Intergalactic Lovers ondenemen bij elke plaat een intense tour . Een kleine drie jaar zitten er tussen de tweede ‘Little heavy burdens’ en deze hier . Intergalactic Lovers rond Lara Chadraoui (Libanese roots) hebben een derde sterke, overtuigende plaat uit . Ze doen waar ze goed in zijn , charmant dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock spelen, die ingetogen sfeervol (check “Talk! Talk!” maar eens) als broeierig rockend klinkt , “Between the lines” of met strijkers wordt toegevoegd, “My I” . Een Sophia wave horen we dan in “The river” .
Gil Norton van o.m. Pixies en Foo Fighters, stond in voor de productie . Een afwisseling van broeierige gevoeligheid , radiovriendelijkheid in groot en klein materiaal , krijgen we te horen.
Drie platen die verdomd allen even sterk zijn . Sjiek!
Na enkele albums via het Duitse label Echozone werd voor dit vierde album gekozen voor het Belgische label Wool E-Discs. Voor grote veranderingen in het geluid heeft dit gelukkig niet gezorgd. Wel kunnen we zeggen dat ‘The Unexpected’ iets donkerder klinkt dan zijn voorganger. Wat ook te merken is aan het erg geslaagde artwork.
We kunnen het album opdelen in een aantal uptempo songs zoals bv “The River White”, “Liars” en “My Frozen Heart” en in een aantal trager, donker en sfeerrijk opgebouwde tracks zoals “Farewell”, “Tonight” en “My Grave”. De uptempo songs zullen zeker voor de nodige adrenaline zorgen tijdens de optredens.
“My Grave” is de albumopener en is een vrij filmische track. Het schept een donkere sfeer waarbij je je waant op een kerkhof ’s nachts dat omringd wordt door een hardnekkige mist. “Someone Who Smiles” is een typische Der Klinke song met de elektronische drums, de synths, een pratende baslijn en een heerlijk gothic gitaartje. Vanaf de eerste maat weet je dat zij het zijn. “Faith Healer” drijft op synths en beats waardoor die zo in een club gedraaid kan worden. Op “River White” zit er nogal wat afwisseling in de vocals die verzorgd worden door Chesko, Sam Claeys en Melissa Vandewalle. Dat levert een mooi resultaat op. “Unexpected” is een track dat enkel begeleid wordt door een synthsound en de bas. Daarboven op de spoken words van Chesko. Een nummer dat groeit bij elke luisterbeurt. “Mr Pumpkin” lijkt mij hier en daar wat te wringen. Niet het sterkste nummer van het album. “Tonight” is terug heel cinematografisch. De single “My Frozen Heart” is door velen reeds gekend en zit al een tijdje in hun setlist. Terecht zou ik zeggen. “Farewell” is toepasselijk de afsluiter. Een nummer waarbij geen taal maar klanken gebruikt worden. Met zang van Sam Claeys en Melissa Vandewalle begeleidt door piano en wat synths. Een sterke afsluiter.
Highlights op dit album zijn o.a. “Liars”, “Unexpected”, “The River White” en “Farewell”. Maar echt mindere songs staan er ook ditmaal niet tussen. ‘The Unexpected’ klinkt donker, matuur, sfeerrijk en met de nodige variatie.
Terug een stapje vooruit voor Der Klinke. Het album is ook gelimiteerd verkrijgbaar in gekleurde vinyl. Een kwestie van er snel bij te zijn dus.
Het was ergens in maart vorig jaar dat ik The Weyers heb leren kennen. Ze stonden in de Kavka, Antwerpen als voorprogramma van de rockband Tracer. Ik kende ze niet maar was aangenaam verrast van hun optreden. Ik kocht na het optreden hun debuut ‘Within’ en hun EP die ze hadden uitgebracht ‘Beep Beep Beep’. Daarover schreef ik dat het energiek, speels en rock’n’roll uitstraalde. The Weyers is een Zwitsers duo bestaande uit de Weyer-broertjes.
