke mix van rockabilly, new wave en 60ies pop, bleken ook de close harmony vocals van Pierson en Wilson en de nasale zegzang van Schneider na al die jaren nog redelijk intact.
Conditioneel bleek Wilson de fitste van de drie. Terwijl Schneider en Pearson nu en dan eens de coulissen indoken voor een korte opknapbeurt bleef de blondine gedurende gans de set paraat en nam ze op haar eentje zelfs een kolderiek “Girl From Ipanema Goes to Greenland” voor haar rekening. Ook vestimentair kwam het Amerikaanse gezelschap nog even kleurrijk voor de dag als tijdens de hoogdagen. De feloranje broek en gay danspasjes van Schneider, het roze glitterpakje van Pierson en de nep SM outfit van Wilson: het waren het soort foute details die de show compleet maakten.
Gelukkig lieten ze hun laatste paar platen wijselijk links liggen, waardoor bijna vanzelf een aantal parels uit hun titelloze debuut (‘79) kwamen bovendrijven zoals “Lava” en “6060-842” uit de tijd dat The B-52’s zelfs heel even de dienst uitmaakten in de legendarische New Yorkse punkclub CBGB's. Na het ultieme party anthem “Love Shack” werd tot slot nog een straffe portie “Rock Lobster” als dessert opgediend.
Na dit bombardement door de zotste bende 60+’ers die er momenteel nog rondlopen was uw verslaggever ter plaatse eventjes stomdronken van geluk, en daar kon zelfs een nuchtere Daan niets meer aan toevoegen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-9/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2013 – DAG 08: Coely – Rizzle Kicks - CeeLo Green – Netsky - Pics
De 39e editie van de Lokerse Feesten vindt plaats van vrijdag 2 augustus tot en met zondag 11 augustus 2013.
Bij het programma aanbod op deze vrijdag 9 aug enkel de pics
20.00u: Coely
21.30u: Rizzle Kicks
23.00u: CeeLo Green
01.00u: Netsky
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-8/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2013 – DAG 07: Seasick Steve – Arno – Damien Rice
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren
Seasick Steve, voor wie het sprookje nu al enkele jaren duurt, kwam nog maar eens tonen dat je voor het spelen van de blues niet veel nodig hebt. Een paar verhakkelde gitaren (die ondertussen zo een beetje zijn handelsmerk geworden zijn), een versleten outfit, een heuse farmer- attitude en een hart op de juiste plaats. Steve werd door het Lokerse publiek op handen gedragen en bedankte hen met een splijtend optreden dat barste van de boogie. In de blueswereld lopen er misschien wel duizenden gitaristen rond die een technisch vermogen hebben die veel verder reikt dan dat van deze knuffelbeer, maar het is uniek hoe de ouwe knar steeds weer een publiek weet te bespelen. De blues stroomt gewoon door zijn aderen en samen met zijn al even bezeten drummer Dan Magnusson vuurde hij die in enkele vuile stroomstoten van songs op het publiek af. Absolute klepper was nog maar eens een duivels “Dog House Boogie”, de song waarmee destijds mede dankzij Jools Holland de bal aan het rollen ging. De blues in zijn puurste vorm, heerlijk.
Na een ijzersterke Seasick Steve moest onze Arno wel op scherp staan en dat mankeerde er niet aan. Arno had gekozen voor een stevige set, hard, rauw en potig. Vanavond was er geen plaats voor de chansonnier in Arno, geen gevoelige songs als “Dans les yeux de ma mère”. Wel een verbeten, strakke en bijwijlen loeiharde set waarin meermaals de geest van TC Matic voorbijraasde. Arno kan dezer dagen terugvallen op een werkelijk fantastische band die stijf staat van de spanning. Gitarist Filip Wauters deed in één klap Geoffrey Burton en Jean Marie Aerts vergeten, Serge Feys is sowieso onmisbaar, maar ook een ronduit verbluffende bassist Mirko Banovic bracht het voltage niveau naar eenzame hoogtes. Hoogtepunten waren “Que Passa”, “Die Lie” en natuurlijk de onvermijdelijke nationale erfstukken “Putain Putain” en “Oh La La La”. Arno stak in de vorm van zijn leven, dit was zowat het beste wat we ooit van de man gezien hebben.
En dan was daar Damien Rice, die helemaal in zijn eentje het publiek in vervoering bracht. Geen mens die het aandurfde het terrein vroeger te verlaten, daarvoor werd er teveel schoonheid en kippenvel gepresenteerd. De Ierse singer/songwriter heeft, onbegrijpelijk, nog maar twee platen op de teller, waarvan de laatste al dateert van 2006. In Lokeren bleek hij alleszins alive and kicking te zijn. Bloedstollend mooie songs als “Amie”, “9 crimes”, “Cannonball” en “The blower’s daughter” daalden als zoete parels neer over Lokeren.
In “Volcano” slaagde hij erin om het voltallige publiek in de song te betrekken en als uitgebreide intro van “Cheers Darlin’” maakte hij samen met een uit het publiek geplukte jongedame een ganse fles wijn soldaat om er vervolgens een dijk van een vocale prestatie uit te persen, Tom Waits zou het niet beter gekund hebben.
Dit was zo een concertje waarvoor men de term wondermooi nog eens uit de kast haalt.
