The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein .
Met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Kijk , dit is ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft nu 4cd’s uit , een eigen identiteit, beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek. Qua uptempo songs komen de single “45” , “Howl” en “Desire” sterk uit de verf .
Overwegend is er op ‘Handwritten’ sprake van broeierig , vaardig materiaal en dan krijg je met “Keepsake” en “Mae” absolute hoogtepunten . Tot slot noteren we “National anthem” , een sfeervolle , dromerige afsluiter.
Hier hebben we als vanouds goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen.
Toegegeven, iets minder beklijvend als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!
De Zweedse troubadour Kristian Matsson heeft nu al drie voltreffers uit , na ‘Shallow grave’ (2008) , ‘The wild hunt’ (2010 ) is er nu die derde ‘There’s no leaving now’ . Zijn handelsmerk: zijn stem en zijn gitaarspel .
We kunnen maar zeggen dat hij zich ontpopt zich als een kleinzoon van Bob Dylan, een zoon van Bonnie Prince Billy, een broer van Bon Iver en een jonge Nick Drake. Hij komt er alvast glansrijk mee weg.
Een singer/songwriter ‘pur sang’ die z’n songs uitermate boeiend houdt met z’n akoestische/elektrische gitaar, het - getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem.
De nieuwe plaat wordt nog breder door de uitbreiding van het instrumentarium van o.m. piano en steelpedal . Ingetogen pracht die begeesterend vaardig kan zijn, als op “Leading me now”, “Bright lanterns” en “Wind & walls” en intrigeert door z’n dromerige, snijdende vocals . Emotionele vuistslagen heet zoiets …
De folkysing/songwriterpop van tien nummers zijn mooi, subtiel en doordacht. Wat een verkenningstocht binnen het sing/songwriterslandschap . Uniek toch om al drie cd’s lang zo intens te kunnen boeien .
Six Organs of Admittance is het muzikale project van gitarist Ben Chasny. Hij brengt verknipte folk met invloeden uit de psychedelica, americana en stonerrock. Vaak treedt hij in zijn eentje op, maar op zijn huidige tour brengt hij telkens zijn begeleidingsband mee, die ook meespeelt op zijn nieuwste plaat ‘Ascent’.
Chasny bleek een enorm verlegen man te zijn op het podium. Al stotterend en met het charisma van een lavabo bedankte hij het publiek dat het zo talrijk was komen opdagen. Maar goed, uiteindelijk is het wel de muziek die telt. Helaas was die vaak te eentonig, waardoor de band geen hele set kon blijven boeien.
De opener klonk zeer vaag en psychedelisch tot een splijtende gitaarrif het heft in handen nam. Wat volgde was een oorverdovend adrenalineshot van jewelste, waarvan je trommelvliezen spontaan gingen trillen. Een vette baslijn, een drummer die tot het uiterste ging en Chasny die de meest freaky geluiden uit zijn gitaar kreeg. Een trucje dat helaas snel ging vervelen naarmate de set vorderde. Telkens kregen we een eenvoudige ritmesectie van bas en drum te horen waarover Chasny dan zat te soleren. Een begenadigd gitarist is hij zeker en vast, maar het zou beter zijn mocht hij zijn kunde ook kunnen etaleren in goede songs.
Nu kregen we een mooie verpakking voorgeschoteld, die ons eerst reikhalzend liet uitkijken naar meer. Halfweg moesten we echter constateren dat we een lege doos toegeworpen kregen. Na 45 minuten hielden ze het voor bekeken al keerde Chasny op zijn eentje nog eens terug om akoestisch twee bisnummers te brengen. Een verademing na al dat gitaargeweld.
Goede muzikanten, maken nog geen goed optreden. Eerst klonk de sound van de band nog spannend en opwindend, maar na een tijdje heb je het wel gehoord. Wat meer afwisseling had het optreden zeker goed gedaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/six-organs-of-admittance-30-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Een slabbakkende economie, vallende bladeren en een jonge generatie die graag thuis aan de haard keuvelt met vader en moeder. Het moet een ideale tijdsgeest zijn voor singer songwriters die een zekere ‘authenticiteit’ uitstralen. Hoe verklaar je anders een maandenlang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique voor The Tallest Man On Earth, een jongeman die met zijn vrouw een paardenfokkerij runt ergens in het hoge noorden van Zweden en in onze contreien nauwelijks airplay geniet op de radio?
