We worden misschien niet zo van onze sokken geblazen met deze opvolger van ‘Blunderbuss’, maar we blijven leuk verwend hier van de muzikale duizendpoot Jack White, die opnieuw een ongrijpbaar , veelkleurige plaat uitheeft . Hij beheerst , beheert en begeert de rock’n’roll als geen één ander . Hij stoeit met de rock’n’roll , van trashy rock , stokoude blues, noise, tot country, soul , pop , indie en funk .
Hij brengt intens broeierig , doorleefd, ontroerend , emotievol, cabaretesk materiaal, dat dramatisch , opwindend, gek kan zijn. Een freestyle in een blauw concept want White houdt van kleuren van rood-wit-zwart ten tijde van White Stripes tot het huidig kleurenconcept.
Hij heeft opnieuw een sterke band achter zich , die moeiteloos varieert in de nummers en voldoende ruimte gecreëerd krijgt . White zingt , rapt en bijt van zich af .
Dit is onversneden rock’n’roll , de instrumental “High ball stepper” balt en vat het mooi samen . Kleppers noteren we als “Would you fight fom your love?”, “Alone in my home” en de titelsong . Moeiteloos stapt hij over van gitaar naar piano en ademt dit dan een saloonbar sfeertje (check verder maar “Just one drink” en “Entitlement”). “Want and able” sluit op heel intieme wijze een spannende , slepende , zinderende plaat af!
De rock’n’roll krijgt nog steeds een frisse kleur van dit muzikaal talent !
Ed Sheeran is één van die (jonge) sing/songwriters die dit niveau naar omhoog krikken. De charismatische gast viel enkele jaren geleden al op met z’n debuut ‘+’, die een bestseller werd en een jong publiek aantrok! Als een jonge troubadour ontpopte hij zich, stem – akoestische gitaar – drumbeats en vooraf opgenomen gitaartunes en vocals die eroverheen zweven . Mee aan de respons en het succes ligt z’n présence en entertainment. Een band creëren tussen artiest en zijn publiek .
‘X’ (= Multiply) werd mee geproduceerd door Rick Rubin , en naast de akoestische aanpak , waar stem – gitaar voorop worden gesteld , worden de nummers omgeven van extra instrumentatie, komt er zelfs wat hiphop, soul , rap en lichte grooves ‘n’beats aan te pas . Op die manier hebben we dromerige, opbouwende rocksongs en ballads . Meerstemmige koortjes vullen aan.
Hij is een geboren verhalenverteller , brengt heel wat afwisseling en zingt soepel en herkenbaar . Naast de twaalf tracks met o.m. “Sing”, “I’m a mess” , “Thinking out loud” en “Don’t” zijn er nog een paar extra ‘sobere’ tracks toegevoegd.
Hij is groot geworden , die jonge Sheeran, die al instond voor Taylor Swift en de credits van de tweede Hobbit film .
De carrière van Jonathan Vandenbroeck aka Milow begon simpelweg met een man, z’n stem en z’n gitaar . Intussen heeft de charismatische sing/songwriter al een pak platen uit en al heel wat fans .
Hij brengt aangenaam luistervoer van dromerige, sfeervolle gitaarpop, semi-akoestisch of elektrisch, onder z’n zalvende , warme stem . De trip naar de V.S. was inspiratievol . “We must be crazy” en “Against the tide” zijn opnieuw mooie singles die de rest van de cd wel bepalen . Hij balanceert tussen geluk – melancholie en duisternis in zijn reeks nummers. De strijkers vullen aan en zorgen voor een rijkelijke aanvulling .
Opnieuw een heel gemoedelijk plaatje dus!
Wie opgroeide in de jaren negentig met bands als Nirvana, Sonic Youth en andere Pixies zal zeker dit Frans trio uit Picardië weten te pruimen! Net als de band van Cobain bestaat So Was The Sun uit een zanger/gitarist, een bassist en een drummer. Nadat ze eerder al twee albums uitbrachten, is ‘By Far The Worst/In Memory Of The Milk’ een dubbele single in eigen beheer. Het zijn twee lekkere, no nonsense en catchy rocktracks die sterk de invloed vande genoemde bands uitademen maar ook refereren naar de sound van Foo Fighters, In Crooked Vultures en Queens Of The Stone Age. De twee nummers zijn zeer goed uitgewerkt, spatten lekker uit de boxen en vallen verder op door de prima vocalen van Palem Candillier. Wat ons betreft een meer dan aangename kennismaking! Wie zelf So Was The Sun wil ontdekken, surft naar http://www.sowasthesun.fr/.