Dag 7 van de Lokerse Feesten was van een ongehoorde pracht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-7/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2013 – DAG 06: Far East Movement – Empire of the sun – Snoop Dogg aka Snoop Lion
Lokerse Feesten
Grote Kaai
Lokeren
De Lokerse Feesten zijn iets over halfweg . De programmatie van vandaag: Snoop Dogg aka Snoop Lion, Empire of the sun , Far East Movement en Compact Disk Dummies. De klemtoon kwam op aanstekelijk danswerk en ‘shakeyourhips’moves.
Ons parcours
De Aziatisch-Amerikaanse Far East Movement uit LA waren met zes op het podium, 3MC’s, 2 gasten op keys/laptop en een drummer, occasioneel aangevuld met een mooi ogende (soul) zangeres, schaars gekleed op z’n Natalia’s , die enkele sensuele pasjes uitvoerde . We kregen electro, dance en hippop. De drie hyperkinetische MC’s maakten allerhande synchrone danspasjes en hitsende, opzwepende en pompende beats knalden ons om de oren.
Anthems van de avond: “How are you feeling” en “Party people in the house”. De singles “Lika a G6” , “Turn up the love”, “If I was you” en “Live my life” zaten mooi verdeeld in de set en samples van o.m. Beastie Boys , Benny Benassi of Ducksauce vulden aan . De heren jumpten , zoefden heen en weer en probeerden hun moves te triggeren naar het publiek . De eerste rijen kwamen in beweging, maar een ideaal discotheekgevoel ervaarden we niet !
Het Australische Empire of the sun brak door met een handvol aanstekelijke leuke spacey electropopsingles , “Walking on a dream”, “We are the people” , “Standing on the shore” en “Alive”, gebed in (zeemzoete) psychedelica ; ze werden live aangevuld met enkele instrumentale uptempo knallers. Deze nummers waren de moeite, maar een ganse set boeien , was toch wel iets anders, daarvoor klonk de catchy pompeuze electro in z’n geheel wat te magertjes.
De heren kwamen uit een ander melkwegstelsel , zijn op Moeder Aarde terecht gekomen, touren en hielden halt in Lokeren. Met hun kitscherige kostuums zaten we deels in het Romeinse tijdperk of werd een Zonnegod vereerd. Het concept wist het duo , aangevuld met een drummer , althans goed te verkopen door een paar danseressen op de scene te plaatsen , die om de haverklap van kostuum wisselden en nauw werden gelinkt aan de robocops van Daft Punk. Verder werd een rookgordijn opgetrokken en zagen we op het achterplan spectaculaire galactica-, computergame-, onderwater- en andere surrealistische projecties. Beelden van Star Trek , Star Wars of Battlestar Galactica flitsten voor de ogen. Entertainment en show dus om deels het fletse materiaal op te vangen. Ze zijn nog veraf van de psychedelische indierock van kortweg Flaming Lips en MGMT.
Onder welke naam Snoop nu ook komt , Snoop Dogg of Snoop Lion , onze lovely gangsta luver, niet vies van geestesverruimende rookwaren, staat hoog aangeschreven en won moeitelos het publiek voor zich. Op het podium stond hij er met een volledige liveband. Eerst bracht een DJ het publiek in de juiste stemming met vleugjes Asap Rocky, 2 Pac , Dr. Dre en 50 Cent … Snoop mag dan overgestapt zijn naar de rasta beweging , vanavond entertainde de breed glimlachende rapper z’n fans en kregen we real hiphop met de kenmerkende G-funk en Dr Dré geluidjes ; reggaetunes werden verwerkt , maar tot een minimum herleid . Naast een handvol eigen nummers, o.m. “Drop it like it’s hot”, “I wanna love U”, “Bitch please”, “Who am I, whats’s my name” en “Amerikaz most wanted” hoorden we heel wat covertunes als “Jump around” , “The next episode” en “California gurls”, mooi aan elkaar geregen. Ook de ‘G Thang’ van Far East Movement kwam nog eens ten tonele.
Snoop voerde het publiek naar een feelgood discotheek. “Young, wild & free” (met Wiz Khalifa op plaat!) tekende voor een samenhorigheidsgevoel, bouwde op , pompte en besloot overtuigend de set van Snoop . Toen hij van het podium was , hoorden we de tunes van “Jammin”, z’n voorliefde aan Bob Marley.
De entourage van een verklede grote Nasty Dogg, met een reuzenjoint in de hand, de bijhorende MC’s en de wulpse discochicks, die rond Snoop dwarrelden , zorgden ervoor dat temperaturen nog een graadje hoger de lucht ingingen … Peace , Love , Unity & Soul … Snoop vs Dr Dré vs Kingston …
Voor de nodige opwinding van een dansfeestje na middernacht kwamen The Subs langs, die last minute Sub Focus vervingen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-6/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Al meteen horen we twee prachtige overtuigende indiesoulpoppende songs , “Open” en “The fall” , verstilde schoonheid , die ons meteen doen wegdromen op een zomeravond ; ze zijn afkomstig van het duo Rhye , dat draait rond de Canadees Mike Milosh (zanger/producer) en de Deen Robin Hannibal; ze hebben een boeiend debuut uit van dromerige , sfeervolle broeierige en aanstekelijke pop .
Het duo zorgt voor een spannende intensiteit , qua stijl ergens te situeren aan Sade en qua aanpak aan The xx . De composities worden spaarzaam gekleurd met sax, cello , blazers en piano. Ook de zachte, vrouwelijke stem drukt z’n stempel. Soms mag het wel eens wat harder klinken, zoals op “3 days”.
Kijk , ‘Woman’ is een plaatje met uiterst genietbaar materiaal!