De technologische ontwikkelingen spelen hier uiteraard geen onbelangrijke rol. En het is alvast bemoedigend dat ook in de huidige ‘download cultuur’ de beste artiesten nog steeds komen boven drijven. Want tot deze categorie mag Kristian Matsson, alias The Tallest Man On Earth, zich na zijn pakkende performance wel degelijk rekenen!
Ondanks zijn relatief jonge repertoire (in 2012 kwam het derde album ‘There’s No Leaving Now’ uit) sleept The Tallest Man On Earth al een karrenvracht aan ambachtelijke nummers met zich mee die in de traditie van Bob Dylan volstrekt tijdloos klinken. Dit volstond ruimschoots om bijna anderhalf uur lang de sterren van de hemel te zingen zonder zich te bezondigen aan grootspraak of grootse gebaren.
Het op luid herkenningsapplaus onthaalde “Love Is All” aan het begin van de set klonk reeds als een (te) vroeg gekomen hoogtepunt, maar deze taaie, gepassioneerde man uit het noorden zou dit niveau met parels als “Wind And Walls”, “King Of Spain” en “The Gardener” nog verschillende keren moeiteloos te weten evenaren. Inspiratie leek vooral te komen aangewaaid vanuit het Westen, inclusief een eerbetoon aan Americana boegbeeld Jason Molina.
Tijdens het afsluitend bisnummer “The Dreamer” solo aan de piano liepen de emoties in het publiek nogmaals hoog op. Een memorabel concert van een grote meneer!
Pics homepag: Bart Vander Sanden – http://www.indiestyle.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dit schijfje ligt al een tijdje klaar om gerecenseerd te worden… Uitstel is geen afstel om de nodige aandacht te geven aan deze vier flink rockende Belgen. Met ‘Smooth Driving Tunes’ zijn ze alvast niet aan hun proefstuk toe, The Whocares bestaat al sinds 2001 en bracht in het verleden een mini-cd en twee split-cd’s (met ondermeer Bad Preachers, Chuck Norris Experiment, V8Wankers en Electric Frankenstein) uit.
‘Smooth Driving Tunes’ is opnieuw een ep geworden met drie lekkere tracks. Zelf omschrijven ze hun muziek als “Hard Driven Rock & Roll Power” en wat ons betreft is die typering zeker terecht. “High Heels”, “Good Shake” en “Behind The Wheel” zijn verdomd stevige rocktracks met rock &roll, hardrock en zelfs wat bluesinvloeden. Voeg daarbij de uitmuntende stem van zanger Gaz Hard en de opvallende goeie productie en je hebt een band met heel wat potentieel.
Meer info vind je op www.thewhocares.be .
Crime and The City Solution is, net als The Bad Seeds, in de jaren tachtig ontsproten uit de assen van The Birthday Party. De band heeft evenwel niet zo een succesvolle carrière als Nick Cave kunnen uit de grond stampen en is min of meer altijd in de underground gebleven tot ze er in het begin van de jaren negentig de brui aan gaven.
Zanger Simon Bonney vond de tijd rijp om er na meer dan 20 jaar samen met violiste en tevens echtgenote Bronwyn Adams een vervolg achter te zetten. Een nieuwe compilatie cd is pas op de wereld losgelaten (vreemd genoeg werden hierbij de eerste twee fantastische platen over het hoofd gezien) en eind dit jaar zit er een kersvers album ‘American Twilight’ aan te komen.
Naast het koppel en tweede gitarist Alexander Hacke zitten er geen originele groepsleden meer in de band, maar Bonney heeft in de plaats wel heel proper volk meegebracht, onder andere Dave Eugene Edwards (Woven Hand, Sixteen Horsepower) en Jim White (Dirty Three).
