De Dubliners van Fontaines D.C. hebben de zeldzame gave dat ze kwaliteit en kwantiteit kunnen combineren in hun werk. Om het onbeleefd te verwoorden: ze schijten echt albums. Drie reguliere en één liveplaat op minder dan vier jaar tijd, faut-le-faire! Toch worden de langspelers van Grian Chatten, Conor Deegan III, Carlos O'Connell, Conor Curley en Tom Coll telkens lovend onthaald. Na ‘Dogrel’ in 2019 en ‘A Hero’s Death’ in 2020 zal dit niet anders zijn voor ‘Skinty Fia’.
Opener “In ár gCroíthe Go Deo” is heerlijk onheilspellend. Veelvuldig herhaalde mantra’s also ‘She defines the only answer…’ tonen aan dat ook dit weer een album wordt vol harde en rauwe teksten, uit het leven gegrepen. “Big Shot” en “How Cold Love Is” zijn aardige tussendoortjes, maar bij het vierde nummer slaat de bom pas echt in. “Jackie Down the Line”, wat een vet nummer is me dat!
Iets verderop krijgen we een relatieve pauze voorgeschoteld met het duo “Roman Holiday” en “The Couple Across the Way”. Deze songs vormen een welgekomen ietwat rustiger intermezzo, ideaal om even op adem te komen vooraleer de titeltrack losbarst. “Skinty Fia” is erg aanstekelijk, en ook hier wordt opnieuw duidelijk dat de heren elkaar vonden door hun liefde voor poëzie.
De apotheose van het album volgt echter meteen daarna. “I Love You” is veruit mijn favoriete track, zo ‘in your face’, dit raakt je waar het pijn doet. Wat een heerlijk grimmig sfeertje ook weer! Love it. De dreigende sound waarvan de plaat doorspekt is, is nog door te voelen tot in de allerlaatste noten van afsluiter “Nabokov”.
Net geen drie kwartier genieten en huiveren tegelijkertijd, hier moet je even van bekomen. Al bij al is dit een topalbum van constant niveau, de vooruitgeschoven singles “Jackie Down the Line” en “Skinty Fia” zijn goed, en vooral “I Love You” is een fantastisch nummer.
Naast die uitschieter is er ook geen enkel nummer dat echt uit de toon valt. Ik heb het idee dat er nóg rek op deze band zit, uitkijken dus naar de plaat van volgend jaar – als ze dit helse tempo blijven volhouden, tenminste!

Moderne metallers Dagoba zijn terug! Ze drukten hun stempel op de metal scene met hun unieke mix van metal en nekbrekende grooves; ze tourden onophoudelijk en het podium deelden ze met legendarische acts als Metallica, Machine Head en In Flames. Dagoba’s onmiskenbare talent werd ontdekt door Napalm Records.
Het Franse viertal gaat er nu voor, ambitieus, met hun nieuwe plaat 'By Night'. We hadden een leuk gesprek met zanger/frontman Shawter, gingen even terug in de tijd, en er werden verdere plannen voor de toekomst onthuld. Het interview kun je hier nog eens nalezen .

De band zit tussen toegankelijkheid en extreme metal. Ze willen nu een breder publiek aanspreken. “Neons” is een dreigend nummer, en wordt aangevuld door een ijzingwekkende “The Hunt”. De band speelt op het scherpst van de snee en deelt mokerslagen uit. De emotioneel beladen vocalen van brulboei Shawter die zijn longen schor schreeuwt zijn veel betekenend. “Sunfall”; “Bellflower drive” en “On the run” volgen. Elektronica wordt toegevoegd, het is een meerwaarde en gedurfd .  
Dagoba durft evolueren en tast de grenzen af, niet geforceerd , maar mooi overtuigend.
We zijn alvast te vinden voor de verrassende, avontuurlijke aanpak van Dagoba.
“The last crossing” en het afsluitende “Stellar” tonen het nog eens aan. Kortom, we genieten van hun nieuwe plaat.

