“Martyr” is na “Light” al de tweede nieuwe single van Ozark Henry. Het is zijn eerste nieuwe single in meer dan acht jaar tijd en het is een smaakmaker voor ‘August Parker, het tiende studio-album dat zal verschijnen op 10 oktober.
Muzikaal sluit deze nieuwe single aan bij de 4AD-catalogus van de jaren’80 en ‘90 (This Mortal Coil, Cocteau Twins, ...). De opmerkelijke tweede stem op dit nummer komt van Emily Vernaillen (muzikante bij Sylvie Kreusch). Inhoudelijk en muzikaal is dit trage, rustige confessionele poëzie die de tijdgeest op een openhartige en persoonlijke manier vat. Herkenbaar en toch weer wat anders. Nog matuurder.
“Martyr” vertelt volgens Ozark Henry hoe we soms ongewild martelaar worden in een strijd die we niet (willen) voeren. En hoe we ook machteloos zijn in de strijd die we wel zouden willen voeren. Het nummer werd gemixt door Paul Geluso, bekend van zijn werk voor onder andere Sufjan Stevens.
https://www.youtube.com/watch?v=jUguZnWy8T0
Faith and the Muse was in de jaren ’90 één van de betere Amerikaanse bands in postpunk (en gothic rock). De band verkocht ook in Europa flink wat albums en kwam regelmatig op tournee en werd in Vlaanderen op handen gedragen. Ze speelden vaak, onder meer in The Steeple, de Twieoo en de Vooruit. Daarvoor zaten William Faith en Monica Richards (die we dan als ‘the muse’ mogen bestempelen) elk in een andere band. Nu de activiteiten bij Faith and the Muse op een laag pitje staan, pikt Monica Richards de draad op van Strange Boutique, haar pre-Faith and the Muse-band.
Het is niet enkel dat Fait hand the Muse op een laag pitje brandt dat meespeelt. Er is ook het overlijden van de originele Strange Boutique-gitarist. Fred Smith overleed in 2017. Als herdenking na zijn overlijden kwam de band in 2019 samen om ‘oude’ nummers te brengen. Smith werd daarbij vervangen door Dennis Kane, één van zijn poulains. Dat beviel de band zo dat er daarna nog meer Strange Boutique-concerten met Dennis Kane volgden. En nu is er dus ‘Let The Lonely Heart Sing’, een album met nieuw studiomateriaal. Het eerste in meer dan 30 jaar.
Voor de fans van het eerste uur zal het meteen duidelijk zijn dat ‘Let The Lonely Heart Sing’ een andere versie is van de band. Niet enkel is er een nieuwe gitarist, de overige bandleden zijn intussen ook een stuk ouder geworden. Tegelijk klinkt deze sound heel vertrouwd, ondanks de verschillen. Waarschijnlijk heeft Monica Richards bewust of onbewust wat kennis en ervaring uit haar Faith and the Muse-periode meegenomen in de nieuwe composities en lyrics.
Op deze nieuwe release horen we een fris postpunk-geluid met echo’s van This Mortal Coil, Cocteau Twins en Dead Can Dance. Er hangt – voor mij – ook een sluier van de jaren ’90 over het geluid en de songstructuren. Of dit nu een volbloed Strange Boutique-album is, dat laat ik aan de puristen, maar voor mij is dit een heel aangename comeback. Mysterieus en meeslepend. Donker in melodie en lyrics.
Mijn favoriete nummers op ‘Let The Lonely Heart Sing’ zijn “Twelve Chimes”, “Under Surface” en “Whistle, And I Will Come To You”. “Jet Stream” vind je enkel op de vinylversie van het album. Het is een heel degelijk nummer, maar misschien niet onmisbaar voor wie geen platenspeler meer in huis heeft.
In de Verenigde Staten zijn voor Strange Boutique alweer een paar optredens gepland. Hopelijk kunnen we deze fijne postpunkband ook in ons land eens op een podium zien.
https://strangeboutique.bandcamp.com/album/let-the-lonely-heart-sing
In 1987 bracht Simple Minds zijn eerste live-album uit: ‘Live in the City of Lights’. Opgenomen in lichtstad Parijs. De band stond toen commercieel op een hoogtepunt en een live-album was in die tijd nog niet zo vanzelfsprekend als vandaag.