Dat een man als Dave Eugene Edwards zich als een visje in het water voelt bij die grillige Australische woestijnrock is niet te verwonderen. De spirit, de bezetenheid en de onderhuidse dreiging van Crime and The City Solution is ook terug te vinden in het werk van Woven Hand, Edwards weet zich bijgevolg gretig in te leven in de grimmige songs van zijn tijdelijke bondgenoten. Naast Edwards laat ook keyboardspeler Matthew Smith de songs sluimeren en nagloeien via enkele orgelpartijen die het meest donkere van The Doors naar boven brengen.
De bezwerende sound van weleer is op vandaag nog steeds de belangrijkste factor in de muziek van Crime & The City Solution, zo blijkt. Ook de nieuwe songs klinken bezeten en creëren een broeierige sfeer.
In tegenstelling tot de pas uitgebrachte compilatie laat men deze keer die eerste twee platen niet links liggen en krijgen we tot onze grote opluchting twee van die knarsende en sublieme oude songs, “Rose Blue” en “Six Bells Chime”, meteen twee absolute hoogtepunten van de avond.
Ook “All must be love “ en vooral een verslavend “One every train” zijn gedreven en spannend. Het uiterst fijne album ‘Paradise Discotheque’ wordt eveneens niet onberoerd gelaten met “The Last Dictator” en een scherp “I have the gun”. De band sluit op een schitterende manier af met het gloednieuwe uitmuntende “American Twilight”, de song werkt zichzelf sluimerend naar een verzengende climax toe en ontpopt zich zo tot een klassieker in wording.
Dit is nog maar eens zo een terechte reünie van een zwaar onderschatte band die veel te vroeg de handdoek in de ring had gesmeten. Na de prestatie van vanavond kijken wij reikhalzend uit naar die nieuwe plaat.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/crime-the-city-solution-29-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Hybris #1: a secret, pre-Halloween ‘Saturday Night Live’ full of occult surprises in France
Secret Chiefs 3
Aéronef
Lille
De l’Aéronef ontving eind oktober, gedurende één week de excellente Amerikaanse band Secret Chiefs 3 voor een creatieve residentie. De gedroomde gelegenheid om hun ambitieus concept ‘Hybris #1’ nog meer glans te geven. Een concept dat het modale, traditionele concert wil overstijgen door de toeschouwer mee te nemen in een parallel universum: een samensmelting van artistieke hoogstandjes, bizarre podiumkunst, aparte decoratie (Materia Prima Art Factory) en muzikale performances (DJ Tess Wassila + Joy as a Toy + Secret Chiefs 3).
Materia Prima Art Factory (Fr) ontvangt ons op de binnenplaats van de l’Aéronef, waar we in een zee van vuur warm worden onthaald met een performance door van zwarte paterspij voorziene middeleeuwse figuren die om de haverklap met grote spades in brandstapels slaan, waardoor de gensters metershoog opvliegen, terwijl een gesluierde vrouw een wit paard in deze heksenketel van vuur probeert in toom te houden. Op de binnenmuren worden occulte tekens geprojecteerd die door likkende vlammen worden omringd, terwijl centraal op de grond het woord ‘INRI’ in grote letters letterlijk in brand staat. Met mondjesmaat wordt het publiek de foyer binnengelaten voor het volgend schouwspel. Eerst krijgen we nog een briefje met vermelding “Nous vous informons que certaines scènes du spectacle auquel vous allez assister, pourraient heurter la sensibilité des plus jeunes ainsi que des personnes non averties”. Met andere woorden: KNT en niet voor gevoelig kijkers!
We worden op een van donkere doeken voorziene set binnengeloodst waar we op een bed van donkerbruine herfstbladeren 2 bizarre miniperformances bijwonen. In een eerste scène wordt een vrouw met een trechter in de mond levend begraven door een topless hogepriesteres en in een andere set worstelt een naakte man met een dood en dichtgenaaid varken (geen nepvarken maar de real deal). We kijken met open mond naar deze ‘ancient middle ages revisited performances’.