Met ‘Out Of Our Heads’ zijn ze aan hun tweede full album toe. Het eerste wat opviel toen ik de digipack in mijn handen kreeg , was dat het artwork overwegend zwarte/wit was. De vorige releases waren in felle kleuren gehuld. Benieuwd of dat muzikaal ook zo is.
Na het meermaals beluisteren kan ik zeggen dat ze muzikaal ook geëvolueerd zijn. De songs op dit nieuwe album klinken volwassener en minder speels dan op de voorgaande. Niet dat er een grote ommezwaai te horen is maar het zit een beetje in details. Verder horen we hier terug catchy en energieke songs afgewisseld met iets rustiger en mijmerende tracks. Opener “Bout Love” heeft een melancholisch klinkend gitaartje, een refrein dat de boel opentrekt. Een nummer dat zich meteen in je hersenpan nestelt. “Think Of You” is iets ingetogener maar met een even meezingbaar refrein.
Het titelnummer vormt op dit album een beetje de vreemde eend in de bijt. Het nummer werd wat behandeld met mix-trukjes. Alhoewel het nummer op zich niet slecht is, en ik wel denk te weten wat ze wilden bereiken, vind ik het niet helemaal geslaagd. Het klinkt wat te geforceerd. Maar gelukkig is dat het enige minpuntje op dit elf nummers tellende album. Voor de rest puike songs met catchy refreintjes. Sommige neigen ze iets meer naar rock terwijl andere iets meer pop gericht zijn. Het toepasselijk genoemde “Darkness”, die ik persoonlijk een heel sterke track vind, heeft een wat donkerder sfeer maar is muzikaal toch lichtvoetig. “Done With Love” heeft wat wave-invloeden en een oorworm van een refrein. Ook “Walk” dat wat bluesrock elementen in de song heeft zitten is een aangename track. Dit gaat zo verder tot en met de afsluiter “So Good To See You”.
‘Out Of Our Heads’ is een sterk album geworden dat bondige, melodieuze en vlot meezingbare songs bevat. Een album dat een stap vooruit is tegenover hun vorige release. Terug energiek en catchy maar met een volwassener geluid.
Live zijn ze zeker een aanrader. Momenteel toeren ze in het voorprogramma van The Rasmus. Ervoor deden ze de support van Triggerfinger.
In het Belgische muzieklandschap heb je een segment waar bands zoals Balthazar, Absynthe Minded, Girls in Hawai of Mintzkov gedijen. Volgens mij horen The Prospects daar ook in thuis. Dit vanwege de sound en de kwaliteit die ze hier op ‘Plastic Skin’ ten gehore brengen.
The Prospects kenden een drietal jaren terug een succesvolle start waarbij hun single “What Is Tomorrow” de afrekening haalde en themasong voor het één-programma ‘Groene Vingers’ werd. Bezieler Gord Achten bleef niet bij de pakken zitten en bracht de band terug tot een duo. Samen met drummer Alessio Di Turi (The Sore Losers) legden ze op een achttrack met bas en drums de basis voor dit nieuwe album. Alle andere arrangementen werden door Gord zelf op computer ingespeeld. Maar dit is niet te horen aan het resultaat. Het klinkt allemaal fijn, warm en netjes afgewerkt.
De nummers dringen zich niet op. Je moet ze eerder zelf ontdekken. De details en accenten zijn subtiel in de songs verwerkt.
Maar wanneer je het album enkele luisterbeurten gunt dan komt dit allemaal langzaam tevoorschijn. De single “A Woman Wants To Be Loved” hebben we jullie al aangeraden wegens catchy, een heerlijk wah wah gitaartje op de achtergrond, een dijk van een refrein en een heerlijk falsetstemmetje in de strofes. Maar er staan nog van die pareltjes op. Zoals “Where Are You Now?” dat een heerlijk orgeltje op de achtergrond bevat, heerlijke zang en een warm gitaartje. “Untold” is een song die er wat uitspringt inzake songopbouw maar qua sfeer volledig in het geheel past. “Is This What We Want?” heeft een heerlijke groove waar de song verder op wordt uitgebouwd. Zo zijn er nog meer songs van te vinden op dit album.