Met ‘King of the beach’ verkreeg de uit San Diego afkomstige Wavves al meer airplay . Ze klonken al toegankelijker en ademden onderhuids friste, speelsheid uit, en een ontspannend beach gevoel . Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound werd duidelijk op gestoft . Natuurlijk kunnen ze nog wel stevig doorrammen als op “Sail to the sun” , “Paranoid” en “Beat me up” , maar het is minder chaotisch; in z’n geheel is het materiaal gestroomlijnder en gevatter. De songs zijn net als op de vorige cd meeslepend , broeierig , dromerig en bezwerend; ze tonen een bredere invalshoek sinds dat zanger/gitarist Nathan Williams bandleden van Jay Reatard bij zich nam , nl. bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes. Je komt uit bij puike songs als “Demon to lean on” , “Mystic” , “Cop” of de sfeervolle psychedelica van “Everything is my fault” , “I can’t dream” en de titelsong . Verslavende muziek toch …
Het Zweedse duo The Knife , broer – zus, Olof en Karin Dreijer Andersson, laten na ruim 6 jaar opnieuw van zich horen . Stil hebben ze niet gezeten Olof was o.m als DJ actief , Karin had haar Fever Ray project , werd voor de tweede keer moeder en een paar jaar terug werkten ze samen muziek uit voor een opera .
The Knife onderscheidde zich in de elektronica wereld door koele , ijzige ambientsoundscapes, ‘80’s electro en psychedelica . Ze brachten een duistere, obscure als een broos breekbare en dromerige sound.
De nieuwe plaat is met 96 minuten een erge lange geworden en toont aan dat het duo toch avant-garde geluidsgoochelaars zijn , meer dan de helft van de nummers duren boven de 8 minuten en we vinden ook een rits instrumentale . We kennen die aanpak van een Aphex Twin.
Het donkere mystieke klankbeeld is behouden , maar wordt verweven met wave – tribal- en Indiase ritmes .
We krijgen spannende elektronica te horen , repetitief , slepend, filmisch, ijzig en toch afwisselend , gevarieerd in de ritmiek , waarbij ze uitnodigen tot een danspasje . We zijn behoorlijk onder de indruk .
‘Shaking the habitual’ is een intense trip , een spannende, intrigerende plaat, waarbij we meegenomen worden in hun fantasierijke creepy wereld .
Major Lazer is ‘hot today’. Het is het muzikaal speeltje van de Amerikaanse DJ Diplo. Er komen een keur van artiesten langs, o.m. Santigold , Ezra Koenig (Vampire weekend) , Shaggy , Wyclef Jean en Amber (Dirty Projectors).
Major Lazer is een hitmachine geworden en breekt definitief door met deze tweede cd ; Bubble but” , “Get free” en “Watch out for this , bumaye” , het zijn dancefloorkillers geworden, zelfs uitgegroeid tot ware hymnes . Diplo is gekend om exotische en wilde ritmes te mengen en nestelt zich ergens tussen een Buraka som sistema en Gorillaz met een mishmash van techno, dubstep, reggae, dub, rock, soul , dancehall en allerhande basses .
Major Lazer werkt net als Gorillaz strips , visuals , animaties uit, en op het podium valt er heel wat te beleven: twee wulpse deernes , die naast danspassen lapdance en hipshakes als professionele bezigheid hebben , een applausmeester , een DJ en natuurlijk Diplo, Ze staan garant voor een stomend feestje , een ‘harlem shake’ door die mashup van hun materiaal . Ook songs als “Scare me” , “Mashup the dance” of “Jah no partial” moeten niet onderdoen , kortom Major Lazer is ‘hip’ en opwindend heet!
Festival Dranouter 2013 – zondag 4 augustus 2013
Festival Dranouter 2013
Festivalterrein
Dranouter
Het leek een ietwat rustige zondag op de afsluitende Dranouterdag . Het publiek genoot van het mooie weer, de animatie en de leuke optredens. In de Kayam was er telkens een ‘springfeestje’ te beleven , welk genre er ook aan bod kwam .
Vandaag noteerden we bijna 17000 bezoekers . De organisatie van Festival Dranouter kan meer dan tevreden terugblikken .
Eerst hadden we een bezwerend feestje van de Touraeg nomaden van Tamikrest uit Mali , die net als Tinariwen vanuit de onderdrukking een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Fascinerend materiaal dat een sterke melodielijn heeft en je in een onweerstaanbare trance brengt door die kenmerkende bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae , de funk inslag en de worldpop tintelen en laten je niet los. Toegegeven, het was nog vroeg in de namiddag en ze zijn nog niet echt gekend , maar wie hen zag , ervaarde Tamikrest als een heerlijke luistertrip en een ontdekking. Mooi meegenomen dus!
Meer schwung noteerden we bij Kitty, Daisy & Lewis. Ons eerste gedacht is dat ze regelrecht uit een Usa rock’n’roll stadje komen, maar niets is minder waar . De twee zussen en broer komen uit Londen en staan samen met ma en pa Durham en een Jamaicaanse trompettist op het podium en staan garant voor een dampend, zompig, hitsend setje. Zij nodigden uit tot een Retro Radio Modern met hun rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten tot een heupwieg en een swing’n’boogie.
Niet alle nummers hebben dezelfde dynamiek en friste , maar hun enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde vingen dit meer dan voldoende op . De continue wisseling van instrument en het stemmen deed de vaart afnemen uit het concert. Zus Daisy viel nog het meest op door met haar hele lijf ritmisch op de drumkit te meppen, andere zus Kitty , de timide van de drie, sterk mondharmonica te spelen en broer Lewis leek een jonge G Love wel. Respect voor de ouderdomdekens , die hen op sublieme wijze begeleidden . De familie zorgde voor een gezellige (hillbilly) rockabilly party in Dranouter .
