Sons of Node is een sludgeformatie uit Utrecht. De band omschrijft zichzelf als ‘smerige en dissonante riffs, met een basgeluid zo groot en harig als een mammoet’. Hun eerste EP, ‘Manicure’, verscheen in 2018. Drie jaar later volgde het debuutalbum ‘Deadlock’. En nu bracht de band zijn tweede langspeler uit, ‘Consequence of Abundance’.
Openingsnummer “Back to the Mud” bevat onmiskenbaar sludge-elementen, maar er schuilt heel wat creativiteit in waardoor de band zich niet in één hokje laat duwen. Het maakt de sound boeiend en spannend. Op “Final Epilogue” horen we hardcore-invloeden. Vuil, smerig, hard en donker, compromisloos.
“Phantasmagoria” klieft. “Gnashing Teeth” is een pareltje voor sludgefans. Het meest indrukwekkend is echter het tweeluik “I Awake...” en “... In Solitude”. Gecontroleerde chaos en veelzijdigheid troef, door de epische riffs, het demonisch gebrul en de vernietigende drums. Het afsluitende “Council of Combat” dient Sons of Node dient muzikaal de genadeslag toe. Wat een verpletterende mokerslagen.
Een album dat nazindert.
Tracklist: 01 Back to the Mud 02 Final Epilogue 03 Phantasmagoria 04 Gnashing Teeth 05 I Awake… 06 …In Solitude 07 Kill All Captives 08 Council of Combat
Sludge/stoner/metal
Consequence of Abundance
Sons of Node
‘Born Sentimental’ is het debuut van Julia Greenberg, waarop emoties niet worden verborgen achter bombast of grootse producties, maar alle ruimte krijgen om te ademen. Het resultaat is een warm, eerlijk en een intieme luisterervaring.
Opener ”Born Sentimental” dompelt je onder in een wereld van melancholie en hoop. “Sometimes The Sea” en “Leaves” zijn als een kabbelend beekje door een uitgestrekt landschap.
Zonder grote gebaren of opgeklopte emoties weet Greenberg precies de gevoelige snaar te raken. Haar warme, zalvende stem brengt rust, troost en een vleugje weemoed, zonder te verzanden in zwaarmoedigheid.
Het album kiest bewust ook voor subtiliteit. De sfeer blijft grotendeels dezelfde. Greenberg weet de luisteraar voortdurend te boeien in de kleine nuances, oprechte emoties en de sobere aanpak.
Songs met een kampvuurgevoel, o.m. ”Leaves”, “Checking In On Me” en “Swam” hebben een mooie verhaallijn, oprecht, in verschillende emotie, eventjes alles loslaten en gewoon luisteren.
Over de plaat zegt Julia Greenberg zelf: "Yeah, these songs are unapologetically written and sung by a woman who has been around a while and has seen and lost a thing or two-and knows the power of the proximity of funny and mournful. The songs, and the kind of raw way I'm putting them out into the world, is a reaction to all the screens, and filters and bullshit projections of ourselves that rule us."
Greenberg verpakt haar levenservaring niet in een klaagzang, maar kiest voor intimiteit, nuance en warmte. Een ontwapende eerlijkheid. Je hoort het verder in “Sidney Herbert Brunner” en de ontroerende afsluiter “Calling You Home”.
Een album dat fluistert, ontroert en blijft nazinderen.
Tracklist: 1. Born Sentimental 2. Sometimes The Sea 3. Leaves 4. Checking In On Me 5. Swam 6. Sidney Herbert Brunner 7. Calling You Home
Folk
Born Sentimental
Julia Greenberg
Na achttien jaar radiostilte keert Jacqui Hunt terug met ‘Desiderium’, een album dat voelt als een emotionele wedergeboorte. De titel, afgeleid van het Latijnse woord ‘voor een diep verlangen naar een verloren verleden’, vat perfect de plaat samen.
Hunt vertaalt haar persoonlijke ervaringen van verlies, ziekte en herstel naar een indrukwekkend muzikaal geheel waarin filmische elektronica, de organische instrumentatie en de subtiele pianopassages elkaar moeiteloos aanvullen.
