‘If I Were A Butterfly’ is Rayland Baxter's vierde studio-album. Het verschijnt na zijn laatste eigen album ‘Wide Awake’ uit 2018 en de Mac Miller-tribute EP ‘Good Mmornin’ (2019). Het nieuwe album staat onder meer in het teken van het overlijden van zijn vader, de legendarische 'pedal steel player' Bucky Baxter (die o.a. speelde in de bands van Bob Dylan en Steve Earle), en ook op dit album te horen is, naast bijdragen van leden uit bands als Cage The Elephant, Alabama Shakes en Morning Teleportation.
Rayland Baxter co-produceerde het album eigenhandig, langdurig in een verlaten en afgelegen studio en deed in deze 'rubber-band factory turned’ studio in Kentucky veel inspiratie op voor (natuur) soundscapes, samples, melodieën en arrangementen; 'his album is a patchwork of lush psychedelia and Beatlesque indie pop; his wit, storytelling and songcraft is front and center'!
Opmerkelijk is dat zijn op 25 mei 2020 overleden vader Bucky Baxter (o.a. Bob Dylan, REM, Ryan Adams) is te horen op pedal steel. Daarbij zijn er jeugdopnames van Rayland en zijn oudere zus Brooks toegevoegd, wat deze plaat een parel maakt, die de linjk maakt tussen vroeger en nu, op een bijzonder pakkende wijze. Het kinderstemmetje op “If i were a butterfly” laat op een zeer mooie wijze die wandeling door de tijd zien en horen. Mooi. Het is een begin van een lange trip, waarbij ook wordt geëxperimenteerd met klanken en vocals.
Rayland Baxter blijft die verhalenlijn trouw, en langs andere zijde ichtjes afwijken van de weg om dan toch diezelfde richting uit te gaan …
Uitbundigheid en somberheid wisselen elkaar af, het totaalpakket siert in sound , experimentjes en met de persoonlijke verhalen. Een breed meesterwerk aan emoties dus
‘Take It Like A Man’ is het zevende solo-album van de Amerikaanse singer/songwriter, zangeres en 'virtuoze violiste' Amanda Shires. Al op 15-jarige leeftijd debuteerde ze als violiste in de legendarische Texas Playboys en sindsdien werkte ze met grootheden als John Prine, Neal Casal, Rod Picott, Todd Snider en Justin Townes Earle. Daarnaast speelt ze in de band van haar man Jason Isbell's 400 Unit en richtte ze The Highwomen op; een 'all-women Country supergroup' met Maren Morris, Natalie Hemby en Brandi Carlile.
Haar nieuwe album is 'een liedjescyclus van meedogenloos openhartige deuntjes geschreven als een document van Amanda over haar leven als vrouw, echtgenote en moeder in een tumultueuze tijd.
Het nieuwe album is een onverschrokken bekentenis, die de wereld in 10 emotioneel rauwe tracks laat zien hoe 40 worden eruit ziet', geproduceerd door Lawrence Rothman (Angel Olsen, Kim Gordon, Girl In Red, Courtney Love), die haar 'de Dolly Parton voor een nieuwe generatie' noemt.
Op deze warmhartige schijf, klinkt Amanda gevoelig door haar zwevende, mooie vocals en de aanstekelijke klankentapijtjes. Met Rothman op keyboard, echtgenoot Jason Isbell op gitaar en Brittney Spencer als achtergrondzangeres,krijgen we een brede muzikale blik. Dat blijkt al uit “Hawk fort he Dove”, een country parel. “Empty Cups” klinkt integer, emotievol, maar even goed worden de registers lekker open getrokken …
Die vele kantjes van het leven , ze spreidt het over de hele plaat uit. Niet alleen laat Shires haar hart en ziel klinken, ze is ook zeer zelfverzekerd, zoals o.m. de titelsong, en het afsluitende “Everything Has it's time”.
'Take it like a man' is zonder meer een prachtige countrypop parel van een goed opo elkaar ingespeelde band.
Hawk For The Dove 03:47 Take It Like A Man 04:31 Empty Cups 03:58 Don't Be Alarmed 03:50 Fault Lines 02:56 Here He Comes 03:29 Bad Behavior 03:37 Stupid Love 03:17 Lonely At Night 04:11 Everything Has Its Time 03:33
Julien Tassin is een jazz muzikant uit Charleroi die over de taalgrens zijn stempel heeft gedrukt op de jazz. De man improviseert in het genre en voegt er graag blues aan toe, wat hem een creatieve parel maakt.
Met band, en ook solo? Na 'Momentum' en 'Pictures from Home' bracht Julien Tassin eerder dit jaar zijn derde album uit 'Pirmitiv'. Zonder bas en drum, en enkel met een akoestische gitaar in de hand, het blijkt een hele uitdaging. Maar Julien Tassin slaagt er ondanks die beperktheid toch in een kleurrijk palet aan te bieden, met verhalende melodieën en poëzie.
Na het ingetogen « Mantra » is er de blues op « Mozaik » en klinkt er meer psychedelica op « Work ».
Hij laat ons ademloos genieten van z’n virtuositeit en vindingrijkheid. De songs zijn allemaal kort van duur, circa twee minuten, behalve het aanstekelijke « 'Flame » dat vier minuten duurt. Songs van innerlijke rustpunten en zwevende klanken. Zoals bij het lekker bijtende « Troubles » is eentje die lekker bijt en verontrustender klinkt .
Julien Tassin brengt met 'Primitiv' een veelzijdig album uit. Elke schakel is even belangrijk. En wordt een verhaal verteld, met vallen en opstaan. Gevoeligheid, originaliteit en veelzijdigheid vormen de rode draad, een meesterwerk in instrumentatie waarbij vooral op het buikgevoel wordt afgegaan. De fantasie wordt voldoende geprikkeld. De man weet dit helemaal op zijn eentje, enkel met gitaar te bewerkstellingen.
Setlist: mouvements 03:29 mozaïk 04:35 mantra 03:10 curfew 01:57 troubles 03:12 spring 04:19 primitiv 03:18 enfants 01:15 flame 04:14 initiation 02:10 work 03:52 soleils 01:23
Sonar - Dirk Ivens - Een underdog zijn en onder de radar blijven, zou voor sommige mensen een teleurstelling kunnen zijn maar is voor mij uiteindelijk een zegen
Binnen de EBM en de donkere elektronische muziek is Dirk Ivens een fenomeen op zich, door de ontelbare projecten als Dive / Sonar / Absolute Body Control / Motorik . Sonar was nog aanwezig op BIM Fest in Sint-Niklaas – we schreven nog ‘’Sonar werd in 1996 opgericht als een zijproject van elektronisch muziek pionier Dirk Ivens. Aanvankelijk had Ivens de hulp ingeroepen van Patrick Stevens. Nu werkt Dirk samen met een andere klankentovenaar Eric Van Wonterghem. Het resulteert in een oorverdovende brij aan klanken en beats die niet alleen de oorschelpen doen trillen, maar ook ferm inspelen op de dansspieren. Je wordt gehypnotiseerd door oogverblindende mooie effecten op het scherm, wat het totaalplaatje compleet maakt. De zinderende klanken zorgen er uiteindelijk voor dat een laatste aardverschuiving ontstaat.”
