Röt Stewart - Crazy hardcore overweldigt
Röt Stewart + Gummo + Saddam

Ik zat na een lange strandwandeling nog rustig fruits de mer te smullen aan de Franse opaalkust toen ik hoorde dat enkele kilometers verder Röt Stewart zou optreden, een relatief nieuwe hardcoreband uit Kortrijk die steeds vaker over de tongen gaat, meestal  in combinatie met de zin ‘die moet je eens gezien hebben’.
Benieuwd naar wat deze Kortrijkzanen zouden teweegbrengen in een kleine club in Boulogne-sur-Mer, ruilde ik de zonnecrème in voor een setje oordoppen en trok ik naar Barock L’Horloge, een club ter grootte van de Kinky Star. Die zat al voor de aanvang van de concerten afgeladen vol. De avond is een organisatie van Crazy Kids en die naam zouden ze absoluut waar maken.

Otage moest afzeggen, maar er werd snel een vervanger gevonden. Gummo is een grindcoreband uit Lille die we ook in België al eens tegenkomen. Zopas speelden ze nog in Doornik en eerder deze zomer deden ze een Europese tournee die hen onder meer naar Antwerpen bracht. Dat ze die tournee met hun landgenoten van Insane Order afgemaakt hebben, was niet zo evident. Op de tweede show, in Praag, werd hun camionette opengebroken en al hun instrumenten en versterkers gestolen. Ze maakten de tour af met geleend materiaal. 
Gummo bracht vorig jaar het album ‘A Fresh Breath On The Neck’ uit bij wel tien verschillende labels, waarbij ook het Belgische Loner Cult Records, en dat was dan ook de basis van de set in L’Horloge. Gummo brengt zijn agressieve grindcore graag met een twist: heel wat tracks beginnen met een soundbite die uit een radio- of TV-journaal lijkt te komen, hebben een relatief rustige opbouw en ontploffen dan met veel agressie in je gezicht.
Het publiek in Boulogne lust er wel pap van en in no time ontstaat er een moshpit.  Een leuke opwarmer.

Daarna was het aan Röt Stewart. Omdat er nauwelijks een PA aan te pas kwam, kon de soundcheck kort gehouden worden en dat was een goed voorteken. Telkens deze band een uitgebreide soundcheck deed, was het concert net ietsje minder. Röt Stewart heeft absoluut geen gebrek aan speelkansen. Het was niet hun eerste keer in Frankrijk en ook in eigen land is hun militante hardcore enorm populair.
Inzake logistiek is er nog wat werk aan de winkel. Die avond speelde de band eerst nog in Antwerpen om dan af te reizen naar Boulogne-sur-Mer aan de Noord-Franse kust, wat op z’n minst al een uitdaging is, om dan ‘snachts naar thuishaven Kortrijk te rijden waarbij ze langs Lille passeren, de stad waar ze amper een dag later al opnieuw op een podium staan. Gelukkig hebben ze hun volgende trip, naar Berlijn, alvast beter voorbereid.
De Kortrijkse band combineert een oeverloze Sturm und Drang met heel wat muzikale bagage en vooral een dikke, opgestoken middelvinger naar alles en iedereen. Vooral zanger Wölf Stewart is een fenomeen op het podium. Ondanks zijn imposante verschijning springt hij in L’Horloge op tafels, in de moshpit en op de toog om het Franse publiek nog wat extra op te hitsen. Zoveel enthousiasme wordt beloond met gebalde vuisten in de lucht, wild gemosh in ontblote bovenlijven en de eerste crowdsurfer van de avond.  
Les Boulonnais gaan helemaal uit hun dak op “Verk”, “Fucking Shoe”, “Digital Masturbation” en “Rather See You Dead”, hun cover van Legonaires Disease.
Ondanks de verre verplaatsing en de lokale hitte  is de set superstrak, dankzij Jah Nick Rötbeck, Rötsomer en Clint M.K. Rötwood.
In nauwelijks iets meer dan 20 minuten jaagt Röt Stewart er zijn hele set door zodat ze in de bisronde nog eens “Fucking Shoe” hernemen. Niks dan lof? Voor een Kortrijkse band die vaak in Frankrijk speelt, zou zanger Wölf toch beter een paar zinnetjes in het Frans instuderen.  Voor de rest staat er voor deze hardcoreband niets in de weg dat ze niet met een paar akkoorden kunnen wegblazen.