Het NYse The Antlers rond zanger Peter Silberman en multi-instrumentalist Dirby Cicci staan al een paar platen garant voor dromerig , ingetogen songs in een sfeervol kader . Af en toe is er een niet voor de hand liggend geluid , met avontuurlijk , creatief, ingenieus verrassende wendingen , een nevelig decor door de elektronica soundscapes en zijn hoge uithalende , emotievolle, breekbare vocals .
Op de nieuwe plaat hebben we een reeks onthaastingssongs , soms mooi uitgesponnen , rustig voortkabbelend die een soort impressionisme ademen en door sublieme arrangementen zijn omgeven , vooral piano en trompet doen hier hun werk om de gevoeligheid wat aan te scherpen .
Met opener “Palace” worden we meteen in die sfeer ondergebracht en met “Doppelgänger”, “Director”, “Revisited” en “Surrender” hebben we enkele gemoedelijke hoogstandjes . Verfijnd album dus .
Een kleine tien jaar terug was het NYse CYHSY rond Alec Ounsworth één van die hippe indiebandjes bij uitstek . Hun titelloos debuut werd de hemel ingeprezen . We werden meteen meegevoerd in die unieke sound van robuuste, broeierige en zalvende retro en freaky, dromerige, zwevende (sprookjesachtige) psychedelicatunes, bepaald door die kenmerkende, zeurderige zang, slordig , speels en ongedwongen . Songs als “Over & over again” en ”The skin of my yellow country teeth” waren in het geheugen gegrift!
De daaropvolgende ‘Some loud thunder’ en ‘Hysterical’ hebben nog die bezwerende twinkelende grooves , maar beklijven minder. Natuurlijk sprongen er telkens een paar nummers bovenuit als “Mama, won’t you keep them castles…” , “Satan said dance” “en Maniac”, “Hysterical” en “Into your alien arms” van de laatste.
Hoewel de muziek met de jaren lauwer werd onthaald , Ounsworth al heel wat bandcrisissen heeft overleefd, is de sound er niet minder om . De elektronica en synths zweven op sfeervol gepaste wijze over de nummers heen . Met songs als “Coming down” met Matt Berninger (The National btw) en “Beyond illusion” komt de band terug sterk weg door die bezwerende, fris rockende groove . Ook de dromerige “As always” , “Blameless” , “Little moments” en “Impossible request” zijn de moeite door hun evenwichtige stijl en opbouw . De paar mindere nemen we er bij!
Kortom , CYHSY blijft een te koesteren band en slaagt er nog steeds fijne pop af te leveren , alleen het jongere publiek is er minder warm voor …
De in Berlijn wonende Amerikaan Tom Krewell verloochent die Duitse krautrock zeker niet in z’n mistige, dromerige , zweverige , sfeervolle songs . Ze zijn meer gelaagd en subtieler dan op de vorige ‘Total loss’ ; ze zijn omgeven van r&b , orkestratie, postdubstep en trippop geluidjes, gedragen door z’n karakteristieke, licht galmende falsetto stem , die - minder dan op die vorige -, op het voorplan treedt . Alles lijkt evenwichtig verdeeld tussen akoestische en elektronische arrangementen. Op die manier klinkt het geheel toegankelijker en minder weird. “What you wanted” , “Face again”, “Precious love” , “A power” en “Very best friend of” zijn het meest extravert en roepen tunes op van Jamie Woon, James Blake en The xx. “Repeat pleasure” is een aangenaam sfeervol poppy nummer en vormt samen met het licht bombastische “Words I don’t remember” het single aanbod. Rodaidh McDonald (The xx , Savages, Gil Scott-Heron) tekende voor de plaat en zorgde dus voor die muzikale balans in Krewells emotionele leefwereld …Fijn plaatje opnieuw!
De nieuwe , vijfde plaat ‘48:13’ ligt in het verlengde van de vorige cd ‘Velociraptor’. Kasabian put rijkelijk uit de Britpop en zorgt voor een kruisbestuiving tussen elektronica en gitaarpop, wat hoekig, stuurs en groovy, dansbaar is . Ze zijn zeerzeker niet vies om alle registers open te trekken met bezwerende , verslavende , pompende beats . Ze hebben al heel wat singles uit die in het genre de moeite waar zijn als “Processed beats” , “Club foot” , “Swarfiga”, “Fire”, “Where did our love go” en “Days are forgotten”, “Re-wired” uit de vorige.
