We citeren even ''Anemic Cinema (genoemd naar de kortfilm van dadaist Marcel Duchamp) is een instrumentaal kwartet geleid door de in Gent gebaseerde gitarist/componist Artan Buleshkaj, die zich in dit project laat omringen door drie van de meest avontuurlijke jonge muzikanten uit de Belgische jazz/impro-scene: Rob Banken (altsaxofoon, klarinet), Steven Delannoye (tenorsaxofoon, basklarinet) en Matthias de Waele (drums).''
De band in het hokje 'jazz' duwen is hen, ondanks de duidelijke invloeden, tekort doen, een eerste vaststelling na het beluisteren van deze gelijknamige schijf.

Wat een spelplezier en variatie horen we … Improviseren wordt tot een ware kunstvorm verheven op deze EP. Een avontuurlijke trip. “Solenoid Creatures” is al een meesterwerk, waarbij de muzikanten elkaar blindelings aanvoelen. “Poéte Maudit” is evenzeer boeiend.
Een filmische weg bewandelen ze. Mooi, ingenieus en kleurrijk hoe de instrumenten elkaar vinden, de bedwelmende drums, de percussie, de saxofoon en de klarinet doen je wegzweven. Een hypnotiserende , verslavende inwerking. Ze behouden de aandacht door al die variatie en verrassende wendingen. Wat we nogmaals horen op de laatste song “Shrines and Effigies”.
De muzikanten Buleshkai, Rob Banken, Steven en Matthias houden ven experimenteren en tasten hun grenzen af. Een onaardse magie .

Anemic Cinema boeit en intrigeert in het genre en is duidelijk een meerwaarde.

Tracklist: Solenoid Creatures 04:08  Poète Maudit 06:06 Lattices 05:06 Enmity 04:26 Shrines and Effigies 05:01

Kids With Buns - Een setje bol van melancholie

Of Kids With Buns met deze intense, zachtmoedige aanpak een grote zaal kan inpakken, wachten we in deze fase nog wat af, maar het warme, deugddoende karakter deed ons hart sneller slaan; we waren even in vuur en vlam, helemaal zen.
“Een breed publiek kunnen ze bereiken, die deze warmhartige aanpak in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!" schreven we over het optreden van Kids With Buns in De Casino, Sint-Niklaas van september 2020.
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen  
Het duo Marie Van Uytvanck en Amber Piddington kon een klein jaar later dat trucje nog eens over doen in een goed vol gelopen park nabij De Casino. 
Eén nadeel van zo’n park concert, is dat veel mensen afkomen om gezellig een pintje te drinken en de muziek als achtergrond te beschouwen. De dames op het podium gingen gezwind om met hun ingetogen nummers in het park, waarbij ze iedereen enorm konden ontroeren.

Emmy D'Arc (***1/2) wist helemaal op haar eentje, gewapend met haar bijzondere mooie stem en akoestische gitaar, op ingetogen wijze het publiek in te palmen.  De covers die ze speelde, boeiden het publiek en de reacties waren dan ook enthousiast. De paar eigen nummers - in het najaar komt het debuut uit - deden ons naar adem happen. Op het einde van haar korte set kreeg ze de handen op elkaar.
Emmy D'Arc is een ontluikende bloem, met heel veel potentieel in een wereld van breekbaarheid en soberheid. Een opkomend talent in de sing-songwriting.

Kids With Buns (****) weten de intimiteit en de breekbaarheid verder te omarmen. Hun integere, melancholische songs raken. Het duo voelt elkaar sterk aan en is op elkaar ingespeeld. Het spelplezier druipt er van af  en ze betrekken hun publiek bij de set met handclaps, wat het geroezemoes deeddalen. Alsof ze hier eigenlijk aan een ellenlange jamsessie bezig waren.
De twee engelachtige verschijningen ontroerden. Een sprookjesachtige wereld opent door de hypnotiserende, bedwelmende ingetogen sound. De zon ging prompt meer schijnen.
Kids With Buns is in z’n opzet gelaagd met deze intense, zachtmoedige aanpak. We werden ingepakt door een setje bol van weemoed!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/emma-d-arc-11-07-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/kids-with-buns-11-07-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Lili Grace - Muziek blijven creëren, die vooral het buikgevoel van de mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie

Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden, is de rode draad in de sound van Lili Grace . In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino, Sint-Niklaas.
We waren er ook bij en schreven hier
  We hadden een fijn gesprek met de zusjes Dienne & Nelle over die plaat,  de live optredens en de verdere toekomstplannen.

Het verhaal hebben jullie al honderden keren verteld, maar met het debuut ‘Silhouette’ kruipen jullie in de huid van twee jonge meisje die geconfronteerd worden met een trauma , het ongeluk van jullie broer? Hoe is het idee ontstaan
Het is heel vanzelf gegroeid, we hadden wel ideeën die naar voor kwamen en waren al een tijdje bezig om rond dat onderwerp ook iets te doen. Het is dus eigenlijk allemaal heel spontaan gekomen, en niet per se van ‘nu gaan we daarover iets schrijven of zo’, maar het ongeluk en hoe we er als kind mee omgingen, sloot wel aan bij die ideeën in ons achterhoofd eigenlijk.

Het is niet zo dat deze plaat een manier is om dit trauma een plaats te geven?
Nee, dat wordt door sommige media zo naar voor geschoven, maar is niet zo. We hadden dit trauma voordien al verwerkt. We maken het er dus wel van, maar die verwerking is er dus eigenlijk in het verleden al geweest. Laat het ons zo stellen. Meer nog, eigenlijk was het net doordat we dit al hadden verwerkt dat we deze plaat konden maken. Dus eigenlijk geheel het omgekeerde van wat soms naar voor wordt geschoven. Als we het niet hadden verwerkt hadden we dit emotioneel niet live kunnen brengen bijvoorbeeld, dat zou niet zijn gelukt. Nu dus wel daardoor.

Dat is iets dat me zowel op de plaat als live opvalt, dat er ingetogen songs zijn die je tot tranen toe bedwingen, én soms zijn er zelfs springerige vreugde dansjes, een baken van hoop; is hier bewust gekozen voor die aanpak?
Dat sluit gewoon aan bij het thema. Enerzijds die vertwijfeling in sommige songs, maar ook hoe we dat sprenkeltje hoop zien verschijnen. Dat heeft allemaal te maken met hoe we het toen als kind beleefden, en dat wilden we dus ook uittekenen in de songs. Er is zoveel contrast in je leven op zo jonge leeftijd, dat er letterlijk van alles op je afkomt, eigenlijk zijn we als heel jong kind daardoor veel te snel geconfronteerd geworden met volwassenheid. Dat speelt ook allemaal een rol daarin, en ook dat hebben we willen verwerken zowel op plaat als live, vandaar ook die uiteenlopende contrasten van ingetogen naar springerig. 

Naast vertwijfeling, schuilt er ook een soort schuldgevoel (als ik dat zo mag en kan noemen) bij sommige nummers, klopt dit?
Dat schuldgevoel is er eigenlijk tot op de dag van vandaag nog altijd. Maar binnen een andere omkadering als toen. Het idee van wij kunnen alles, wij kunnen ons leven opbouwen en gewoon dingen doen daarmee terwijl ons broer dat nooit zal kunnen. Dat knaagde toen, en dat knaagt eigenlijk nog steeds. Dat keert eigenlijk dus terug in alle verschillende fases in ons leven, dus nu nog steeds eigenlijk.