Das Pop neemt een sabbatjaar , maar muzikale veelvraat Bent Van Looy kent geen rust en heeft intussen al een soloplaat uit , die hij opnam in de VS . Onze wereldburger, die graag heen en weer pendelt , is met van alles bezig. Hij bracht materiaal van z’n soloplaat ‘Round the bend’ o.m. met “Young man” en de single “Shadow of a man” , en Das Pop songs als “Skip the rope” , in alle soberheid en intimiteit op piano en keys , af en toe aangevuld met een cellist . Een uiterst genietbare trip van een aangenaam verteller.
De jonge Franse chansonnière Zaz breekt hier bij ons definitief door . De jonge dame wordt met nummers als “Cette journée”, “La longue de la route” en “Je veux” al veel gedraaid op Radio 1. In de gig ontbraken ze niet! Moeiteloos wist ze het nieuwsgierige Dranouter publiek te prikkelen van haar toegankelijke, onschuldige ‘feelgood’ pop, die ingenomen, sfeervol , aanstekelijk en levendig kan klinken. In haar variété vermengt ze folk , jazz, soul, latino, vaudeville en country. Een uitgebreid gezelschap begeleidt haar; accordeon, draaiorgel en kazou gaven kleur. Na Coleur Café was Dranouter dus duidelijk gewonnen voor dit jonge talent . Zaz gaat een leuke zomer tegemoet !
De Deense Agnes Obel ontroerde met haar songs , die geleest zijn op haar pianospel en haar emotievolle , hemelse stem . Ze werd bijgestaan door een celliste en violiste. Breekbare dromerige pop , die subtiel en fijngevoelig klinkt en net als Van Looy uitnodigen tot ingenomenheid, intimiteit en rust. Uiterst genietbaar werk van ‘Philharmonics’, haar doorbraak met o.m. “Just so”, “Brother sparrow”, de enorme single “Riverside” , indringend en trager gespeeld , en de opmerkelijke cover “Close watch” van John Cale, die net als het andere materiaal naakt, puur en oprecht werd gespeeld door het trio. En met de song “Dorian”, onder dezelfde romantische noemer van balladpop te plaatsen, kregen we al een tipje van de te verschijnen nieuwe plaat ‘Aventine’ . Agnes Obel - Een intens beleven!
Vanaf 21 kon het festival feestelijk beginnen afsluiten met de opmerkelijke Servische filmmaker , regisseur , acteur en muzikant Emir Kusturica . We genoten van de acts , de gekte op het podium van Kusturica en zijn band , die op aangename, ontspannende , speelse wijze het kenmerkende Oost-Europees geluid van Balkan mengt met pop , rock , gypsy, punk, variété en filmische soundscapes. Muziek van een goochelshow. Kusturica maakte er een leuke, aantrekkelijke boel van , interacteert met z’n publiek , nodigt jonge deernes uit en maakt met hen allerhande danspasjes; op het eind trakteert hij op enkele gitaarkunstjes en z’n violist haalt trucs uit met zijn strijkstok; in welke grootte strijkstok en snaren ook waren , hij bewerkte en (be)speelde ze perfect .
Wij kenden de man en zijn No Smoking Orchestra amper , maar ze lieten een onuitwisbare indruk na . Sjiek!
Dranouter en De Dolfijntjes van Wim Opbrouck zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden, zeker met het overgrote deel West-Vlamingen die op dit late uur zijn overgebleven . Een geslaagd feestje die definitief een streep trok onder deze succesvolle editie . Net als Kusturica hebben we hier te maken met puur entertainment, waarbij bekende liedjes naar hun hand worden gezet, en à l’improviste, de meest ongelofelijk ‘West-Vloamse’ versies en medley van maken . Ze nemen een loopje met klassiekers door de eigen interpretatie op accordeon, keys blazers en ritmesectie. Niet voor niks een soort turboschlager orkest, die Dolfijntjes XXL. Het meezinggehalte was groot en met o.m. “Margrietje” werd er een ode gebracht aan de Kortrijkse Johny Turbo.
Tussen het feestgedruis door hadden we in de Clubstage het ‘Gentleman’s agreement’ van Dez Mona onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) , die zich door de sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde manifesteren van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
De band startte ietwat innemend , bezwerend en donker , maar gaandeweg bouwden ze de set op , klonk de mystiek door en rockten ze , nog meer dan op plaat, zonder verlies aan emotionaliteit en hun bombast. Een keuze en aanpak die intrigeerde door de repetitieve, aanzwellende ritmes en de broeierige spanning, waarbij Frateur op zijn eigen unieke manier z’n duivels kon ontbinden . Frateur onderscheidde zich, hij is een hyperkineet, soms boven op z’n piano te vinden of in het publiek; zijn declamerende zeg/zangen stijl raakte , nam je in , zorgde voor kippenvel en kon vernietigend zijn. Een imponerende band en zanger hadden we, die met songs als “Didn’t it rain” , “The backdoor” , een indringend “Dark gate” , “Trial” en titelsong “A gentleman’s agreement” sterk overtuigden . Knap allemaal - ‘Dezmonisch’!