Afsluiter van de avond was Saddam, een band uit de Franse stad Cambrai die zichzelf omschrijft als powerviolence en daar soms nog doom aan toevoegt., maar ik onthou vooral power. In de lyrics en songtitels draait het bij Saddam nogal rond de oorlog in Irak: “Colin Powell”, “Saddam Dancing Club”, “In Christ We Crust”, Bagdad’s Butcher”, … Het was misschien de eerste band van de avond die nog wat voordeel zou gehaald hebben uit een betere PA en installatie, maar dat stond de beleving absoluut niet in de weg.
Ook Saddam speelde een strakke set en kreeg ruime respons van een uitermate enthousiast publiek in Boulogne-sur-Mer.

We waren in de eerste plaats gekomen om Röt Stewart te ontdekken, maar we leerden vooral dat ze in Boulogne veel enthousiaster concerten beleven dan in menige Vlaamse club.

Pics homepag @Cédric Trupin

Organisatie: Crazy Kids

Gent Jazz 2022 - Camille Camille, Sohnarr, Meskerem Mees en Agnes Obel - Alle dames aan de macht
Gent Jazz 2022
Bijlokesite
Gent
2022-07-14
Filip Van der Linden

Alle dames aan de macht …

Camille Camille stak haar neus aan het venster in 2019 toen haar single "Strawberry Moon" opgepikt werd voor De Nieuwe Lichting van StuBru. In de coronaperiode kwam haar album 'Lend Me Your Eyes' uit op het Brusselse label On The Level en sinds de podia weer open zijn, trok ze onder meer door onze buurlanden als support van het Britse duo King Hannah en van Sylvie Kreusch.
Ze mocht bovendien al een Wonderland-sessie doen op Radio 1 en ze mocht in de AB openen voor haar idool José Gonzàlez. Je zou van minder gaan zweven, maar Camille Camille houdt de beide voetjes op de grond. Ze was superblij dat ze op dat - volgens haar - veel te grote festivalpodium van Gent Jazz mocht staan, in de stad waar ze eerder nog studeerde. Het moet op de schoolbanken geweest zijn dat ze een mondje Nederlands geleerd heeft. Niet perfect, maar beter dan dat van ons koningshuis.
Camille stapte blootsvoets het Gentse podium op en haar hele set had iets ontwapenends. Haar stem gaat van engelachtig gefluister tot emotioneel, hoog, krachtig en helder. Dat laatste speelt ze vaak uit en het is onmiskenbaar een troef, maar hoe mooi het ook klinkt, de boodschap (de lyrics) geraakt dan steevast op de achtergrond. Als songschrijfster kan ze nog wat groeien, maar vocaal durven we haar nu al in hetzelfde rijtje zetten als Tori Amos, Dolores O'Riordan (van the Cranberries) of Clannad. Het was naar verluidt haar eerste keer op een festivalpodium, de eerste keer dat ze live met een band speelde en de eerste keer dat ze live zelf de synths speelde.
Als ze alleen op het podium staat, gaat de muziek eerder naar de folk en americana. Zodra de gitarist en drummer aansloten, werd het een stuk experimenteler en bij momenten zelfs noisy op een jazz-cat-kind-of-way. Het Gentse publiek werd uitvoerig bedankt om zo stil en aandachtig te willen luisteren.
Ze putte in Gent uiteraard uit haar debuutalbum, met mooie versies van o.m. "Atlas", "Strawberry Moon", "Short Rain Song", "You Are Not Alone" en "Be Kind". Het Franstalige "J'ai rêvé" en "Write It All Down" werden als nieuwe nummers aangekondigd. Camille Camille, a voice so nice they had to name her twice. Maar ze wil meer zijn dan haar mooie en krachtige stem en ze zal dat ook bewijzen.

