Band Of Horses , de band uit Seattle rond zanger/componist Ben Bridwell , graaft diep in de seventies classicrock. Dit nieuwe vierde album zet de lijn van de vorige ‘Infinite arms’ (2010) door , met name melancholische rootscountryrock, die ouderwetse westcoast-pop linkt in een toegankelijk kader. Als je er de eerste twee cd’s naast plaatst van Band Of Horses, ‘Everything All The Time’ (2006) en ‘Cease To Begin’ (2007) , is de band duidelijk geëvolueerd van indie/americana naar traditionele, oerdegelijk folk/alt.americana pop, die de sfeer van The Eagles , Neil Young, Crosby, Still & Nash en Fleetwood Mac ademt .
De songs zijn verzorgd en fraai uitgewerkt , maar zijn minder aanstekelijk, pakkend en beklijvend.
We houden natuurlijk wel van een handvol gevarieerde parels binnen dit concept , als “Knock knock”, “Slow cruel hands of time”, “Everything’s gonna be undone” en “Feud” , maar in z’n totaliteit zijn het ‘midsummernightdream’ songs , aangenaam , rustig, voortkabbelend, gedrenkt in een melancholieke dromerige sfeer .
Goed album , maar ook niet meer dan dat.
Ik moet bekennen dat ik de cd van Red Painted Red al langer in m’n bezit had, maar na de eerste keer luisteren ik een writer’s block leek te ondervinden. Red Painted Red brengt geen alledaagse muziek, maar zelfs als fervente aanhanger van de meer alternatieve subgenres was ook ik sprakeloos. Het is muziek die zich moeilijk in woorden laat vatten, laat staan er een specifiek genre op te plakken. Vandaag nam ik mezelf voor toch een poging te wagen hun nieuwe cd te bespreken .
Red Painted Red is een project van Yvonne Neve en Simon Carron uit Manchester die reeds twee EP’s uitbrachten. Hun laatste, ‘I Am Nothing’, is zowel een artistiek project als een muzikale beleving. Ze brengen een soort avant-garde shoegaze waar de gebroken stem van Yvonne sterk aanleunt bij een postmoderne versie van Kate Bush. Hun muziek is eerder abstract door de gemengde vorm van klanken en taal die ze gebruiken. De obscuriteit van geluiden die eigen is aan Red Painted Red brengt de luisteraar in een verwarde, bijna ijle sfeer. Het is muziek die je uit je lood slaat en spreekt tot de verbeelding in plaats van tot de rede. Het is muziek die daarom niet, of toch heel moeilijk, in woorden te vatten valt.
Het album op zich is een kunstwerk waar de cover bestaat uit een soort kinderlijke tekening en de lyrics binnenin te vinden zijn op een prachtig roos blad opgesmukt met fantasierijke bloemen. Je krijgt er ook enkele kleurrijke kaartjes bij. Een ideaal kerstgeschenk voor zij die houden van het ongewone…
‘I Am Nothing’ kan je beluisteren op hun website www.redpaintedred.com
Ariel Pink’s Haunted Graffiti is al zo’n tien jaar in de running en mag beschouwd worden als een apart, uniek bandje . Hun songs gaan allerlei richtingen uit en stralen een retropsychedelisch sfeertje uit, niet vies van wat kitsch en glam.
Ambachtelijke songschrijverij wordt gesmeed met vondsten, experimentjes en de songs ondergaan verrassende wendingen en kwinkslagen. Moeiteloos stapt men van de een naar de andere stijl. Die originaliteit en afwisseling van broeierige, aanstekelijke, vitale , zweverige songs , die hen al een pak cd’s siert. Midden de cd zijn er een paar zwakke momenten, maar de mantel der liefde bedekt deze, als je nummers hoort als “Kinski Assassin”, “Only in my dreams”, “Driftwood” , “Nostradamus & me” en de titelsong .
Beetje geschift .. en toch … alles valt op z’n plooi! Fijne band.
Staff Benda Bilili zijn straffe Congolese muzikanten , door polio motorisch beperkt. Hun positieve ingesteldheid en levenslust persen ze samen in opwindende , groovy, broeierige , dampende en sfeervolle world/afropop, ondersteund van een kleurrijke , opzwepende samenzang. Uniek zijn sommige zelfgemaakte snaarinstrumenten in de sound . De muziek mag dan nog swingen, shaken en dansen , in de thema’s schuwt het uitgebreide ensemble de zaken niet die hen nauw aan het hart liggen . Pijnpunten , die muzikaal een handige draai krijgen en in het Frans en in een Congolees dialect worden gezongen .
De voormalige straatmuzikanten uit Kinshasa brengen verslavend inwerkende muziek, die respect afdwingt !