Als we dan eindelijk de verduisterde grote zaal binnen mogen, worden we geconfronteerd met 4 minipodia van 2 op 2m, waarop de meest bizarre attributen al klaarliggen voor de volgende podiumacts. Onder een mix van duistere tonen, een brandend gebrom en angstaanjagende riedeltjes graaft DJ Tess Wassila (Fr) perfect onze verborgen angsten op en is het bang afwachten voor wat komen zal. En ons angstig wachten wordt beloond met een schitterende performance van 4 aparte personages. Terwijl op een podium een mansfiguur met een beendermasker en in kostuum met witte vrouwelijke hakschoenen afwisselend sissend en ratelend een occulte tekst uitspuwt, worden we op de 3 andere podia overstelpt met occulte taferelen en kunnen we een half uur huiveren naar hartenlust. We onthouden jullie de details maar denk: stukken rauw vlees, bloed, duivelshoornen, naakte lichamen, demonisch gekrijs en gekreun… laat jullie verbeelding spreken. Tot zover het artistieke performance gedeelte.
Joy as a Toy (Be), het uit Brussel afkomstige zootje ongeregeld, heeft de moeilijke taak om na zoveel prikkeling van de zintuigen, onze geest scherp te houden. Onze landgenoten slagen hier echter ‘cum laude’ in. We krijgen een klein uur Zappa-iaanse kronkels, vette knipogen naar Captain Beefheart en muzikale mayhem à la Mauro Pawlowski van 3 jonge snaken die weten wat ze willen en bovendien overduidelijk muzikaal geschoold zijn. Progressieve power pop met een hoek af. Ze zijn vlijmscherp, duister, gestoord, grappig, schurend, donker en venijnig en dat straalt van het podium af, waardoor het publiek spontaan in een dansmodus schakelt. Het hoogtepunt van de set is ongetwijfeld “Attaque des Vampires Suceuses de Sang” dat perfect bij deze thema-avond past. De Noord-Fransen sluiten met volle overgave onze landgenoten in hun armen en trakteren het trio met een daverend applaus. Mission accomplished! Geen slecht woord over deze band, hetzij samengevat: Aaaaaaaaaaaaaaaaaaah!
Zoals in http://www.youtube.com/watch?v=vKm3T0Fuvi8&feature=relmfu
Set list Joy as a Toy: [1] Zombie Safari [2] Disco Dog [3] Subway to your Brain [4] Joy as a Toy [5] Successful Failure [6] Sub Rosa [7] Carrousel [8] Robots [9] Home [10] Attaque des Vampires Suceuses de Sang
Het is natuurlijk voor Secret Chiefs 3 (USA) dat we afgezakt zijn naar het zuidelijk gelegen Lille. SC3 is het geesteskind van gitarist/componist Trey Spruance (ex Mr. Bungle & Faith No More). Het is de verzamelnaam van 7 verschillende bands die elk een verschillend aspect van Spruance’s muzikale en filosofische belangen behartigen. De zeven bands zijn The Electromagnetic Azoth, UR, Ishraqiyun, Traditionalists, Holy Vehm, FORMS en Noddingturd Fan (NT Fan). Muzikaal zorgt dit voor een spannende mix van klassiek, Bollywood Funk, Surf Rock, traditionele geluiden uit het Midden-Oosten, Death Metal en Drum’n’ Bass.
Voor de gelegenheid gedeeltelijk omgedoopt tot Forms, met naast de harde kern van SC3 onder leiding van Trey Spruance, het klassiek geschoolde koppel Jessika Kenny (vocaliste) en Eyvind Kang (violist) en een niet nader genoemde harpiste. We worden een triptiek van muzikale verscheidenheid voorgeschoteld.
In deel 1 laat gitarist/componist Trey Spruance (een Zappa/Les Claypool look-a-like) zijn band de typische mix van SC3 etaleren. Naast de klassiekers “Toccata” en “Danse Macabre” (telkens met violist Eyvind Kang in een glansrol), tajineschotels vol Oosters gekruide klanken en met een op een neer huppelende en rond zijn as draaiende gelukzalige Spruance (“The 4”, “Fast”) en Perzische tapijten doorweven van weirde sounds (“Vajra”) krijgen we ook filmische muziek in de vorm van “Sophia’s Theme” aangereikt. Tijdens deze laatste song komt een vrouw volledig in witte kant gedrapeerd het minipodium juist voor het podium op om er met 3 witte duiven ondertussen een jongleeract op te voeren. Ondertussen staan op de balkons van de zaal geblindeerde vrouwen topless stokstijf en worden er drie naakte mannen via touwen ondersteboven vanop het balkon in de zaal neergelaten. Het lijkt wel een scene uit het chef d’œuvre “Eyes Wide Shut” van meester cinematograaf Stanley Kubrick. Het Franse publiek raakt uitzinnig en ondergetekende ook.
