Tubelight kende een ferme start toen ze in 2012 de finale van Humo’s Rock Rally wisten te bereiken. Ze hadden een bescheiden radio hitje met “Coming After You” en een album (‘Heliosphere’) dat het goed deed. Hun muziek vertoonde hun voorliefde voor psychedelische muziek uit de sixties, Britpop en een snuifje shoegaze. Na dat debuutalbum werd het even stilletjes rond hen. Niet meteen gedacht dat we er nog iets wereldschokkends van gingen horen maar zie: hier staan ze weer! In een lichtjes gewijzigde bezetting. De huidige bezetting bestaat uit Lee Swinnen (zoon van…), Mick Swinnen (Ero Guro), Bart Weyens (Statue), Bart Baele (Speedozer) en Wouter Theunis (ex-Prospects).
De muzikale koers is ook lichtjes gewijzigd. Laten we zeggen dat hun roots nog steeds in de dezelfde grond ligt maar dat de aankleding iets anders is. Het klinkt alvast minder gepolijst. Het is iets minder Britpop en wat meer garagerock. Waar vroeger linken met bv The Kinks konden gelegd worden moeten we dit nu eerder zoeken bij Iggy Pop of Arctic Monkeys. Luister maar eens naar “Isolation” en je zal begrijpen wat ik bedoel. De opnames hebben ook meer een lo-fi benadering. Iets wat wel past bij hun nummers en heel mooi tot uiting komt op bv “Nervous Jim”. Openingstrack en tevens single “Perfect Routine” begint wat tegendraads (met gepiep en dissonante gitaar) maar is wel catchy as hell. De Afrekening? Ook “Complexity” is een dijk van nummer. Maar zo staan er nog enkele op.
Tubelight heeft zichzelf heruitgevonden. En hoe? Door een dijk van een plaat te maken waar nogal bands jaloers op mogen zijn.
Statue is geen doorsneeband. Zo bestaan ze bv uit vier gitaristen, bass en drums. Dat levert wel originele en groovende instrumentele tracks op die je moeilijk in een hokje kan stoppen. Het neigt soms naar post rock maar ook naar bands als Television etc… Je gaat ze niet op de radio tegenkomen alhoewel hun muziek vrij makkelijk te beluisteren is. In België kunnen we misschien STUFF. aanhalen die iets gelijkaardigs doen maar dan in geheel hun eigen stijl.
Aan de titels zal je weinig hebben aangezien die “0”, “K” of “12” heten. We moeten het dus met de muziek zelf doen en die is gelukkig heel goed te pruimen. Variërend van kortere, bondig songs tot meer langere en uitgerekte tracks van wel 8 minuten. We horen heel wat gitaar. Gitaarklanken die vervormd zijn, subtiel aanwezig zijn of gewoon begeleidend.
Op ‘Kasper’ horen we een zoektocht naar de mogelijkheden en de limieten van hun bezetting. Dat levert mooie resultaten en soundscapes op. Ik denk dan aan “A” of “P”. Maar als je met een open geest je laat meedrijven met hun werkstukjes dan ontdek je nog pareltjes.
Statue levert een heel geslaagd derde album af en ze schijnen live meer dan de moeite waard te zijn.
Ik zou zeggen doe eens zot en ontdek hen eens als je ze nog niet kent. In maart te verkrijgen via Fons Records.
Met het weirde ‘Pearl Mystic’ kon Hookworms ons een eerste keer bij het nekvel grijpen met een mix van psychrock en krautrock die geregeld door de vleesmolen werd gedraaid. Hawkwind, noisy ontdekkingstochten en een resem bedwelmende middelen waren de drijfveren. Op hun tweede album ‘The Hum’ gingen ze freewheelend op dat elan door, maar met ‘Microshift’ is er toch wat verandering op til.
De synths en keyboards zijn prominenter aanwezig, de eighties zijn in de sound binnengeslopen en de psychedelische uitspattingen worden ietwat in toom gehouden. Wij zijn er nog niet uit of dit al dan niet een gunstige evolutie is maar het is een feit dat dit album overal lovend onthaald wordt. Het zou veruit hun beste werk tot op heden zijn, lezen wij overal. Zelf gaan we ons zeker nog niet aan dit soort uitspraken wagen, want wij zijn een veel te hevige fan van de vaak geestdriftige razernij van ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’.