Sohnarr is het project dat Patricia Vanneste startte nadat ze in 2018 uit het mee door haar opgerichte Balthazar stapte. In 2020 bracht ze 'Coral Dusk' uit na een reis door Noorwegen en Zweden. Misschien onbedoeld was dat album over afzondering een ideale soundtrack voor de aanslepende coronaperiode. Van dat album werd inmiddels al een Reworked-versie gemaakt. Sohnarr stond vorig jaar reeds op Gent Jazz en was heel blij dat ze nog eens mochten terugkomen.
Patricia Vanneste is songschrijfster, zangeres en violiste bij Sohnarr maar ze neemt op het podium misschien te weinig echt vol de teugels in handen om haar ook een charismatische frontvrouw te noemen. Live wordt ze aangevuld door Tom Soetaert op toetsen en nog twee violistes en een celliste, voor wie het haar eerste optreden met Sohnarr was. Live klinkt de muziek van 'Coral Dusk' voller en emotioneler dan op het album. Iets meer neoklassiek soms en dan weer met een grotere impact van de synths,  dronende beats en soundscapes. Het helpt wel dat het album integraal en in de albumvolgorde gespeeld werd, met aan het einde de Reworked-versie van "Mermaids Of Bergsjøn".
Zowel voor de band als voor het publiek vraagt de muziek van Sohnarr een grote en lang aangehouden inspanning. Patricia Vanneste moest er zelf even bekomen vooraleer ze - net voor het laatste nummer van de set - dan eindelijk toch het publiek aansprak. In Gent houden ze wel van een uitdaging en Sohnarr werd naar huis gestuurd met een minutenlang applaus.

Meskerem Mees werd op Gent Jazz verwelkomd met een spandoek waarop de medewerkers van het stadsfestival hun liefde voor de zangeres uitten. "Het is mijn vierde keer Gent Jazz, maar de eerste op het podium. De drie vorige keren werkte ik mee als vrijwilliger. Dat was een leuke tijd. Ik hoor dat de toekomst van het festival niet zeker is, dus ga ik er vandaag nog eens hard van genieten", zei Meskerem bij de start van haar set. Het was ook nog eens haar verjaardag waardoor ze halfweg de set van het publiek een "Happy Birthday" vroeg en kreeg en zelfs een papieren kroon (zoals in de lagere school) die ze tot het einde van de set ophield.
Veel liefde van het Gentse publiek voor Meskerem Mees en daar kregen we een lange set voor terug, met heel wat nummers uit haar debuutalbum 'Julius': onder meer "Seasons Shift", "The Writer", "Joe", "Queen Bee", "Man Of Manners", "Where I'm From" en "Astronaut".
Bij de covers hoorden we een compleet herwerkte versie van "Let It Be" van the Beatles (met een ander ritme en een luid-kalm-luid-aanpak zoals in de grunge) en "Tree Hugger" dat wij kennen van Antsy Pantsy.
Haar jongste single, een cover van "Cod Liver Oil And The Orange Juice" van Hamish Imlach, hoorden we niet in Gent. Die staat wel op de dit najaar te verschijnen EP 'Caesar', naast oude, nieuwe en onuitgebrachte nummers die Meskerems eerste jaren als professionele muzikant perfect samenvatten, met o.m. het ruwe « The City », dat dateert uit 2017 en door Meskerem zelf werd opgenomen in haar slaapkamer. En hoewel het nauwelijks twee dagen na de verjaardag van Luc De Vos was, speelde Meskerem niet haar Engelse vertaling van Gorki's "Mia".
Zo professioneel en foutloos als ze zingt en gitaar speelt, zo naïef onbeholpen zijn haar bindteksten. Nog steeds, moeten we er misschien bijzeggen, want ze heeft ondertussen podiumervaring opgedaan in zowat gans West-Europa. Meskerem Mees is een totaalpakket waar geen ontkomen aan is. Het was bijzonder om zien hoe ze eerst de hele tent van Gent Jazz zo makkelijk meekreeg en dat er daarna nog bijna honderd mensen aan de stand van Music Mania stonden voor een gesigneerd exemplaar van 'Julius' - die dus waarschijnlijk nog niets van haar in huis hadden.