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/88627-bimfest-2022-het-ultieme-ebm-feestje-in-een-gezellige-club-sfeer.html
We vonden het hoog tijd om Dirk eens enkele vragen te stellen over die vele projecten, keerden terug naar het verleden en polsten vooral naar de verdere toekomstplannen van deze veelzijdige muzikant en top artiest die al meer dan 40 jaar meedraait in de scene:
Dirk, om even terug te keren in de tijd , je zit al een tijdje in de elektronische muziek wat is voor jou de grootste verandering naast sociale media en digitalisering?
De grootste verandering zit hem inderdaad daarin, elektronische instrumenten zijn volledig gedigitaliseerd met computer gestuurde klankkaarten en de media is totaal niet te vergelijken met tientallen jaren geleden. Waar zijn de posters, flyers, die oh zo mooie concert tickets gebleven? Allemaal verdwenen, vinyl is terug in zegt men, voor mij nooit weggeweest , nu is het nog slechts een fractie van wat het ooit geweest is en veel te duur. Maar het heeft ook allemaal zijn voordelen, iedereen is bereikbaar op verschillende platforms, soms zelfs een overvloed aan informatie.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Voor mij persoonlijk, een underdog zijn en onder de radar blijven zou voor sommige mensen een teleurstelling kunnen zijn maar is voor mij uiteindelijk een zegen. Op deze manier heb ik al meer dan 40 jaar mijn volle goesting kunnen doen in de muziekwereld en er voluit voor kunnen gaan zonder muzikale toegevingen te moeten doen. Een dieptepunt zou ik niet kunnen opnoemen want zelfs die gaven me een extra push en energie om nog meer bij te steken.
Met je uiteenlopende projecten heb je al heel wat watertjes doorzwommen, maar nog steeds lijkt het moeilijk om als Belgische band/artiest echt erkenning te krijgen in eigen
land? Ondervind je dat ook en wat denk je persoonlijk is de reden?
Het is zo dat de scene waartoe ik behoor blijkbaar duidelijk niet degene is waarvan men de artiesten op grotere festivals zoals op een Pukkelpop of Crammerock programmeert. Mijn muziek is ook niet echt radiovriendelijk, maar of dat dat een nadeel is? Eerlijk gezegd zou ik het ook niet anders willen, ik sta op podia wereldwijd en dat al decennia aan een stuk.
Ik zag je live met Sonar op BIM Fest, ik heb al verschillende edities gedaan , maar vonddeze de beste ooit wegens het gedurfde aanbod en over de grens van EBM kijken; heb
je zelf wat concerten gezien en wat is jouw mening?
Inderdaad , zoals men vaak beweert is onbekend meestal onbemind , de afwezigen hadden duidelijk ongelijk. Ik had al met enkele groepen in de laatste maanden het podium gedeeld, vooral in het buitenland, en ik probeer altijd om enkele nummers te zien om de sfeer op te snuiven. Ik denk dat het in het algemeen een aangename verassing voor het publiek was, er waaide duidelijk een frisse wind in het genre met deze veel belovende acts.
Ondervind je ook niet dat het pure EBM genre niet aanslaat bij de jeugd, die toch houdt van elektronische dansmuziek? Ik zag nu wel opvallend meer jongeren die vooral
kwamen voor die gedurfde acts … Jouw mening graag?
Ach, dat is ook een kwestie van smaak en er is in deze tijden ook zoveel te doen op muzikaal gebied. Het is soms moeilijk om keuzes te maken en de meeste genres zijn ook zodanig veel met elkaar versmolten, vroeger had je duidelijk het gevoel van die is voor dat genre en de ander voor dit maar tegenwoordig bestaat alle muziek grotendeels uit elektronica en EBM is daar maar een deeltje van.
Alles gaat ook veel sneller tegenwoordig met spotify/tik tok. Vroeger kon een artiest platen uitbrengen en zonder problemen twintig jaar meedraaien binnen de scene, hoe
sta je tegenover die evolutie?
Zelf kom ik uit een volledige andere tijd en heb ik mij met deze media nooit bezig gehouden maar ik versta wel dat in een tijd waarin het moeilijk is om nog LP's en CD's uit te brengen men als artist op zoek moet naar andere middelen om meer gezien en gehoord te worden want men bereikt op deze manier al snel duizenden mensen.
Maak je er ook geen gebruik van, van die media om een breder publiek te bereiken? Het is nodig ‘’mee te zijn’’?
Voor mij is dat meer om in contact te staan met mensen die op de hoogte willen zijn van optredens en deze te promoten en af en toe wat nummers of nieuwtjes te posten want het echte promotiewerk laat ik dan over aan de platenfirma.
Dit is een vraag die ik ergens zag passeren en wel interessante piste vond om te bewandelen. Als DIVE creëerde je zelfs een soundtrack voor een film uit 1995 van de
Italiaanse band Sigilium S en beeldend kunstenaar KOMA. Je hebt meermaals je
bewondering voor John Carpenter uitgesproken. Zou je overwegen om opnieuw aan een
soundtrack te werken?
In 2018 heb ik naar aanleiding van de heruitgave op vinyl, de originele versie was enkel op CD en VHS Video, twee optredens in Tokyo en een in Brussel met die soundtrack gedaan en dat was echt een ander gegeven in vergelijk met een normaal DIVE optreden. Ik ben een grote fan van donkere soundscapes / soundtracks en eigenlijk had ik de muziek al af toen ik Sigillum S gevraagd heb om er beelden bij te maken. Indertijd heb ik alles in real time en direct met een zeer beperkt aantal instrumenten opgenomen, terwijl er nu veel meer mogelijkheden zijn. Het idee om het nogmaals te doen staat mij zeer aan.
Muziek maken voor films en TV series.. is dat een ambitie waar je eventueel meer zou mee willen doen? en welke soort films genieten dan je voorkeur?
Eigenlijk niet want dat is meer een studio aangelegenheid en ik leef het meeste op als ik mijzelf volledig kan geven op een podium en mee kan gaan in de flow van het publiek en het volume van de speakers. Ik vrees dat ik mij snel eenzaam zou voelen in de studio of het moet zijn dat dat in samenwerking is met iemand anders en daar dan ook de nodige feedback krijg en dan zou mijn voorkeur meer naar thriller sience fiction gaan :-)
Laten we het even over jullie optreden op BIM hebben. Sonar was luid en grensverleggend, hoe waren de reacties? En zit er nieuw werk in de pijplijn met dit
project?