In 2019 pikte de Schotse band de draad van livealbums op met ‘Live in the City of Angels’, een live-registratie uit Los Angeles die op deze site een mooie review kreeg. Simple Minds lokt nog steeds veel fans naar de arena’s, maar nieuw werk, daar zitten de fans minder op te wachten. Dus nog maar eens een live-album? Nog maar vijf, zes jaar na het vorige?
De Nederlandse fans hebben weinig te klagen. Deze muziek werd grotendeels opgenomen in diamantstad Amsterdam, in 2024. Leuk dat ze opnieuw kunnen uitpakken met een ‘city of’, maar voor de Belgische fans is dit een ontgoocheling, want onze ‘city of diamonds’ is Antwerpen en daar hebben ze op deze tournee ook gespeeld. En ‘voor het grootste deel opgenomen in Amsterdam’ is eveneens een belangrijke nuance. Voorbij de helft van het album zijn er plots zes nummers opgenomen in Leeds, Londen, Glasgow, Berlijn en Dijon. Dan voel je je als Nederlandse fan toch een beetje belazerd. Volgens een doorgaans goed ingelichte website heeft Simple Minds in Amsterdam slechts 19 nummers gespeeld (met de drum solo als nummer meegerekend) en op dit album staan er 24.
Inhoudelijk dan. De setlist-volgorde van Amsterdam wordt mooi aangehouden, ongeveer dan. Het verschil met ‘Live in the City of Angels’ is eigenlijk te verwaarlozen. Op een paar na, komen alle hits voorbij. Het andere live-album had niet “Belfast Child”, terwijl we deze keer publieksfavorieten als “Up On The Catwalk” en “Theme From Great Cities” moeten missen. Tussen beide live-albums zit enkel het studio-album ‘Direction of the Heart’, uit 2022. Dat album is slechts met twee nummers vertegenwoordigd op de nieuwe liveregistratie en dat is misschien jammer, zelfs als niemand op nieuw materiaal zit te wachten.
Van recente albums als ‘Graffiti Soul’, ‘Big Music’ of ‘Walk Between Worlds’ is er geen spoor te bekennen. Behalve de twee nummers uit ‘Direction of the Heart’ is “This Fear of Gods” uit 2002 het meest recente nummer. Terwijl een live-album nu net een mooie kans is om een paar minder bekende nummers wat meer aandacht te geven.
Gelukkig zitten er ook een paar ‘schatten’ in de nieuwe live-opnames. Iets minder bekende nummers als “Premonition”, “Sons & Fascination” en “Sweat in Bullet” verdienen zeker hun plaats op dit album. De uitvoering van alle nummers is nagenoeg vlekkeloos. Er zijn natuurlijk wel opnieuw een paar hits die door de band opgerokken worden. Voor de ene fan is dat dan zalig en een ander vindt dat nodeloos.
Een conclusie dan. Is dit een onmisbaar live-album voor wie de Simple Minds wat volgt? Wel als je er bijvoorbeeld bij was in Amsterdam. Als je al Live in the City of Angels in huis hebt en je was er niet bij in 2024 in de Ziggo Dome, dan vermoed ik dat enkel de zware fans of de verzamelaars die de collectie compleet willen hebben dit nieuwe live-album zullen aanschaffen.
https://www.youtube.com/watch?v=cvdBpMN4xxg
Gare Noir is het nieuwe project van Sam Claeys en Frits Standaert. Samen zitten ze in Red Zebra en afzonderlijk zitten/zaten ze ook nog bij onder meer Oorpool, Pesch en Der Klinke. “Lost In The System” is hun tweede single als Gare Noir.
Dit klinkt als een mix van Enzo Kreft en Kavinsky. Een zachte, slome en helende melodie van dikke lagen synth en die heel aangename stem van Sam die perfect aansluit bij de lyrics. Bij “Crossfire of Lies” probeerde dit duo wat te hard, naar mijn mening, maar hier klinkt het meer organisch en authentiek. Knap gedaan.
https://www.youtube.com/watch?v=eR3coTLTH08
Vinnum Sabbathi is een Mexicaans viertal dat instrumentale heavy rock en cosmic stoner brengt. Hun nieuwe EP heet ‘Intersatelital’. Inhoudelijk is het een ode aan de eerste Mexicaanse astronaut en aan twee satellieten die in 1985 een gigantische sprong vooruit waren voor de communicatie in Mexico.