Een artiest met zo'n eigen identiteit doet wel herinneringen oproepen, o.m. aan de mysterieuze, dromerige sfeer die kenmerkend was voor Kate Bush. Toch blijft Hunt volledig zichzelf. Met de single “Gun Theory” bewees ze hoe sterk haar atmosferische muziek wel klinkt. Ze toont zich hier van haar meest kwetsbare, persoonlijke kant. Het is te horen op de breekbare compositie, “Look At The Sky”. Verdriet is te horen zonder te vervallen in zwaarmoedigheid.
Haar muziek ademt melancholie, maar laat ruimte voor hoop en troost. ‘Desiderium’ ontstond nadat Hunt beide ouders verloor, ze zelf een kankerbehandeling onderging en opnieuw ontdekte welke plaats muziek in haar leven innam. Die ervaringen zijn de rode draad doorheen het album.
Nummers als “Planet”, “Cecilia” en “Cape Of Light” omvatten twijfel, verlangen en het moeilijke proces van loslaten. Wie ooit een dierbare verloor of zelf een zware strijd voerde, zal veel emoties herkennen in deze songs.
Toch is Desiderium allesbehalve een sombere plaat. De warme elektronische klanken, de sfeervolle synths en de sprankelende pianomelodieën geven voortdurend een gevoel van licht en vooruitgang. Dat optimisme klinkt eveneens door in “This Love”, “Temple Of Illumination”, “Follow Me Here” en het prachtige “Cycles”. Met “Mother” bereikt het album zijn emotionele hoogtepunt, waarbij Hunt de pijn van afscheid nemen op aangrijpende wijze weet te verwoorden. Afsluiter “Alice Magic” laat nog eenmaal horen dat schoonheid vaak ontstaat uit kwetsbaarheid.
Met Desiderium levert Jacqui Hunt haar meest persoonlijke album af. Het is een plaat over verlies, rouw en genezing, alsook de kracht om verder te gaan.
De elf nummers vormen een intieme reis waarin verdriet en hoop hand in hand gaan. Meer dan herkenbaar voor wie het zelf meemaakte. ‘Desiderium’ is een schitterend opgebouwde luisterervaring waarin emotie en muzikale finesse perfect samenkomen.
Tracklist: Desiderium - Look At The Sky - Planet - Cecilia - Cape Of Light - This Love - Temple Of Illumination - Follow Me Here - Cycles -Mother - Alice Magic
Singer-songwriter/artpop/elektronische pop
Desiderium
Jacqui Hunt
Rock op zijn puurst hoor je zeerzeker terug bij Harvesters, een band die bestaat uit doorwinterde muzikanten dia al binnen de Belgische rockscene hun strepen hebben verdiend. Hun debuut ‘At Rosie's Palace’ verscheen in 2023 onder het toeziend oog van Cedric Maes en Alessio Di Turi (The Sore Losers, Wixcakes, Sha-La-Lee's). Tien songs die een oldschool roadtrip gevoel gaven in de voetsporen van een ZZ Top, Neil Young en Tom Petty. En o ja, ook Rocky Balboa zou zonder twijfelen instappen. When in doubt, hit the one in the middle.
‘Do Some Good’ is de opvolger, vol aanstekelijke blues- en rockmuziek.
De opener “Stomp!” maakt het meteen duidelijk met een feestelijke roes, zonder overbodige franjes en pretentie. Gewoon eerlijke rock-'n-roll. “Hot Lips Apocalypse” en het titelnummer “Do Some Good” zijn aanstekelijk.
De songs tonen de technische bagage en speelsheid in stevige riffs en een onweerstaanbare groove.
De nummers hebben enige maatschappijkritiek, maar worden gebracht met humor, ironie en een knipoog.
Het is een levendig album. Luister maar eens naar “The Thrill”, “Throw, Don't Miss” en “Sad Man's Tattoo” ùet herkenbare riffs en refreinen. Een livesfeer van rauwe energie en een helder, krachtig geluid.