En nu uitkijken naar die veelbelovende 40ste editie van het festival …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-2013/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2013 – zaterdag 3 augustus 2013
Festival Dranouter 2013
Festivalterrein
Dranouter
Op en Top Zomers – Op en Top Belgisch in de Kayam tent – Op en Top Geslaagd - Een uitverkochte tweede dag met 23000 bezoekers . De tweede festivaldag was niks anders dan een groots succes! Een amicaal, warm publiek ondersteunde de artiesten op Dranouter . Moet er nog … zijn?!
Een overzicht van ons parcours
Kayam Tent - Op en Top Belgisch
Het Gentse collectief Amatorski is altijd wel iets aparts en unieks . Heerlijke, fraaie, kunstzinnige sfeermuziek door hun slepende , dromerige en donkere ritmiek . Amatorski heeft niet stilgezeten en liet horen wat we in het najaar bij de clubtour kunnen verwachten . De single “Come home” lijkt opgeborgen , maar met “Soldier” verloren ze de herkenbaarheid met het grote publiek niet . De songs baden in melancholie , rustiek en donkere romantiek door de lagen elektronica , laptops , keys , piano , aangevuld met (sobere) gitaar(reverbs) en percussie . Ze vormen de soundtrack voor (ijzige) landschappen. Spannend en subtiel uitgewerkt zweverig materiaal, ergens tussen Sigur Ros, Portishead en Godspeed … Filmisch Bezwerend en Tegendraads, gekenmerkt van een sprookjes- en ‘spookjes’ geluid; dat nog beter tot hun recht kon komen in de kleine Clubtent . Want nu raakten ze net niet voldoende . Tegen het eind zwol de sound aan, klonken ze forser, harder en dreigender .
Het meeste volk was in de vooravond te zien met The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band. Iedereen valt voor deze country soundtrack van bandleider Bjorn Eriksson , die over een goed op elkaar afgestemde band beschikt, met een muzikale hoofdrol voor Johan Heldenbergh en Veerle Baetens . Country, bluegrass , gospel, het zijn geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers; sfeervolle en uptempo prairiesongs op banjo , mandoline , dobro, contrabas , akoestische gitaar en steelpedal. Heldenbergh gidst ons door de nummers van de soundtrack, gezien elke song zo zijn verhaal had. Het deed beetje denken aan z’n countryprogramma op Radio 1.
Hij kon het overweldigend succes van de film en de muziek maar niet vatten. Samen met Veerle en de andere muzikanten overtuigden ze , al gooide een storende geluidsmix roet in het eten . Meteen werden we gedropt in die bluegrass/ coutrysfeer met “Will the circle be unbroken” , The boy who would’t …”, “Over in the gloryland” , de voorliefde voor hun artiesten als Lyle Lovett (“Cowboy man”) , de intieme “Sister Rosette” met z’n drietjes of de ‘salty dog’ verhaaltjes . Kijk, het publiek hield ervan , smolt en onthaalde z’n Bluegrass Band enorm. Handsclaps , arm – en lasso zwaaien injecteerden de sfeer. Band , acteurs en publiek genoten van deze trip. De emotionele doorbraaksingle “If I needed you” werd tot op het einde bewaard . Eén zaak is zeker , met hen wordt de bluegrass/country en de uitlopers zydeco en cajun weer van onder het stof gehaald . En borrelde daar ergens niet de sfeer van de oude Dranouterdagen in de Biertent op!?
Op en Top Belgisch … Heren die er van in de begindagen bij waren zijn De Nieuwe Snaar . Jan De Smet en C° kon deze keer dan ook zijn band aankondigen , die een heuse afscheidstournee ondernemen van hun dertigjarige carrière , de absolute top in het muziektheater! En daar zijn betere woorden voor , als kleinkunst, pop, rock’n’roll, chanson, entertainment, humor, acrobatie en cabaret, alles ineen! Een uitgebreid assortiment van traditionele instrumenten , met Jean Blaute en Nele Paelinck als gastmuzikanten .
Ze brachten dus een mooi overzicht van hun oeuvre in een uiterst toffe show , spektakel en muzikale diversiteit. Tussen de nummers de acrobatische kunstjes van Geert Vermeulen, geholpen door een “Je t’aime , moi non plus” .
In hun overzicht houden we van hun spitsvondige woordspelingen , teksten en je komt dan wel ergens uit op smaakvolle songs als “Bij wie zou je willen wezen” met een Beastie Boys rap, “Feest”, “Een ijsje vanille”, “De schat van de farao”, “Postbode”, “In de hemel geen Dylan” en tot slot “Een muzikant kan meestal niet dansen” . In 2014 houden ze er dus voorlopig mee op .
… En Dranouter rockt ! The Black Box Revelation zijn maar voor een handvol optredens te zien tijdens de festivalzomer . Na Rock Zottegem volgde Dranouter. Een stevig bord rauw , potig, zompig , smerig , vettig rocken ! Voor de eerste maal in Dranouter waren ze er, en hun rock’n’roll speelden ze strak en ongedwongen . Het sloeg overduidelijk aan. Een energieke set, want er werd stevig en snedig doorheen het oeuvre gegaan. Af en toe een ‘kalmer moment‘, waar het bluesrockende rootsaspect nog wat meer armslag kreeg. De twee, Jan en Dries, rockten als de beesten. Benieuwd naar het nieuwe werk in 2014 , die wel eens durfde door te sijpelen. “Set your heart on fire” en “I think I like you” , twee statements die vanavond op hun plaats waren.