De reacties waren zeer goed, het was van 2016 geleden dat we nog met dit project opgetreden hebben met uitzondering van een onaangekondigde surprise gig op een verjaardagsfeestje enkele maanden geleden wat uiteindelijk ook de aanzet geweest is om nu op BimFest te staan. We hebben ook enkele nieuwe nummers gebracht en we zullen zien naar waar dat ons brengt, misschien een 12 inch E.P of zo en af en toe eens een optreden, het is niet echt de bedoeling om opnieuw de baan op te gaan, daarvoor hebben Eric en ik het te druk met onze andere projecten.
Ik heb je leren kennen met Dive maar ook met The Klinik, hoe zit het met deze projecten, zit er iets nieuw aan te komen?
Met DIVE heb ik en Jan Dewulf met wie ik de laatste DIVE gemaakt heb al enige teksten en muziek basissen klaar maar dat moet zeer spontaan gaan, niet iets uitbrengen om uit te brengen, we nemen onze tijd want het moet echt goed zijn, niets moet en alles kan. The Klinik is voor mij echt verleden tijd, laatste optreden was in 2014, dus ook al lang geleden en het is wat het was.
Even je projecten … Het meest actieve (als ik het niet mis heb) was dit jaar toch met Motor!k over ‘ je eigen grenzen verleggen’; met alle respect voor je andere projecten vind ik deze toch eentje waar je ferm buiten de lijnen kleurt. Hoe waren de algemene reacties op de laatste release en wat voor de toekomst?
Voor mijzelf was het duidelijk een volledig ander gegeven om na dik 40 jaar mijn gitaar nog eens boven te halen en geen frontman hoeven te zijn. Samen met Joeri (gitaar/ synth) en Dries (drums) hebben we een zeer aangename formule gevonden die onszelf toelaat om live te improviseren en muziek te maken die ook door het publiek gesmaakt word. We hebben niettegenstaande de heftige Corona periode dit jaar redelijk wat kunnen optreden, zowel in clubs alsook op belangrijke festivals en een derde LP plus de exclusieve 4track E.P "Odessey" uitgebracht. En op deze moment is onze 4de LP in de perserij, een plaat waar we heel trots op zijn.
Vind je met zo een druk schema nog tijd voor jezelf eigenlijk? Hoe blijf je dit combineren en waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Valt allemaal dik mee hoor, enkele jaren geleden heb ik besloten om met mijn labels Daft Records (CD's) en Minimal Maximal (Vinyl) te stoppen om mij meer toe te leggen op eigen muziek en minder met de zakelijke rompslomp bezig te zijn die er sowieso bovenop kwam en de vele werkuren of het nu om grote of mindere aantallen in verkoop ging. Het was een fijne tijd en bleek uiteindelijk een goede beslissing te zijn want plotseling was daar Covid en stond de wereld stil en hadden we alle tijd voor andere dingen :-)
Het jaar is bijna ten einde, Dirk … welke band/artiest heeft je dit jaar omver geblazen, geef onze lezers enkele tips?
Er zijn dit jaar weer goede platen uit gekomen en dan denk ik aan MADRUGADA / NO MORE / D.A.F / WHITE LIES / WOVEN HAND / ALAN VEGA / THE SOUND / MICHAEL ROTHER / A BLAZE COLOUR en THE MARS MODEL. Spijtig genoeg heb ik niet veel optredens meegemaakt buiten de indrukken die ik had van bands op festivals waar ik zelf moest optreden. Hopelijk komt daar in het nieuwe jaar verandering in.
Heb je na al die jaren nog ambities en doelstellingen? Je hoeft namelijk niets meer te bewijzen ondertussen …
Nu dat we weer mogen, zou ik terug meer op reis willen gaan en voor de rest zien we wel wat er op ons pad komt, er zullen altijd wel nieuwe uitdagingen opduiken en blijven optreden blijft belangrijk, dat houdt ons jong, en ... kijk vooral uit naar de nieuwe MOTOR!K , dat doen wij ook :-)
Bedankt voor dit fijne gesprek, voeg er gerust enkele links aan toe waar de lezers je
kunnen vinden en eventuele merchandiser aankopen.
Photo homepag @Patrice Hoerner
Optredens and biography = http://www.dirkivens.com/#myPage
MOTOR!K = https://www.outofline.de/artists
ABSOLUTE BODY CONTROL = https://mecanica.bigcartel.com/
DIVE = https://mecanica.bigcartel.com/
Temptations For The Weak wist ons live al enkele keren compleet, maar dan ook compleet omver te blazen. Na een eerste demo zorgde Temptations For The Weak voor twee knappe full-albums met 'Spoken Silence' (2012) en 'Black Vision' (2015). Ook de EP 'Banished Heroes' uit 2017 kan ons bekoren. De band heeft nu zijn derde plaat uit, en schitterend 'Fallen from the Stars', waar ze hun eigen grenzen aftasten en verleggen. Dat is de grote verdienste van de hele band, surplus het aantrekken van frontman Jadran Beauprez op allerlei vlakken. Door de imposante uitstraling, het aangeboren charisma en de krachtige vocals weet hij zijn publiek moeiteloos in te pakken.
Wat de band doet op 'Fallen from the Stars' is gewoon wereldklasse. De meerstemmigheid, de verschroeiende gitaarriedels en de drums zijn een muzikale tsunami.
Temptations For the Weak zijn een ijzersterk geoliede machine. Het totaalplaatje siert.
Elke song is een parel. Wat een mokerslagen krijgen we te verduren. Temptations For The Weak gaat energiek te werk in de instrumentatie als in de vocals.
Tracklist: 1. Tear It Down 2. In-Between 3. Falling From The Stars 4. Become You 5. Homeland 6. I Am 7. Mind Insane 8. Pigs To The Slaughter
Sylvaine - ‘Nova’ release - Hier heerst de duisternis
Kathrine Shepard, is een Noorse multi-instrumentalist wiens laatste elpee, 'Nova', in maart verscheen onder het pseudoniem Sylvaine. Sylvaine kwam deze plaat voorstellen in een zeer goed vol gelopen Jeugdklub Paddenstoel in Groot-Bijgaarden, een klein en intiem zaaltje dat wat doet denken aan een kelder , vergelijkbaar met die obscure underground clubs waar we vroeger wel eens vertoefden. Binnen een donker doomachtig kader stonden naast Sylvaine nog drie andere bands op de affiche: Aufhetsung, Splendidula, Fvnerals, die de duisternis als vriend hebben.