In totaal tien fijne songs met de sterke en soulvolle vocals van Gord Achten die de tracks omhoog liften. Zijn we verkocht aan ‘Plastic Skin’? Zeker en vast. Deze release mag niet onopgemerkt voorbijgaan. Het zou zonde zijn van de kwaliteit.
Fotocrime is de nieuwe band van de Amerikaan Ryan Patterson. Die is gestopt met zijn post-hardcoreband Coliseum en steekt nu al zijn energie in Fotocrime. Met dit trio, waarin ook nog Nick Thieneman van Young Widows speelt, brengen ze een gothic-rock die hard leunt op de jaren ’80.
De typische jaren ’80-gitaarsound met een drumcomputer-ritme en nog wat lagen synths, dat is het recept voor ‘Always Night’. Daarover vloeit dan Patterson’s diepwarme, donkere stem, wat het geheel dan toch weer een hedendaagse toets geeft. Donker en organisch zijn de kenmerken die deze muziek onderscheiden van wat enkele decennia geleden populair was in de ondergrond, toen het kille en robot-achtige de boventoon voerde.
Zelf geven ze aan dat ze hun inspiratie in Duitsland gehaald hebben, maar daar kan je minstens nog een paar Belgische en Britse bands aan toevoegen: Front 242, Dive, Nacht Und Nebel, Bauhaus, Love Like Blood, …
“Plate Glass Eyes” is het meest dansbare nummer op dit mini-album van slechts zes tracks. “At Play In The Night Tide” en “Always Hell” zijn topnummers die zo uit de jaren ’80 geplukt lijken te zijn. Afsluiter “Tectonic Shift” is dan weer eerder een sinister luisterspel in de lijn van T.O.M.B. en minder een klassieke song. Gedurfd en origineel.
Fotocrime levert met Always Night een sterke EP af, maar komt misschien toch 40 jaar te laat.
Moebius is een Italiaanse band. Sedert het ontstaan van de band in 2014 ontstond het idee van een conceptalbum op basis van thema’s uit de oude Griekse drama’s, filosofie en wiskundige ideeën. De bandnaam is dan ook afkomstig van de Duitse sterrenkundige en wiskundige August Moebius. Zover de voorgeschiedenis. Wat met de muziek?
Moebius produceert een metalgeluid dat sterk gericht is grooves en ritmes en minder op melodieën. Dat is niet zo verwonderlijk als je weet dat ene Daniel Bergstrand (o.a. Meshuggah, Behemoth) verantwoordelijk was voor de mix en de productie.
Doorheen het album krijgen we driemaal “Inflection” te horen. Als opener, in het midden en als afsluiter. Opener “Inflection 0” is eerder een tribale soundscape. “Inflection I” laat een weidse gitaarsolo horen net als “Inflection II” waar het idee wel iets beter uitgewerkt wordt.
De andere tracks zijn voorzien van titels zoals “Iron”, “Uranium”, “Diamond” en “Coal”. “Obsidian” die na de opener “Inflection 0” komt, breekt meteen met die tribale openingstrack. De track bevat afwisselende en strakke ritmes met daar bovenop stevige vocals. Bij momenten krijgen we ook meeslepende gitaarlijnen. “Iron” is een stevige en groovy track met een hoekige ritmesectie. Op “Lead” krijgen we dan melodie in de vocals. Vooral in de refreinen. “Limestone” heeft qua opbouw een meer progressief karakter. Het is ook vrij melodisch ivm de rest op het album. Voor mij zowat het orgelpunt op dit album. De inflection-tracks zorgen voor rustpunten en dat is wel nodig om dit album beter te verteren. Het is nogal zwaar met de talrijke grooves en ritmewissels.