En Shantel ? Die hebben ook wel iets met ons landje gemeen , want ze zijn graag geziene gasten en hun optredens zijn steevast een feestje! . Shantel & Bucovina Club Orkestar zorgden voor de vrolijke noot en een zigeunerfeestje, dier ergens z’n roots heeft in de Balkan. ‘Disko Partizani’ , ‘Planet Paprika’ zijn hun statements die ze telkens lanceren met een ongebreitelde energie, dynamiek , friste; een opzwepende, springerige explosieve ritmiek met positive feelings, bigsmilende gezichten en heupwiegende gypydanspassen . Welke song er nu ook passeerde laten we in het midden , maar toch even dit , het zijn funmakers met een (politieke) visie! En ze waren hier zeker op hun plaats om dag 2 Festival Dranouter af te sluiten.
… Maar er was nog meer …In de Clubtent stonden we stil bij volgende bands
Het sympatieke Nederlandse Mister & Mississippi kwam aandraven met heerlijke dromerige songs , pakkende gitaarpartijen , kleurrijke keys en een harmonieuze meerstemmige zang . De nummers bouwden op , zwollen aan en durfden te exploderen .Naast de invloedssfeer van Local Natives – Fleet Foxes – Patrick Watson, Bon Iver en ons eigen Isbells , kwam Sigur Ros om de hoek piepen.
Ook het muzikaal talent Ewert & The Two Dragons uit Estland was meer dan de moeite . Hun licht huppelende indiefolkpop dwarrelt nog meer in dromerige sferen dan een paar jaar terug , toen ze meer kracht in de nummers staken . Ze krijgen kleur door de gedoseerde toevoeging van keys, toetsen, xylo en speelgoedpiano.
Ook het Britse Stornoway speelde een reeks eenvoudig doeltreffende, dromerige indiefolkpoppende songs, die baden in de Britfolkrock , de onschuld van Belle & Sebastian, The Decemberists en de countryinslag van John Denver en Fleet Foxes. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de nieuwe plaat wat flets klinkt , en ook raakt de band wat minder nu , de sobere elegantie , de catchy vibes en de vocale pracht blijven het handelsmerk. De band van sing/songschrijver Brian Briggs bracht een lieflijke luistertrip , maar prachtsongs als “Zorbing” en “Watching birds” zullen ze waarschijnlijk voorlopig niet meer schrijven.
Oysterband rond John Jones , die er gisteren ook al bij waren met June Tabor, sloten de Clubstage af . Hun traditionele Britfolkrock klonk broeierig, strak , gedreven, en de viool bood die emotieve push binnen hun concept .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-2013/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2013 – vrijdag 2 augustus 2013
Festival Dranouter 2013
Festivalterrein
Dranouter
Eén van de pittoreske festivals dat we koesteren is ongetwijfeld Festival Dranouter, die al aan z’n 39ste editie toe is. Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest en straalt een erg warme, amicale sfeer uit. Een editie met een boeiende en uitdagende affiche , nieuwe milieu uitdagingen en een sfeervolle terreinaankleding, die jong en oud , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber aanspreken .
Het festival is door de jaren geëvolueerd. Ze voegden een ‘baseline’ toe , ‘Festival of new traditions’, met het accent op de hedendaagse traditie. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend.
Nieuw is de Folk-Off stage, en kon rekenen op voldoende bijval. Jonge wolven kregen de kans zich te onderscheiden in de folkwereld.
Dit jaar hadden we een zonovergoten Festival Dranouter , de eerste sinds jaren! Een meer dan geslaagde editie die op de inleidende avond donderdag al op zo’n 6000 bezoekers kon rekenen. Op vrijdag waren we met zo’n 17000. De zaterdag was uitverkocht en dan waren er ruim 23000 mensen aanwezig . Tot slot de zondag oogde rustiger , maar toch goed voor opnieuw een kleine 17000 bezoekers. Met 63000 heeft de organisatie de verwachtingen ingelost .
Een editie van sterke live acts, waarvan de mix werd gesmaakt . Een groot succes , veel moois en een goede sfeer . Muzikaal hadden we op vrijdag oudgediende June Tabor , en onze ‘franco’ Belges Daan en Arno, de zaterdag Broken Circle Breakdown Bluegrass Band, Black Box Revelation en Shantel Bucovina en de zondag Kitty, Daisy & Lewis, Agnes Obel, Emir Kusturica en de Dolfijntjes die de boel in lichterlaaie konden zetten .
Er kan met gerust hart gewerkt worden aan de 40ste editie van het festival …
Een greep van ons parcours op vrijdag
Festival Dranouter kwam langzaam op dreef. Het mooie warme weer kon maar de muziek, de sfeer, de gezelligheid en nog zo veel meer verhogen …
Naast Belgische icons Daan en Arno waren we vanavond sterk onder de indruk van de sets van oudgediende June Tabor en de Fanfara Tirana & Transglobal Underground of hoe roots, folk, world trance en Balkan allemaal elkaar vinden , zonder aan ‘traditie’ in te boeten …
Een mooi initiatief om het festival definitief te openen was het gelegenheidsensemble Company of Strangers met Eva De Roovere , Marc De Maeseneer en ergens in dit gezelschap Zaz, die we verder nog dit weekend zullen zien. Een hele pak muzikanten op het podium die innemende, emotievolle en uptempo popsongs een rock, folk en orkestraal jasje aanmeten. Blazers en accordeon vulden aan . Een heerlijk genietbare trip , afwisselende vocals, stemmenpracht en enkele pittig covers, Luka Bloom - “Couldn’t have come at a better time” of van Of Monsters & Men - “Little talks”, sloten de set overtuigend af. Festival Dranouter is op gang geschoten …
De Nederlandse Roosbeef is een bezig bijtje en een hyperkinetisch sing/songwritster. Naast het eigen werk vinden we bij haar allerlei humane initiatieven en projecten terug; ze won een paar jaar terug de Grote Prijs van Nederland. Roos Rebergen is een huppelkonijn op het podium en wisselt op ontspannende , leuke wijze intieme met een reeks aanstekelijke songs af, binnen de pop en variété. Van deze krolse kat namen we haar onvaste zang er graag bij. Een toffe zomerse verschijning , die het contact met haar publiek niet schuwt . Vrouwenpop rules!