De soundbites van astronaut Rodolfo Neri gaan voor een groot stuk aan mij voorbij omdat mijn kennis van het Spaans ontoereikend is. De introtrack is een verzameling van Neri’s uiteenzettingen en nog wat ander geluid, maar niet echt een song.
Dat zijn de twee andere nummers gelukkig wel. “Sistema de Satélites Morelos” is heel onderhoudend. Er wordt kundig gespeeld met spanningsboog, structuur en opbouw. Prima track.
“Rodolfo Neri Vela” is een ietwat grotere uitdaging, vanwege de speelduur van bijna twaalf minuten. Ik zal niet zeggen dat elke seconde van dit nummer zijn bestaansrecht onbetwistbaar verdiend heeft, maar de band heeft van dit nummer een meesterwerk gemaakt. Voor luisteraars met geduld en inlevingsvermogen, is dit best een leuk nummer.
Wie Vinnum Sabbathi live aan het werk wil zien, kan op 17 augustus afzakken naar het Omgekeerde Kruis in Merelbeke-Melle. Met support van Within A Mile (grunge/stoner/cosmic) uit Sint-Niklaas.
https://www.facebook.com/events/608211605652840
https://vinnumsabbathi.bandcamp.com/album/intersatelital
Na Hopville Records en het Britse Wax Trax-label zitten de Chiff Chaffs nu bij Pang Pang Records, het label van hun stadsgenoten Röt Stewart. ‘The Mosquito’ twijfelt met een release op 7”-vinyl en drie nummers wat tussen een EP en een single met twee B-kantjes.
Ondanks de wissel van label zitten deze grofgebekte vogels nog steeds op het kruispunt van de trashy garage, surf, rockabilly en horrorpunk. Titeltrack ‘The Mosquito’ klinkt bijzonder retro en surf-like en is instrumentaal. Heel degelijk, maar misschien ook niet bijzonder in compositie en uitvoering. “For I Am Nothing” is dan weer punky en trashy garage. Lekker opruiend en smerig, goed meebrul-refreintje. “Burn Me One Last Time” gaat op dat elan verder, broeierig en furieus, maar dan twee versnellingen trager. Dat maakt dat je de lyrics wat beter kan volgen, al zijn die nu ook weer geen topliteratuur.
Dit is een fijne release van een band die zijn eigen geluid gevonden heeft en heeft laten rijpen. En die alles in huis heeft om overal in Europa de clubs te doen vollopen.
https://chiffchaffsband.bandcamp.com/album/the-mosquito-for-i-am-nothing-burn-me-one-last-time
Is het nodig om Liliane Saint-Pierre nog voor te stellen? Kort dan. Haar eerste single bracht ze uit in 1968 en sindsdien veroverde ze podia in Vlaanderen en de buurlanden in het Nederlands, Frans, Duits en Engels. In 2024 vierde ze haar 60 jarig jubileum als artieste met een uitgebreide en steeds weer verlengde tour. In 2020 verraste ze vriend en vijand met het mooie album ‘Karma’.
Nu is er een nieuwe single. “Het Heeft Zin” is een vertaling/bewerking van “It’s A Siné, de klassieker van 80’s iconen The Pet Shop Boys. De Nederlands tekst schreef Liliane samen met Mary Boduin (Ann Christy). Het is een vrij letterlijke vertaling, alleen de belangrijkste zin is vooral fonetisch correct maar inhoudelijk niet helemaal. Het geeft een twist aan de andere zinnen. Waar de Pet Shop Boys het hebben over hun aaneenschakeling van ‘zondes’ komt Saint-Pierre in de betekenis uit bij een disco-versie van “My Way/Comme d’habitude”. De vredesboodschap van het artwork had misschien nog wat sterker of meer letterlijk in de vertaling kunnen zitten. Nu blijf ik wat hangen bij het schakelen van innerlijke vrede naar wereldvrede. Muzikaal wordt er niets toegevoegd of weggelaten en dat is voor de ene een geruststelling en voor een ander een gemiste kans.