Gelukkig zijn de gitaren nog niet volledig overboord gegooid, het is geen drastische koerswijziging geworden zoals bijvoorbeeld bij Tame Impala op ‘Currents’, een plaat waarmee de hippe Australiërs zowat gans de wereld aan hun voeten kregen, behalve ons. Voor alle duidelijkheid, deze ‘Microshift’ is stukken beter dan het zwaar overroepen ‘Currents’.
Hookworms klinken bij momenten zeer poppy en catchy, en dat waren we tot nu toe nog niet gewoon. De band klinkt niet langer alsof ze met zijn allen zwaar aan de hallucinogenen hebben gezeten, maar de songs trippen nog steeds bijwijlen richting onontgonnen bestemmingen. Vooral opener “Negative Space” is een kanjer met een zwaar verslavend effect, de perfecte mix tussen de oude en de nieuwe sound, opzwepend en bijzonder aanstekelijk. Primal Scream, Jagwar Ma en LCD Soundsystem in een dansbaar samenzweringsverbond. Met een gejaagd “Static Resistance” wordt zelfs een tandje bijgestoken, het is een rollercoaster die de poppen nog uitzinniger aan het dansen brengt.
Bij de intro van “Ullswater” zou je gaan denken dat iemand de nieuwe van Soulwax nog eens heeft opgezet, de synths drijven het ritme aan tot men in een stroomversnelling komt en een stel heavy gitaren de boel uiteindelijk in lichtelaaie komen zetten. De ontspoorde sax in het krautrock tussendoortje “Boxing Day” is een aangename zijsprong en het fraaie “Opener “ is zweverige synthpop die ergens bij Kraftwerk vertrekt om een eind verder bij een uitgelaten Foals aan te komen.
Daarmee hebben we al de voornaamste prijsbeesten gehad, want ’t is niet allemaal grand cru. De elektronische niemendalletjes “The Soft Season, “ Each Time We Pass” en “Reunion” mochten best wel achterwege gelaten worden, want hun enige functie lijkt hier om de vaart te halen uit het hele gebeuren. Ook de lichtvoetige afsluiter “Shortcomings” klinkt te poppy om te beklijven. Bij de intro ziet alles er nog goed uit maar wanneer de heren iets verderop op het randje van de kitschpop gaan balanceren komen ze uiteindelijk aan de verkeerde kant terecht.
Hoogst interessant en boeiend plaatje met een paar misstapjes. Minder freaky en een stuk dansbaarder dan ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’. Daarom niet beter, gewoon anders.
Wie graag het Canadese antwoord op The Kooks wil horen moet beslist eens luisteren naar deze band. Dit vijftal, onder leiding van de gebroeders Emmons, maakt het soort muziek dat hieronder kan vallen zonder dat ze een kopie van The Kooks zijn. Hier en daar zitten ook wel wat elementen die naar de jonge Neil Young verwijzen. Het is muziek dat popdeuntjes in een rockverpakking steekt, radiovriendelijk klinkt, enthousiasme uitstraalt en meezingbare refreinen voortbrengt. Ongevaarlijk maar het werkt verdomd verslavend.
We krijgen hier dus tien songs die thema’s aansnijden die typerend zijn voor tieners en jong volwassenen. Over de zoektocht naar hun plaats in de volwassen wereld en natuurlijk de zoektocht naar de ware liefde. Voor wie zich herkent in die thema’s kan ik zeggen dat hetgeen ze doen ze goed doen. De zang is goed en heeft een lichte grain in de stem. De refreinen worden telkens aangevuld met backings wat het wat meer zwier meegeeft. En elke song heeft wel iets, een gitaarlickje of een ander detail, dat het nummer net dat beetje extra geeft.