Ook in de slotfase houdt Harvesters het niveau moeiteloos vast. “Hammer On Nine” bouwt verder op die onweerstaanbare groove, terwijl afsluiter “900 Days” alle registers opentrekt.
‘Do Some Good’ is een soundtrack van lange autoritten, zwoele zomeravonden, dampende festivalweides én donkere winterdagen waarop deze flinke rechttoe-rechtaan rock ideaal tot zijn recht komt.
Een ijzersterke rock plaat van vakmanschap en spelplezier.
Tracklist: Stomp! // Blackbird // Hot Lips Apocalypse // Do Some Good // The Thrill // Throw, Don't Miss // Clockside // Sad Man's Tattoo // Hammer On Nine // 900 Days
Enkele weken na het uitbrengen van hun debuut ‘Freak Show’ krijgen we deze single voorgeschoteld uit hun album. De song begint met een duistere vibe en de tekst is dat ook wel een beetje. Het gaat over mensen die in een permanente staat van spanning lijken te leven. Je ziet ze overal om je heen: in het verkeer, op sociale media… Het nummer zelf is energiek, catchy en met een meezingbaar refrein. Een aanrader dus.
Empty Head kan en moet je vooral live in Vlaanderen zien op:
27 juli in de Kinky Star te Gent
2 september in OHK te Oostende
9 september in Antwerpen in Café Cabron
Noise rock/indierock
Mysery Hounds -single-
Sphères Sonore
Spotify: https://open.spotify.com/artist/6UWKEdxaXbMMQYtIyBWe9X?si=wctILlCwTbOCfmUpNQIMVQ
Bandcamp: https://emptyhead2.bandcamp.com/album/freak-show
Onze review van het album: https://musiczine.net/index.php/nl/item/102998-freak-show
Het Trans-Atlantische electro-gothduo Death By Love bracht een betoverend debuutalbum uit,’ 444’. De uit Pittsburgh afkomstige producer en multi-instrumentalist Peter Guellard en de Poolse zangeres Inga Habiba hebben samen elf nummers tot een filmische trip gesmeden, waarin darkwave, industrial, triphop, gothic rock en Midden-Oosterse invloeden elkaar vinden. Een emotionele reis langs mystiek, identiteit, overleven en wedergeboorte.
Donkere elektronische muziek dus, die boeit en intrigeert.
Openingsnummer “Sellenno” zet meteen de toon met dreigende beats en een industriële laag. “Cosmic Power” heeft een meer filmische aanpak van mystieke klanken, sfeervolle elektronica met de expressieve vocals van Inga Habiba. Een bevreemdende luisterervaring met gothic en cinematografische soundscapes.
Wat ‘444’ zo bijzonder maakt zijn de continue wisselingen in melodie en emotie. “Unity”, “I Don't”, “Strong Inside” en “God” schakelen tussen dansbare ritmes, donkere melancholie en spirituele rust. Geen voorspelbaarheid in dit album, wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer.
Ook in de tweede helft van het album blijft dat gevoel overeind. “Lost and Found”, “Temros (Symphonic Mix)”, “Forest” en “Ziro” tonen hoe breed het kan klinken, binnen het palet van industrial, darkwave, triphop en gothic.
Geen overdaad aan technische hoogstandjes, maar wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer, verwezenlijkt door een subtiele percussielaag, de haast onhoorbare melodie en de onverwachtse vocale nuances. Uitermate origineel en fascinerend.
Tracklist; 01 Sellenno 04:07 02 Cosmic Power 04:41 03 In Unity 05:07 04 I Don't 04:25 05 Strong Inside 04:41 06 God 04:35 07 Lost and Found 04:38 08 Temros (Symphonic Mix) 03:50 09 Forest 03:53 10 Ziro 03:57 11 Sellenno (Reprise) 07:54
Darkwave/trip-hop/industrial
444
Death By Love
De Mond balanceert tussen elektronische dub, industriële noise, garagepunk en zwaar gesamplede hiphopritmes. Wat een muzikale cocktail. De band smeedt de invloeden tot een eigen universum. Hun muziek roept herinneringen op aan de compromisloze energie en intensiteit van Providence-acts als Lightning Bolt, Mindflayer of Sightings.