Het is ergens een voor de hand liggende keuze voor een cover. Zowel de Pet Shop Boys als Liliane werden willens nillens in de hoek van de LGBTQ-hoek geduwd, hoewel daar niet of niet altijd een aanleiding voor was. Bij Liliane kwam dat vooral na haar “Soldiers of Love” als Belgische inzending voor Eurosong. Bij de Pet Shop Boys zaten er altijd al subtiele verwijzingen naar geaardheid in de lyrics en zanger Neil Tennant kwam in 1994 uit de kast. Met het artwork van “Het Heeft Zin” lijkt Liliane Saint-Pierre te hinten naar een 2.0-versie van haar “Soldiers of Love”.
Hopelijk mogen we ook veronderstellen dat deze single de voorbode is van een nieuw album.
https://www.youtube.com/watch?v=_iFFlLjgXk0
Het was al even geleden dat we een release konden bespreken van Usi Es, maar op 20 juni (niet toevallig Wereldvluchtelingendag) verraste ze ons met een nieuwe single. Het nummer “Sender Unknown” gaat over hoe beelden van oorlogen en van slachtoffers op TV en de socials ons afbotten en door de herhaling ons dreigen onverschillig te laten. Esther komt niet met oplossingen, onderbouwde meningen of indrukwekkende slogans, maar wil via deze song van aan de zijlijn meegeven dat er nog meegeleefd wordt met alle ellende in de wereld.
Het is een prachtig en meeslepend nummer. Het begint fluisterend met de melancholie en Schmertz van een This Mortal Coil maar ergens halfweg laat Usi Es haar innerlijke Nick Cave of Reena Riot los, met meer volume en donkerte in de vocalen en een lichte dreiging in de pianotoetsen. In de meer theatrale outro is er plaats voor een welgemikte en weemoedige althoorn (mijn eerste gok was klarinet) over de vocalen die richting Tori Amos en Kate Bush gaan.
Ook leuk: voor de heel snelle fans was er een fysieke release op ‘glittercassette’. Voor alle minder snelle fans is er Spotify.
https://open.spotify.com/intl-fr/track/0RptsXiue3lEkIDpMa7Bsj
Deze nieuwe plaat van Suntapes kan je eigenlijk opdelen in twee delen. Vier van de acht nummers zijn pianocomposities waarbij hij zijn eigen naam gebruikt met name: Tomas Johan Kristian. De andere vier zijn echte Suntapes track die bestaan uit filmische ambient en soundscape muziek. Onder zijn eigen naam bracht Tomas eerder dit jaar al een piano solo album uit (Phantom). “Overland”, “Motion”, “Plaza” en “Fathom” zijnde pianocomposities. Het zijn eerder warme en dromerige piano stukjes. Vooral “Plaza” vind ik heel geslaagd vanwege de opbouw in de song via een synthsound die de piano ondersteunt.
Waarin verschillen de overige composities dan met die piano composities? Ze liggen in elkaars buurt qua vibe en stijl maar bevatten meer instrumenten. Op “Varkala” maakt Tomas gebruik van piano, travel tapura en The Tanpura waardoor de song een sfeer van India meekrijgt. Het gebruik van traditionele instrumenten en sounds uit de gehele wereld is inmiddels wel een kenmerk van Suntapes geworden. “Galiano” combineert analoge synths, een Chinese Ruan en Duim piano tonen. Het doet mij denken aan de wellness of andere relaxatie oorden. “Misterioso” bestaat hoofdzakelijk uit sferische sounds en piano. Er wordt afgesloten met een donkere ambient drone track: “Cavern”. De sfeer die hij hier neerzet vind ik heel geslaagd.
Andermaal krijgen we hier kwaliteit van de bovenste plank. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Tomas Johan Kristian wereldwijd al een naam heeft in zijn genre. Persoonlijk ben ik meer gecharmeerd door de Suntapes- tracks omdat die altijd wat vreemde sounds uit de gehele wereld bevatten. Maar dat is puur persoonlijke smaak.
De piano composities zijn namelijk even sterk opgebouwd. Wederom een mooie release!
Neo Klassiek/ Filmisch/Ambient
Travel Motion
Suntapes
De afgelopen jaren trok Ward Dhoore met verschillende gezelschappen en muzikanten de wereld rond. Hij deed o.a. America, Canada en Europa aan.