In het intiemere deel 2 (zang – klassieke harp – viool – Oosterse harp) dat zich aan de linkerkant van het hoofdpodium concentreert worden we meegenomen naar een sombere herfstavond in het hedendaagse Syrië, waar een schitterende Jessika Kenney de rol vertolkt van alle Syrische vrouwen, die dagelijks hun kinderen zien vermoord worden door een op hol geslagen regime, dat kost wat kost de macht in handen wil houden. Drie elegieën zuigen ons mee in de zielenroerselen van een verdrukt volk dat enkel hoopt op vrijheid, vrede en wat menselijkheid. Een meditatief half uurtje waarin ons hart meebloed met zoveel kommer en kwel. Spruance (deze maal tokkelend op een kleine Oosterse harp) kan zijn bewondering voor vocaliste Kenney niet onder stoelen of banken steken en maakt dit duidelijk na elke song, waar hij ze telkens uitvoerig bedankt. In het publiek kunnen enkele zatte Fransen het echter niet laten om als storende factor, dit intiem schouwspel, tussen de nummers telkens te voorzien van nodeloos luid gebrabbel. Jammer, want dit was adembenemend mooi. Maar het overgrote publiek negeert deze stoorzenders straal en applaudisseert hartelijk bij zoveel schoonheid.
In deel 3 gaan alle remmen los en krijgen we het hardere SC3 aan het werk met een loodzwaar uptempo versie van “Radar – the day the earth stood still” en een death metal coverversie van het “Halloween”-thema van de gelijknamige horrorfilm van John Carpenter. Tevens hun laatste wapenfeit van de avond, ware het niet dat het publiek maar blijft roepen om meer. SC3 kan niet anders om nog 1 maal terug te keren voor een encore. Het wordt – met een cynische vette knipoog – een knappe versie van de Amerikaanse Traditional Mars “Stars and Stripes forever”, die een glorieuze uittocht inleidt. Secret Chiefs 3 ten voeten uit! Zeer gesmaakt! Mis ze zeker niet tijdens hun doortocht in Trix Antwerpen op woensdag 28 november.
Set list Secret Chiefs 3:
Deel 1: [1] Toccata [2] The 4 [3] Fast [4] Vajra [5] Danse Macabre [6] Sophia’s Theme
Deel 2: [1] Song1 [2] Abwoon [3] Tistriya
Deel 3: [1] Radar [2] Traditional’s Medley [3] Halloween // Encore: Stars & Stripes forever
Het thema: ‘L’occulte et l’étrange’ dekt vanavond de volledige lading en is erg toepasselijk op het komende Halloweenfeest. Een meer dan geslaagde zaterdagavond en een totaalspektakel dat we in ons muzikaal hart zullen blijven koesteren. Op naar Hybris #2! We hopen stiekem op Mike Patton als resident artist en een optreden van zijn fantastische Fantômas… we mogen toch nog een beetje dromen in deze donkere en bizarre tijden, niet?
Neem gerust een kijkje naar de (sfeer) pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joy-as-a-toy-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/materia-prima-art-factory-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/secret-chiefs-3-27-10-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille ( i.s.m. Lille3000)
Anderhalf uur lang waren we gekluisterd aan wat Patrick Watson en z’n Band bracht. Een set, ‘Beklijvend!’ – ‘Krop in de keel!’ – ‘Elegant’! ‘Meesterlijk!’. De songs , fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen balanceerden tussen ingetogenheid en extravertie en waren gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeiden, ondergingen verrassende wendingen, zwollen aan en werden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Ze hadden oog voor detail. Een verzameling aan instrumenten , weliswaar, een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem bood die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Muzikaal talent uit Canada dus, die prettig gestoord kan zijn , maar alles goed onder controle heeft en z’n publiek entertaint . Hij amuseert zich , heeft een aanstekelijke lach , brabbelt er wat op los in gebroken Frans en zorgt voor prachtige muzikale motiefjes … Een muzikale speeltuin …
Ze namen het publiek mee op hun ontdekkingsreis , op hun ‘adventures in their own backyard’. We kregen een enorme variatie te horen.