Van onbeholpen bindteksten was er geen sprake bij Agnes Obel. De Deense doet een Europese zomertournee en Gent heeft daarbij een speciaal plekje in haar hart. Het was haar derde concert reeds in Gent. Ze stond reeds in 2011 op Gent Jazz en dat was één van haar eerste grote festivaloptredens ooit, vertelde ze aan het begin van haar set. Haar doorbraakalbums 'Philharmonics' en 'Aventine' kwamen uit op een Belgisch label, waarmee we wel kunnen stellen dat de liefde tussen Agnes Obel en ons land wederzijds is. Haar Nederlands gaat niet veel verder dan 'dankuwel', maar we zijn al blij dat zij er niet - zoals vele Amerikaanse artiesten - vanuit gaat dat in ons land iedereen Frans spreekt.
De set van Agnes Obel was mooi verdeeld over haar albums, met van haar jongste album 'Myopia' onder meer "Camera's Rolling", een magistrale versie van "Island Of Doom" en titeltrack "Myopia".
Uit haar tweede album hoorden we op deze Gent Jazz o.m. "Dorian", "Run Cried The Crawling" en "The Curse". Opvallend was de grote greep uit 'Citizen Of Glass', haar derde album dat in ons land net iets minder weerklank vond dan de eerste albums. Daaruit speelde ze "Trojan Horses", "Red Virgin Soil", "Stretch Your Eyes" en "Familiar".
Van haar debuutalbum kregen we in Gent onder meer "Philharmonics" te horen en uiteraard ook haar hit "Riverside". Die werd op herkenningsapplaus onthaald, maar de Deense deed hard haar best om die song de nek om te draaien, met pauzes waar er geen hoeven en met ritmewisselingen die niet in het origineel zitten. Er zijn wel meer artiesten die worstelen met de hit waar hun carrière mee begon, maar voor het publiek maakte het weinig uit en het gaf haar - voor het eerst die avond in de strakke planning van Gent Jazz- een toegift.
Agnes Obel zette in Gent een mooi orgelpunt op een avond met straffe dames.

Neem gerust een kijkje naar de pics www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Frank Boeijen en Little Kim - Oude helden en nieuwe heldin
Frank Boeijen

Toegegeven, het was in de eerste plaats Frank Boeijen die ons op een zondagavond naar De Brielpoort in Deinze lokte. De bard van bijna 65 uit Nijmegen stelt zelden teleur, ook al worden zijn jongste albums wat minder opgepikt. Zijn hits blijven overeind staan als een huis. Bovendien kregen we zo de kans al een glimp op te vangen van Little Kim. Een artiestennaam waarachter tegen alle verwachtingen in geen rapper schuil gaat, wel een rijzende ster die met country in het Nederlands aan de slag gaat.

Little Kim is Kimberley Claeys. Zij stond al achter de microfoon bij Little Kim and The Alley Apple 3, doet dat nu nog bij Kadril en werkte mee aan albums van Fernand Zeste en Guido Belcanto. Het is die laatste die haar solo-album ‘Moederland’ mee vorm geeft als producer en die voor dat album enkele klassiekers naar het Nederlands vertaalde of herinterpreteerde. Andere vertalingen voor dat album worden aangebracht door levende legende Lieven Tavernier en nieuwe songs werden geschreven door – zeker ook niet onbekend – Bruno Deneckere. Die laatste vormde in Deinze de begeleidingsband van Little Kim, samen met Andries Boone (Lenny en de Wespen) en Jasper Hautekiet (The Rhythm Junks, Milow, Guy Swinnen, … te veel om op te noemen). Al die ronkende namen, dat schept uiteraard verwachtingen. Die werden in Deinze moeiteloos ingelost.
Het concert in de Brielpoort liet ons al proeven van de albumreleaseshow voor ‘Moederland’ in november, in het Leietheater. Little Kim opende in Deinze met “Laura”, een catchy popsong van Bruno Deneckere over de relatie tussen moeders en dochters. Guido Belcanto’s hertaalde Bob Dylan’s “Don’t Think Twice, It’s Allright” tot een swingend en lichtvoetig “Wees Niet Boos”, waarmee Kim meteen de handen op elkaar kreeg. “Zo Heb Ik Gewacht Op Jou”, Belcanto’s vertaling van een song van de Zweed Daniel Norgren, graaft al wat dieper. “De Tweede Kus” is opnieuw van Deneckere en dan volgde misschien wel het eerste hoogtepunt van de avond: “Moederland”, een ontwapenende vertaling door Lieven Tavernier van Nathalie Merchant’s ‘Motherland’. Dweepten de andere songs van Little Kim tussen vrolijk en swingend, tussen country en americana, dan toont ze hier haar meer ernstige kant. De set werd afgesloten met “Ik Denk Dat De Dingen Zo Gaan”, een Belcanto-vertaling van “Guess Things Happen That Way” van Jack Clement en Johnny Cash, en Tavernier’s interpretatie van “Queen Of The Silver Dollar”.
Kimberley heeft een heldere en tegelijk warme stem die elk van die songs naar grote hoogtes voert en ze heeft genoeg charme en charisma om vanop het podium elk publiek mee te krijgen. De soms eigenzinnige woordkeuze verraadt de Belcanto-touch, maar daar houden wij wel van. Country en americana (belgicana, flandricana, …) zijn aan een revival bezig en waarom zou dat niet in het Nederlands kunnen? Wij zijn alvast benieuwd naar dat album dat in oktober uitkomt.