Met dit soloalbum heeft de man muziek gemaakt waarin zijn eigen ideeën centraal stonden. Hij omringde zich met diverse muzikanten die hij in de loop der jaren heeft tegengekomen. Het resultaat is een melodieuze, gevoelige en melancholische plaat. “It Takes Time” is een mooi voorbeeld: het is een rustige en heel melancholische piano track met hier en daar de nodige strijkers zoals cello, altviool, die voor de nodige sfeer en melancholie zorgen. Halfweg komt de percussie de boel in gang trekken. Een sterke track die van begin tot einde weet te boeien. Alles is heel mooi opgebouwd en dat geldt trouwens ook voor de rest van de nummers. Naast de organische en klassieke instrumenten maakt hij ook subtiel gebruik van synths en soundscapes. Dat alles wordt mooi gemixt tot een consistent geheel.
De muziek op ‘It Was All Heart’ beantwoordt volledig aan de betekenis van de titel. Hartverwarmende filmisch en atmosferische muziek met veel warmte en gevoel in. Muziek om bij te mijmeren en weg te dromen. De muziek zou ook kunnen dienen om bepaalde documentaires of natuurfilms te ondersteunen.
Instrumental Folk-soundscapes-minimal
It Was All Heart
Ward Dhoore
De naam Peter Murphy blijft voor de meesten onlosmakelijk verbonden met Bauhaus. Die leverden op korte tijd enkele baanbrekende postpunk platen af die nog steeds relevant klinken. Solo heeft de man echter ook al een tiental albums op zijn conto staan. De één al wat beter onthaald dan de andere.
Zijn laatste album ‘Lion’ dateert al van 2014. Het was dus lang wachten voor de fans.
Bon, wat heeft ‘Silver Shade’ ons te bieden? Eerst en vooral de heerlijke en markante stem van Murphy himself. Muzikaal zijn er geen grote veranderingen ten opzichte van vroeger: Het bevat elementen van postpunk, gothic en electro. Op gezette tijden krijgen we een flinke pathos en grandeur over ons heen gegoten. De iets donkerder tracks zijn o.a. “Swoon” waar o.a. bassist Justin Chancellor (Tool) op meespeelt, “The Meaning of My Life” of “Xavier New Boy”. “Cochita is Lame” drijft op een heerlijk rammelende bas en een fijne vibe. Verder staan er ook een paar songs tussen die meer naar electropop/wave neigen zoals “Hot Roy” en “The Artroom Wonder”. Die laatste is wel een heel sterke song. Daarnaast dan tracks die weer meer naar postpunk neigen zoals “Soothsayer”. Een song die live wel gensters zou kunnen slaan. Het titelnummer “Silver Shade” is ook een sterke song. Het album bevat twaalf songs en wordt afgesloten met “Let The Flowers Grow” (Ft. Boy George). Geen slechte song maar Boy George zijn stem past, naar mijn mening, niet heel goed bij deze muziek.
‘Silver Shade’ bevat zeker sterke momenten. Het is bij momenten genieten van Murphy zijn vocale uithalen. Het is allemaal vrij toegankelijk en degelijk luistermateriaal. Het art-work is ook mooi gedaan trouwens. Liefhebbers van New Wave, Postpunk, muziek van de jaren 80 met een weerhaakje aan; zullen hieraan hun hart kunnen ophalen. De plaat werd mede geproduceerd door Youth (Killing Joke).
Postpunk/New Wave
Silver Shade
Peter Murphy
Dit is de tweede single uit zijn prachtige plaat ‘Subconscious Dubs’. De recensie daarvan is ook in onze rubriek terug te vinden
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98634-subconscious-dubs
“We Are The Rhythm” is ideaal als single omdat het wat dans- en clubhit potentie in zich heeft. Het zit goed in elkaar en is boeiend luistermateriaal. Het begint met een stevige ritme sectie en gaat de iets melodieuzere kant op. Op dat vlak doet het me qua stijl en vibes wat aan Empire Of The Sun of The Weekend denken. De invloeden van de Mechelse Gert De Meester ( alias Basstorius) is zorgt zeker voor een meerwaarde. De Meester is vooral gekend door zijn baswerk in de ambient en experimentele muziek. Het nummer bevat melodie, een toffe groove, diepgang en afwisseling. We kunnen dan ook maar alleen deze single toejuichen en aanprijzen.