Ook op deze nieuwe moeten ze met “Bumblebee”, “Doomsday” en “Eez-Eh” niet onderdoen . In eigen land zijn zij al uitgegroeid tot een stadionband , hier is het beduidend minder . De rest zijn lekker in het gehoor liggende synthpopnummers , met een vleugje retro rock’n’roll als “Stevie”, “Treat” of “Explodes” of sfeervol goed verteerbare popsongs en dan komen we uit op “Glass” en afsluiters “Bow” en “S.P.S.”. Kasabian leunt nog het dichtst aan Primal Scream met z’n sound .
Ze hebben dus een uiterst behoorlijke , overtuigende plaat uit.
Coldplay werd groots en grootser omdat ze hun melodieus broeierige pop voorzagen van de nodige bombast , breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes. ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van . Al bij de vorige ‘Mylo Xyloto’ ging het terug richting hitgevoelige droompop en de nieuwe ‘Ghost stories’ zet die lijn, door de break-up van Chris Martin en Gwyneth Paltrow verder. . Geen galmende anthems en uitbundig gezongen ‘oohoos’ meer op deze platen .
Het zijn minimaal gehouden gearrangeerde liedjes , waarbij de keys , de piano, bassloops en wat beats wat op het voorplan worden geduwd, naast de emotievolle stem van Martin; de gitaar en drums zijn dus minder prominent. “Magic”, “Midnight” en zeerzeker “A sky full of stars” (met Avicii geschreven) zijn de meest extraverte, hebben een spannende intensiteit en kunnen zelfs aanstekelijk zijn .
De rest zijn sfeervolle , rustig voortkabbelende tracks , die de moeite waard zijn en de gevoelige kant van Coldplay nog meer benaderen . Mooie liedjes in z’n totaliteit , maar dat wisten we onderhand wel van Coldplay …
De bezielde Duitse band uit Berlijn - spraakmakend binnen de avantgardepop door de staalpercussie -, onder Bargeld/Hacke, zijn al een kleine vijfendertig bezig. Ze zoeken binnen dit concept naar de subtiliteit , de finesse en schoonheid , naast het experiment in hun sound. De laatste plaat dateert van 2008 , ‘Alles wieder off’, en in 2010 stelden ze hun ‘3 decades of’ voor in de AB, Brussel .
Het resultaat is en blijft iets unieks , indrukwekkend. Het muzikale beleven werd omgezet in een nieuwe langspeler en performance , ‘Lament’, ter nagedachtenis van het uitbreken van de eerste wereldoorlog 100 jaar terug.
Het geheel klinkt innemend , sfeervol , aangrijpend , bezwerend, huiverend, stuwend , energiek . In drie landstalen krijgen we de songs . Een oorlogsepos met een sterke emotionele lading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, plastic pipes en traditionele instrumenten. Historische geluidsfragmenten kruisen de composities, wat het geheel uitermate boeiend , gevoelig , ontroerend maakt en veel tot de verbeelding overlaat .
“Kriegsmaschenerie” is een pracht van inleider vol afvalmateriaal en percussie en “Der I. Weltkrieg” , “Lament”, “How did I die” en “Der beginn des weltkrieges 1914” zijn Einstürzende op hun best, die nog steeds voor iets aparts zorgen. Hun muzikale kunst houden we hoog in het vaandel. Iets wat doet denken aan The Residents …
… "War does not break out, and it is never caught or chained: it moves, if something in its environment changes."…
Pere Ubu zou Pere Ubu niet zijn mochten zij geen zonderling, obscuur en afwijkend album gemaakt hebben. Dit is een band die al jaren in een eigen bevreemdend universum platen fabriceert, ver weg van de mainstream. Maar eenmaal een mens in dit buitenissige universum is binnengedrongen zijn er steeds opmerkelijke ontdekkingen te doen, het vergt alleen wat tijd.
Dit is eigenlijk een soort conceptplaat gebaseerd op de horrorprent ‘Carnival Of Souls’, een lowbudget movie uit 1962, doch het klinkt vooral als een typische Pere Ubu plaat, grillig, dwars, onconventioneel en bizar, maar dan met een grimmig filmisch karakter.
Passages als “Dr Faustus” en “Carnival” lijken zich af te spelen in donker steegje waar het gevaar onophoudelijk van achter de muren gluurt.
Pere Ubu weet de ganse plaat die beklemmende sfeer aan te houden, de ene keer ingetogen en sluimerend (“Irene”), de andere keer schril en briesend (“Golden Surf Pt 2”).
Rare snuiter David Thomas grijpt zijn volgelingen bij het nekvel met zijn doordringende stem en intrigerende vertelstijl in “Visions Of The Moon” en vooral in het kille en naargeestige “Brother Ray”, een desolaat en griezelig epos van 12 minuten die de plaat in een benauwende sfeer afsluit en een spoor van onbehagen achterlaat.