Aufhebung (****) is een Belgische post-metalband die in de zomer van 2020 werd gevormd door leden van twee voormalige bands. Aufhebung,, is sindsdien meermaals van bezetting veranderd, met als enige drie vaste leden de componisten/gitaristen Simon Neskens en Sebastiaan Wets en geluidsontwerper Joris Vanschoren. Zij worden nu aangevuld met August Corthouts op bas en Vladimir Navrat op drums. De band slaagt er over de hele lijn in die haren op je armen recht te laten komen door de intens verschroeiende riffs en diepgaande drum partijen en ze telkens weet op te bouwen naar een donkere climax. Het opbouwen en afbreken van die geluidsmuur (alle registers opentrekken door een spervuur van gitaar, drums en keys) en de ingetogen passages weten in te werken en zijn pakkend. Aufhebung bracht eerder dit jaar zijn debuut 'Chasms' uit. De keys zorgen voor een uniek mystiek sfeertje. De band klinkt hierdoor origineel in het genre van post metal en wist ons goed te overtuigen.
De doom/sludgeband Splendidula (*****) heeft niet de gemakkelijkste periode achter de rug … Hoe vang je het verlies van een bandlid op en het feit dat de line up compleet door elkaar wordt geschud … Veel bands zouden al lang de handdoek in de ring hebben gegooid. Maar Splendidula blijft niet bij de pakken zitten, en gaat gewoon stevig door.
Splendidula is een band die duisternis prefect aanvoelt. We kregen weer dat intense, warme gevoel van vroeger. Ohja, in Asgaard Gentbrugge, een goede maand geleden, vielen ze wat lichtjes door de mand. Voor sommige muzikanten leek het wat zoeken naar de juiste plaats en sound binnen de band, begrijpelijk gezien de omstandigheden.
Een maand later zien we echter een zeer goed geoliede machine op het podium. De muzikanten, gitaristen halen niet alleen verschroeien uit, ze staan ook heel beweeglijk te soleren, en zorgen voor ondoordringbare muur rondom de fragiele Kristien Cools, die een soort bescherming heeft tegen demonen die haar willen aanvallen. De knallende drumpartijen doen naar goede gewoonte de muren om ons heen daveren. Kristien kan haar veelzijdige stem op de voorgrond laten komen. Haar vocals balanceren tussen zalvend en hoog uithalen, die wat ligt tussen angst en weemoed.
Kortom: Splendidula is nu duidelijk klaar om de duisternis muzikaal effectief goed te omarmen.
Fvnerals (****), ontstaan in 2013, moet het vooral hebben van een eerder intieme, ingetogen hypnotiserende sfeer. Een muzikale wandeling in donkere gedachten biedt Fvnerals ons aan. Ze doen het via een behoorlijke minimale aanpak waarbij toch lichtjes met geluidsnormen wordt geflirt. De magische klankentapijtjes en de subtiele vocalen hebben een bijzondere bedwelmende inwerking. De band vermengt dan ook op zeer uitgekiende wijze elementen van donkere ambient, doom, drone, post-rock... om dit doel te bereiken, en slaagt met brio in hun doel, zalvend en rusteloos.
Ook die uitersten zijn te horen in de set van Sylvaine (*****) . Op de Elpee 'Nova' wordt gezocht naar een evenwicht tussen sereniteit en chaos. Tussen een uiterlijke en innerlijke wereld. Tussen menselijk leven en het spirituele. Een scala aan extreme emoties dus, waarbij het menselijke bestaan op uiteenlopende wijze uit de doeken wordt gedaan.
Het balanceren tussen zoveel uitersten is wat Sylvaine echter niet alleen op plaat doet, ook live blijkt de band rond Kathrine Shepard een veelzijdigheid te brengen, gedrenkt in een doom sfeertje, van stiltes naar een verschroeiende aanpak waarbij alle registers worden open getrokken. De lagen bouwen op, en er zijn verrassende en onverwachte wendingen.
Sylvaine speelt vocaal als in de instrumentatie in op elke emotie op uitgekiende wijze. Een boeiend, gevarieerd aanbod; het roept engelen als demonisch wezens op, een wandeling tussen donkere krochten met een bundeltje van licht.
Sylvaine gaat ruim een uur die confrontatie aan tussen licht en duisternis. Een overweldigend gevoel van welbehagen van de duisternis werd gecreëerd.
Erik Vandamme - Met dank aan Musika.be
Organisatie: Season of Mist, JK Paddenstoel, Groot-Bijgaarden + Sylvaine (release)
The Antler King - Binnen een weemoedig kader biedt The Antler King een zwevend gevoel
"Je hebt artiesten of kunstenaars waarvan de leden elkaar telkens opnieuw blindelings vinden, en net door die kruisbestuiving onaards mooie dingen weten te creëren. Dat is niet enkel in de muziek zo, maar o.m. ook in alle culturen en kunstvormen. Ook het duo Maarten Flamand en Esther Lybeert, die sinds 2011 het project The Antler King vormen, kun je onder die categorie onderbrengen. Wat ze samen aanraken, wordt gegarandeerd tot goud omgetoverd." schreven we in 2018 nog over 'Ten for a Bird' van The Antler King.
Dit duo timmert ondertussen meer dan tien jaar aan de weg, en nog steeds vullen ze elkaar perfect aan en slaan ze zelfs nieuwe wegen in. Dat bewezen ze met hun laatste release 'Dances'. "Magische schoonheid is de rode draad. Het tekent de variatie van sfeer, ontroering en groove." , schreven we daarover, de recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/88184-dances.html
The Antler King stelt momenteel deze plaat voor o.m. in de Ha Concerts in Gent. In een goed volgelopen zaal zorgden ze voor de nodige warmte in ons hart.
Maar eerst mocht singer-songwriter Wolf Vanwymeersch (****) met zijn prachtige stem en akoestische gitaar, -snaren ons diep raken. Ook hij bracht een prachtige plaat uit 'Early Years' - https://wolfvanwymeersch.bandcamp.com/album/the-early-years . Hij combineert die breekbaarheid in zijn stem met de nodige weemoedigheid en melancholie, maar voegt er voldoende dansbare klankentapijtjes aan toe. Eerst op zijn eentje, daarna met extra hulp een keyboardspeler die met een magische piano klank, zorgt voor een adembenemend sfeertje die perfect aansluit op die warme stem van Wolf zelf. Een sterke start van een avond, die weemoed en groove samenbrengt.
The Antler King (*****) biedt een veelkleurig klankentapijt, binnen een weemoedig kader een zwevend gevoel. Een bijzonder spraakzame Esther intrigeert op drums op uitgekiende wijze, en is eveneens een klasse entertainer die met haar bindteksten zorgt voor een lach en een traan. Ze heeft een heldere, warme stem, een meerwaarde voor de sound.
Maarten Flamand is een begenadigd gitarist, die er als multi-instrumentalist bas en andere klanken toevoegt; ook hij heeft een pakkende stem. De kwinkslagen sluiten er perfect op aan. Een mooi geheel dus.