In het donker hadden we de intieme , spaarzame pianoklanken van “Lighthouse” , het startsein van de tocht . Het gezelschap bouwde op en bracht een intenser, breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ zette die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën . Continu had je die slingerbeweging, wat een reeks parels opleverde . De selectie songs waren alvast de moeite verder: “Step out for a while” , “Quiet crowd” , ”Big bird in a small cage”, “Morning sheets”, “Luscious life”, “Noisy Sundays” en de titelsong van de nieuwe ‘Adventures in your own backyard”; tja, te veel om op te noemen …
Fascinerend materiaal van een fascinerend artiest … Kippenvelmoment noteerden we toen de leden in een cirkel dicht bij elkaar gepakt op sobere wijze, al of niet versterkt, “Words in the fire” en “Into giants” speelden, voettics uitdeelden en zongen met een echoënde klank . Magie!
En dan de lighteffects: beelden en lichten die door een witte halve bol aan weerszijden het podium werden geprojecteerd; of de kerstlichtjes die op hun instrumenten stonden. Aan alles werd gedacht om sfeer te creëren en de songs een meerwaarde te bieden … Knap.
Geen probleem om zich in ‘t Frans uit de slag te trekken, de paar mankementjes werden met de glimlach opgevangen; in de bis trakteerde hij met een filmisch bezwerende “Where the wild things of Beijing” , liet hij in een volle Grand Mix solo een innemende “Je te laisserai des mots” horen en nam hij z’n publiek op sleeptouw op het dromerige “Man under the sea”, waarbij ze de kans kregen mee te neuriën en te fluisteren .
Patrick Watson & Band – theatrale pracht, een apart overtuigend optreden, bol van wisselende spannende passages …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De Amerikaanse blues en folkzanger Eric Bibb vertrok naar Bamako in Mali om daar samen te werken met Habib Koite, één der populairste sterren uit Africa. Dit resulteert in een unieke plaat met zowel verwijzingen naar de Amerikaanse blues en folk, als naar de traditionele Afrikaanse muziek. Eigenlijk zou de plaat beter ‘van Memphis to Bamako’ heten , aangezien deze muzikale reis de twee continenten overstijgt. Beste nummers zijn "On My Way To Bamako" en "Send Us Brighter Days.
Dunk Records komt weeral met een nieuwe release aandraven, dat geweldige Belgische label, dat onderdak biedt aan alles post-rock, klein en groot.
Late Night Venture wordt deze keer voorgesteld. Een band uit Denemarken, die niet aan hun proefstuk toe is.
En zoals verwacht wordt er ons post-rock voorgeschoteld. De eerst twee nummers doen die term alle eer aan.
Traditionele post-rock, zowel qua vorm als sound. Maar dan komen de eerste nummers waar de band zich echt kan onderscheiden: de zang.
Hier rukt de band zich los van het post-rock-peloton en demarreert het was naar de top.
De gezongen nummers zijn meer dan een post-rockdeuntje met wat stem erover. Ze zijn avontuurlijk en uitdagend.
Ze maken uitstapjes naar vooral shoegaze. En het belangrijkste: ze klinken gewoon zéér goed.
Het album is zoals een full-cd hoort te zijn: gevarieerd, boeiend, verassend,…
Na de 7e luisterbeurt gaat hij op geen enkel moment vervelen, en dat is een hele prestatie.
‘Pioneers of Spacefight’ is een verademing binnen de post-rock.
Laat het zeker niet aan je voorbij gaan en beluister dit album integraal, via www.latenightventure.com.