Openingsnummer « 000 000 » (zes minuten lang) zet meteen de toon van een post-apocalyptische rave. Het nummer klinkt bevreemdend, bedwelmend, verslavend.
« F.T.L.O.B. » en het korte, krachtige « Doubler » iso ok niet meteen toegankelijk. De repetitieve structuren en de elektronische texturen hebben iets mee van het ambient genre, die eerder rusteloos klinkt en je meesleurt in een donkere roes.
« Got Stuck In A Boomtube » voelt aan als een nachtelijke rave op een verlaten industrieterrein. De beats pulseren, de dub-invloeden sijpelen overal door en onder de chaos schuilt een verrassend sterke groove.
« Second Life », « Rookpluimen I », « De Kwatong » en afsluiter « This Is Now » trekken deze aparte, unieke lijn door. De spanning wordt langzaam opgebouwd, zonder al te grote explosies, maar wel met een constante dreiging. Wat aanvankelijk kil, afstandelijk lijkt, ontvouwt zich tot een bijzonder meeslepende luisterervaring.
Hun sound werkt bevrijdend en staat open voor muzikale uitdagingen, met oog voor experiment. Een intense trip in schoonheid en avontuur, intrigerend mooi.
Tracklist : 000 000 06:15 F.T.L.O.B. 06:52 Doubler 01:28 Got Stuck In A Boomtube 04:43 Second Life 04:09 Rookpluimen I 02:32 De Kwatong 04:59 This Is Now 06:26
Elektronica
Second Life
De Mond
Sommige muziek vraag je niet om stilletjes in een zetel te beluisteren. Die wil naar buiten, de straat op, een festivalweide inpalmen en zoveel mogelijk mensen tegelijk aan het dansen krijgen. Brazzmatazz beheerst de kunst om iedereen in te palmen op straat , in een club en op een festivalweide.
De achttienkoppige Gentse steampunk brassband groeide uit tot een vaste waarde hierin. Hun derde studioalbum ‘Crank Up The Pressure’, is er eentje die de druk letterlijk onderhoudt.
Na al die jaren nog steeds uniek, vernieuwend en aanstekelijk, opzwepend. Kleurrijk en getuigend van vakmanschap. ‘Crank Up The Pressure’ is er eentje die je live moet ervaren. De blazers zijn een belangvolle meerwaarde. Maar het zijn alle klanken samen, die versmelting die ‘t em doen. …
Je wordt meteen meegezogen in de juiste feestelijke stemming. “Losbandigheid”, “Puppet Play” en “Barrage” zetten hierop in, maar laten ook ruimte voor onverwachtse wendingen en muzikaal avontuur, van heerlijk ontsporende instrumentatie en uitbarstingen. Het zit vol muzikale prikkels in hun brazzgeluid. “Walk The Plank” is een mooie afsluiter.
Het balanceert tussen strak samenspel en een gevoel van vrijheid en improvisatie.
Een explosieve mix in dansbaarheid, creativiteit en pure speelvreugde. Wat een energie. Bewegen, Feest en vooral Genieten. Wat een energie.
Brazzmatazz toont aan dat hun muziek moet beleefd worden.
Tracklist: Crank Up The Pressure - 05:07 Fistycuffs - 03:22 Ocular Phenomena - 05:42 Losbandigheid - 06:10 Clockwork Concerto - 05:38 Puppet Play - 05:00 Barrage - 04:26 Walk The Plank - 05:35
Jazz/Steampunk
Brazzmatazz
Crank Up The Pressure
Wie beweert dat enkel de Randstad of het buitenland stevige thrashbands voortbrengt, heeft Atmoran nog niet gehoord. Vanuit het Friese Dokkum blaast het viertal een gure noordenwind door de speakers. Op ‘We Fight Back!’ laten ze horen dat pure thrash geen grenzen kent en dat ook tussen de Friese velden riffs kunnen ontstaan die je nekspieren zwaar op de proef stellen.