Als een soort Siamese tweeling vult en voelt het duo elkander perfect aan. De elektronica is een pluspunt en wordt live gebracht - zonder laptop dus. De geanimeerde tekeningen als visuals (van de hand van Steffie Van Cauter) zijn de kers op de taart.
Al die elementen samen zorgen ervoor dat het duo klinkt alsof er een volledige band op het podium staat. Hun enthousiasme in die weemoed zorgt ervoor dat hun entourage en hun fans een warm hart toegedragen krijgen; de bindteksten zijn een warme gloed.
Ze kregen trouwens ook nog bloemen op het podium, gebracht door enkele kinderen, om de magie compleet te maken.
De knappe nieuwe en oudere songs en de mooie anekdotes onderstrepen nogmaals dat mooie zwevend gevoel binnen die melancholie .
Setlist: Bolero // Swing448 //Foxtrot// pixie led//siberian time// orange monkey// Patterns//trip the light fantastic,//cha cha Bird,//Pavement Polka,//Moon shaped sounds. Bis: Pet Waltz // Slow.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
League Of Distortion - Mijn ambitie is dat mensen ons herkennen, ons volgen vanaf het eerste album en dat steeds meer mensen zich bij de league willen aansluiten en de beweging voelen die we erin stoppen
League Of Distortion is een creatieve samenwerking tussen zangeres, songwriter Anna Brunner [Exit Eden] en Kissin' Dynamite gitarist Jim Müller, later aangevuld met bassist Felix Rehmann en drummer Tino Calmbach. Napalm Records wist League of Distortion te contracteren en hun titelloze debuut verscheen in november 2022. Het album serveert de luisteraar een unieke en moderne mix van nu-metal, alternatieve metal, vermengd met popmelodieën, elektronica en donkere industriële elementen. We hadden een leuk gesprek met Anna over dit project, waarbij we dieper ingingen op de emoties en betekenis van dit project. Gesproken over hoe belangrijk social media is voor de band. En gepolst over toekomstplannen en ambities.
Gefeliciteerd met je nieuwe project en album, het is een pareltje geworden. Echter, we worden overspoeld met ‘nieuwe projecten’ en ‘nieuwe releases’ , sinds corona is er zelfs een overaanbod daarvan. Dus waarom dit nieuwe project? Ben je niet een beetje bang dat dit nieuwe project, niet gezien zal worden?
Het is waar dat er een overvloed aan nieuwe releases en projecten is. We werken echter al sinds 2020 aan League of Distortion, en ik ben gewoon zo blij dat we eindelijk ons debuut kunnen uitbrengen. Ik geloof dat we hier iets nieuws en bijzonders hebben gedaan. Er is een unieke mix van muziekstijlen , die dit project de moeite waard maken om uit te checken denk ik.
Dat is absoluut waar, er is een mix van zoveel stijlen gaande van nu metal, symfonische metal tot heavy metal enz. Eerlijk gezegd moest ik er een tweede keer naar luisteren om het echt te snappen doordat het net iets te overweldigend overkwam bij een eerste luisterbeurt. Ik hoop dat je het niet erg vindt, want ik hou dus wel van dit album en de muziek. Maar ik denk dat mensen dit echt een tweede keer moeten luisteren als ze het na de eerste keer niet zeker weten, omdat het de moeite loont om te ontdekken waar het bij jullie echt over gaat. Wat is jouw mening over die uitspraak?
Ik heb dat ook van andere mensen gehoord. Het kan zijn dat er mensen zijn die het niet leuk vinden vanaf de eerste beluistering en het niet eens een tweede kans geven, het zij zo. Maar ik denk dat als je er echt onbevooroordeeld naar luistert, en probeert uit te vinden welke emoties we erin stoppen, door het nog een keer te luisteren, dan je het pas echt zult herkennen. Maar je moet er dus wel echt je geest voor openstellen. Het betekent dan ook veel voor me dat je het wel een tweede kans geeft om dit te ontdekken.
Ik hou van de combinatie tussen energieke riffs, en een emotioneel geladen input die ergens balanceert tussen woede en het bezorgen van een brok in de keel. Heel moeilijk om te beschrijven wat ik echt voel, dat maakt dat ik meteen onder de indruk was, na de tweede luisterbeurt dus. Is dat een weg die je bewust gekozen hebt of komt dit gewoon vanzelf?
Dat heeft onder andere te maken met de manier waarop ik zing, een combinatie tussen rauwheid en zachtheid. Ik hou van donkere teksten en ‘rime’, lage gitaarriffs maar ook van de opbeurende boodschap. Het is een contrast tussen die donkere muziek en de boodschap dat je niet alleen bent en dat mensen zich op hun gemak voelen dat we wilden uitbeelden. Dus ja, het was een bewuste keuze om het zo te doen.
Ik heb ook de indruk dat de teksten erg persoonlijk zijn, ben je niet een beetje bang voor de reacties op sociale media en anderen als je jezelf helemaal bloot geeft op die manier? of zie ik het verkeerd
Toen ik de teksten begon te schrijven was dat vooral in mijn kamertje, en ik was ervan overtuigd om ze uit te brengen. Het is natuurlijk een risicovolle stap om persoonlijke verhalen met de hele wereld te delen, maar ik wilde op die manier ook mensen aanmoedigen om over hun gevoelens te praten. Zodat als ik over mijn gevoelens praat, ze zich niet alleen voelen en hen een duwtje in de rug te geven om ook over hun eigen gevoelens praten. Daarom was het voor mij belangrijk om deze persoonlijke verhalen te delen, om de luisteraars te laten zien dat er niets mis is met het delen van je persoonlijke verhaal met anderen.
Ook de combinatie tussen het breekbare met het rauwe in je stem, met uitstekende riffs is magisch. Daardoor komt de geest van Kissin’ Dynamite en Exit Eden boven drijven, maar toch klinkt het ook net iets anders. Jullie lijken vooral de perfecte 'match' te hebben gevonden. Hoe tevreden zijn jullie zelf met het eindresultaat?
Het was belangrijk voor ons om niet iets te maken zoals Kissin' Dynamite of Exit Eden. Het moest iets nieuws en fris zijn. Natuurlijk zit een beetje invloed van die bands nog steeds in League of Distortion. Maar we wilden dus bewust het pad van de moderne metal volgen. We wilden een combinatie van sterke riffs en pakkende melodieën. En ik denk dat we daarin geslaagd zijn, dus ja blij met dit eindresultaat.
Daar hadden we het al even over, maar het extra interessante is dat je er dus geen muziekstijl op kunt plakken. een perfecte mix tussen nu metal, symfonische metal, heavy metal en noem maar op. Weer een bewuste keuze?