Draai de The Glorious Sons in de Afrekening of als Hotspot en binnen de kortste keren worden ze groot denk ik. De zanger ziet er iets minder gladjes uit dan die van The Kooks maar als hij wat charisma uitstraalt zou het ook wel een meisjesmagneet kunnen zijn.
Wil je dat checken dan moet je op 1 maart naar de AB waar ze hun album komen voorstellen.
3DFLY is de samenwerking tussen Dirk Da Davo (Neon Judgement) en Make Makena (die o.a. productie en podia met The The, Screaming Trees en Bootsy Collins deelde). Ze leerden elkaar enkele jaren terug kennen op het Canarische eiland Fuerteventura. Daaruit ontstond deze samenwerking. Met als resultaat vier tracks. Vier tracks die aantonen dat Dirk Da Davo na The Neon Judgement nog verre van afgeschreven moet worden. Herinner ook de EP (DDDJMX( van 2017 (een samenwerking met Jean Marie Aerts) die best boeiend en scherp mag genoemd worden.
Op deze EP gaat Dirk op hetzelfde elan verder maar dan samen met Makena. Ook ditmaal horen we vier tracks die fris klinken. Opener “Avalanche” bevat heerlijk baswerk. De samenzang klinkt soulvol. Het geheel zorgt voor een zweterig en catchy danstrack. Ook op “How Much More” hebben de vocals een soulvibe. Deze track klinkt dromeriger en warmer. Op “Money Back” klinken de vocals urgent en zijn de lyrics scherp. De gitaren en synths gaan door merg en been. “Madness” is de vierde en laatste song op deze track. Dit is een prettig in het gehoor liggend nummer dat vrij dansbaar is en een tekst bevat dat toch vrij donker is.
3DFLY klinkt fris, modern, dansbaar en bezit de nodige weerhaakjes om de nodige diepgang te hebben. Dirk Da Davo schudt hier samen met Makena een prachtige EP uit zijn mouwen waarmee hij het verleden van zich afschudt en nieuwe wegen inslaat.
Video "AVALANCHE" : https://www.youtube.com/watch?v=PnMIZ22dOOg
In 2016 was ik wel onder de indruk van hun debuut ‘Tales of The Wicked West’. Ik was dan ook benieuwd wat deze release zou brengen voor deze vierkoppige band bestaande uit allemaal vrouwelijke bandleden. Maidavale is een Zweedse band dat ontstond in 2012.
De hoes straalt ontegensprekelijk een psychedelische vibe uit. Ze doet wat denken aan albumhoezen van bands zoals Love, Beatles, 13th Floor Elevators etc… Muzikaal doet Maidavale vooral denken aan bands zoals Jefferson Airplanes, Soft Moon en andere psychedelische rockbands uit de jaren zeventig. Haast vintage klinken ze. Met al deze elementen maken ze hun eigen versie van wat psychedelische rock inhoudt. En ze doen dat goed en de songs zijn tevens wat coherenter dan op hun debuut. Hoor je hier vernieuwende dingen? Nee dat niet, maar wat ze doen , doen ze goed.
De muziek bevat dus vooral gitaar en orgels naast de drums en bas. De zang lijkt ook weggelopen uit de jaren 70. Op opener “Deadlock” resulteert dat in beklijvende zang en heerlijk gitaargeweld. Maar alles blijft mooi binnen de perken en is samengebald in een song van drie minuten. Op dit album vind je solo’s maar geen oeverloze partijen die de aandacht afleiden. Op “Gold Mind” klinken ze catchy en herinneren ze aan bands zoals The Sweet, T Rex en zo. De song drijft vooral op de klank en de eenvoudige gitaarriff. Ze bevat tevens mooi percussiewerk. Zo komen er negen tracks voorbij waarvan geen enkel ontgoochelt.
‘Madness is Too Pure’ heeft een hoog entertainment gehalte. Het is goed geproduceerd en klinkt goed. De songs zitten goed ineen. Voor liefhebbers van, in jaren 70 gedrenkte, psychedelische rock.
De Franse band Dirge onderging een hele metamorfose. Ze begonnen in 1994 met het maken van industrial metal en evolueerden via een meer atmosferisch geluid naar postmetal. Op de EP ‘Alma-Baltica’ gaat die evolutie nog een paar stappen verder.