‘Hybris’ is een album waar je wel wat moeite moet voor doen. Het is zeker geen hapklare brok maar er zitten wel boeiende stukken in die ervoor zorgen dat je tijdens elke luisterbeurt nieuwe details kan ontdekken. Als debuut geslaagd en met de nodige aanwezige groeimogelijkheden naar de toekomst toe.
Deze Belgisch/Colombiaanse band is ontstaan in 2011 en presenteert ons nu hun twee release. Om meteen met de deur in huis te vallen. Dit is een opvallende en prestigieuze release. Op muzikaal vlak vanwege de veelzijdigheid, de vocals en het concept. Maar ook het artwork is schitterend.
Er zit dus enorm veel variatie in de songs die bij momenten allerlei kanten opgaan. Dit door de variatie in de vocals door o.a. Wesley Beernaert (Lemuria-frontman), Hamlet, Isadora Cortina en Isabel Restrepo. Die vocals neigen de ene keer naar grunt en dan krijgen we erna een sopraan die dan voor een klassieke toets zorgt in de song. Ook door de ritmewissels door drummer Sepp Coeck en bassist Hamlet zorgen hiervoor. Neem daar dan nog happen progressieve en power metal bij en je krijgt een eigenzinnig muziekstijl te horen die behoorlijk origineel uit de hoek komt.
Wel geen hapklare brok. Je dient met open vizier te luisteren en de tijd van meerdere luisterbeurten te nemen om het album te doordringen. De verhalen (fabels) op dit album stralen een fantasiewereld of een sprookjessfeer uit. Op “Sati (Fire II)” krijgen we aan het eind een fijne langgerekte solo. Die zorgt voor de nodige adrenaline. “Sirius Wind” kent een feeëriek aandoend begin met o.a. fluit en saxofoon. Dan valt een kabbelende bas in samen met de engelachtige zang. Een korte song maar wel één om kippenvel van te krijgen.
Ze zijn helemaal niet bang om minder voor de hand liggende instrumenten in hun muziek te verwerken gaande van sax, cello, fluit, viool tot sitar. En ze slagen er ook in om die instrumenten naadloos in het geheel in te passen.
Wie graag luistert naar energieke en out-of-the-box avant-garde metal zal hier een hele tijd zoet zijn. Alleen al om hun inspiratie en durf verdienen ze een kans tot ontdekking.
Prog-rock, tot halverwege de jaren zeventig een populair genre dat het muzikale landschap voor een groot stuk bepaalde,… tot de punks het een ferme stamp onder de kont kwamen geven.
Vanaf de woeste en agressieve oplawaaien van de wild om zich heen schoppende Sex Pistols, Clash, Ramones en consoorten was luisteren naar prog-rock not done. Saai, vermoeiend, langdradig en veel te ingewikkeld, heette het. Weg met die bullshit! Wie zich na ’77 nog met prog-rock durfde inlaten was totaal onhip, oninteressant en ronduit vervelend. De punks hadden hun slag thuis gehaald.
Tot op heden is prog-rock eigenlijk nooit van die klap bekomen en is het verstoten tot een niche-genre voor muziekpuristen, bejaarde hippies en Duitsers die zijn blijven steken in hun wijde broekspijpen (en geloof me vrij, daar zijn er veel van, want als er één land is waar overjarige prog-rock bands nog voor volle zalen spelen, dan is het Duitsland wel).
Toch zien wij een voorzichtige kentering en begint prog-rock heel voorzichtig terug binnen de dringen in de wat hippere milieus. Een band als Motorpsycho bijvoorbeeld jongleert al jaren met een sound die prog-rock verweeft met indie-rock en noise.
Een lichting nieuwe psychedelische bands als Wolf People en Dungen hebben duidelijk ook nogal wat prog-rock kaas gegeten en zelfs het immer coole Radiohead laat zich wel eens verleiden tot regelrechte prog-rock structuren in hun songs.