Ik hou van de oudere stijl van symfonische metal zoals Epica en Nightwish. Tegenwoordig probeert iedereen wat moderner te zijn, ik mis echter de oude symfonische metalstijl. En wilde absoluut die oude stijl erin verwerken We wilden ook meer metalcore en nu-metal invloeden erin stoppen en dit dus in combinatie met de oude school stijl van symfonische metal.
De band is ontstaan in de corona periode, was die periode toen een inspiratiebron?
Het was zeker een inspiratie. Allereerst gaf het me de tijd om langzaam aan de teksten te werken, en het geluid op te bouwen met de andere bandleden. Maar ook, het niet kunnen optreden of contact maken met fans vanwege die lockdown deed me beseffen hoe belangrijk die band met die fans eigenlijk is. Dat was een inspiratiebron voor nummers als 'The Bitter End' of 'Solitary Confinement', gewoon dat ik weer het podium op wilde om mijn muziek voor mensen te spelen.
Afgezien van al die persoonlijke meningen over dit album, wat zijn de algemene reacties tot nu toe
De reacties op de eerste drie nummers die we hebben uitgebracht waren overwegend positief. De laatste 'I'm a bitch' was het meest controversieel. Het was de bedoeling om een nummer met een heel andere geluidsstructuur te maken. Om mensen aan het denken te zetten, en daarin zijn we zeker geslaagd. Ik denk dus dat de reacties precies zijn zoals we hadden verwacht.
Jullie staan te popelen om weer het podium op te gaan neem ik aan, er was (of is) een tournee met Caliban, Annisokay en Resolve. Maar nu blijkt dat Caliban heeft afgezegd.
Het is geannuleerd met Caliban, Annisokav en Resolve en nu hebben we maar 6 shows. Het is niet zoveel als we wilden, maar we gaan terug on tour, en op het podium, dat is het belangrijkste.
Het wordt meer een probleem … Concerten die geannuleerd worden zelfs hele midknown festivals; de grote festivals en bands (zoals Rammstein) verkopen moeiteloos uit. Ervaren jullie die druk ook? Dat het moeilijk is om kaartjes te verkopen?
Wij ervaren dat probleem ook, we vragen mensen gewoon om toch kaartjes te kopen om de midknown bands en de kleine bands te steunen. Ik begrijp dat mensen bang zijn om kaartjes te kopen, omdat ze niet weten of het doorgaat of niet. Maar alsjeblieft blijf bands steunen, koop nieuwe albums. Houd de scene levend, het is echt nodig. Natuurlijk is alles tegenwoordig duur, dus ik begrijp het wel. Maar toch... we hebben dit echt nodig om de scene levend te houden.
Jullie doen ook veel promotie via sociale media, zoals YouTube, hoe belangrijk is sociale media voor jullie? Bereiken jullie er een heel ander publiek mee?
Heel belangrijk. Sociale media is de eerste manier om verbinding te hebben met de fans. Vooral voor degenen die niet naar een concert kunnen gaan vanwege vele redenen, wegens te duur of te ver weg. Het is belangrijk dat we met hen in contact komen via sociale media. Om maar een voorbeeld te geven. We hebben veel fans in Zuid-Amerika. Het is goed om op deze manier contact met hen te hebben, en misschien komen we op een dag naar Zuid-Amerika. Het is veel werk via sociale media, maar het is dus echt nodig. Want het geeft ons de mogelijkheid om dicht bij de fans over de hele wereld te blijven.
Wat vinden jullie van live streaming? Want zelfs daarmee bereik je soms een publiek dat waarschijnlijk niet naar jullie optredens komt, ik heb Balkanmuziek 'ontdekt' via die live streaming. Je zou ook kunnen proberen via Tik-Tok, maar dat is een ander verhaal…
We hebben nog nooit een concert livestreaming gedaan, maar het zou een geweldige kans zijn om dit te doen voor onze volgers in Zuid-Amerika, om een concert livestreaming te hebben. Maar het gevoel om voor veel mensen te staan, dat is net het geweldige van muziek maken, dat kun je nooit voor een camera doen.
Naast dit project ben je ook bezig met andere projecten?
We kunnen de details nog niet bekend maken, maar we zijn met iets speciaals bezig ja. Iets anders naast 'League of Distortion, dat ik kan aankondigen.
Wat zijn jullie ambities na al die jaren en hebben jullie een bepaald doel voor ogen?
League of Distortion is het project dat mij het nauwst aan het hart ligt vanwege de persoonlijke teksten en zo. We hebben er veel en lang over nagedacht hoe we het wilden presenteren. We zitten ook allemaal op dezelfde lijn om een sterke league te vormen. We willen dan ook echt iedereen in het universum uitnodigen om deel uit te maken van deze league. Dus mijn ambitie is dat mensen ons herkennen, ons volgen vanaf het eerste album en dat steeds meer mensen zich bij de league willen aansluiten en de bewegingen voelen die we erin stoppen. Dat we binnen die context nog een lange weg te gaan hebben, en de komende jaren verder kunnen bouwen aan dit project. Dat is een zeker doel.
Wat betreft ambities, wat heb je liever … afsluiter op grote festivals, of naam en faam opbouwen in het clubcircuit
Ik hoop gewoon dat we een naam kunnen worden in de scene, want we hebben echt een boodschap te vertellen aan de wereld. We willen dit delen met iedereen die het nodig heeft. Dat is het belangrijkste. Ik zie ons niet als een nicheband, ik zie ons als een band die er dus vooral is voor diezelfde mensen die het dus echt nodig hebben. Al deze mensen verenigen om deel uit te maken van League of Distortion is dan ook de belangrijkste ambitie, dit kunnen er 1000 of minder zijn. Maar we willen zo graag dat zoveel mogelijk mensen daar deel van uitmaken. Terloops, we hadden het tijdens dit gesprek even over tik-tok. Het zou geweldig zijn om op die manier ook bij de niet-metalfans interesse te wekken voor onze muziek, misschien moeten we overwegen om daar iets mee te doen.
Dat is een mooie verklaring om dit interview te eindigen. Bedankt voor dit leuke gesprek, veel succes met de nieuwe release en hopelijk zien we jullie live in België... liefst (voor mij persoonlijk) in een indoor concert :)
Blast From The Past 2022 - De ultieme verbinding van heavy metal tussen vroeger en nu, met de toekomst in het vizier
Blast From The Past 2022
Kubox
Kuurne
2022-12-10
Erik Vandamme
De organisatie rond het indoor festival Blast From The Past stelt al vele jaren affiches samen waar de muziekliefhebber die houdt van die typische jaren '80 Heavy Metal zijn gading kan in vinden. Met op de affiche telkens bands die ruimschoots hun sporen hebben verdiend binnen de scene. In April ging een eerste editie door met Blizzen, Kev Riddles' Baphomet, Vulture, Bütcher, Picture, Praying Mantis, Killer, Cyclone en Sortilège.