Deze EP toont in een kleine 40 minuten Dirge in zijn meest uitgesproken ambient-vorm. Openingstrack “Alma” is nog meer atmosferisch en nog meer naar gericht op drone-achtige elementen dan alles wat ze eerder uitbrachten. Ze goochelen met geluiden, loops en andere herhalingen en effectjes en vormen zo een instrumentale, maar poreuze wall of sound op. Er gaat geen dreiging van uit en postmetal-elementen zijn hier niet langer tastbaar aanwezig.
De vijf nummers van deze EP stralen zeker ook geen vrolijkheid uit, eerder melancholie. Op “Red Dawn Tibesti” ontwaar je nog de echo van elektrische gitaren tussen de lagen elektronica, maar daar houden de verwijzingen naar het vroegere werk op.
“Black Shore” en “Baltica” schuren o.m. dankzij een paar heel eenvoudige gitaarakkoorden wel nog voorzichtig tegen de postmetal aan. “Pure” zet het slotakkoord met dan toch een beetje dreiging en bijna een aanzet naar de sludgemetal van de begindagen, maar het nummer verzandt al gauw in luchtige ambient en verstilde noise.
Hypnotiserend, esoterisch en meditatief, soms een beetje in de lijn van het meer experimentele werk van Tangerine Dream. Denk ook aan Treha Sektori, aan het traagste van Russian Circles en aan sommige nummers van onze eigen Turpentine Valley.
De Nederlandse punkers van Disturbance opereren ergens op de grens tussen Oi-, street- en anarcho-punk. Veel (anti)politiek, veel energie en altijd makkelijk mee te brullen. Denk aan de oude Britse oerpunkbands als Sham 69, UK Subs, The Exploited, The Damned en Cockney Rejects, of dichter bij huis: Funeral Dress, The Agitators en Discipline. Ze stonden reeds op Oilst Omploft, een festival waar metal en punk naast elkaar geprogrammeerd worden.
Op hun nieuwe album ‘Tox Populi’ krijgen die van Disturbance vocale bijstand van Sparky Philips van psychobilly-punkband Demented Are Go en van onze landgenoot Bart Raats (The Moe Greene Specials) op trompet. Maar de hoofdmoot is toch snelle punk die aanzet om te pogoën en mee te brullen. Enkel op “The Dark” wordt het gaspedaal niet van bij het begin helemaal ingedrukt en is er even wat ruimte voor nuance, wat meteen één van de sterkste nummers oplevert.
Andere instant-klassiekers zijn ongetwijfeld “The Virus”, “For You”, “Anvil Of Hate” en “Spirits”. Heerlijke old-school-punk met meer vuur en overtuiging dan de meeste nog overlevende Britse oerpunkbands. Live zal deze band nog makkelijker weten te overtuigen, maar ook deze studio-opname is absoluut geen aanrader voor wie bv. geduldig in de dagelijkse file naar Brussel moet staan aanschuiven.
De Australische band Deströyer 666 combineert thrashmetalgitaren met elementen van blackmetal (de grunt en soms het drumwerk). Om het gat tussen twee albums te overbruggen, brengen ze in maart de EP ‘Call Of The Wild’ uit. Daarop krijg je amper vier tracks.
“Violence Is Golden” volgt het klassieke recept van de band en dat geldt eigenlijk voor elke track. Als je pap lust van het oudere werk van Deströyer 666, dan zal je dit ook weten te smaken. Ken je het nog niet, dan is deze EP een goede introductie.
Op “Stone By Stone” trapt de band het gaspedaal diep in. Ook titeltrack “Call Of The Wild” start met ongenadig snelle riffs. Zou speedblack een nieuw genre kunnen worden?
Het afsluitende “Trialed By Fire” is een herneming vanop de EP ‘Terror Abraxas’ uit 2003 en biedt de volle zeven minuten luistergenot. Alleen van de drumopnames word je niet echt blij, maar waarschijnlijk hoort het zo.