Begrijpelijk, ook al is dat schuldgevoel voor niets nodig uiteraard. Hoe is het met hem eigenlijk ondertussen? En hoe reageert hij op deze plaat?
Uiteraard is dat niet nodig, iedereen zegt dit , maar je kunt het gewoon niet uitschakelen. Hoe het met hem gaat? Hij heeft er een blijvende handicap aan over gehouden, maar ondanks dit gaat het vrij goed met hem. Met soms uiteraard ook minder goede momenten, straalt hij vooral veel positiviteit uit. Onze broer is vooral trots dat wij hierover een plaat hebben gemaakt. Hij staat er volledig achter.

Het is dus een heel persoonlijke plaat over pijn en verdriet, maar jullie stralen ook hoop uit, alsof er altijd een zon schijnt aan het eind van de tunnel, zoals vandaag toen jullie begonnen, was het net gedaan met donderen en onweer en toen kwam de zon er door, dat stralen jullie ook uit met jullie muziek. Is dat bewust dan?
Dat is niet bewust zo gedaan eigenlijk. Het is gewoon zo gegroeid, het is wel leuk dat het je opvalt. Onderhuids hopen we wel dat dit deze indruk op mensen maakt, binnen die vertwijfeling dat baken van hoop bieden. Het is ook iets dat we hebben geleerd uit dat ongeluk eigenlijk, dat er altijd een zon schijnt achter die donkere wolken en we daarin moeten blijven geloven. Als je dat hoort in onze muziek, dan zijn we onbewust in onze opzet geslaagd.

Gaat “No God” over het feit dat jullie er niet in geloven? Hoe sta je tegenover spiritualiteit?
Nee, het is eerder gelinkt aan dat schuldgevoel van voorheen, (niet dat we niet geloven in iemand die ons gaat helpen hierboven.) “Saints” is gelinkt aan het kapelletje waar we altijd naartoe gingen. Het is een intense song waar we wilden uitbeelden hoe we zo snel in de grote mensen wereld werden gedropt van het ene moment op het andere, het besef dat het leven zo fragiel is ook. Dat speelt ook allemaal mee. Daar is “Saints” eerder aan gelinkt. En het besef dat er boven niemand is die je kan helpen.

Er schijnt eigenlijk ook iets spiritueel, iets sprookjesachtig en mysterieus in jullie muziek uit,  vind ik. Klopt dit?
Ook hier is het weer niet bewust, maar eerder onderhuids dat dit naar boven komt eigenlijk. Het is maar hoe de luisteraar het beleeft. Het is wel positief dat je dit allemaal hoort in onze muziek, dan zijn we in onze opzet geslaagd.

Ik denk dat het ook muziek is die je niet moet horen maar vooral moet voelen. Maar die gevarieerde aanpak, dat experimenteren,  werd daar bewust voor gekozen, of ook niet?
We houden beiden wel van variatie binnen de muziek, en ook van stevig uitpakken zijn we niet vies. Het is dus wel zo dat contrast tussen dat speelse en ingetogen is wel typisch aan ons, dus ja daarvoor kiezen we dan wel heel bewust. Ook experimenteren daarmee is  een rechtstreeks onderdeel ervan. Als je het dus zo bekijkt, is dat dus wel een bewuste weg die we volgen. Dat heeft dus alles te maken met het concept waarrond deze plaat is geboetseerd.

Jullie kruipen terug in het kind dat jullie waren, is dat niet moeilijk als volwassene?
Op zich niet echt. Er zijn ook veel beelden gemaakt met een home camera. Daar kunnen we terug naar kijken om herinneringen naar boven te brengen. Bij sommige nummers hebben we het gemakkelijk, sommige nummers vallen ons daardoor zwaar. En dat zie je dus ook aan onze podium act, die verschillende contrasten. Die halen we dus uit die beelden die we terugzien, en die herinneringen naar boven brengen. Het is vooral zo mooi dat we als zussen intens daar kunnen mee bezig zijn, en op zoveel vlakken diezelfde richting uitkeken toen we echt klein waren en dat nu ook nog steeds het geval is. Dat is toch wel uniek eigenlijk.

Zitten jullie qua interesse van muziek ook in dezelfde lijn dan?
In grote mate wel eigenlijk. Dat is ook wel bijzonder.

Hoe waren de algemene reacties  op de plaat feitelijk?
De plaat is heel goed onthaald, heel mooie recensies en zo. We zijn daar super blij om natuurlijk. We zijn ook blij dat we de plaat nu ook live kunnen voorstellen.

Het is ook een meesterwerk geworden. Na zo een persoonlijke plaat ligt de lat wel heel hoog, zijn er al plannen voor een opvolger en welke kant zou dat uitgaan?
Als we persoonlijk naar platen luisteren, gaan we die nooit echt vergelijken met elkaar dat is gewoon niet de bedoeling. De nieuwe plaat zal ook gaan over ervaringen, met een andere insteek en dergelijke. We zijn ook iets ouder en geëvolueerd, dat zal op de volgende plaat meer tot uiting komen wellicht. De vraag wordt gesteld, of we die eerste plaat willen evenaren met een nieuwe schijf? Nee, eigenlijk willen we die niet evenaren. We willen gewoon een nieuwe plaat maken en zullen wel zien wat die brengt, en welke richting die uitgaat. We zijn volop aan het schrijven, er zijn al wat ideeën. Maar we gaan onszelf niet de druk opleggen om die eerste plaat te evenaren, dat gaan we gewoon nooit doen. ik zal nooit platen vergelijken met elkaar en hoop dat de luisteraar dat ook niet doet, als ze de volgende schijf horen.

Ik ben het daarmee eens. Een band die bijvoorbeeld twintig jaar geleden een klassieker heeft uitgebracht, kan en hoeft die twintig jaar later niet meer uit te brengen. Maar die vergelijking wordt soms wel gemaakt soms … 
We  verwachten ons daar wel aan, maar we zijn daar zelf niet mee bezig om die druk op ons te leggen met dat zelf te doen, want dan komt het niet goed.

Wanneer komt die nieuwe plaat trouwens uit of zijn daar nog geen plannen rond gemaakt?
Niet echt, we zitten nog in de begin fase, en eigenlijk nog bezig met onze eerste plaat voor te stellen. We denken pas in het najaar 2022 of zo, concreet staat er op dat vlak dus nog niets vast laat het ons daarbij houden. We zitten wat dat betreft in een prematuur fase.