Heel wat ‘oudere’ helden bij Little Kim en die werden in de Brielpoort gevolgd door nog een held. Frank Boeijen verblijdt ons al sinds begin van de jaren ’80 met zijn hits. Zijn jongste albums (‘Land Van Belofte’ uit 2016 en ‘Palermo’ uit 2018) zijn muzikaal wel heel goed, maar hebben bij het brede publiek niet meer de impact van ‘Wilde Bloemen’ uit 1991. Vermoedelijk gaat zijn jongste album ‘Subliem Gebaar’ dezelfde weg op. Van dat eerder dit jaar uitgebrachte album speelden Frank en zijn band het sublieme “Die Zelfbedachte Hemel”. Eén van de weinige andere relatief recente nummers was “Donkerblauw” uit 2006. Het is best jammer dat deze nummers niet tot het collectieve geheugen van Vlaanderen behoren. Ze moeten in geen geval onderdoen voor zijn oudere werk.
Voorts had Frank Boeijen vooral een lading hits meegebracht om het publiek te plezieren, 13 jaar na zijn vorige passage in de Brielpoort: “Koud In Mijn Hart”, “Kontakt”, “Zeg Me Dat Het Niet Zo Is”, “Hier Komt De Storm”, “De Verzoening”, … Boeijen’s lange carrière en leeftijd hebben gelukkig geen impact op zijn kenmerkende, fluwelen stem en zijn band is gewoon pure klasse.
Bij een paar hits merkten we dat de zanger uit Nijmegen de woorden wat slordig aan elkaar plakte, maar dat bedekken we met de mantel der liefde voor iemand die al zo lang meedraait. Het publiek kreeg waarvoor het gekomen was en Boeijen was blij hen dat te kunnen geven.
Luid applaus en een bisronde met onder meer “Paradijs” en het zowat onvermijdelijke “Kronenburger Park” volgden nog. Frank Boeijen mocht nog een tweede keer terugkomen en bedankte Deinze met een mooie versie van “Suzanne”, de cover van Leonard Cohen die Boeijen opnam met de betreurde Yasmine.

Frank Boeijen kan je deze zomer wel vaker aan het werk zien in Vlaanderen.
Om Little Kim te zien uitgroeien tot de volgende legende zal u misschien iets meer geduld moeten hebben. Maar de aflossing van de wacht lijkt verzekerd.

Organisatie: Stad Deinze

Je kan het neo-klassiek noemen of ook instrumentale luisterpop. Wat vast staat, is dat “Settle”, de single van Challem, een betoverende charme heeft die we ook al hoorden in het vroege werk van Agnes Obel.
Challem is Joachim van Marrewijk uit Nederland. Hij speelde eerder bij Rosemary & Garlic en Thyrza. “Settle” komt van zijn aanstaande EP ‘Aparigraha’. Die EP brlooft een mix te worden van dromerige en reflectieve composities die met de hulp van Sam Jones (Studio Joneski) en D. Ruffini (Wisseloord studio’s) zijn opgenomen.

https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_naHB4q0t2YYklnzOExwsz7aAzEJIclz4I

The Analogues Sideshow

In september verschijnt ‘Introducing The Analogues Sideshow’, het nieuwe en eerste album met eigen nummers van de Nederlandse Beatles-tributeband The Analogues. “Onze hoofdactiviteit blijft het integraal live brengen van Beatles-albums. Onze eigen muziek brengen we daarom uit als The Analogues Sideshow", zegt Fred Gehring, drummer en mede-oprichter van The Analogues.

De eerste single van The Analogues Sideshow is “Goodfoot”, gecomponeerd door Felix Maginn, gezongen door Felix Maginn en Diederik Nomden en met ruim baan voor de groovy blazerssectie en Jac Bico's slide.