‘Call Of The Wild’ is een leuk tussendoortje, maar niet onmisbaar voor de fans. Deze EP moeten we vooral zien in het licht van de uitgebreide tournee van deze band doorheen de VS en Canada in februari en maart. Zo hoeven ze niet langer te teren op het oude ‘Wildfire’ uit 2016 (opgenomen in 2015) en geven ze hun publiek reeds een voorsmaakje van het volgende album. Als ze voortgaan op de weg die ze ‘Call Of The Wild’ ingezet hebben, zullen de fans vast en zeker tevreden zijn.
Matthews Southern Comfort. Wie oud genoeg is om het meegemaakt te hebben of misschien fervente muziekquizzers weten nog dat die band in 1970 een radiohit hadden met een cover van Joni Mitchell. De cover, “Woodstock”, stond op het eerste album van Matthews Southern Comfort, de band die Iain Matthews opgericht had na zijn vertrek uit de legendarische folkband Fairport Convention. Op zijn eerste eigen album werd hij wel nog volop bijgestaan door Richard Thompson en de andere leden van Fairport Convention. Na een paar albums doekte hij de band echter op en begon Matthews muziek uit te brengen onder zijn eigen naam of onder andere groepsnamen (Plainsong, Hi-Fi, Hamilton Pool, …).
Sinds enige jaren woont Iain Matthews in Nederland en heeft hij Matthews Southern Comfort als bandnaam vanonder het stof gehaald. Met een compleet nieuwe bezetting bracht hij onder deze naam in 2010 ‘Kind of New’ uit, gevolgd door de live-registratie ‘Kind of Live’. Op die laatste registratie speelt twee derden van de bandbezetting van het nieuwe album ‘Like a Radio’: Bart-Jan Baartmans en Bart De Win. Beide zijn heel gerespecteerde muzikanten, songwriters en producers. Dat duo wordt nog aangevuld met Eric Devries, nog zo’n Nederlandse muzikant met tonnen ervaring.
Het valt op hoe Matthews en zijn drie Nederlandse muzikanten zichzelf wegcijferen in functie van de song. Het songschrijven als ambacht staat centraal op ‘Like a Radio’. Op het reguliere album krijg je twaalf pareltjes die het midden houden tussen pop, rock, americana, jazz, blues en singer-songwriter. Daarbij slechts één cover: “Darcy Farrow”, als iemand dat nummer nog kent, zal het zijn in de versie van John Denver. Je krijgt nog drie bonustracks, met nog één cover: “Something In The Way She Moves”. Niet de door George Harrison geschreven Beatles-song, maar de minstens zo fijne track van James Taylor.
De pareltjes die nog net iets harder blinken dan de rest zijn “The Age Of Isolation”, “Been Down So Long”, “Right As Rain” (geen cover van Adele) en “Bits And Pieces”
‘Like a Radio’ is dan misschien een typisch Radio 1-album en we gokken er niet op dat Iain Matthews nog op de affiche van Pukkelpop komt, maar het is fijn te weten dat dit soort klassemuziek nog gemaakt wordt.
Voorlopig moet je voor deze prachtige muziek naar Nederland of Duitsland, maar hopelijk geven ook enkele Belgische zalen en festivals dit een podium. Dan lees je het op www.iainmatthews.nl
De Simple Minds bestaan al sinds 1977 (toen nog onder de naam van Johny and The Self-Abusers). Ze lijken net als een kat over negen levens te beschikken. Na een korte punk periode kwamen de alternatieve wave platen (o.a. ‘Sons and Fascination’, ‘New Gold Dream’ …), de commerciële popperiode met o.a. ‘Once Upon A Time’ en ‘Street Fighting Years’ om daarna langzaam maar zeker naar de achtergrond te verdwijnen. Virgin liet hen vallen maar Kerr en Charlie deden moedig verder zonder Virgin. En langzaam maar zeker leverde dit beter wordende albums. Eerst ‘Cry’ en daarna ‘Black & White’. ‘Graffitti Soul’ was nog een stukje beter om uiteindelijk eind 2014 met ‘Big Music’ voor de dag te komen. Hun sterkste album in jaren. Dit resulteerde in een moderner maar herkenbaar geluid en een Jim Kerr die beter zingt dan voorheen.