Wat zijn de verdere plannen voor de rest van het jaar ? Optreden veronderstel ik?
Er zijn al verschillende optredens gepland. Maar het voornaamste is onze CD voorstelling in Ancienne Belgique op 26 oktober (https://www.abconcerts.be/nl/agenda/lili-grace/a105J000004WX3iQAG ) maar er staan verder nog wel veel optredens gepland daarrond. Zowel in de zomer als het najaar. Hou onze website in het oog: https://liligraceband.com/tour.html
Dat zijn leuke voortuitzichten, na toch een moeilijke periode. Hoe hebben jullie als muzikant en ook als mens deze pandemie doorstaan?
We hebben eigenlijk rustig kunnen veder doen achter de schermen, en met nog wat ander projecten, en ook deze live shows voorbereiden dus dat viel op zich nog mee. Maar we zijn wel blij dat we het eindelijk wel kunnen doen, terug onszelf tonen op het podium.

Ik heb van muzikanten gehoord dat ze tijdens deze periode net meer zijn kunnen componeren doordat ze tijd hadden, was dat bij jullie ook zo?
We zijn dus, zoals aangegeven, gewoon kunnen blijven doorwerken , niet zo extreem maar op een rustig tempo. Allemaal dingen voor theater en zo.  Dus daardoor was de impact voor ons minder groot.

Sommigen vinden dat we misschien ons moeten proberen aan te passen i.p.v. terug naar het oude normaal te willengaan , wat is je mening?
Het live spelen en je voorbereiden op een show hebben we enorm gemist. Van dit aspect kunnen we niet genoeg krijgen. We verheugen ons ook op de dag dat al de beperkingen weg vallen. Wat we wel hebben gemerkt is dat veel sociaal contact niet altijd nodig is. We genieten heel erg van thuis zijn. Ik (Nelle) heb leren genieten van thuis een glaasje wijn met een leuke film. De momenten thuis koester ik heel erg.

Jullie hebben ook livestreams gedaan? (of niet?); in elk geval wat is je mening over dit fenomeen?
We hebben er één gedaan in maart, toen de plaat nog niet uit was. Maar het was een goede oplossing, maar we hebben toch besloten dit bij die ene keer te houden. We hebben de kans gekregen om de Toots sessie te doen, dat was ook leuk. We hebben wel aanbiedingen gekregen, maar we misten gewoon de interactie met het publiek teveel om dit te herhalen. We hadden ook een gevoel dat het tegen de zomer van 2021 gedaan zou zijn, en hebben gewoon afgewacht. Het heeft wellicht zijn voordeel om te ontdekken, maar nee.. het is gewoon niet hetzelfde.

Ik wil de lijn over die streaming nog even doortrekken, is het in tijden van streaming, Spotiy en zo, nog interessant om platen uit te brengen?
Er zijn nog steeds heel veel mensen die naar optredens komen en vragen naar een vinyl, dus er is zeker nog een markt voor. Ook bij jongeren in onze vriendenkring is dat zo. Dus het heeft zeker nog zin.

Jullie stonden onlangs in DOK, Gent samen met Hydrogen Sea. Eindelijk! Hoe goed voelde het om eindelijk live te mogen spelen?
Alles was genieten die dag. Van het inladen, carpoolen, opstellen, soundchecken,… We hebben van elke seconde genoten. Het gevoel van zenuwen vlak voor je het podium opgaat blijft genieten. Het was gewoon een mooie dag.

Wat zijn jullie ambities verder, is er een soort doel dat jullie willen bereiken? Of ben je daar niet mee bezig?
Onze voornaamste ambitie en doel is blijven platen maken , samen spelen en live optreden. En vooral muziek maken vanuit dat buikgevoel, dat is voor ons het belangrijkste doel op zich. Ook met andere projecten en zo, we hoeven daarvoor niet in grote zalen te staan – dat mag natuurlijk. Maar het blijven creëren en muziek maken dat het buikgevoel van de  mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie. Dus als we gewoon met dezelfde ingesteldheid zoals we ‘Silhouette’ hebben gemaakt, de volgende plaat kunnen uitwerken en zo verder bouwen is dat doel dus zeker bereikt.. En dat we niet van onze wijs worden gebracht, dat is daarbij belangrijk. Blijven doen wat we zelf willen doen. Iets creëren waar we zelf achter staan dus.

Zijn er ook ambities naar het buitenland toe?
Dat maakt niet zoveel uit, iedereen die ons wil zien is welkom. Of dat nu in Nederland, Duitsland of enkel België is maakt op dat vlak niet zoveel uit. Als we erkenning krijgen voor wat we doen, zullen we heel blij zijn. Als dat ook in het buitenland is, is dat mooi meegenomen. We hebben geen dromen waar we echt willen staan.

Pics homepag @Sven Dullaert

Dank voor dit fijne gesprek en veel succes verder …

Nordmann - Aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen

Nordmann klinkt verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. Beeldrijk zelfs! Een intens mooie kruisbestuiving dus.  Kortom, ze tekenen voor een donkere gedachte in een sprookjesachtig kader, schreven we over de filmvoorstelling van 'In Velvet', de nieuwste worp van Nordmann (*****) .
De band had deze plaat eigenlijk nog niet live kunnen voorstellen, behalve via livestream. We waren op de afspraak in een vol gelopen park, De Casino (Sint-Niklaas) in het kader van 'Great gigs in the park'. En we kregen aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen .

Ze bieden een strakke sound met voldoende variaties en onverwachtse wendingen , die boeiend, ingetogen en verschroeiend hard waren. Nordmann houdt van avontuur.  
Nordmann is een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en ze  prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een band die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun  roots te verloochenen, schreven we over 'In Velvet'. En live kunnen we het maar ondersteunen .
De intense schoonheid laat je meevoeren en in een roes belanden . Op de ingetogen momenten werd het helaas wat overstelpt door het geroezemoes in het park. We waren onder de indruk van het technisch vernuft. De versmelting van hun klankenwereld is net hun sterkte. Ze staan op dezelfde golflengte en het spelplezier druipt er van af .
Het wisselende drumwerk en de sax , het klinkt meesterlijk . Ook de andere muzikanten moeten niet onderdoen , de gitaarsoli , de piano en elektronica , al de tunes vinden elkaar …
Een bisnummer bleef niet uit , alle registers werden nog eens opengezet . Schitterend.

Nordmann voelt elkaar perfect aan , toegankelijkheid en avontuur vinden elkaar . Mooi hoe die improvisaties en experimentjes kunnen worden ingepast in hun klankentapijt . Een filmische, kleurrijke, variërende sound;  zelfs met een kwinkslag en wat humor. Een aanrader.

Nordmann stelt 'In Velvet' deze zomer nog voor op o.a. Gent Jazz (15 juli) - Het Veld, Antwerpen (16 juli) en Pukkelpop (20 augustus) .
Meer Nordmann info op https://nordmannmusic.com/

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Lili Grace - Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan

Onweerswolken trokken over het Waasland, donder, bliksem, én helaas ook wateroverlast en schade. Lili Grace (*****) moest voor een beperkt publiek optreden; ze lieten het niet aan hun hart komen en zetten een enthousiasmerende set neer. Hoe meer de set vorderde, hoe meer de zon begon te schijnen. Het is de rode draad in de muziek van Lili Grace, op plaat en live. Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden.  In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino. Eén van de vele optredens die er komende zomer plaatsvinden

Lili Grace start op een intense, ingetogen wijze. In de instrumentatie als in de vocals krijgen we een krop in de keel. Het fijne aan Lili Grace is echter de variatie in de sound. Ze weten op onverwachtse momenten te verrassen. Op een bepaald moment klinkt het in hun melancholisch , emotioneel kader fantasieprikkelend, bevreemdend als springerig.
Het viel al op toen ze onlangs in DOK Gent optraden. Een optreden waarover we schreven: ''Ze zijn niet vies van scherpte, experiment en extraverte in hun materiaal. Je krijgt een heel gevarieerde, kleurrijke set bol van verrassende wendingen.  De zussen zijn klasse danseressen en ze weten op theatrale wijze de aanwezigen te hypnotiseren . Innemend , heupwiegend en snediger, krachtiger  durft het te klinken .'' Ook nu kunnen we ons hier in vinden.

Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan, net als op de plaat ‘Silhouette’, die erg persoonlijk is . Het innerlijk gevoel en wat hen raakt wordt aangesproken, een balanceren tussen licht en donker, vreugde en vertwijfeling. We denken aan artiesten als Björk , die ook dit gevoel uitoefent.

'Silhouette' wordt  voorgesteld op 26 oktober in de Ancienne Belgique, Brussel. Volg het duo via hun website: https://liligraceband.com/  

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

PAARD. - Een muzikale speeltuin onder de avonturiers

Sommige bands weigeren in het gareel te lopen, doen graag aan stijlbreuken of gieten het in een soort kunstvorm. Dit zijn het soort bands die bij hun optredens, of bij een plaat telkens weten te verbazen. Eén daarvan is PAARD. Het knotsgekke trio straalt spelplezier uit, experimenteert, improviseert en laat je ademloos achter. De band bewees het reeds live en met de prachtige EP 'Zalm'. In DOK, Gent onderstrepen ze hun kunde en talent.

Als support was er het talentvolle duo EigenZweetStinkt (****), Wout Helsen op drums en Wilem Theerens op keyboard/elektronica die uiteenlopende muziekstijlen met elkaar verbinden tot een bijzonder kleurrijk geheel. Een potje rock, groovy jazz en elektronisch vernuft worden verbonden tot een energiek geheel.
Voor de gelegenheid had het duo een saxofonist uitgenodigd, Cas Minten, die met zijn blazers de groovy sfeer alleen maar versterkte. EigenZweetStinkt staat duidelijk aan het begin van hun carrière, en er zijn dus nog groeimogelijkheden. Op basis van deze bijzonder energieke set, zien we veel potentieel om binnen een breed muzikaal kader potten te breken. EigenZweetStinkt voegt stijlen samen, en trekt daarmee op avontuur. Ze passen perfect bij een band als PAARD. EigenZweetStinkt is dus zeker een band om in het oog te houden voor de muzikale avonturiers …

PAARD. (*****) zit in ditzelfde vaarwater. Het zijn veelzijdige muzikanten, die de klappen van de zweep voldoende onder de knie hebben. Een trio dat instrumentatie combineert met tonnen spelplezier. Het werkt aanstekelijk op het publiek dat ingetogen, enthousiast uit de bol gaat. De heren delen prikjes uit naar elkaar, o.m. een spelletje tussen drummer Sigfried Burroughs en vibrafonist TJ Segens,  die elkaar op plagerige wijze de loef afsteken. Ze spreken het publiek voortdurend aan, en profileren zich tot knappe zangtalenten. Gitarist Owen Weston tovert lekkere, groovy gitaarriedels uit zijn instrument. Hij blijkt evenzeer een klasse entertainer te zijn.
Door hun veelzijdige aanpak zorgt PAARD. voor de haver aan zijn publiek. Het tempo wordt strak gehouden, en zit bol van verrassende wendingen waardoor je voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.

PAARD. biedt een muzikale speeltuin onder de avonturiers. Een driehoek van spelplezier, experiment en improvisatie, waarbij de mogelijkheden worden afgetast en grenzen kunnen worden verlegd.
Een aanstekelijk dansbaar feestje van groovy stijlen van jazz, funk, rock en ga zo maar door. Kortom , een oorgasme van jewelste.

Organisatie: Democrazy, Gent

WALFANG - We willen met WALFANG nog veel doen en het is niet dat we geen ambities hebben maar het moet gewoon leuk blijven voor ons zonder dat we een bepaalde verplichting of druk voelen

Een terugblik: In 2017 in Antwerp Music City traden enkele bands op die bekend staan om hun verschroeiende aanpak. De locatie zelf is een fenomeen op zich, en wordt geëerd binnen de underground van het hardere genre. We zagen er een groepje uit het Waasland, Monkey Juice, die in de voetsporen traden van Steak Number Eight (Nu STAKE) . Over het optreden schreven we : ''Monkey Juice combineert  uiteenlopende muziekstijlen, gaande van postrock, shoegaze, grunge, stoner tot noise rock zelfs. Ze brengen het met zoveel spontaniteit en spelplezier, dat het aanvoelt alsof deze jongens al een jaar of twintig op het podium staan.''
In 2021 heet Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. WALFANG bracht recent hun debuut album  op de markt , 'LØV'. We kregen recent een tipje van de sluier daarvan, via een livestream, ondersteund van Friends of Friends records + MCLX. Ons verslag kun je  hier nog eens nalezen.
Naar aanleiding van de release en de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met de band.

Mijne heren, om met de deur in huis te vallen. Waarom die naamverandering van Monkey Juice naar WALFANG? Want met die eerste waren jullie toch aan een opmars bezig?
Het verhaal Monkey Juice begon voor ons als 14 jarige gastjes die brakke punkrock speelden. Over de jaren heen evolueerde onze sound. We voelden dan ook de nood om aan een nieuw verhaal te beginnen. Die naamsverandering was daar essentieel voor. We blijven trots op wat we vroeger deden maar kijken liever naar de toekomst en een nieuw verhaal.

Ondanks de volwassenere aanpak blijft er toch nog beetje Monkey Juice hangen, wat is voor jullie het grootste verschil?
De energie blijft overeind, het is niet zo dat we onze jeugdigheid willen verliezen. Maar na al die jaren vooral een meer volwassen versie van onszelf neerzetten was dan weer wel belangrijk. Dat is gewoon het grote verschil. Met WALFANG willen we nog meer experimenteren en ons zelf vinden. Alles moet kunnen op de volgende plaat. Los van genres of eerder werk.

De link naar STAKE wordt nog steeds gelegd, maar ik vind toch dat jullie op je debuut veel melodieuzer, maar daarom niet minder dreigend, klinken. Klopt dit en is dit een bewuste keuze?
STAKE is een fantastische band met een originele sound die elke keer blijft veranderen. We hebben enkele keren samen op het podium gestaan en spelen in het “genre hard” maar vinden niet dat we dezelfde muziek spelen. We delen ongetwijfeld redelijk wat invloeden (denk ISIS, Neurosis, Amenra, Converge, Mastodon…) wat waarschijnlijk wel verklaart waarom er wat gelijkenis is maar dat zou je over veel popartiesten ook kunnen zeggen.
Belangrijker is dat ieder zijn ding doet. Wij hebben onze invloeden, zij die van hen.
Het is ook niet onze ambitie om in het voetspoor te treden van STAKE of gelijk welke andere band, maar vooral onze eigen stempel te kunnen drukken op de muziekwereld.