De Nieuw-Zeelandse Kimbra (voluit Kimbra Lee Johnson Zottola), kwam in de belangstelling als gastvocaliste van Gotye’s superhit “Sombody that I used to know” . Is zij ‘down under’ een popsensatie , hier loopt het nog niet zo’n vaart. Haar debuut komt een goed half jaar later uit in Europa , en is eerder geleest op hitparadepop , trippop en funky grooves . Effects en dubs zijn geïntegreerd in de sfeervolle , heupwiegende, dansbare songs en worden ondersteund van haar sensuele , breekbare en krachtige vocals .
Een goed debuut , ergens in de lijn van een vroegere Goldfrapp , vóór ze zich verloor in de electrokitschpop. “Settle down” , “Cameo lover”, “Two way stree” , “Plain gold ring” en de single “Warrior” zijn de overtuigende nummers op een niet echt verrassend , maar goed debuut ‘Vows’.
Drie jaar terug werd Marina Diamandis al meteen gebombardeerd als één van de opkomende talenten in het rijtje van de dames van Duffy, Adele, Ellie Goulding, Little Boots, La Roux, Bat For Lashes en Florence Welsch.
De jonge half Welshe/half Griekse debutante schoot de hoogte in met het debuut ‘The family jewels’, frisse, zwierige hitparade en balladpop, voorzien van een stevige scheut elektronica, bombast, galm en kitsch, die een mate van theatraliteit en dramatiek uitstraalden.
De opvolger helt meer over naar de bubblegum ‘boys’ pop , met een donker gotiek randje. Inderdaad ze zijn minder luchtig en hebben onderhuids de dramatiek van een Evanescence , Enya, Florence Welch en Lana Del Rey , maar verliezen de onschuldig- en aanstekelijkheid niet van een Katy Perry.
Het album is een concept van personages uit de film, muziek , theater en literatuur . Ze steekt allerhande karakters in de songs .
Een pak songs vinden we op die tweede cd, een handvol goede springen eruit als “Bubblegum bitch”, “Primadonna”, “Homewrecker” , “Teen idle” en “Fear & loathing” . Er zijn nog een paar interessante nummers te noteren, maar middenin valt de plaat echt in elkaar, en komt ze met weinig boeiend materiaal voor de dag!
‘Electra heart’ onderscheidt zich onvoldoende en is nu net niet overdonderend .
De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we tot voor kort niks afwisten van het Zweedse viertal van Hong Faux. Toch zijn we maar wat blij dat we hun debuutplaat ontvingen van de mensen van Sonic Rendez Vous!
Hong Faux maakt immers pretentieloze, aangename, upbeat rockmuziek die de klasse heeft om de landsgrenzen te ontstijgen. De Zweden staan voor een zeer merkwaardige mix van diverse stijlen: duidelijke stonerrock en geluiden die we bij rockbands in de jaren zeventig situeren, worden gecombineerd met moderne, alternatieve rock.
Ook psychedelica uit de zestiger jaren en grunge uit de jaren negentig worden toegevoegd aan de unieke sound van Hong Faux. Tel daarbij nog de uitmuntende vocalen en een schitterende productie en je mag stellen dat ‘The Crown That Wears The Head’ een prachtalbum is.
De acht tracks zijn trouwens zeer afwisselend (sommigen zullen het stevig rockende “Hit Hard Hit First” prefereren terwijl anderen misschien de psychedelische stoner van “Pearlgarden” verkiezen).
Na 33 minuten drukten wij alvast snel op de repeatknop.
Hardcoreliefhebbers die opgroeiden in de jaren negentig, herinneren ongetwijfeld de vele Europese topbands die toen als paddestoelen uit de grond schoten. De meeste van die zogeheten eurocore-bands brachten hun werk uit op het prestigieuze Lost & Found-label. Zo leerden we ook onze landgenoten van Hard Resistance kennen die in 1996 het stevige album ‘It’s All Around’ afleverden met daarop de prachtsong “Who Pays Your Bills”..
Hard Resistance hield er begin deze eeuw eventjes mee op maar is nu defintief terug.
‘Lawless & Disorder’ heet hun comebackplaat die wordt uitgebracht op het nieuwe Strength Records, een label dat werd opgericht door Roger Miret van Agnostic Front en door de bekende muziekjournalist Onno Cro Mag.
Gedurende 12 tracks gaat Hard Resistance als een razende tekeer... het viertal levert een pisnijdige en compromisloze mix van metal, punk, hardcore en crust die je vandaag niet zo vaak meer hoort.