Ook de concertorganisatoren zijn er niet langer vies van, de Brusselse toonaangevende AB ontvangt binnenkort prog-boegbeeld Steven Wilson en heeft nog niet zo lang geleden de ouwe rotten van Yes nog eens op het podium gerold. Alles komt terug.
Ook als u geen Duitser bent mag u dus dezer dagen terug naar prog-rock luisteren zonder dat u zich met het schaamrood op de wangen onder uw bed moet gaan verbergen. Zelfs de punks gaan niet meer op uw smoel komen slaan, die zijn daar ondertussen te oud voor geworden.
Zo is de tijd rijp voor een band als Wobbler, die net als Motorpsycho uit Noorwegen komt. In vergelijking tot hun landgenoten drijven ze hun prog-rock niet in de richting van noise of alternatieve rock, maar voeren ze die eerder terug naar Yes, vroege Genesis (Gabriel periode), King Crimson en Jethro Tull. De plaat duurt een dikke drie kwartier, en als wij vertellen dat hier maar vier tracks op staan, dan weet u het wel. De titelsong alleen al klokt af boven de twintig minuten, maar het is hoegenaamd geen stinker. Lange symfonische stukken, folky vocals, seventies orgels, zwevende leadgitaren en dwarsfluiten maken het mooie weer. Zoals vaak bij dit soort muziek, is de song opgebouwd in een viertal bedrijven, met nogal wat tempowisselingen waarin een lading muzikale virtuositeiten uitvoerig langs de etalage passeren. Maar nergens klinkt het gekunsteld, langdradig of vervelend, wat op zich al een heuse prestatie is in het genre.
Het instrumentale intermezzo “Rendered In Shades Of Green” is een sierlijk verstild momentje van amper 2 minuutjes en daarna volgen er met “Fermented Hours” en “Foxlight” nog twee van die lange vette prog-brokken. De eerste gaat met het beste van Jethro Tull aan de haal en gooit nog wat goede ouwerwetse hard-rock op het vuur, en de tweede doet er ons aan denken dat we dringend nog eens ‘Foxtrot’ van Genesis en ‘Close To The Edge’ van Yes moeten opzetten. Allebei platen uit de prille seventies, of wat had u gedacht ?
Hallo Gent Jazz - Kjetil Jerve richt een eigen label op en laat zijn eersteling los op deze aardkloot.
We krijgen vier heuse stukken geïmproviseerde free jazz met de metafysische titels “Reviece”, “Percieve”, “Observe” en “Enjoy”. En dat laatste is een waarheid als een koe. Heerlijk relaxed genieten van de zeemzoete tenorsax van Jimmy Halperin, geruggensteund door Drew Gress op de dubbele bas En Kjetil zelf op de toetsen. In hun wereld van improvisatie is stilstaan achteruitgaan. Onze Noorse topmuzikanten zoeken steeds nieuwe paden, gaan nooit vervelen, doen aan alles behalve egotripperij en blijven best toegankelijk op die typische jeugdig bruisende manier. Zowaar een perfecte balans tussen het explosieve en het ingetogene.
Minutenlang hoor je zelfs amper iets anders dan broebelende klanken door de sax, terwijl er dan wordt geweken voor een dialoog tussen piano en bas.
Beste Bertrand, noteer dit fantastisch ensemble en boek ze voor uw fantastisch festival Gent Jazz.
Energieke rock/pop met hier en daar een weerhaakje en bij momenten ‘catchy as hell’. Zo kan ik in het kort de muziek van Otherkin omschrijven. Vier jonge honden uit Dublin zijn hiervoor verantwoordelijk en ze leveren een meer dan degelijk debuut af met ‘OK’.