De Ambitie om een Sportpaleis uit te verkopen is er dus niet?
We hebben zeker ambitie, Sportpaleis hoeft niet. Een Ancienne Belgique vol krijgen zou uiteraard leuk zijn. Het belangrijkste voor ons is dat we op een podium kunnen staan en onze muziek kunnen brengen voor mensen die er van genieten. Of dat nu voor 10, 100 of 10000 man is kan ons eigenlijk weinig schelen. We geven ongeacht waar altijd 100%.
Maar we kijken momenteel toch wel echt hard uit om terug op een podium te kunnen staan want livestreams zijn een mooi alternatief maar komen nog niet in de buurt van het echte werk.

Nu we daar toch over bezig zijn. Ik heb jullie via live stream bezig gezien, ik heb er veel gedaan en het is toch nooit hetzelfde als echt live spelen. Hoe hebben jullie die streamings beleefd en wat is jullie opinie over het fenomeen?
Live Streaming was een prachtig ding om muziek terug live naar de mensen te krijgen in tijden van verplichte isolatie. We zijn de organisaties enorm dankbaar dat we die shows mochten doen en onszelf konden tonen voor een publiek. Maar het is helemaal niet te vergelijken met spelen voor publiek. Je voelt de adrenaline niet die je dat tikkeltje extra geeft en er ontbreekt toch echt wel de connectie tussen ons en de mensen in de zaal. Dat gemis is te groot om er echt voluit  van te kunnen genieten. Daarvoor heb je dat applaus nodig, de reacties die ook ons op het podium de energie geven om de lat nog hoger te gaan leggen.

Ik treed jullie daarin bij, ik heb ondertussen enkele concerten gezien en het verschil met die vele live streams die ik heb gezien is groot. Maar toch zorgde die live stream er ook voor dat de drempel lager werd om dingen te ontdekken waar ik anders misschien niet was op gekomen, is dat bij jullie ook zo?
Ik denk niet dat die drempel persé lager ligt. Het is voor mensen niet evident om een uur naar een scherm te kijken als ze weten dat ze er in het echt bij hadden kunnen zijn. Mensen zijn het gewoon van iets live te zien en het besef van dat net dat niet kan legt die drempel toch iets hoger.

Ik lees ook in een biografie: ‘’Het viertal kijkt op hun debuut terug naar de schreeuwerige boze tieners die ze ooit waren en de evolutie die ze ondergingen tot de jongvolwassenen en de daar bij horende verantwoordelijkheden en verwachtingen. Een verhaal van frustraties, woede, teenage angst en persoonlijke ontwikkeling op een soundtrack van scheurend gitaarwerk.’’ Kun je daar iets meer over vertellen? ?
We hebben iemand die zeer mooie bios kan schrijven maar wat daar mee bedoeld wordt , is dat we vooral willen evolueren en willen blijven evolueren, vandaar de naamsverandering ook.
Daar zijn nu ook echt bewust mee bezig. We willen in de verste verte niet maken wat we vroeger maakten of wat iemand anders maakt. We doen ons eigen ding wel.
We zijn nu bezig met de volgende plaat te schrijven en die zal helemaal anders klinken als de plaat die we nu hebben uitgebracht. 

Wat het debuut betreft , op de acht nummers van deze plaat horen we een smeltkroes van grunge, stoner, postrock, sludge, noise, shoegaze en math. Daardoor kun je geen label op jullie muziek kleven (I LOVE IT) . Is ook dit een bewuste keuze? En waarom?
Genres en labels zijn zeer handig als je ze gebruikt om groepen aan mekaar te linken. Als programmatuur heb je zo handige kapstokken die je snel bepaalde sferen aan mekaar doet linken. We merkten na een tijd dat wij ons niet vast hoefden te houden aan 1 bepaalde stijl, we maken gewoon waar wij ons goed bij voelen. Blijkbaar is het moeilijk om daar een label op te plakken. Voor ons is de emotie in de muziek belangrijker dan de term die erop gekleefd wordt. 

Een versmelting van uiteenlopende ideeën , dat is iets dat me ook opvalt aan WALFANG. Het is niet zo dat één bandlid eruit springt, het is duidelijk een samensmelting van vier jong volwassenen boordevol talent en ideeën? Mee eens?
Vroeger werkten we zoals veel bands. Er is 1 frontman die met het gros van de ideeën af komt en de rest sleutelt mee. Sinds een paar jaar hebben we er bewust voor gekozen om echt als band naar buiten te komen. We vinden niet dat 1 iemand belangrijker is dan de ander. Dat heeft zich ook vertaald naar onze werkethiek. Nu schrijven we alles met vier. Iedereen doet mee. Er komt nog steeds iemand af met een fundament maar we bouwen samen een heel het nummer, ook al betekent dat een complete verandering van het originele idee.
Het is de muziek die telt, niet de persoon die het speelt.

Dat is zeker het geval. WALFANG is een heel ambitieus project, dat was het voordien ook, maar jullie zetten op basis van die paar luisterbeurten van jullie debuut wel een serieuze stap voorwaarts naar een ruim publiek vind ik. Is er dan nog tijd voor andere projecten waar jullie mee bezig zijn?
We hebben allemaal onze eigen bezigheden naast WALFANG maar dit blijft voor iedereen wel het hoofdproject. We kunnen ook zoveel kwijt in dit project dat de zijprojecten die we doen (Miroir, ukumar) iets helemaal anders zijn of niet meteen muziek spelen zijn.

Jullie stellen het debuut voor in De Casino, Sint-Niklaas. Het wordt een stevig avondje met ook optredens van  Psychonaut en Whorses, maar voor jullie een thuismatch. Iets om naar uit te zien. Wat zijn de verwachtingen, een match moet altijd gespeeld worden …
Het is geen wedstrijd, haha. We wilden vooral onze plaat voorstellen en hebben daarvoor enkele bevriende bands uitgenodigd die muzikaal in het verlengde liggen van wat wij doen. Het zal een bijzonder boeiende avond worden, waar we zeker naar uitkijken.
We hebben al een paar keer in de Casino gestaan en dat waren mooie ervaringen.
We zijn dan ook heel blij dat we het in de concerttempel van onze eigen stad mogen voorstellen samen met onze vrienden.

Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar wat concerten betreft?
Er staan dus al enkele live optredens gepland in het najaar. We zijn ook al volop bezig met nieuwe nummers voor de volgende plaat. Die zal weer een heel andere richting uitgaan dan dit debuut. We blijven verder timmeren aan de toekomst en zien wel waar we uitkomen.

Het debuut werd ook in deze tijden uitgebracht, nu het moeilijk is om die live voor te stellen waarom niet toch nog een jaar gewacht dan?
We zaten al een tijdje te broeien om dit uit te brengen, hebben het even uitgesteld maar vonden gewoon dat de tijd nu gekomen was om er echt iets mee te doen. We konden niet nog langer wachten. Dit moest gewoon nu gebeuren, ook al is de situatie niet optimaal. Maar nu begint alles terug los te komen en te versoepelen. Dat geeft ons alvast een goed gevoel van optimisme.