Opvallend zijn verder het razendsnelle tempo dat men de hele plaat aanhoudt en de zeer agressieve vocalen van frontman Ron. Bij Hard Resistance is geen ruimte voor melodieuze koortjes of lange solo’s die je bij zoveel andere hedendaagse ‘hardcorebands’ aantreft.
Ook tekstueel zijn de heren kwaad en steken ze een flinke middenvinger op richting het establishment.
Hard Resistance is zo een band die duidelijk een unieke positie heeft binnen de hedendaagse hardcore-scène. Onze favoriete tracks zijn “War For sale”, “The Final Centrury” en “The Grand Illussion” (met gastbijdrage van Billy van Biohazard). Meer info vind je op http://www.hardresistence.be
Mooi artwork, een mooie perstekst en muzikanten die er volgens de bijgeleverde bio een prima levensingesteldheid op nahouden... tot zover het positieve nieuws over de eerste uitgave van dit drietal dat luistert naar de welluidende namen Dick Tator, Gina Da Volta en Pete Haine. Muzikaal is dit mini-cdtje echter weinig soeps, we horen zeer eendimensionale en eenvoudige metal die vrijwel meteen begint te vervelen. De vijf tracks zijn allen opgebouwd op dezelfde repeterende, monotone riffs en kennen bovendien zeer matige en irriterende vocalen. Een nieuwe zanger lijkt ons alvast een prima eerste stap voor Dicktator... Over het geluid van deze opnames kunnen we ook kort zijn: barslecht! Wie ondanks deze review toch wat meer info wil, vindt die op www.dicktator.be .
We Lost The Sea is een postrock sludgeband uit Sydney. In juli 2010 kwam hun eerste plaat ‘Crimea’ uit. Begin december dit jaar gaven ze een releaseshow van hun tweede plaat ‘The Quietest Place On Earth’ in New South Wales Ze worden vergeleken met Mogwai, Sigur Ros en Isis.
De titel van hun nieuwe plaat kwam voort uit het lezen van een interview met Joseph Kittinger, een Amerikaan die in de jaren ’60 het record voor de langste skydive op zijn naam mocht plaatsen. Deze ervaring omschreef Kittinger als ‘The Quietest Place On Earth’. Net als Joseph zijn de zeven bandleden van We Lost The Sea gefascineerd door de ruimte en de diepste zeeën.
Dit hoor je ook duidelijk in hun muziek die vaak begint met een melodieus ritme om dan uit te barsten in een weidse explosie. We Lost The Sea vuren atmosferische golven op je af die overgaan in een droge, koude Tramontanawind en je meevoert naar de diepste geheimen van de oceaan.
Als heersers der atmosferen nemen ze je in elk nummer mee naar een imaginaire plaats die zowel donker als licht aanvoelt.
Voor de eerste keer schreef We Lost The Sea een nummer voor een vrouwelijke stem, ook meteen het enige nummer die een meer tragische emotionaliteit oproept bij de luisteraar. Inspiratie voor “Nuclear City” kwam voort uit de kernramp van Tsjernobyl die in 1986 plaatsvond en de foto’s die op internet te vinden zijn over het amusementspark die op de dag van de ramp zijn deuren zou openen. Het contrast tussen de vreugde van een amusementspark en de donkere dag die toen op Tsjernobyl neerstreek wordt in dit nummer weergegeven door de stem van Bel.
Hun plaat kan je beluisteren op http://welostthesea.bandcamp.com/
The Quietest Place On Earth - We Lost The Sea - Heersers der atmosferen
Bestaat er zo iets als het perfecte live album ? Dit hier komt alleszins enorm dicht in de buurt. ‘Celebration’ is de schitterende live registratie van het legendarische reünie optreden die Led Zeppelin gaf in 2007. U weet wel, het éénmalige evenement waarvoor miljoenen mensen een ticket trachtten te bemachtigen maar waar uiteindelijk amper 20.000 gelukkigen present konden zijn.
Dit is ongetwijfeld de beste Led Zeppelin live registratie ooit. Live platen als ‘The Song Remains The Same’, ‘How the West was won’ en ‘Live at the BBC’ zijn ook onmisbaar, maar nu zitten we met een tamelijk volledige compilatie (met de nodige aandacht voor het fantastische ‘Physical Graffiti’) waar tenminste geen songs op staan die de twintig minuten grens overschrijden.
De oudjes Page, Plant en Jones, aangevuld met drummer Jason Bonham (papa al een tijdje dood) zijn hier enorm sterk op dreef. Robert Plant haalt misschien niet meer de hoogste noten maar lost dit perfect op door het niet hopeloos te proberen en gewoon de songs hun gang te laten gaan. Jimmy Page toont dat hij, en hij alleen, de beste nog in leven zijnde gitarist is (Hendrix was buiten categorie), John Paul Jones zorgt voor de groove en Jason Bonham haalt het onmetelijk hoge niveau van vader. De onsterfelijke songs staan allemaal in een ultieme en al even onsterfelijke versie op dit album.