De grote sterkte is de verbluffende versmelting van oorverdovende riff en drums. En eens wat anders, helder klinkende vocals, naar Thrash metal geen gebulder, maar oerdegelijk geschreeuw. “The Cross” en “Selfish” zijn er meteen twee, die sterk binnenkomen .
Atmoran blijft op dit elan doorgaan, zonder scrupules, zonder opkijken, zonder omkijken. Gewoonweg platwalsen en doorgaan. Een niets ontziende wervelstorm. “Inner Me”, “Shadows”, “Deceiver” en “Parasite” volgen. Een zalig gevoel!
De thrash tsunami stopt pas na “We Fight Back!”, de titeltrack die alle energie en frustraties nog eens loslaat.
Technische perfectie hebben we hier met ferme uppercuts. Knappe plaat.
Tracklist: The Cross 03:22 Selfish 04:07 Inner Me 03:37 Penumbra 02:50 Shadows 04:06 Deceiver 04:12 Wholesale Massacre 03:30 Parasite 03:24We Fight Back! 03:27
We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren - van 2022 tot nu - heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt.
Ze hebben de stormen doorstaan, en ze profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Het blijkt ook uit het recente album 'Absentia'. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Lees gerust het interview https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102446-splendidula-het-idee-om-de-release-show-in-een-kerk-te-doen-is-ontstaan-als-afscheids-ritueel-in-navolging-van-de-thema-s-van-de-plaat
Lees gerust de albumvoorstelling in Church 'Het Marca' in Maarkedal - https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102554-splendidula-splendidula-brengt-ons-in-een-wave-van-loslaten
Het sacraal mooi klinkende “Absentia” met inbreng van Tim Yatras komt heel hard binnen, de emoties borrelen op en de sfeer lijkt somber, maar ergens zie je steeds een lichtpuntje. In een weerbarstige finale, waarbij de frustraties hoogoplopend zijn, worden alle demonen een eerste keer verdreven.
“Echoes of Quiet Remain” met Aaron Staithrope klinkt zelfs nog intenser, alsof dat nog kon. “Donkerte” luidt een eerste Nederlandstalige song in. De grens wordt overschreden, de stem van Kristien bereikt hier een breekpunt. Grauw waar het grauw moet zijn, zalvend waar nodig. Telkens worden we tot een punt van waanzin gedreven door die opvallende stemvariaties van Kristien, zonder afbreuk te willen doen aan de instrumentatie.
Die lijn wordt verder doorgetrokken op “Dalkuldar” en het verbluffende mooie “Kilte”.
De band liet al weten dat ze meer de Black Metal toeren willen opgaan, hier komt het reeds naar boven. Geen satanische black, maar het soort Black Metal die de donkere ziel voedt en intrigeert; een duisternis die de donkere gedachte beschermt. Met “Let it come, to an End” wordt een eindpunt bereikt, waarbij de mens alle emoties loslaat, niet meer achterom kijkt en eindelijk de tunnel naar het licht kan bereiken.
Afrekenen met demonen, en vooral loslaten, is de rode draad doorheen deze prachtplaat. Live wist Splendidula ons tot tranen toe te bedwingen, ook het beluisteren van deze plaat brengt ons tot hetzelfde. De leegte die je voelt bij verlieservaringen komt op dit album in een schreeuw van pijn boven drijven. We voelden die pijn dus ook. Maar kregen vooral kracht om ook eindelijk alles los te laten… Zelfbevrijdend. Missie geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=d56IoOv2x6U
Tracklist: Absentia 07:35 Echoes of Quiet Remain 09:36 Donkerte 05:51 Dalkuldar 03:05 Kilte 09:13 Let It Come to an End 07:37
Blackened/Doom
Absentia
Splendidula
We citeren: ‘Anke Verslype heeft een reeks eenvoudige en melodieuze stukken gecreëerd die tijdens een live studiosessie door middel van improvisatie tot stand zijn gekomen. Het album is in één doorlopende opname opgenomen en kan worden beluisterd als één lange reis, hoewel elk deel ook op zichzelf staat.