‘Carnival Of Souls’ is wederom een excentriek hoofdstuk in het ondoorgrondelijke oeuvre van Pere Ubu.
Het Antwerpse collectief van F.O.D. volgen we al enkele jaren op de voet. De vier vrienden startten in 2008 een band met de bedoeling om Green Days ‘Dookie’ volledig na te spelen. Al snel begon men ook met het schrijven van eigen nummers wat in 2011 uitmondde in de verdienstelijke EP ‘Dance To This’. Het plaatje leverde de mannen de nodige live optredens en de eerste naambekendheid in België op. In 2013 ging de carriëre van F.O.D. plots in een stroomversnelling met de release van het eerste fullalbum ‘Ontario’. Een puike, melodieuze poppunkplaat die ook in Japan werd gereleased en zelfs voor optredens in Canada zorgde.
We zijn een jaar later en daar is al het nieuwe album ‘Tricks Of The Trade’! Opnieuw moeten we constateren dat de band met dit nieuwe werk een reuzenstap voorwaarts zet. ‘Tricks Of The Trade’ kent dezelfde succes-ingrediënten als ‘Ontario’: verschillende catchy, melodieuze en snedige poppunksongs die refereren naar diverse punkgrootheden uit de nineties waaronder Descendents, Green Day, Offspring, Weezer, Bad Religion, Pennywise en Lagwagon. De grote stap voorwaarts zit hem vooral in het gegeven dat de songs nog beter en volwassener klinken.
Ieder nummer scoort een dikke voldoende maar er zijn een aantal songs die er echt bovenuit steken en het potentieel van de band onderstrepen. Dat geldt voor de heerlijke meezinger “Welcome To The Show”, het dreigende “History Prove Us Wrong” en het knallende “Nevermore”. Het meest opvallende nummer is “Dear Grace” dat je na een handvol luisterbeurten gegarandeerd woord per woord meebrult. Een fenomenale en uiterst radiovriendelijke song die niet zou misstaan in de Afrekening.
‘Tricks Of The Trade’ is zo een dijk van een plaat en haalt straks probleemloos ons eindejaarslijstje. Wie F.O.D wil ontdekken, surft snel naar www.fodmusic.be .
Het Belgische Skeptical Minds pakt in 2015 uit met een nieuw full album. In afwachting daarvan is er voor de trouwe fans deze live-plaat ‘Run For Your Live’. Voor wie de band niet kent: Skeptical Minds bestaat al sinds 2002 en bracht sindsdien 2 EP’s, 2 full albums en een live DVD uit.
Het kwartet trad al meer dan 300 keer op met ondermeer illustere namen als Apocalyptica, Moonspell, Lacuna Coil, Epica en After Forever. De sound van de band bestaat uit een mix van elektro, industrial, metal, rock en zelfs klassieke muziek. De hoofdrol is daarbij weggelegd voor de cleane vocalen van zangeres Karolina. Op ‘Run For Your Live’ staan tien composities die opgenomen werden tijdens het Metal Female Voice Fest van 2012.
Saillant detail: net in dat jaar vierden zowel de band als het festival hun tienjarig bestaan. Zowel oude als nieuwe songs passeren hierop de revue en opvallend is de prima geluidskwaliteit van deze live-plaat. Vooral slotsong “Living In A Movie” konden wij best pruimen.
‘Run For Your Live’ is zo een mooi zoethoudertje voor de fans van Skeptical Minds.
The Boys zijn terug! Dit drietal was in de zeventig van de vorige eeuw een van de eerste punkbands uit de UK samen met legendarische groepen als The Clash, Sex Pistols en The Damned.
De laatste plaat die The Boys toen uitbrachten, was in … 1981! Nu, 33 jaar verder zijn de originele leden Matt Dangerfield, Casino Steel en Honest John Pain terug en brengen ze zowaar een nieuw full album uit. Hoewel sommige songs ietwat gedateerd lijken, klinkt de mix van powerpop, punk, pubrock en zelfs glamrock nog altijd lekker. De drie heren katapulteren ons met catchy, eenvoudige tracks als “I Need You”, “Punk Rock Girl” en “Bye Bye Bye” zowaar dertig jaar terug in de tijd!
Het is overduidelijk dat de passie voor eenvoudige punkrock nog steeds leeft bij The Boys. Voor wie houdt, van The Buzzcocks, The Ramones, New York Dolls en Generation X is ‘Punk Rock Menopause’ een absolute must!
Nederlands 
Français 