Psychedelic/Dub/Electronic
Nevel ft Reverend Basstorius –
We Are The Rhythm -single-
Clip: https://www.youtube.com/watch?v=E0e7MzigovM
Na meer dan 20 jaar komen de legendarische en compromisloze noise-rockers terug aan de oppervlakte met dit explosief nieuw album, en ze klinken alsof ze nooit zijn weggeweest.
De stuiterende, averechtse en withete noise-rock is immer aanwezig in opgehitste tracks waarvan de titels al even geschift zijn als de songs zelf, check “The Unpopular Parts of a Pig” of “Way of the Exploding Dickhead”.
Mclusky is furieus als in de beste tijden en frontman Andrew Falkous is zijn eigen unieke en razende zelf. De valse trage “People Person” en de gemene sleper “The Digger You Deep” lonken naar The Jesus Lizard, “Kafka-esque Novelist Franz Kafka” is een heetgebakerde punksneer en “The Battle of Los Angelsea” gaat gebukt onder een loden bas die muren sloopt. “Not all Steeplejacks” is het enige momentje waar Mclusky zich enigszins een beetje inhoudt, een welgekomen rustpuntje met een hoek af.
‘The World Is Still Here and So Are We’ is een muilpeer van een plaat, een fameuze comeback die in weinig moet onderdoen voor het legendarische ‘Mclusky Do Dallas’.
Wie Mclusky gemist heeft op Les Nuits Botanique krijgt een herkansing op 04/10 in de Brugse Cactus Club. Ik zou niet twijfelen.
Bij de Canadese doommetalband Witchrot is zangeres Lea de centrale spil. Muzikaal staat deze band als een huis met dikke funderingen, met sferische doom die wordt verrijkt met psychedelische blues en heavy sludge, maar de saus over elke song komt van Lea. Zij huilt, schreeuwt, krijst en spuwt tot elke track een occult laagje gekregen heeft.
Soul Cellar is het tweede studio-album van Witchrot, maar er waren eerder ook al een EP, een live-album en een handvol singles losgelaten op de wereld. Elke song op dit album lijkt de soundtrack van een horrorfilm. Als er een hel bestaat, dan blaast deze muziek daar gegarandeerd door de luidsprekers. Maar ook voor de levenden is dit een leuk album, zelfs zonder je ziel aan de duivel te verkopen. In vergelijking met het oudere werk is er op dit album meer plaats voor melodie, en voor zuinig wat synths die de huiveringwekkende sfeer nog wat extra in de verf zetten.
“Die Alone” begint met pompende, swampy psychedelische rock. Deze song wordt dan het hoofd afgebeten, waarna ritmeloze atmosferische doom de overhand krijgt en tegen het einde van de track is het afgebeten hoofd alweer aangegroeid met nieuwe psychrock. “Spineless” is een leuke track met de gitaren die vooral stuwen en duwen. Titeltrack “Soul Cellar” krijgt ruim acht minuten aangemeten. Het duurt op dit nummer wel even voor de hele heksenketel aan het kookpunt komt. Een paar gitaarsolo’s die dwars op het tempo staan moeten een gevoel van verwarring oproepen, maar sommigen zullen daardoor misschien net deze track willen doorspoelen.
De leukste stukken zitten voor mij aan het begin van het album, met “Possession Deepens” (met een lange, softe aanloop) en “Tombstoned”. “Throat Cutter”, de derde van bij het begin, begint als een duivelsuitdrijving of duivelsoproeping die zijn gelijke niet kent in de occulte metal. Wat een intensiteit. Die spanning kan Witchrot evenwel niet de hele song aanhouden.
Als je van occulte doom houdt en je kan vocaal wel wat aan, geef deze Canadezen dan een kans. Wil je hen ook eens live checken, dan kan je op 13 augustus naar Antwerp Music City. Dat is na Amsterdam de tweede halte van de Europese tournee van Witchrot.
https://www.youtube.com/watch?v=JMcJ5_sa0g4
Nederlands 
Français 