Tracklist: Neons (2:08) The Hunt (4:26) Sunfall (4:40) Bellflower Drive (4:53) On the Run (4:04) Break (0:46) City Lights (4:47) Nightclub (3:51) Summer's Gone (4:23) The Last Crossing (4:37) Stellar (2:36)

Loop is een Londense cultgroep uit de jaren tachtig die nooit echt uit de ondergrond is geraakt. Destijds kregen ze de stempel shoegaze-band opgekleefd, maar dat was een beetje kort door de bocht. Loop was veel meer dan dat, ze haalden hun inspiratie uit de rauwe sound van The Stooges, de sonische krautrock van CAN, de experimentele punk van Wire en de overstuurde elektro van Suicide.
Loop smeedde daaruit een unieke eigen sound die werd vereeuwigd op ‘Heaven’s End’ (1987), ‘Fade Out’ (1988) en ‘A Gilded Eternity’ (1990), drie verborgen pareltjes die nooit hun weg hebben gevonden naar een groot publiek, enkel naar een select groepje vooruitstrevende die-hard muziekfans. Door het uitblijven van succes en erkenning verdween de band al na drie jaartjes uit de ether.
Maar zie, 32 jaar na hun laatste wapenfeit komt Loop plots aanzetten met een gloednieuwe plaat ‘Sonancy’ en ’t is verdomme een goeie. Het is een album geworden waarin de band voor een stuk trouw blijft aan de sound van weleer maar toch ook weer zijn horizonten verbreedt.
Loop is nog steeds even vooruitstrevend, divers en vreemd als toen. Alweer zijn de invloeden van oudgedienden als Can en Wire navenant aanwezig, verder treffen we raakpunten met de repetitieve psychedelica van Wooden Shjips (of de spin-of Moon Duo als u wil) en met de geïnspireerde hedendaagdse kraut-rock van BEAK>.
‘Sonancy’ is geladen met hypnotiserende riffs, dissonante gitaren, een verslavende ritmesectie en vocals die stijf staan van de echo. Loop’s sound klinkt bezwerend in “Isochrone”, fel en ruig in “Halo” en “Fermion”, weird en spacy in “Penumbra 1 en 2”.
Soms kan een terugkeer na zoveel jaren een flop van jewelste zijn, maar dit hier is een meer dan geslaagde come back.

Nooit gedacht dat Placebo nog met een treffelijk album voor de dag zou komen. Hun voorlaatste plaat ‘Loud Like Love” uit 2013 was een vehikel waarop de heren Brian Molko en Stefan Olsdal op automatische piloot stonden te spelen en vergeten waren om deftige songs bij elkaar te schrijven. Het duo was een beetje uitgeblust, en dat was nog zacht uitgedrukt. In 2016 gingen ze nog eens met een ‘greatest hits’ plaat de hort op en teerden ze op het succes dat ze in al die jaren bij mekaar hadden geraapt, wat ook al niet getuigde van veel inspiratie. Einde verhaal, zou je gedacht hebben, maar de dingen kunnen keren.
Nu blijkt immers dat ze het nog kunnen, want ‘Never Let Me Go’ kan wedijveren met krakers als ‘Black Market Music’ en ‘Meds’, en dat wil wat zeggen. Neen, het is nog net geen ‘Without You I’m Nothing’ geworden, maar een band kan ook meer één keer in een carrière zo een juweeltje afleveren.
Op ‘Never Let Me Go’ vinden we een handvol vintage Placebo songs die meteen vertrouwd in de oren klinken en als regelrechte klassiekers kunnen geboekstaafd worden. We hebben het onder andere over “Beautiful James”, “Happy Birthday In The Sky” en “Try Better Next Time”, songs die geboren zijn om festivalweides en arena’s in vuur en vlam te zetten. Ook het stevige “Hugz” is een blijvertje en de ballads “This Is What You Wanted” en “Fix Yourself” zijn ballads die blijven plakken zonder te slijmen.
Verwacht niet te veel verassingen, want dit klinkt allemaal 100% Placebo. Er worden geen risico’s genomen, maar er zit wel terug leven in het pilletje.