Sommige songs zijn vrij rechtdoor zonder al te veel franjes maar altijd voorzien van catchy refreinen zoals op “Yeach I Know” of “React”. Deze songs hebben een beetje de opwinding en de vibes van een band als The Strokes. Luke Reilly zingt met de nodige branie en met een attitude alsof iedereen de boom in kan. De meeste songs duren net minder of meer dan drie minuten. Alles wordt dus meteen in het midden gesmeten en bevat niet al te veel franjes. Maar elke song heeft wel iets waardoor het net dat tikkeltje meer wordt. Afsluiter “So So” vormt, met zijn dikke vijf minuten, hier een uitzondering. De song bouwt ook wat geduldiger op dan de rest van album en doet zelfs bij momenten aan de Arctic Monkees denken (de manier van zingen en de gitaar).
Otherkin heeft iets over zich en bij elke luisterbeurt wordt ik er enthousiaster over. Als ze live ook zo tewerk gaan dan zullen de zalen stomen. Een ferm debuut!
Op hun debuutalbum uit 2013 presenteerde The Darkness zich als een stelletje in spandex gehulde glamrockers die karikaturale spreidstand-hard-rock speelden. De genrecliché’s werden tot in het oneindige uitvergroot en hun outfit was zo over the top dat zelfs Freddie Mercury er zou van teruggeschrokken zijn. Spinal Tap was nooit veraf, de ganse gimmick weekte bij velen een glimlach los en The Darkness werd met de nodige ironie gretig onthaald bij de Britse pers. De trein was vertrokken, de band was zowaar heel eventjes cool. Tot de lol er af was, natuurlijk.
Dergelijke grapjes hebben immers een beperkte houdbaarheidsdatum, maar dat was buiten The Darkness gerekend. Terwijl de hele wereld toch een beetje smalend deed omtrent dit potsierlijke groepje bleken de heren zichzelf wel serieus te nemen en gingen ze onverminderd door met het maken van hun groteske farinelli-metal.
‘Pinewood Smile’ is nu al hun vijfde album en The Darkness doet gewoon verder alsof er niets aan de hand is. Een gebrek aan vastberadenheid kan je de poedelrockers niet verwijten. De spandex wordt nog wat strakker aangetrokken, de hoge stemmetjes gillen weer iets harder en de riffs wentelen zich alweer royaal in de cliché’s. We horen Kiss, Queen, Judas Priest, Cheap Trick en AC/DC, allemaal soms dik in de stroop gedrenkt.
En toch kunnen we tussen de kitsch en pathos hier en daar een stel degelijke songs bespeuren. “All The Pretty Girls” is dikke fun, het snelle en opwindende “Southern Trains” dendert er lekker in, “Solid Gold” is AC/DC uit de oude doos en “Japanese Prisoner Of Love” is Muse met humor.
Voor de rest vinden we hier natuurlijk ook een paar tenenkrullende ballads, een koppel lauwe popsongs en zelfs een mislukte Beatles pastiche (“Stampede Of Love” is een niet goed te praten verkrachting van het Mc Cartney pareltje “Blackbird”). Maar goed, ‘t is allemaal maar om te lachen.
Grande Royale is een Zweedse rock band. Met ‘Breaking News’ brengen ze hun derde album uit. Ditmaal niet in eigen beheer maar via The Sign Records en met Nicke Andersson (o.a. Entombed, The Hellacopters…) als producer.
Hun muziek heeft zijn oorsprong in de jaren zeventig Detroit scene en de Scandinavische jaren 90 rock scene. Kortweg gezegd: rechttoe rechtaan rock’n’roll met elektrische gitaren, melodieuze vocals en een overdonderende ritme sectie. Vooral de duidelijk aanwezige bas is bepalend voor de vibe in de songs.
Het klinkt niet vernieuwend maar wel aanstekelijk en catchy. Een beetje vintage ook. Ik heb zo een vermoeden dat dit live voor een fijn feestje zorgt. Een heel degelijk album met goed uitgewerkte songs.
Volgens de bijgeleverde bio is Egil Olsen een welbekende singer/songwriter in Noorwegen. Ik ben niet meteen bekend met de scene in Noorwegen noch met deze Egil Olsen. Feit is dat de man met deze release aan zijn vijfde album toe is.