Ook live traden ze terug op voor uitverkochte zalen. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen voor de opvolger zijnde ‘Walk Between Worlds’.
Voor hun 17de album namen ze terug de producers Andy Wright en Gavin Goldberg aan die ook op “Big Music” meewerkten. Opener “Magic” is typisch Simple Minds. Stuwend, catchy en energiek. “Summer” opent met een donkere baslijn van Gred Grimes. Heerlijk hoor. Maar de song zelf mag er ook zijn. Mooi uitgewerkt en een nog beter geïnspireerd refrein dan op “Magic”. “Utopia” begint weemoedig en ontvouwt traag zijn pracht. De vocals van Jim Kerr zijn ingetogener dan we van hem gewoon zijn maar die maken de song juist zo genietbaar. Zo ook met “In Dreams”. “The Signal and The Noise” doet wat denken aan de begindagen vanwege o.a. de synths en de opbouw van het nummer. Een erg geslaagde en gelaagde track. “Barrowland Star” is een ode aan de Schotse concertzaal Barrowland. Het nummer klinkt groots zonder dat het teveel van het goede wordt. Rijkelijk voorzien van orkestratie, fijne backings van de dames en het gitaargeweld van Charlie Burchill. De zang van Jim Kerr is anders dan we van hem gewoon zijn en dat geeft het nummer een nieuw geluid.
‘Walk Between Worlds’ drijft op een mooi evenwicht tussen de keys, strijkers, bombast en gitaren. “Sense of Discovery” is het achtste en laatste nummer. Een heerlijke intro van keys en gitaarklanken om zich via de grote troms langzaam maar zeker op gang te trekken. De samenzang met de backings doet wat herinneren aan “Alive & Kicking”, maar wel zonder dat het stoort.
‘Walk Between Worlds’ bevat acht tracks waarvan geen enkel teveel of zwak is. De productie is top alsook de songs. We horen hier Simple Minds die in de vorm van hun leven zijn. ‘Big Music’ was heel geslaagd en deze is misschien nog wel beter. Ze hebben een synthese van hun eigen muziek gemaakt en het een update gegeven op ‘Walk Between Worlds’. Een heel geslaagde onderneming.
De eigenzinnigheid waarmee ze verder hebben gedaan toen Virgin hen liet vallen (en vele toenmalige fans) heeft geloond. Ze kunnen met dit album een opgestoken middenvinger uitsteken naar hun criticasters.
Alwaid is een Franse melodische metal band (afkomstig uit Lille). Met deze release brengen ze hun tweede album uit. Het thema van het album draait rond monsters, het zich vrijmaken van zichzelf en de controle over de machines krijgen. Dat laatste, met de digitalisering, is een actueel gegeven om over te schrijven. Je hoort doorheen de muziek de drang naar tijden van helden, sagen en legenden. De muziek heeft dus een duister kantje en ook een strijdvaardig en roemlustige kant die de muziek groots doet klinken.
De vocals van Marie zijn goed en met een vrij hoog bereik. Soms klinken ze haast als een klassieke zangeres. Maar op andere momenten kan ze ook andere nuanceringen in haar stem leggen. Door de thematiek en de manier van zingen krijgen we tracks die heel filmisch en feeëriek zijn. Haast sprookjesachtig. “Amphisbaeba” gaat over een tweekoppige slang en “When The Giants Wake” over reuzen. De thematiek is misschien wel waar ze zich van andere female fronted bands onderscheiden. Daarnaast is het ook zo dat alles heel strak en haarfijn geproduced werd. Lekkere gitaarriffs en een heel degelijke ritmesectie. Met daaronder de nodige keys en synths. Vooral in de eerste helft van het album hebben de songs nogal wat tempo maar op songs zoals “Sang Noir” en “So The Song Went” laten ze het tempo nu en dan wat zakken. Vooral “Sang Noir” is een prachtige en afwisselende song met halfweg een aanstekelijk Frans gesproken stukje. “Fractalized” is een akoestische song/ballad met een goede opbouw.