Wat zijn de ambities met de band ? Hebben jullie ook een bepaald doel dat jullie willen bereiken?
WALFANG en muziek maken is een passie. Het is niet de bedoeling hiermee veel geld te verdienen of zo, het moet een passie blijven. Belangrijk is dat we uiteraard kunnen blijven groeien en verder groeien bij elke nieuwe release. We willen met WALFANG nog veel doen en het is niet dat we geen ambities hebben maar het moet gewoon leuk blijven voor ons zonder dat we een bepaalde verplichting of druk voelen.
Voor ons hoeft het niet te voelen als een job, die hebben we al naast WALFANG.
Dit is een project dat we verder willen uitbouwen zonder prestatiedruk, dat is voor ons belangrijk.

Als je als band de gelegenheid zou hebben om Sportpaleizen uit te verkopen op voorwaarde dat jullie je muziek een hele andere richting uitstuwen die de uwe niet meer is, maar er wel veel geld mee verdienen,  zouden jullie dat doen?
In ’t kort: nee.  Je hebt bands die zo’n keuze wel maken en dat is hun recht maar voor ons hoeft dat niet.
We bepalen zelf wel welke richting we uitgaan met onze band en onze muziek.  Ambitie is er op overschot maar het moet iets zijn en blijven waar we 100% achterstaan. Als een label ons wil helpen om daarin te kunnen evolueren gaan we daar zeker op in, maar dan is het omdat we geloven dat zij ons verder kunnen helpen, niet voor het grote geld. Dan hadden we wel een ander genre muziek gekozen.
Begrijp ons niet verkeerd, sommige bands die dat wel hebben gedaan leveren nog steeds fijn werk af, ook al spelen ze nu iets compleet anders dan hun vorig werk maar wij willen met WALFANG ons eigen pad blijven bewandelen. Dat is veel te belangrijk voor ons.

Is het feit dat je een Belgische band bent niet een beetje een handicap? Ik bedoel, jullie muziek is wat mij betreft internationaal. Maar ik krijg vaak de indruk dat het voor een Belgische band gewoon moeilijker is om echt ‘door te breken’ dan bijvoorbeeld een band uit UK of zo. Graag je mening
Het is wat je er van maakt. Het werkt in België meestal beter als je eerst naam maakt in het buitenland. Dan volgt België wel. Maar voor een klein land zijn we nog steeds heel gefragmenteerd.
Ik denk dat het belangrijker is wat je ziet als doorbreken. Wij hoeven niet in de charts te staan. Voor ons is het veel belangrijker dat er een gastje in Berlijn van 18 jaar onze bandshirt met trots draagt. Dat zou voor ons doorbreken zijn. En dat kan door veel te spelen.

Zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe?
Hallo lezers, wij zijn WALFANG. Cva met u? Mag toch snel eens terug goed weer gaan worden hé! Merci van dit hier allemaal te lezen, dat vinden wij echt heel leuk van u. Nog leuker zou zijn als je naar onze plaat luistert en die gewoon koopt! Kom ineens eens kijken en je krijgt er (vanaf dat het mag) een dikke knuffel bij.
Groetjes thuis
WALFANG
(check het vooral uit via volgende link: https://walfang.bandcamp.com/music )

Bedankt voor dit fijne gesprek, tot in De Casino ? en veel succes verder

Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke - Gezelligheid troef en complete rust binnen een sprookjesachtig kader

‘Goeste in Wies' is een gezellige locatie om te eten, te drinken of gewoon met het gezin te vertoeven; een ideale plek op een zondagnamiddag … en dan nemen we er maar al te graag een lokaal biertje bij …

Wij waren er echter aanwezig voor een fijn aperitief concert van Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke (****)  die optraden in de pittoreske kiosk die in het midden stond; helaas een nadeel, veel mensen komen voor de algemene gezelligheid en beschouwen de muziek als een extraatje. Het deerde het duo niet, die een mooie combinatie bracht van eigen songs en covers. Het applaus telkens kwam oprecht.

Karel Van Marcke speelt  piano op  heel ingenieuze, emotionele wijze, wat erg belangrijk is om de veelzijdige vocals van Kyoko  perfect aan te voelen. Emoties staan centraal in hun muziek. Het donkere randje dat we kennen , bleef hier achterwege . Het weemoedige, melancholische bleef wel overeind en raakte diep.
“Yellow” klonk ingetogen, een uitnodigende stap naar de sprookjesachtige wereld van Kyoko. Een ideale temperatuur om de sound te ondergaan . Haar bijzondere stem viel op bij songs als “Vinegar and salt”;  “Life on Mars” steeg zelfs naar een kookpunt. We droomden langzaam weg; soul en jazz werden toegevoegd. Het eigen materiaal “Sometimes” en “Summertime” ondersteunt Kyoko’s  uiteenlopende vocals en haar talent als componist en singer-songwriter.
De set klinkt boeiend en verrassend; een pakkende “My Funny Valentine” en een meeslepende “Ne Me Quitte Pas” onderstrepen het nog eens.
Recent schreven we nog over een recensie van een ander project van haar, samen met Ronald Vanhuffel,’Basa Mortuko’ “Hij is een klankentovenaar in soundscapes en zij stopt er haar emotievolle vocals in . Een hypnotiserend muzikaal effect bieden ze,  waarbij rustgevende beelden opborrelen op en waarbij we een zekere gemoedsrust ervaren .''
De volledige recensie kun je hier nalezen  
Ook hier bij Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke overvalt ons dat gevoel waarbij beelden verschijnen, en we prompt een gemoedsrust voelen neerdalen .

We kregen een heel mooi , emotievol optreden van dit duo dat gezelligheid en complete rust bieden binnen een sprookjesachtig kader.

Setlist: Yellow//Bang Bang//Back to Black//Vinegar and salt//Life on Mars//I wonder why//Sometimes//Summertime//Dance me to the end of love//I don't mean a thing//My Funny Valentine//Ne me quitte pas.

Organisatie: Goeste in Wies, Wieze

Endlingr + Pothamus - Een intense totaalbeleving binnen een donker kader

Er werd onweer voorspeld, dat kwam er ook later in de nacht … Of de twee bands Endlingr en Pothamus , met hun toch vrij rauwe, donkere sound, waarbij putten uit de Hel dreigen open te gaan, de aanleiding vormden voor het gedonder en bliksem, laten we in het midden … Maar in elk geval zorgden ze voor een intens avondje in DOK, Gent van kippenvelmomenten en koude rillingen van innig genot!