Het geluid is – zoals de rest van het album - divers en eigentijds, maar de late jaren ‘60 en de vroege jaren ‘70 waren duidelijk een inspiratiebron.

https://www.youtube.com/watch?v=NkK7lzEpVOU

De zusjes Söderberg van het Zweedse First Aid Kit zijn nog altijd op zoek naar een waardige opvolger voor hun wereldhit “Silver Lining”. Misschien wordt het wel deze “Angel”. Het is alvast een catchy tune met een orkestrale finale die epische proporties aangemeten krijgt. In de intro zit de knappe samenzang van de zusjes, het onontkoombare handelsmerk van First Aid Kit.
Niet iedereen was te vinden voor ‘Who By Fire’ hun gedurfde ode aan Leonard Cohen uit 2021. Geen idee of ze daar de mosterd gehaald hebben voor deze “Angel”, maar ik laat mij alvast met plezier op sleeptouw nemen.

https://www.youtube.com/watch?v=QYs6dqrAsn8

De Chiff Chaffs komen uit Kortrijk en ze zitten op het kruispunt van de trashy garage, surf, rockabilly en horrorpunk. Er zijn slechtere plekken om te vertoeven.
De bandleden verdienden hun sporen in of bij o.m. Garbage Bags, Sect’s Tape, Anus Nocturnum, Adios Pantalones, Bayacomputer en Los Bonobos.
Als de Chiff Chaffs bestaan ze nog niet zo heel lang. In 2021 was er al de vinyl-single “Filthy Kicks” op het label van hun stadsgenoten Freddie & The Vangrails en dit jaar is er hun debuutalbum ‘Up To No Good’ dat mooi bij het Britse label Trash Wax uitkomt, waar ook Messer Chups, Fifty Foot Combo en The Bonecollectors hun muziek in vinyl laten persen.
Messer Chups en Fifty Foot Combo zijn meteen duidelijke referenties voor wie nog niet helemaal mee mocht zijn over welke richting de Chiff Chaffs uitgaan, net als The Glücks, Unwanted Tattoo en Reptilians From Andromeda.
Een aantal songs op ‘Up To No Good’ zijn instrumentaal en hebben een retro-look & feel. Andere hebben een punky tempo en zijn lekker grofgebekt en opruiend.

Het vinyl van ‘Up To No Good’ heeft een tjif-kant en dan natuurlijk ook een tjaf-kant.
De Chiff-side begint met “Twist De La Lys”, een zweverige ode aan de Leie. In de zang op “Hey Gurl!!!” zit een vibrato die onbetaalbaar goed gedaan is. Inzake compositie zat er evenwel misschien wat meer in deze song. Dat maken ze goed op “Red Light” wat een heerlijk-tergende spanningsopbouw! Daardoor kleurt de daaropvolgende instrumental (“Kawabunga”) net iets minder fel, maar “I Ain’t Dead” is dan weer een smerige uppercut. “Last Robbery” heeft een bas-intro die wat langer had mogen duren.
De Chaff-side van het album begint met het brave “Wrong Again”. Het instrumentale “Fuego Fuego” klinkt als The Shadows op een dieet van speed of mdma. Het schreeuwerig gezongen “Blood On The Bed” heeft intrigerende lyrics. Dan komen er nog het springerige caffeïne-shot “Black Coffee” en een opgedreven versie van “The Fly” van The Mummies, met een hoofdrol voor toetsenist Nolf Kaka.

Heerlijk album. Internationale klasse.
https://www.youtube.com/watch?v=LSSNZQtaiAs

L’Appel De La Musique Surf Vol. 2
Various Artists

Tien jaar na ‘Vol. 1’ komt het Franse label Productions Impossible Records met een vervolg op ‘L’Appel De La Musique Surf’, een compilatie van allemaal instrumentale surfmuziek uit Frankrijk. Daarbij hebben ze wel de Zwitserse stad Genève geannexeerd om The Robins mee te kunnen nemen op dit verzamelalbum.
Een deel van de bands hebben al eerder een album uitgebracht bij het label: The Irradiates, Terreur Twist, Arno De Cea, … Andere zijn – althans voor mij – nobele onbekenden. Hoewel de parameter om op het album te staan nogal eng lijkt (instrumentale surfrock), zit er best wel veel variatie in deze collectie.
De nummers die mij opgevallen zijn, waren “Surfers From Hell” van The Rogue Waves, “Dieppe-sur-Ski” van The Agamemnonz, “Surf Snobs Eat Shit” van Moms I’d Like To Surf en “Cleopatra Queen Of The Surf” van Beach Moonsters.
Lekker onderhoudend en heel gevarieerd, deze surfverzamelaar. Wie neemt de handschoen op om hetzelfde te doen voor ons land?

https://productionsimpossiblerecords.bandcamp.com/album/lappel-de-la-musique-surf-vol-2