De muziek combineert vrije improvisatie met warme, toegankelijke melodieën die je bijblijven. Het album schakelt tussen verrassende klanken en eenvoudige, prachtige thema's en nodigt de luisteraar uit voor een spontane en oprechte muzikale ervaring.
Bron: https://verslypecornelisbuleshkaj.bandcamp.com/album/one-song-until-the-day-breaks ‘
We hebben de plaat dan ook in één ruk beluisterd. En inderdaad, elke song is een pareltje waar de muzikanten op intieme wijze laten horen wat voor een ingenieuze talenten ze wel zijn. Zachtmoedig waar het hoort op “Intro”, ook al klinkt in de verte iets mystieks en ongrijpbaars, alsof iets donkers nadert vanuit een schaduw. Zonder pijn te doen, want die zalvende klanktapijtjes zijn bedwelmend. Het maakt de overstap naar “Part one” en Part two (until the day breaks)”, het voelt aan als een wandeling die je met dit trio ondergaat, op het pad kom je de mooiste bloemen tegen, het siert de eenvoud van het leven en maakt het zo mooi! Dingen die we in de gejaagdheid van het leven vaak zijn vergeten.
Dee tocht wordt verdergezet bij “Part three” dat iets meer overstuurds klinkt dan de vorige songs. Maar daarom niet perse luidruchtiger. “Part four” op zijn beurt laat een iets meer 'experimenteel' en 'improviserend' kantje horen. Het gaat op die manier naar “Bells” en afsluiter “Part five', een slot dat mooi op dit alles aansluit.
Verslype/Cornelis/Buleshkaj bewandelen een uitgekiend zachtmoedig pad, waardoor je als een ander mens naar buiten komt. We moesten de versterker op sommige momenten zelfs wat hoger zetten, om het echt te voelen en ervoor te zorgen dat geen enkel ander storend geluid binnen kwam.
Een aanrader in deze tijden. Elke song ademt diezelfde intensiteit en tederheid uit, waardoor je best de plaat met de ogen gesloten op je laat inwerken. Wij geraakten alvast in een diepe trance en voelden ons na enkele luisterbeurten compleet zen worden.
Een mediatieve totaalbeleving, zonder meer!
https://www.ankeverslype.com/verslype-cornelis-buleshkaj
Tracklist: Intro 03:42 Part One 03:40 Part Two (Until the Day Breaks) 05:07 Transition ### 03:49 Part Three (Lilies) 03:49 Part Four (I've Come Home) 05:50 Bells 01:16 Part Five (Outro) 02:49
The Electrozixx is een duo uit Floreffe. Met deze EP zijn ze niet aan hun proefstuk toe. Als ik het goed voor heb is dit, naast enkele singles, hun vijfde EP sedert begin 2025. Ze zijn dus behoorlijk actief. Ze zitten op het EastLondon Recordings label waardoor ze ook regelmatig in London spelen. Vooralsnog zijn ze in onze Vlaamse contreien te onbekend. Fred zorgt voor het muzikale deel en Cat voor de vocals.
Deze EP bevat zes tracks en werd opgenomen in de Noise Factory Studio door Peter Rainman van People Theatre.
Er wordt geopend met “Paris-London”. Een typisch The Electrozixx nummer bestaande uit een mooi opgebouwde intro, naar 80’s neigende synthsounds, sfeervol en melancholische zanglijnen. “Mystery” vind ik nog een stuk beter met de afwisseling in de vocals van hoog naar laag register en de intrigerende en uit meerdere algen bestaande synths. “Dreams” zou, net als “New Age”, met een gepaste mix zo een clubtrack kunnen zijn. “Echoes of the Past” is een sfeervolle en dromerige song. Persoonlijk vind ik de heel lage zanglijn hier en daar minder sterk uitkomen. Afsluiter “Tu N’en Finis Pas” is een heerlijke gezongen feel good track.