Tot onze grote spijt was het concert een eenmalige gebeurtenis (wij droomden luidop van een Europese tour) maar net daarom is dit zo een uniek document. De heren wisten zelf dat dit een unicum zou worden en ze hebben er al hun bloed, overgave en muzikale klasse ingepompt.
De laatste stuiptrekking van Led Zeppelin was misschien wel de meest fenomenale.
Patrick Watson, muzikaal talent uit Canada, brengt fascinerend materiaal. We waren eerder al onder de indruk van ‘Close to Paradise’ en ‘Wooden arms’. ‘Adventures in your own backyard’ is een muzikale speeltuin; de songs zijn fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen , die balanceren tussen ingetogenheid en extravertie, gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeien, ondergaan verrassende wendingen, zwellen aan en worden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Het zijn prachtige muzikale motiefjes , met oog voor detail.
Een verzameling aan instrumenten , een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem biedt die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Hij neemt het publiek mee op ontdekkingsreis , hun ‘adventures in their own backyard’. We krijgen een enorme variatie te horen. Het startsein wordt gegeven met het intieme , sprookjesachtige “Lighthouse” , bepaald door spaarzame pianoklanken . Het gezelschap bouwt op en brengt een intens, broeierig , breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ , tweede song op de plaat zet die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën .
Continu heb je die slingerbeweging, wat nu net die plaat zo sterk en boeiend maakt , en een reeks parels oplevert als “Step out for a while” , “The quiet crowd” en “Into giants”. Ook zijn er een tweetal filmisch sferische instrumentale tracks ; soundscapes die in de speeltuin rust brengen en alles aan de verbeelding overlaten .
Patrick Watson en z’n Band – iets apart toch - theatrale pracht, bol van wisselende spannende passages … Elegant! Meesterlijk!
Het is een tijdje geleden dat we nog van onze West-Vlaamse Gentenaars hadden gehoord . Eén van de leden was al aanwezig bij Raketkanon en het eigen werk dateert al van 2009 ‘Where wolves wear wolf wear’. Toman, altijd wel goed voor een spitsvondige tekstinbreng van cd – en songtitels, zo te zien . ‘Postrockhits Volume II’ is de nieuwe genaamd , die misschien wel een link vormt met vroeger verschenen materiaal.
Op die vorige cd hadden ze hun postrock al een handige alternatieve draai gegeven en vermijden ze zo een doodlopend straatje met hun sound! Ze baseren zich op Slint, Tortoise, Battles, 65daysofstatic en niet te vergeten ons eigen Belgische de Portables. En op de nieuwe cd wordt de elektronica forser geïnjecteerd.
Tussen de post- en krautrock gaat Toman een eigen weg , en steekt in hun filmisch beeldende broeierige sound nog meer gevoel en dramatiek . 8 nummers deze keer, waarbij best de cd in één ruk wordt beluisterd, met middenin “The wonder of the tortoise tunnel” als hoogtepunt . Ze zijn met elkaar verbonden en vormen op die manier één verhaallijn, een concept. De vocoder vocals vullen aan.
De songtitels en de bijkomende hoesinfo is altijd sprekend bij Toman … ‘This record is intended for evening listening only; if you do listen during the day, we do not guarantee any magic at all’ …
‘Postrockhits Volume II’: met behoud van de postrock traditie en origineel uitgewerkt door de opbouwende repetitieve ritmes, de verrassende wendingen en elektronica input. Toman scoort opnieuw !
The 2 Bears is een zijproject van één van onze Hot Chip mannen, Joe Goddard. Samen met Raf Daddy brengen ze dromerige, zoete en aanstekelijke dancepop , met een discotune , die hier nog best de Eurodisco benadert; we komen dan terecht bij bands als Bronski Beat en de Communards . Materiaal letterlijk met een knuffelbeergehalte . De songtitels liegen er niet om, “The birds & the bees”, “Warm & easy” , “Get together” en “Bear hug” . “Work” kon zo geplukt zijn uit de Hot Chip stal . En in de verte horen we lichte exotische tunes op “Heart of the congos” en het sterke “Church”. Een Orbital soundscape komt het best tot z’n recht op het semi- instrumentale “Increase your faith”.
…Mooi sluiten ze af met “Hey now hey now , let’s get up together”, een knus gevoel en samenhorigheid … Da’s nu net 2 Bears …
Nederlands 
Français 