We waren sterk onder de indruk en kregen in momenten kippenvel bij de unieke set van June Tabor , die begeleid werd door de Britse folkrock band Oysterband . 23 jaar was het geleden dat beiden hier nog te vinden waren . Chemie heerste in het songmateriaal en in het coveraanbod, Britse roots & folkrock gebouwd en geleest op respect en traditie , en dan kom je naast hen ook uit op Fairport Convention en Steeleye Span . De zang van Tabor en John Jones van Oysterband wisselden elkaar af of vulden elkaar aan in o.m. “All tomorrow’s parties”, “Love will tear us apart” en “That was my veil”, die overtuigend werden aangepast en in een uitermate gevoelig kleedje werden gestopt . Of je luisterde naar een sfeervol “Mississippi” of je kreeg acapella iets te horen. Elke song had z’n verhaal. We hadden voldoende afwisseling binnen het genre en dus meteen één van de hoogtepunten van de avond.
An Pierlé keert terug naar de eenvoud van stem en piano op haar nieuwste album, ‘Strange days’ , die op de één of andere manier nauw gelinkt is met haar beginperiode ‘Mud stories’ . In witte jurk ging ze sober, elegant en bedreven te werk. Ze koos niet voor de makkelijkste weg op het festival , ondanks het feit dat ze af en toe naast de integere muziek , het publiek trachtte te animeren . We hadden de herkenbaarheid met “Mud stories” of een cover als “Such a shame”, maar de klemtoon kwam op een pak luistersongs, die doorsnee Agnes Obel , Kate Bush en Tori Amos deden opborrelen .
Op de Mainstage stonden twee gerespecteerde artiesten : ’s avonds hadden we Daan en vóór de nachtwacht kwam Arno nog . Spijtig dat beiden elkaar niet hadden uitgenodigd , want het materiaal van Daan op ‘Le Franco Belge‘ is van hetzelfde vaatje als Arno , maar bon soit , ze speelden voor een volle tent en ze zorgden ervoor dat Dranouter kon feesten, met hun keuze van classics …
Daan herdefinieert deels het Franse lied tijdens deze tour en zorgt voor de ambiance met songs als “Everglades”, “Exes”, “Icon” , “The player” en in de closing final kregen we die elektrotunes van “Swedish designer drugs” en “Housewife”. Het Franse chanson werd intussen niet vergeten en zat goed verdeeld binnen deze classics. Een gretig spelende band (met o.m. Isolde Lasoen en Geoffrey Burton) , en een Daan die lekker loos ging. Band en Daan op hun best totnutoe.
En Arno dan , bijna 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . Waar ook in ons landje speelt hij een thuismatch . En ook een hier een verbroederingsgevoel als je er “Je veux nager”, “Vive ma liberté”, “Olalala”, “Putain putain” en “Bathroom singer“ in de bis, op nahoudt vanavond. Zijn materiaal brengt hij op zijn eigen unieke manier, bepaald door smachtende , explosieve bluesy en funkende ritmes en grooves. Volks en professioneel, een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving. En zijn “merci godverdommes” en de obligate verwijzingen naar TC Matic zorgden voor de nodige boosts … Arno is en blijft op dreef, speelt scherp, emotievol, rauw en doorleefd . Ambiance verzekerd!
En tussenin vergaten we niet de mengelmoes van het Britse world collectief Transglobal Underground met de Fanfara Tirana . Hun mishmash van world’tribal’beats , pop, trance, ska, hoempapa, Balkan was broeierig , aanstekelijk, fris en dansbaar . Een ‘slangenbezweerders worldtrance’ hoorde ik , een percussief bezwerende ritmiek , zang en rapzang op z’n Maxi Jazz’s, die inwerkte op de dansspieren , en dat kon opzwepend, explosief zijn . Op het eind was zelfs een Russisch danspasje of een Zorba (de Griek) pasje niet vreemd . Geslaagde missie !
Dag 1 Festival Dranouter was er eentje om van te snoepen. Een heerlijke eerste dag & happy feelings
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-2013/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2013 – DAG 05: Monster Magnet – Alice Cooper - Deep Purple
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren
Op de vijfde dag van de Lokerse Feesten was het in de eerste plaats verzamelen geblazen voor overjaarse bierbuikjes, kale(nde) koppen en luchtgitaar virtuozen allerhande om met Alice Cooper en Deep Purple op één avond twee classic rock iconen aan het werk te zien. Creature With The Atom Brain en Monster Magnet kregen de twijfelachtige eer om de nekspieren alvast op te warmen. Uw verslaggever ter plaatse pikte in bij deze laatste.