‘Frenzy Touch’ is een degelijke en goed opgebouwde EP waar liefhebbers van Vive La Fete, Eli & Jacno, Ladytron etc mogelijks ook van zullen houden.
https://theelectrozixx.bandcamp.com/album/frenchy-touch
Synthpop
Frenzy Touch EP
The Electrozixx
WOW WOW is een nieuw (zij-)project van Wouter Spaens. Hem kan je kennen van Riptunes, IDIOTS, Bherman en Harry Descamps. “Tre Hus På Vannet” betekent zoveel als ‘drie huizen aan het water’ en vormt de neerslag van Wouters’ reis van twee weken door de Noorse fjorden, langs drie huizen aan het water. Elk nummer kreeg de naam van het dorp. Op elke locatie schreef hij één song. De rust, de uitgestrekte landschappen en het leven aan de rand van het water vormden de inspiratie en dat hoor je ook. Als deze EP iets uitstraalt, dan staat innerlijke en uiterlijke rust alvast voorop in het rijtje. Akoestische gitaren, ruimte en eenvoud staan centraal.
Het verhaal achter de songs geeft alles een extra gouden randje. Zouden drie rustige plekken in Vlaanderen dezelfde songs opgeleverd hebben? Ik vermoed dat rustig, hoewel relatief, in Noorwegen toch een andere dimensie bereikt. Of toch de rust die Wouter daar gevonden heeft.
Het concept van reis-songs is niet nieuw, ook niet in deze akoestische folk/jazz richting. We denken bijvoorbeeld spontaan aan “Islas” van Flo. Hier klinkt het ook al overtuigend authentiek. Als WOW WOW houdt Wouter zich aan zijn eigen roots en invloeden, zonder bijvoorbeeld de lokale muziek (songs, instrumenten, toonzetting, tradities, …) te willen integreren. Dat is mooi en eerlijk.
Voor mij had deze reis langer mogen duren (meer songs), maar we kunnen er ook mee leven als hij elke vakantie een nieuwe bestemming aandoet voor telkens een nieuwe EP.
Voor deze EP werkte Wouter samen met producer Pieterjan Maertens (Tamino, Loverman, Bazart,...). Je vindt “Tre Hus På Vannet” op Spotify.
Folk/Jazz
Tre Hus På Vannet EP
WOW WOW
Tre Hus På Vannet - Single by WOW WOW | Spotify
'Something Deeply Hidden' is het vijfde album van de instrumentale progrockband Poly-Math. Zeven nummers waarin ethio-jazz, klassieke progrock, mathrock en postrock met elkaar worden verbonden zijn.
‘Mee in het verhaal gaan is de boodschap' … Onlangs hadden we een fijne babbel erover met de band. Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103104-poly-math-hoewel-we-complexe-verhalen-niet-echt-instrumentaal-kunnen-overbrengen-geven-we-onze-muziek-graag-een-thema-rond-een-onderwerp-waar-we-op-dat-moment-in-opgaan
“The Universe as an Engine” wordt bepaald door lekkere percussie in diverse tempowissels. Een prachtige start. “One/two/three/four body problem” klinkt iets chaotischer, maar kent een broeierige spanning. Wat we ook horen op “No such thing as now” en “Special Dis/order” . Het album is gebaseerd op het non-fictieboek van de Amerikaanse theoretisch natuurkundige Sean M. Carroll. De filosofische ondertoon, ontdek je doorheen het materiaal. Het meer psychedelische “Euthyphro Dillema” onderstreept het.
“Spactral Dis/order” dompelt je onder in een georganiseerde chaos. “Terror Management Theory” is een klepper van een afsluiter, van circa acht minute, boeiend door de talrijke improvisaties.
Mee in hun verhaal gaan is de boodschap,
Het album is duidelijk opgebouwd in laagjes. Het biedt variatie, met een focus op een complexe instrumentatie, een abstracte sound hoedanook waarvan de boodschap is mee te gaan in hun verhaal …
Tracklist: The Universe as an Engine 03:31 One/Two/Three/Four Body Problem 04:10 No Such Thing as Now 07:33 Euthyphro Dilemma 05:55 Spectral Dis/Order 06:28 Chronostesia 03:56 Terror Management Theory 08:05
Nederlands 
Français 