Het album werd in het voorjaar 2017 al digitaal uitgebracht via Valkyrie Rising maar krijgt nu ook een fysieke release via Sonic Rendezvous. Terecht zou ik zeggen want dit is een heel sterk album voor wie female fronted metal genegen is.
‘Anaon’ is het eerste volledige album van de Franse band Room Me. Band is misschien een groot woord. Room Me werd opgericht met verschillende bandleden, maar sinds enige tijd is Anne-Sophie Remy het enige bandlid. Zij zit ook nog in metalband God’s Empire, maar op ‘Anaon’ gaat ze resoluut voor indierock.
‘Anaon’ is een puur album, zonder overbodige strijkers of synths. Julien Rosenberger (van metalband Loth) ontdeed de songs van alle ballast. Behalve zingen, speelt Anne-Sophie nog gitaar, bas en viool. "Death Smiles And Dances Are Gone”, “Memories” en “Love And Hate” doen denken aan de vrouwen die in de jaren ’90 muziek uitbrachten bij 4 AD: licht sensueel, maar vooral donker en een beetje mysterieus. De catchy track “Happy Ending” klinkt een beetje als PJ Harvey op Dry. Dreigend en somber rockend, een beetje als Chelsea Wolfe of Shannon Wright.
“My Death” is een sinistere murderballad. Op “The End”, de laatste song van ‘Anaon’, krijgt Anne-Sophie Remy vocale bijstand van Jean-Claude VanDoom, zanger van Cult of Occult, de band waar haar God’s Empire-maatje Jérôme Colombelli deel van uitmaakt(e). Deze song klinkt heel anders dan de andere tracks, maar je hoort er wel, eindelijk, een mooie vocale uithaal van Anne-Sophie.
Deze Franse band met de intrigerende bandnaam is er eentje om te blijven volgen.
https://roomme.bandcamp.com/album/the-end
Vorig jaar kregen we met o.a. All We Expected en BOLT (beiden besproken op deze site) twee heel fijne releases op het Dunk! Records label. Het jaar is nog maar begonnen en ze kondigen de releases aan van Stories From The Lost en van deze Nonsun. Een mooi begin van het jaar voor liefhebbers van post rock, post metal en ambient-achtige soundscapes.
Hun debuut ‘Black Snow Desert’ werd in 2016 in eigen beheer uitgebracht. De band kon een release op vinyl versieren en die komt nu dus uit in de vorm van een dubbel elpee. Het artwork werd lichtjes aangepast alsook wat details in de muziek.
Nonsun is een duo uit Oekraine. Goatooth is verantwoordelijk voor alle gitaren en Alpha voor de drums. We krijgen hier zes tracks (die allen tussen de zeven en vijftien minuten duren) voorgeschoteld die ergens tussen experimentele ambient en post rock zweven. We nemen opener “No Pity For The Beast, No Shelter For The Innocent” als voorbeeld. Deze vijftien minuten lange track begint met een twee minuten durende aanzwellend gezoem. Heel intens en beklijvend gezoem. Percussie maakt daarna de overgang naar iets dat op post rock lijkt en dat vermengd wordt met drone. Zo wordt de track verder uitgebouwd om ongeveer te eindigen zoals ze begon. Het titelnummer kent dan weer een andere opbouw met ongeveer dezelfde elementen. De gitaren komen iets meer naar de voorgrond en de track begint als een post rock/post metal track. Ze is vrij ritmisch om dan te eindigen in een poel van drone en uitwaaierende gitaaraanslagen. Zo gaat dit verder op de andere tracks. Een trip, een zoektocht naar iets intens of ondefinieerbaars.
Nonsun levert met hun debuut een mengeling van post rock, doom en drone. Alles klinkt vrij zwaarmoedig en donker. We mogen wel zeggen dat ze een vrij origineel geluid hebben. Wie houdt van wat experimentele muziek zal deze zoektocht op ‘Black Snow Desert’ wel weten te waarderen.
Nederlands 
Français 