Pothamus (****) klonk energiek en gedreven. De heren maken er niet teveel woorden aan vuil en stuwen het tempo telkens op naar een oorverdovende climax, iets wat we over heel de set hoorden; alles op dezelfde lijn én allesbehalve storend.
Wat een intense totaalbeleving binnen een donker kader, die op het buikgevoel inwerkt en perfect klinkt, gedreven door percussie, gitaar en zang, die door het lijf gieren. Je voelt het echt door je gewillig te laten meegaan in hun trip. Trouwens, hun debuut ‘Rava’ bewees het reeds.
We sloten de ogen en lieten hun imposante sound inwerken; duistere gemoedsrust en angstzweet waren ons deel. Echte beelden mochten erbij horen bij hun muziek .
Pothamus gaat een gevecht aan tussen licht en donker en deelt op een bijzonder golvende wijze prikkels uit, tot je helemaal zen wordt  en je veilig voelt in dat donker hoekje …  

Endlingr (*****) legt de lat nog wat hoger in ‘de intense totaalbeleving binnen een donker kader’. Het combo staat gehuld in een donkere walm, de lichtspots voelen aan als een muur van licht en klank waar je voortdurend tegen botst. De riffs klieven door je vege lijf, en de drums/percussie doen het gedonder later in de nacht verbleken.
Endlingr drijft het tempo op , die putten van de Hel compleet doen open zwaaien. Eens het publiek onder hypnose is gebracht door dit verschroeiend klankentapijt, ontstaat net die occulte totaalbeleving.
Een soort collectieve muzikale waanzin … waarbij we zelfs met de ogen open voortdurend demonische wezens zien verschijnen. We blijven hier verweesd, verdwaasd achter …
Ook hier is er echt het gemis aan beelden op de achtergrond, hoedanook weet Endlingr je fantasie te prikkelen. Een ondoordringbare ‘wall of sound’.

Beide bands verstaan de unieke  kunst om een oorverdovende, onwrikbare sound te creëren, die een intens totaalbeleven binnen een donker kader sterk onderstreept. Een schitterende ‘dark side’.

Pics Endlingr homepag @John Van De Mergel

Organisatie: Democrazy, Gent

Pentral - I didn’t want Pentral to be a second AC/DC, so we put so many elements of influence in our music; a sound different than any American or European band is just our tool …

Brazilian progressive rock/metal trio Pentral released the debut single "Silent Trees." It was a preview of the now just released debut album, ‘What Lies Ahead of Us’. We wrote of it: ''The South American influences return in the single, but it is mostly the energetic approach that first bursts open subdued. Their musical primal power is something natural , the wonderful, beautiful landscape gets whirlwinds and eruptions to endure. So a diverse sound that brings together gentleness and extroversion."  
he full review can be read again here
We had a nice chat with vocalist and guitar player Victor Lima about that release but also politics, the concern about the Amazon and future plans of Pentral …

Who is Pentral,  how did everything start? Tell more about yourself?
When I was around 9 or 10 years old I was listening to some Led Zeppelin album. At those times Led Zeppelin were disbanded. I had some vinyl’s, in that time we used vinyl’s. I love to sing, so I started singing and started to write songs, like poetry. And I read many books too. After a while, I got interested in playing guitar and I can remember the very first ‘band’ I had I was around 14 years old.  something I've always been concerned about. I had to find my own voice. When I do that I stop listening to other artists, but you always get some influence. I know too many guys who just want to do a version of a song like it was their own. That’s not how I work .My younger brother Vagner was always a drummer, he likes to make noise (haha). But he is also a very accomplished musician. We started working together, and I was writing a lot of songs and just picked up 10 songs for this album. These songs are the very first songs I have ever written for Pentral It was about two years we were working on songs and things. And that’s where we are now.

What I find a little bit strange , if I may say so, it’s that you release your debut in the middle of this pandemic? Why not wait a little bit?
That was of course a big problem. I remember at the beginning of this pandemic I was watching some documentary on BBC and those guys just told not to worry about, It’s just a Chinese thing  it’ will be over very soon. Nobody in Brazil or even the world, had any clue how terrible it would become.  So even with all the difficulties we were living in, we decide to record the album and make some live performances too. And then there was the virus  here, and all the live venues got shut down. The only option we had was just the recording, so we did it, part because there were no other options  left. It’s a shame but Brazil has become the second-worst affected country in the world by Coronavirus, where so many people died of this virus, because of Mr. Bolsonaro  the great responsible for so many deaths, but anyway, the only thing we could do was recording the album and that’s what we did.

Also in terms of corona, your country has indeed been very hard hit, despite a president who seemed to ignore everything. Do you agree it’s part of politic fault that this happened?
You know - Brazil is in fact a young nation, just like the United States. Truth is that through the years we always had a conservative way of   government, and back in the 2000’s people decided they no longer wanted that. We had the election of left winger Lula Da Silva. From day one the right wings of conservatives never accepted that. They started a big campaign against Lula. Saying he was corrupt and things. I not say he was a Saint, I don’t believe in Saints. I believe in God.   On the work floor much things changed, but the richest people never accepted that. Then in the middle of Dilma's second term (Lula's  successor)  election he got impeached, removed from her office. So everything Lula and Dilma have done, was undone. All social, culture protection we had earned, even a little bit earlier was undone. What we have now is what happened in the US. People who deny everything, saying there is no pandemic, that we don't need vaccines.

We now talking about politics, but directly there is also the Amazon where this president don’t care about. You are very concern about that I have read
I just living in the middle of this nightmare. I live in the part of Brazil where the most part of the forest been burned down. Why they do that?  Keeping the forest intact is not so profitable, that’s the biggest problem. But they just don’t believe that this can change the world climate. And  this is because the forest is being burned down. They don’t think about the future, they just think about making money. It’s  just a way to make money, and that’s a shame. The problem in Brazil is that you do need to have that much money to have a decent living as the  State doesn't give you security, health, or good education. For everything you do, you have to pay for it. It’s an endless struggle, but for many politicians, religious ministers, entrepreneurs, big farmers, there's no limit! They're moved by endless greed!

Pity. But enough about politics . Let’s start talk about music. In terms of music style, not only do your guys go in many directions, very fascinating, but also connecting different cultures is so interesting, between Western and South-American culture. Your opinion,  is this correct?
We were always concerned to not sound like a regular American or European band, that’s what we did not want to be. I do love a lot of American and European bands, but It was just so important for me to put the Brazilian influence on my music. The two points that come to my mind  then are Harmony and rhythm. And even I’m not a drummer I write songs that refer to the rhythm. You have to know we have some great musician here in Brazil, like Tom Jobim, Milton Nascimento, Djavan, Lô Borges, Toquinho, Gilberto Gil, Caetano Veloso, Ney Matogrosso to name a few, so  even if you're a rock band you don’t have to follow the same formulas the same way over and over again. We wanted to do something slide different. It’s a way to find your own public, even its small or big, but they are the reason why we here.

How is the Brazilian rock Scene? I know Sepultura and some others, but they never been recognized here. Any idea why not?
We had some classic rock band back in the 1960's and 1970's, like "Mutantes" and "Secos e Molhados", and though we sure had great rock bands in Brazil, the problem was the emptiness of pop music in Brazil, back in the day and now more than never...The artists that were supported were the ones who were making music not showing the reality, as we had since 1964 a severe military dictatorship and its censorship in Brazil, so every piece of music or movie or book had to be checked and approved before it could be released, so political or protest music could not be brought out. And sure not been shown to the world. More recently we recovered our democracy - that now is threatened again by Mr Bolsonaro. So in the 1980's Sepultura came out and they were a big breakthrough for rock music in Brazil and over the world. 