Op 10 december greep deel twee plaats, wederom in de gezellige Kubox in Kuurne. Het werd een bijzonder internationaal getinte editie waar iedereen aan zijn trekken komt. Een heel goed gevulde zaal genoot dan ook met volle teugen van negen bands die elk op hun eigen wijze hun beste beentje voorzetten.
Aan de Belgische formatie Warhead (****) om met een knal het festival te openen. De band bracht in 1984 en 1986 twee albums uit en drukte hiermee zijn stempel op het speed/heavy metal gebeuren in de lage landen. De band maakt zijn comeback in 2021, liet eerder al zien live nog steeds een bommetje te zijn en staat nu ook op Blast From the Past -Part 2. De vuurkracht van toen is overeind gebleven, de gitaar solo’s snijden dan ook diep doorheen ons lijf. Met een strakke set legt Warhead de lat vanaf de eerste tot de laatste riff heel hoog en haalt een klein uur lang bijzonder snel en verschroeiend uit, waardoor de temperatuur vroeg op de dag tot een kookpunt stijgt. Niets routineklus dus , de nodige virtuositeit boven halen en daar een speelsheid aan toevoegen als jonge wolven in het vak. Dat is wat Warhead doet.
De Franse formatie Tentation (***1/2) is een vrij jonge band, ze brachten pas recent hun debuut uit 'Le Berceau Des Dieux' een album gelinkt aan die typische jaren '80 New Wave Of British Heavy Metal - maar dan in het Frans. En dat laatste maakt deze band toch een unieke parel om te ontdekken. Puur instrumentaal bekeken doen bedwelmende riffs menig haren omhoog komen. Die ene solo na de andere schudden de gitaristen uit hun mouw, waardoor we murw geslagen in de touwen terecht komen. Vocaal merkten we echter op plaat al dat zanger Patrice Rohéé zijn stembereik eerder beperkt is, dat blijkt dus ook live het geval te zijn. Maar toch past deze inbreng perfect binnen het plaatje. Met een lekker strak en energiek potje NWOBHM dat aan je ribben kleeft, trekt Tentation ons dan ook deels over de streep, Compleet overtuigen konden ze ons helaas nog niet. We zien echter heel veel potentieel en groeimogelijkheden naar boven komen.
De Nederlandse band Cobra Spell (****) heeft al heel wat personeelswissels ondergaan, anno 2022 is de band een 'all round female power' act geworden. Met een spervuur een verschroeiende riffs drijft Cobra Spell, die recent met een nieuwe single uitpakten 'Flaming Heart', het tempo op tot een ongekend hoogte, Cobra Spell doet ons rock hart dan ook een klein uur lang sneller slaan. We waren niet alleen danig onder de indruk van wat die gitaristen uit hun mouw schudden, of de aanstekelijke manier waarop de drumvellen werden gestreeld. De bijzonder charismatische frontvrouw deed met een doordringende stem de zaal eveneens op zijn grondvesten daveren. Uiteraard haalt Cobra Spell enkele clichés binnen het heavy metal naar boven, maar de combinatie tussen instrumentale perfectie, krachtige vocalen met enorm veel speelsheid op dat podium, zorgt ervoor dat we compleet van onze sokken worden geblazen.
De Duitse speedmetal formatie Stallion (*****) laat er geen gras over groeien. Met een ijzersterke set, waarbij een ondoordringbare geluidsmuur wordt opgetrokken aan gitaar en drum geweld, duwt de band het gaspedaal van begin tot einde volledig in. Een zeer beweeglijke frontman spreekt niet alleen zijn publiek voortdurend aan, maar ook puur vocaal haalt hij zo hoog uit dat er barsten in die muur ontstaan. Stallion doet het speedmetal genre eer aan, door alle ingrediënten daarvan op een hoopje te gooien en het te kruiden met zoveel tonnen energie dat je onmogelijk hierop stil kunt blijven staan, de eerste voorzichtig moshpits zijn dan ook een feit. Een Duitse mokerslag.
Absolva (****) is ontstaan in 2012. Opgericht door Chris Appleton en Martin McNee, beiden afkomstig van de band Fury UK. Hun debuutplaat 'Flames of Justice' sloeg in als een bom. In 2014 verliet bassist Dan Bate de band. Luke Appelton bood nog maar eens zijn diensten aan bij Absolva. Ook het in 2015 uitgebrachte heavy metal pareltje 'Never A Good Day To Die' was een schot in de roos. De band heeft ondertussen nog enkele ijzersterke heavy metal platen uitgebracht en eveneens een sterke livereputatie opgebouwd en bestaat dus vooral uit muzikanten die heel wat watertjes hebben doorzwommen . Maar toch is van een routineklus afleveren helemaal geen sprake, integendeel. De soli gaan door merg en been, en doen ons heavy metal hart harder slaan. Maar vooral etaleren de muzikanten een speelsheid als jonge wolven in het vak. De charismatische frontman Chris Appleton doet de haren op onze armen recht komen met een hoog stembereik maar is eveneens een klasse entertainer die tekeer gaat alsof de band staat te spelen voor duizenden fans. Zo energiek en gedreven gaat Absolva tekeer dat er geen speld valt tussen te krijgen. Dat daar muzikaal gericht niets nieuws wordt aan toegevoegd, sinds dat debuut in 2012, stoort allerminst.
De band mocht blijven staan, want ze fungeren ook als muzikanten bij Blaze Bayley (*****). De charismatische frontman met krachtige stem, is bekend geraakt als zanger van de Britse metal formatie Wolfsbane (1984-1994) en als zanger van Iron Maiden ( 1994-1999). De invloeden van deze bands, en vooral dan Iron Maiden, keren ook terug in de sound van zijn project Blaze Bayley, maar dat wil niet zeggen dat hij die stijl zomaar kopieert . Hij voegt daar voldoende peper en zout aan toe, waardoor het goedje lekker gekruid is.
Blaze zelf is heel beweeglijk, spreekt zijn publiek - al dan niet door gekende clichés - voortdurend aan en beschikt na al die jaren nog steeds over een loepzuiver en heel hoog stembereik waardoor hij het publiek, de zaal stond plots helemaal vol trouwens , zonder enig moeite uit zijn hand deed eten. Blaze Bayley laat zich uiteraard heel goed omringen, de muzikanten van Absolva blijken ook nu weer die speelsheid te etaleren, perfect passende binnen de aanstekelijke muziek van Blaze Bayley.