Met MONSTER MAGNET (***) had de organisatie één van de pioniers van de psychedelische stonerrock naar de Grote Kaai gehaald. Ondanks of misschien wel dankzij een exuberante consumptie van geestverruimende middelen kan dit gezelschap rond de charismatische space lord Dave Wyndorf na ruim twee decennia nog steeds prat gaan op een stevige live reputatie. Anders dan gewoonlijk konden Wyndorf & co in Lokeren echter slechts bij vlagen een vuist maken. Dat de frontman enkel gewapend met een flesje Spa blauw vrolijk het podium kwam opgeslenterd was misschien een veeg teken, of misschien verdragen de meeste songs van Monster Magnet gewoonweg geen daglicht en hadden de heren een uur of twee later een betere performance afgeleverd. De Amerikanen hadden nochtans een verschroeiende start gemaakt met “Hallucination Bomb”, “Dopes to Infinity” en “Look to Your Orb for the Warning”, maar daarna verdwenen zowel tempo als intensiteit als sneeuw voor de zon. De band koos moedig voor de moeilijke weg, maar verdronk bijna zelf in haar eigen futloze psychedelische brij. Voor het publiek zat er niets anders op dan de finale af te wachten. Met de driedubbele uppercut “Crop Circle”, “Powertrip” en “Space Lord” was iedereen ineens terug bij de les, en werd een totnogtoe matige set uiteindelijk toch nog een beetje gevaarlijk.
Van gevaarlijk gesproken, Vincent Furnier aka ALICE COOPER (****) lijkt ondanks zijn respectabele leeftijd (65 intussen) nog behoorlijk goed in zijn sas als het shockerende typetje dat hij begin jaren ’70 op het niets vermoedende hardrock wereldje losliet. Bijna twee uur lang schitterde de vinnige Amerikaan in een strak geregisseerd spektakel dat qua visuele amusementswaarde gestaag crescendo ging. Geruggesteund door een redelijk opzichtig maar oerdegelijk trio gitaristen en een virtuoze Belgische drummer ging Cooper tijdens de eerste concerthelft voor een rechttoe rechtaan offensief. Met “Hello Hooray”, “No More Mr. Nice Guy”, “Under My Wheels” en “Billion Dollar Babies” volgde het ene na het andere hoogtepunt uit diens glorieperiode tussen ’71 en ‘73. Het zijn stuk voor stuk shockrock evergreens die weinig gemeen hebben met meer recente niemendalletjes als “Caffeine” of “Dirty Diamonds” waarvan we ons later enkel nog de gimmick willen herinneren.
Vanaf het nog steeds geweldige “Welcome To My Nightmare” steeg de theatraliteit ten top. Achtereenvolgens waande Cooper zich Dr. Frankenstein en liet hij zich gewillig fixeren in een straight jacket om uiteindelijk toch in de guillotine te belanden. Eenmaal in het hiernamaals maakte hij allusie op een vrolijk weerzien met zijn ‘drunken dead friends’ Jim Morrison, John Lennon, Jimi Hendrix en Keith Moon. Met respectievelijk “Break on Through (To the Other Side)”, “Revolution”, “Foxy Lady” en “My Generation” brachten Cooper & co in ware jukebox stijl een muzikaal erg sterke ode aan deze notoire heren. Na de obligate afsluiter “Poison” serveerde de groep met “School’s Out” nog een fel meegebrulde encore die fraai uitmondde in een flard “Another Brick in the Wall”. Qua spektakel waarde en gevoel voor zelfrelativering kan Alice Cooper met recht en rede de Rammstein avant la lettre worden genoemd.
Met ‘Now What?!’ heeft DEEP PURPLE (***) na lange tijd nog eens een album in elkaar gebokst, maar nog belangrijker nieuws voor de liefhebbers is dat dit Engelse hardrock instituut met die nieuwe plaat ook opnieuw de wereld rond trekt. Echter, wanneer je weet dat zanger en brulboei van weleer Ian Gillan deze maand al 68 lentes op de teller heeft staan moet zelfs de zwaarste fan zijn verwachtingen misschien wel wat bijstellen. Maar kijk, alhoewel Gillan al een tijdje de hoge noten niet meer haalt schuilde er toch nog genoeg raw power in zijn strot om met “Highway Star”, een schuimbekkend “Into the Fire” en een strak “Hard Lovin’ Man” stevig en gevat uit de startblokken te schieten. Ook zijn twee resterende maatjes uit Purple’s gloriejaren, een bijzonder kwiek ogende bassist Roger Glover (67) en drummer Ian Paice (65), draaiden als ritmetandem nog redelijk soepel rond.
Echt gevaarlijk klinkt de groep anno 2013 niet meer, in plaats daarvan trekt het gezelschap resoluut de kaart van de virtuositeit in de persoon van meestergitarist Steve Morse en de klassiek geschoolde keyboard wizard Don Airey die elk ruimschoots hun solo moment kregen toebedeeld. Overbodig of niet, het zijn van die momenten waar traditioneel de vaart wat uit het optreden wordt gehaald en hun maats even aan de zuurstoftank konden.
Vooral Gillan maakte er overigens een sport van om tijdens zowat elke solo in de coulissen te verdwijnen waardoor de groep er niet echt in slaagde om contact op te bouwen met het publiek. De nummers moesten dus maar voor zich spreken, wat niet evident was tijdens de nieuwe single “Vincent Price” maar wel lukte met classics als “No One Came”, “Space Truckin’” en het onverslijtbare “Smoke on the Water”. Tijdens de encores dolde Airey wat met “Green Onions” als prelude van hun eerste hit “Hush”, gevolgd door het machtige slotakkoord “Black Night”. Het bleek een eervolle afsluiter van een avond waar een strakke regie en muzikaal vakmanschap van kranige 60+’ers het haalden van creatieve uitspattingen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-5/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
