The Soft Moon is het muzikaal project van de uit San Francisco afkomstige multi-instrumentalist Luis Vasquez . Muzikaal worden we in een psychedelisch shoewave bad gedompeld van Joy Division – Bauhaus – The Cure  - Suicide – Ride – Jesus & Mary Chain – Spacemen 3 - NIN en de recente Moon Duo en A place to bury strangers .
We zitten goed in een dromerige als duistere poel van elektronica , darkwave en industriële pop .
The Soft Moon zorgt voor een interessant verslavende ervaring van bedwelmend, bezwerend,  hypnotiserend , zweverig ‘kippenvel’ materiaal . In een mistig decor ontdekken we alvast een paar pareltjes als “Machines”, “Insides“ , “Want” en “Lost years” die een sterke als verdwaasde indruk nalaten.

Het gaat deze Aussies onder Kevin Parker voor de wind. Een goede twee jaar terug werd hun talent al onderstreept met het debuut ‘Innerspeaker’ en de prachtsingle “Solitude is bliss”. Een poel aan invloeden passeerde de revue in die knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal ‘galacticastelsel’, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde … De tweede cd is homogener en bevat meer structuur , melodie en popgevoeligheid zonder aan experimenteerdrift in te boeten binnen hun neopsychedelica .
Bepalend zijn die dromerige , directe en explosieve ritmes van psychedelische , spacey keys/synths , geluidjes/bleeps , de slepende  percussie en de retro stonergitaarloops – galmeffects .De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, en de songs zijn gedistingeerd , doordacht en ingenieuzer. Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs en dat hoor je op een “Be above it” , “Endors toi” , “Mind mischief”, “Keep on lying” en vooral de singles “Feels like we only go backwards” en “Elephant”.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelen Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock; droompsychedelica met weerhaken. Een boeiend , kleurrijk geluid. Sjieke tweede plaat!

Het NYse collectief Animal Collective kwam in de belangstelling met ‘Strawberry jam’ , en wist in 2009 definitief door te breken met ‘Merriweather Post Pavilion’, hun meest toegankelijke plaat op dit moment .
Animal Collective brengt een aparte en unieke mengeling van psychedelica, grillige freefolk en avantgarde. Een charmante muzikale nervositeit van weirde trips door de synths , geluidjes, bleeps , percussie en de deels hoge , vervormde vocals . De groep haalt de mosterd bij ‘60’s Beach Boys en de psychedelica van Flaming Lips en het oude Mercury Rev en is het oudere broertje van een Yeasayer!
Het kwartet nam alles voor handen om die plaat live kracht bij te zetten; we hoorden een hypnotiserende danstrip door de elektronicabeats en de basses met dubstep en techno.
Na talrijke uitstappen en een time out vonden ze elkaar opnieuw en hebben ze nieuw werk uit, dat bol staat van verrassende en onverwachtse wendingen in hun aparte sound! : catchy, toegankelijk, eigenwijs , grillig ,dissonant  en avontuurlijk , met een zalvende en gejaagde ritmiek , elektronicaloops, beats en percussie drijvend op dat geheel van synths , percussie en zweverige vocals ; kapstokken van de plaat “Applesauce” en “Wide eyed” .
Opnieuw valt er weinig ademruimte te noteren , en op afstand bekeken blijven ze even geflipt en gek , én toch weten ze ons hart te veroveren! 

Iets apart is de muziek van Dead Can Dance, geleid door de Engelse Ier Brendan Perry en de Australische Lisa Gerrard, die van in de beginjaren ’80  ergens zweven tussen neoklassiek, middeleeuwse folk, ambient , cold wave, gothic pop , romantiek, new age en prog, niet vies van Keltische, Oosterse invloeden en world.
Iets uniek door het gebruik van een niet alledaags instrumentarium (oude en niet Westerse) als draailier en het Chinese hakkebord , de hemels bezwerende, bedwelmende  (glossolalie) zang van Gerrard , de diep gravende baritonstem van Perry in combinatie met keys, percussie en beats .
En in het materiaal van Dead Can Dance neemt de symboliek een voorname plaats in .
Met het This Mortal Coil project kwam Dead Can Dance nog sterker in de picture ( “Dreams made flash” – “Waves become wings” door Gerrard , ( & remember ook de single “Song to the siren” van Cocteau Twin Elisabeth Frazer)).
De beëindiging van de persoonlijke relatie tussen Perry en Gerrard tijdens de opnames van een nieuwe cd in ’98, zorgde ervoor dat na ’96 ‘Spiritchaser ‘ geen materiaal meer te horen was . In 2005 kwamen ze voor een worldtour weer bij elkaar en ook later werkten ze terug samen; de cataloog verscheen in een box set.
Uiteindelijk kwamen ze op de proppen met nieuw werk ‘Anastasis’ , letterlijk een wedergeboorte . Opnieuw hebben we te maken met een pak knappe , ingenieuze songs , een bijzondere sound en  ritmiek , die boven zichzelf uitstijgt . Al meteen krijg je drie fijne, prachtige afwisselende songs in hun unieke genre “Children of the sun” , de beginselverklaringen en wijsheid van Perry , een DCD typerende “Anabasis”, en de sferische world op “Agape”. Kenmerkend is de mooie harmonie, de kwetsbaarheid en de schoonheid die in de nummers schuilt . Op die manier moet de rest niet onderdoen en hebben we iets verderop met “Kiko” en “The return of the she-king” opnieuw twee meesterwerken .
‘Anastasis’ straalt magie uit en het doet uitermate deugd dat ze nu terug op het voorplan zijn gekomen , nu dat dreampop en chillwave zich steeds meer opdringen .