De formatie Cloven Hoof (****) tapt min of meer uit datzelfde vaatje als hun voorgangers. Technisch hoogstaand vernuft, energiebommen die in je gezicht ontploffen en verschroeiende hete riffs die je rock hart in vuur een vlam zetten. Uniek? Nee, maar als een band je op die manier bij de lurven grijpt, en niet meer los laat tot je van het headbangen hoofdpijn krijgt en stampende uit de bol gaat? Wie zijn wij dan.. Binnen het typische NWOBM is de Britse band in de jaren '80 uitgegroeid tot een fenomeen. De band hield er in de jaren '90 mee op, maar lieten in de jaren 2000 terug van zich horen, in wisselende line-ups en staan anno 2022 nog steeds als een huis. Dat bleek niet alleen op de prachtige schijven die de band onlangs heeft uitgebracht. Zoals in 2022 'Time Assassin' dat de liefhebber van het genre een oorgasme van jewelste moet bezorgen.
Ook live etaleert Cloven Hoof nog steeds diezelfde energie als voordien. Ze voegen daar dus niets nieuws aan toe, maar laten je de nacht in gaan, door een loepzuivere NWOBM act neer te zetten, waarbij niet alleen de haren op de armen recht komen maar ook de hoofden lekker op en neer zwieren.
Levende legendes Raven (*****) vervangt Bonfire op de affiche van Blast From The Past 2. Hoewel de band al sinds 1974 aan de weg timmert, zijn ze nooit echt doorgebroken naar een heel ruim publiek. Maar de band rond de broers Gallagher zijn altijd over-aanwezig geweest binnen de scene, zowel op als naast het podium. De beide broers gaan anno 2022 dan ook nog steeds tekeer als Duracell-konijnen, die dat podium bestormen als jonge veulens, en elke hoek daarvan opzoeken. Lekkere riffs uit hun mouw schudden en een vocale oerkracht naar voor brengen, waardoor we compleet murw worden geslagen. Gerugsteund door een drummer die met lekkere mokerslagen alles uit de kast haalt zodat je geen seconde rust wordt gegund. Raven zorgt , na al die hoogtepunten van voordien, dus gewoon voor nog wat extra vuurwerk en doet de boel op een bijzonder gedreven wijzen nogmaals ontploffen. De band staat na al die jaren nog steeds stevig als een huis en weigert een flauwe routineklus af te werken.
Coroner (****) is een Zwitserse thrash metal band uit Zürich. Ze kregen relatief weinig aandacht buiten Europa. Opgericht in 1983,ging de band in 1996 uit elkaar, maar hervormde zich 14 jaar later. De band heeft sinds 2011 wereldwijd op meerdere live podia en festivals opgetreden, en is van plan om in 2023 hun eerste studioalbum in bijna drie decennia uit te brengen. Met hun progressief technische Thrash metal gaat de Zwitserse formatie een heel andere kant uit dan hun voorgangers, technische hoogstandjes boordevol duistere riffs en een sombere aankleding staan in schril contrast met het opzwepende en vaak feestelijke van hun voorgangers. Door op die wijze, heel subtiel, onze donkere ziel aan te spreken, komen we zelfs tot een bepaalde gemoedsrust die we kunnen gebruiken na al dat knallende en knetterende geweld van voordien. Niet dat we in slaap worden gewiegd, de riffs klieven, de drumpartijen klinken verschroeiend en de subtiele vocale aankleding drijft ons tot een punt van waanzin waar we graag vertoeven.
De perfecte afsluiter dus van deze uiterst geslaagde editie van Blast From The Past, Coroner doet ons dan ook met een brede glimlach op de lippen de donkere nacht induiken.
Erik Vandamme - met dank aan Mike De Coene + Musika.be
Organisatie: Blast From The Past
Karen Willems ‘Terre Sol Four ‘- Een divers, kleurrijk palet
Op een sombere en koude zondagnamiddag zakten we af naar het gezellige café in De Casino om ons op te warmen aan die gloed van saxofoon klanken, in combinatie met percussie en drums, van de virtuoze herself Karen Willems, die ons met haar uiteenlopende projecten steeds opnieuw weet te verrassen. Deze keer met 'Terre Sol Four' .
We citeren: '' Met Terre Sol Four, laat Willems een breed en avontuurlijk geluid horen: open, spannend, afwisselend subtiel en krachtig. De liveshow krijgt een solo-luik, met de focus op een zuivere exploratie, om daarna in kwartet met saxofonisten Vincent Brijs, Marc De Maeseneer en John Snauwaert te spelen. Samen verkennen ze het terrein tussen knoestige jazz en potige rock" "
Het werd een uur lang genieten van wat de natuur te bieden heeft, vanuit het oogpunt van iemand die niet alleen kijkt met het oog, maar vooral ook met het hart …", schreven we over het optreden van dit kwartet via live streaming in de Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent) - Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Voor een ruim publiek legt dit gezelschap de lat nog wat hoger, er is de wisselwerking tussen de muzikanten op het podium en de aanwezigen, een extraatje dus.
We genoten met volle teugen van dit divers, kleurrijk palet dat Karen Willems Terre Sol Four ons aanbood.
Binnen het solo luik laat Karen haar inspiratie de vrije loop, en toont ze hoe kleurrijk en veelzijdig ze is. Er is zelfs een soort fietsband gemonteerd op een instrument waarmee Karen haar percussie kunsten ten volle toont; bovendien gooit ze haar bijzonder heldere stem in de strijd, die ons een krop in de keel bezorgt. Of er komen vreemd aanvoelende en wondermooie geluiden bovendrijven, die je soms hoort in de natuur en de fantasie prikkelt.
Karen Willems neemt je meer naar haar wereld, waar je zelf kunt invullen wat je daarbij hoort en voelt. De hypnotiserende, bedwelmende klankentapijtjes moet je dus vooral gewillig ondergaan, om het echt te begrijpen.
Het contrast met het tweede luik is groot … maar ook weer niet. Die veelzijdigheid en buiten de lijntjes kleuren is haar houvast als ze plaats neemt achter haar drumstel en haar kunsten toont als drumster.
Ook als vocaliste doet ze het goed. Haar kristalheldere stem maakt het plaatje zelfs helemaal compleet. De warme saxofoon klanken zorgen dan voor een lekker wegdromende, groovy sound.
Het valt ons trouwens op hoe Karen zich telkens laat omringen door muzikanten die haar zin in diversiteit aanvullen. Die heeft ze ook nu weer gevonden met Vincent Brijs, Marc De Maseneer en John Snauwaert. DebBariton sax en sopraan-tenor sax klanken gaan alle kanten uit en dwarrelen op onze hoofden neer als zeepbelletjes die in zoveel kleuren openspatten.
Een uiterst genietbare, kleurrijke sound dus. De drie saxofoon tenoren vullen dan ook die brede drums en percussie klanken van Karen zodanig perfect aan, dat er een uur lang magie in de lucht hangt. Adembenemend mooi!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: Jazzlab ism De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