De Oostendse Gentenaars The Van Jets hebben gekozen voor evolutie: hun onstuimige, oprechte rock’n’roll klinkt nu meer ‘artyfarty’, aanstekelijke, broeierige catchy popart. Die voorliefde in de glamrock op z’n Bowies was er al en zet ‘em nu verder in elektronische klanken , een belangrijke aandeel in het muzikaal verhaal van de nieuwe plaat ‘Halo’. De winnaars van Humo’s Rock Rally 2004 hebben niet stilgezeten , en kunnen met singles “Here comes the light” en “Danger zone”, en songs als “Broken bones” , “Cherry”, “Waited long enough” en het mooi uitgesponnen “Mystify” - met een opbouwende, stuwende groove, heel wat winst maken .
The Van Jets zijn terecht ambitieus en verliezen hun rockend hart niet, maar hebben de eenvormigheid omzeild door de toevoeging van betoverende synths /elektronica … Een stap die ze durfden te nemen, met geslaagd resultaat …
Netsky is deze zomer groots geworden. Boris Daenen aka Netsky heeft de drum’n’bass van Roni Size, Goldie en Breakbeat Era van onder het stof gehaald, koppelde het aan ons veelbelovende, maar onvolprezen Lowpass (ruim vijftien jaar terug!) , en maakte die heftige sound radiovriendelijker; de bredere aanpak richting elektronica en pop , aangevuld met soul, reggae, hiphop en jungle boeit. Door de toevoeging van een MC , keys, drummer en een rits gastzangers; komen zowel de dance - als popliefhebber hier aan hun trekken.
Nogal snel na het titelloze album , met de prachtsingles “Moving with you” en “Iron heart”, is de opvolger er. ‘2’ is er eentje om in te lijsten door de variaties , de verrassende wendingen , de tempowisselingen en de geslagen brug tussen drum’n’bass en pop . Heerlijk huppelen , dansen, springen op de grooves, de vibes en de exploderende, knallende ritmes van “Love has gone “, “Come alive” (ft Scarlet) en “Give & take”. Dancefloorkillers en prijsbeesten op optredens en festivals!
Op andere songs met gastvocalisten, “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby)) , “Get away from here” (ft Selah Sue), “The whistle song” (ft Dynamite MC) en “When darkness fall” (ft Bridgette Amofah) druipt de broeierige soul er van af . En Jimmy Jans doet de hiphop bruisen op “Squad up”.
De instrumentals “911” , “Jetlag funk” en “Puppy” zijn drum’n’bass’ ‘pur sang’ . Even dreigt het wat eentonig te worden , maar al die diverse uitstapjes zorgen voor een boeiend geheel , waardoor dit een ijzersterke plaat is …
Net als Blaudzun, hebben we met I Am Oak aka Thijs Kuijken, zanger/songschrijver uit Utrecht , één van de verrassende ontdekkingen uit Nederland . De inspiratie voor de nieuwe derde plaat al, was te zoeken in Finland waar hij met z’n band naar een besneeuwd huis trok. We moeten ‘Nowhere’ interpreteren als de ‘onaantastbare plek’ en ‘Tammensaari’ als ‘Eiland der Eiken’ . Resultaat: een reeks ingetogen, dromerige, warme songs.
Even staat de tijd stil bij deze ingenomen, sfeervolle en broeierige songs , die hij solo inspeelde en die verder breder en voller gearrangeerd worden door z’n band.
De Nederlandse popscene is alvast een getalenteerd sing/songschrijver rijker.
Na een lange pauze is Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, spil van deze Spain, debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Betrffende ‘de Soul of Spain’ moeten we even terug in de tijd : samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog lagen ze aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
De nieuwe plaat is een logisch verderzetting van het vroegere materiaal, de slowcore , de mate van tristesse, de kracht van mijmermelancholie, onderkoeld, maar fraai en rijkelijk gecomponeerd, poppy, toegankelijk en melodieus.
“Only one” en “Without a sound” zetten nu net die toon . We houden van de klankkleur, de ‘Soul van Spain’. En af en toe gaat Josh Haden even over de schreef , in die zin dat Spain rockt , en waarom niet, “Because your love” en “Miracle man” zijn puntig en vaardig en doorbreken ‘de trein der traagheid’ composities.
‘The Soul of Spain’ staat garant voor warme nostalgie . Te koesteren dus.
Nederlands 
Français 