De verrijzenis van de Kortrijkse postpunklegende Definitivos blijft gelukkig aanhouden en dat al sinds 2017. Na een verzamelalbum op vinyl, was er nog de digitale single ‘13:18’ en vooral een pak optredens. Nu is er de nieuwe EP ‘Scars And Decay’.
Het eerste nummer is “Can You” en dat is een leuke, militante punktrack. Beetje rauw en vooral ‘in your face’. “Bambino” is meer postpunk: slepend, dreigende toon. Geweldige track.
“Mohamed Ahmed” is dan weer meer opruiend en punky. Deze song vertelt het verhaal van een illegale man die in 2018 in ons land de dood vond op de autosnelweg. Met dat gegeven snijdt het refrein ‘We’re all Mohamed Ahmed’ door merg en been.
Ook “A Faker And A Phone” gaat meer naar de punk en gaat – niet zo moeilijk te raden – over de macht die we aan sociale media geven. Opnieuw een sterke compositie en catchy koortjes.
“18:38” werd al in 2019 uitgebracht ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van de band. Het is een fraaie postpunksong over de eindigheid van het leven, waarbij de albumtitel  staat voor het vallen van de avond. Je ziet het einde naderen en er is geen weg terug.
Dat deze Definitivos in de avond van hun carrière zitten, dat zal niemand tegenspreken. Maar de avond is voor velen het leukste moment van de dag.

Nick Mason live - Dichter bij Pink Floyd kom je niet meer
Nick Mason’s Saucerful Of Secrets
Filip Van der Linden en Sam De Rijcke

Het festivalseizoen is al begonnen, maar in de clubs en zalen moet nog de corona-achterstand weggewerkt worden. Nick Mason kwam naar het Koninklijk Circus met zijn ‘Saucerful Of Secrets’ en daar hebben heel wat Pink Floyd-fans hard naar uitgekeken.  De band stelde niet teleur. Meer nog, dit was alles waar de fans op hoopten en nog meer.

Kort de voorgeschiedenis. Sinds de legendarische Britse band is gestopt met touren is Mason vooral de beheerder geweest van de heruitgaves van de albums. Gitarist Lee Harris (van Ian Dury and The Blockheads) port Nick Mason daarop aan om iets te gaan doen met het oudste materiaal van Pink Floyd, grofweg alles van voor ‘The Dark Side Of The Moon’. Op aangeven van Harris vormt Mason een band met bassist Guy Pratt. Die was geen officieel bandlid van Pink Floyd, maar wel de bassist op de laatste tournees van de band. Hij speelt bovendien mee op “Hey, Hey, Rise Up”, de single die Pink Floyd eerder dit jaar uitbracht als steun voor Oekraïne. En hij is blijkbaar ook nog eens de schoonzoon van Richard Wright, de inmiddels overleden keyboardspeler van Pink Floyd. Wright wordt in de Saucerful of Secrets vervangen door Dom Beken van The Orb. Pratt doet een deel van de leadzang, maar daarvoor trekt Mason Gary Kemp van Spandau Ballet aan. Over het aantrekken van Kemp zei Mason in Brussel. “Er waren wat misverstanden. Ik dacht dat we Tony Hadley binnenhaalden (de ‘echte’ leadzanger bij Spandau Ballet, nvdr) en hij dacht dat hij met Roger Waters mocht samenwerken.”
Sinds 2018 tourt Nick Mason met deze Saucerful of Secrets rond de wereld langs lang vooraf uitverkochte zalen. Die zijn dan misschien niet zo groot als de stadions waarin Pink Floyd stond, maar de inzake sfeer en beleving verkiezen de fans zeker dit boven bv. het Koning Boudewijnstadion.