Wanneer je naar hem luistert dan kan je niet om een andere artiest heen en dat is Mark Oliver Everett (Eels). De gelijkenis in de klankkleur van hun stemmen is enorm. De manier van zingen ook. Je zou natuurlijk Egil Olsen daarmee gemakkelijk als een rip off van Everett afdoen. Maar dat is het niet omdat Olsen namelijk heel goede songs aflevert. In vergelijking met zijn vorig album uit 2015 ‘Ooo What Happened’ klinkt ‘You And Me Against The World’ steviger en meer uptempo. De bas en de drums klinken wat vetter en nadrukkelijker terwijl er op zijn vorig album eerder een introvert en fragiel geluid te horen was. Het album klinkt daardoor iets urgenter en vraagt meer om aandacht ivg met zijn vorige releases. Het levert enkele fijne songs op zoals “Better Man” (catchy en warm), het titelnummer heeft dan weer een heerlijke vette gitaarriff en een aanstekelijk refrein, “You And I Forever” heeft een wat naïeve tekst over liefde en de tempowissels tillen het niveau van de song omhoog. “Live Today Like It’s The Last” is vintage Eels. Maar wel een heerlijke song. “You Save The Day” heeft een goed gelukte afwisseling tussen de vocals van Egil en Camilla Romestrand.
‘You And Me Against The World’ is een geslaagd album en een stap vooruit ivg met zijn voorgaande album. Het doet enorm denken aan Mark Oliver Everett zijn werk. Dus fans van die laatste gaan dit zeker weten te waarderen. Maar daarnaast heeft het album voldoende sterktes om een bestaansreden op te eisen en om garant te staan voor het nodige luisterplezier.
The Dirty Denims zijn terug. In België hebben we daar voorlopig nog weinig boodschap aan, want hier moet het nog allemaal beginnen voor deze Nederlandse happy hardrockband. Maar ze zijn er dus even tussenuit geweest en albumtitel ‘Back With A Bang’ maakt duidelijk dat het geen terugkeer met stille trom wordt.
Deze twee dames en evenveel heren brengen wat ze zelf noemen ‘happy hardrock’. Vlotte female-fronted hardrock die het beste van AC/DC en punkrock samenbrengt. Als referenties dienen o.m. WildHeart, Thundermother, The Datsuns, The Donnas en The Darkness.
Waar ze bij The Dirty Denims de mosterd gehaald hebben, is niet moeilijk te achterhalen. “Bad Reputation” is hun cover van Joan Jett & The Black Hearts en dat nummer laten ze dan nog eens eindigen met een “Hey Go, Let’s Go” van The Ramones. Voorts lijken een heleboel riffjes uit het verzamelde werk van AC/DC te komen en ook Lemmy krijgt van de Denims nog een eresalut in “Loud Stuff”, door een paar keer zijn strijdkreet ‘Everything Louder Than Everything Else’ te herhalen. Maar ze hebben gewerkt aan een eigen smoel. “Gotta Run” en “One Way Ticket” zijn klassiekers in wording. Ook “Make Us Look Good”, een hart onder de riem voor de concertfotografen, is catchy as hell. De Denims sluiten het album af met “We Want More”, met op het einde inderdaad het publiek van het Nederlandse festival Lowlands dat om meer schreeuwt. Een mooie knipoog zoals deze band er wel meer in huis heeft.
Het is jammer dat we deze band uit Eindhoven nog niet veel vaker zien in België. In ons landje geraakten The Dirty Denims nog niet verder dan passages op Akkerpop in Meer en Sjock in Gierle, terwijl ze in Nederland en Duitsland wel vlot aan de bak komen. Als je weet dat Thundermother met weinig promotie volle zalen trekt in Vlaanderen, moet dat voor The Dirty Denims ook lukken.
Nederlands 
Français 