I brought up Sepultura yet. Did they have an influence on your music? In some songs I hear some of Sepultura to…
Brazilian music is essentially the result of European and African influences. We were colonized by Portuguese settlers, but there were the real owners of Brazil way before - the Indians, and we had a huge African forced migration, so the musical influences from  African people are quite strong in Brazil. We were one of the countries in the world with most African slaves, which is really disgusting..., but those African people brought the rhythm we're talking about. This kind of influences is something that Sepultura has added to rock music. They just put this influence of African music and raised the bar. Bands
in Nu-metal like KoRn, that came After Sepultura recognized that Sepultura was a high
influence on their music. And also we love that, so we put this influence in our music as well. Look when you want to be a straight rock band, you just have to do it like AC/DC, nothing wrong with that, I love AC/DC. But I didn’t want Pentral to be a second AC/DC so we put so many elements of influence in our music. Sound different than any American or European band is just our tool.

I'll just quote: ''The debut album is the search of human consciousness for the environment, peace and equality." Can you elaborate a bit more on that?
In my opinion, if you don’t have anything to share or tell to people through your music or whatever, don’t say anything then. That’ s how I believe Art should be. For example, I don't have a problem watching a Marvel movie, or a Disney movie, but just once. I'd rather to watch movies that have a deeper meaning and social message, were there is a human story been told. Same goes for books or music. So bring a little bit more time to share our stories, would be so much more interesting.  It’s important to share a message for me - making music to tell a message about our country and the whole world that’s important to me. It's not that I impose opinions or want to tell people what they should or shouldn't do, I just like sharing meaningful stories about real human suffering, dramas , and needs. If one single person been has been touched about the message, and understands and thinks about  a way to help who need it, then my work is done.

Point taken, you sure tough me in that way with the music of Pentral. For example, The music video of “Silent Trees” speaks to tragedy and loss, both through the unfolding plot, but also in a larger sense of the wonton destruction of that which keeps humanity and all other living things existing. Can you tell more about that?
When I write music, I don't have control over the writing process, it's more of a "spiritual experience". That's where the inspiration comes from and from or social reality as well. Many times comes the song ready  to my mind, and when that happens there is a lot of image coming up too. In that song, I had this  image of the spirit of the forest and the living creatures crying out for help. And an image of people sharing  their fears and the problems around them. Music is a way to put that message to a bigger audience. There is no music without an image. I did the best I could to create a cinematic thing about the story we were singing  about. There's a human story behind them, and that's the reason why Pentral has been formed.  When you listen to a song, you can see the image. That is what we wanted to
do it. So, I shared my thoughts with a  young and talented director called Roger Elarrat and He accepted to make videos out of it. I believe we have done a wonderful job.

You say you like movies. Is there a ambition to make movies with your music? Or using your music for a movie?
Definitely! I'll put the music videos in some movie festivals. I’m opened for it. My
biggest goal is to find the biggest audience for my music. So if anyone outside is interested in
using the music of Pentral for a movie, he or she would be welcomed. I would love to do that, it’s a great way to reach a wider audience. Because we're sure to have a good story for a movie.

I hope some producer read this interview and contact you than.
Something else. How where the main reactions on this debut till now?
Positive. It’s an amazing question because it’s 2021 , a lot things have been done. It’s difficult
or even impossible to create something unique these days.. Because everything that could possibly been done in music, it has been done before. You just told me there are so many elements in our music, that’s something that comes back in many reviews. This reminds me of Led Zeppelin, Rush, Metallica or anything in-between. There are positive reviews, but also some questions about what we are going to do next, and maybe the second album's reaction is going to be slightly different as the first. Those things. It  happens all the time that a band or album just got recognized many years later. That's what happened to Bohemian Rhapsody of Queen. When it came out not everyone liked it, but now it’s a classic song. I believe we will have our time. So maybe those who have doubts about this  debut will recognize it  later. I only hope this recognition will be when we still alive. We just should play alive, because people have to see it.

Talking about ‘live’ … Are there already live concerts at the moment? And what are the tour plans? Coming to Europe to?
Absolutely! I was checking the news, and for this year there are some festivals who going forward. in countries like France, Spain, Portugal, UK. Because the pandemic is much more controlled now in these countries. I'm going to be vaccinated next week! maximum, even with our crazy president's omission about that.  After we're all vaccinated we'll definitely make some live  concerts, for sure. I'd love to play in Belgium, Germany, France, Spain, Italy etc. We are planning  to go on tour.

Next to live concerts, what are the future plans with the band?
I can tell we have already five songs recorded for our second album. I’m always busy thinking about working on new songs and, I can’t stand still. So I keep writing songs. I keep thinking about the next step, the next thing … over and over. Right now I’m writing more songs and we're planning to go back to the rehearsals asap. It will not take long, but I now want to promote first this debut album in many ways, like playing the songs live as well. But I can promise you, after that, we'll have a new album. Maybe next year. And a third album after that and so on.

Maybe a question separate from that, what audience do you think you can reach with your music?
I don't want Pentral to be recognized like just an ordinary metal band or some, I think there is an audience who are into Alternative rock who can appreciate our music. We will be moving through different worlds. And not stuck between the rock or metal formula. Try to find an audience that likes different sounds in rock. To put like standards on what I would pick three bands: Queen, Led Zeppelin, and The Beatles. 

Are there any other projects you are working on?
I know some guys who work in four of five bands or projects. I don't have any problem with that.  I wouldn’t do that. I prefer to stand in this one project and put all my energy into it. I can only be at my best if I concentrate 100% into one single project, and that’s Pentral.

What are the ambitions with the band, and are there any end goals?
You just can't set a goal or something - "well I just have this one goal to try to be happy", as 
we are talking about art, you never know how people are going to react to your songs. Like I said before, some songs or music just have been recognized many years after their release, so we never know what’s going to happen. I'd love to bring concerts in huge arena’s but we just don’t know what’s going to happen. Even when a label recognized us and wants to bring out our music, you have to be honest with yourself and the people out there in the first place You can’t do something that you don’t like to do. You just have to be honest with your art, and you will find a niche or a public that’s interested in what you're doing. That’s the most important ambition.

That's the most important indeed. But if you get the chance to make a commercial album and conquer the world with it but you have to change your way of making music? Would you definitely not do that?
I would rather to make a different project, and make that music there than doing this with
Pentral. Pushing yourself and your public in other direction than what you'd like to be doing or listening to is not honest to yourself or to your audience, neither a nice thing to do. You can’t play with people, you have to be honest with people. So I am not going to change direction to grab a bigger attention or something, that is not fair to myself and to my audience. We just do what is meaningful, that’s what we'll be standing for.

That’s a choice you make. One example is Metallica, I like Metallica. But true all this years they more and more make it a big show, great shows. But I miss the true feeling of the beginning. But they make big money and play in big arena’s. Soo it’s a choice you make, right?
I think one of the reason why a band goes that way is that they are afraid to be forgotten by the public. This happened with a lot of bands back in the day when some new "trends" came out.  Metallica still makes good music, but good music is that one that is not made for the sake of fame.  That’s a choice, but it’s not what Pentral are going to do. Pentral want to keep
being honest with its music. That’s the most important thing.

That’s a good statement to end this interview. I hope to see you guys soon on stage, in our Country. Thanks for this nice chat