België was in 1968 één van de eerste buitenlanden waar Pink Floyd kon optreden en dat weet Mason nog. “Wie was er bij in 1968 in de Cheetah Club in Brussel?” vraagt hij aan het begin van het concert. Als iemand daarop zijn hand opsteekt, heeft Mason al zijn antwoord klaar. “Ik denk het niet. Jij ziet er niet oud genoeg uit.” Mason is zelf 78 maar dat zou je hem niet aangeven als hij een concert van twee uur – met een pauze tussen- speelt alsof het niets is.
België was in 2018 één van de eerste landen buiten de UK waar Nick Mason halt hield met zijn Saucerful Of Secrets, toen in de Antwerpse stadsschouwburg. De setlist van toen kent uiteraard een grote overlap met die van het Koninklijk Circus dit jaar, want Mason’s favorieten zijn gebleven: “Arnold Layne”, “Obscured By Clouds”, “Interstellar Overdrive”, “Atom Heart Mother”, “See Emily Play”, …  Mason staat tussen de nummers al eens recht achter zijn drumkit om het publiek te verblijden met anekdotes en hulde aan de overleden bandleden Syd Barrett en Richard Wright. Over “Arnold Layne” vertelt hij dat het nummer indertijd van de radio gebannen werd, maar dat “jullie nu wel oud genoeg zijn om het nummer te mogen horen”. Over “Vegetable Man”, dat hij recent als single uitbracht voor de Record Store Day, zegt Mason dat het een volbloed Pink Floyd-song is. “Nochtans heeft EMI nooit de moeite genomen om het nummer deftig uit te brengen. David Gilmour en Roger Waters spelen het nooit in hun optredens en zelfs de beste tributebands als de Australian Pink Floyd en Brit Floyd laten het links liggen. Ik begrijp niet waarom.” Anders dan wat Gilmour en Waters vandaag doen, toont Mason geen greintje zelfverheerlijking. Hij heeft bv. één Pink Floyd-track volledig op zijn eentje geschreven (“The Grand Vizier’s Garden Party” uit ‘Ummagumma’), maar die heeft hij nog niet gespeeld met zijn Saucerful Of Secrets. Ook is er voorlopig geen spoor van “Scream Thy Last Scream” een nooit officieel uitgebrachte, maar wel vaak gebootlegde Pink Floyd-track van zijn hand.

Mason is 78 en dat steekt hij niet weg. Als hij in Brussel de rest van de band voorstelt aan het publiek, kondigt hij dat aan als een zware geheugentest. Als Guy Pratt bij de aankondiging van toetsenist Dom Beken aanvult met ‘ook verantwoordelijk voor sound design’, springt Mason daarop in met ‘ook verantwoordelijk voor barbecues, dubbele beglazing en salad dressing’. Als Pratt dan Nick Mason voorstelt, wordt hij bedankt met een minutenlange staande ovatie van het publiek.
Wie er in 2018 in Antwerpen al bij was, kreeg dit jaar in Brussel vijf nummers te horen die in Antwerpen niet in de set zaten. Daarvan stonden “Remember A Day” en “Childhood’s End” wel al op het live-album ‘Live At The Roundhouse’ van Mason en zijn Saucerful Of Secrets dat elke Pink Floyd-fan intussen al heeft aangeschaft.
Niet gehoord in Antwerpen en niet op het album zijn “Candy And A Currant Bun”, “Burning Bridges” en vooral “Echoes”. Mason heeft dit deel van zijn tournee de Echoes-tour gedoopt en dat is helemaal terecht. Met dit nummer in de set begint de gemiddelde Pink Floyd-fan meteen te likkebaarden want voor vele fans is dit het absolute meesterwerk van de band. “Echoes” was in 1971 de hele B-kant van het album ‘Meddle’ en het is zowat de definitie van het latere werk van de band. De versie van “Echoes” en bij uitbreiding van elke song die in Brussel gespeeld werden, zijn geen kopieën van de albumversies. “Na de opnames begonnen we die songs live te spelen en evolueerden die nummers nog. Wat we vandaag spelen, is hoe ik mij die nummers herinner in hun definitieve versie”, zegt Mason daarover in interviews. Al zijn het dan geen één-op-één-kopieën van de albumversies, het blijven magistrale versies waarin je meteen het genie van Pink Floyd herkent. Tijdens “Echoes” houdt zowat het hele Koninklijk Circus collectief de adem in om geen enkel detail te missen, en dat is een hele prestatie voor een  nummer dat bijna een half uur duurt.

Pink Floyd heeft een grote schare hondstrouwe, goed geïnformeerde en tegelijk bijzonder kritische fans. Nick Mason en zijn band speelden voor hen in Brussel een compleet foutloze set en de fans waanden zich voor een paar uur in de hemel op aarde, want veel dichter kan je niet meer komen bij de originele Pink Floyd. Dat er ooit nog een reünie komt, daar heeft Mason weinig hoop op. Waters en Gilmour doen hun ding met hun deel van Pink Floyd-erfenis, maar wat Nick Mason doet met het oudste werk van de grondleggers van psychedelische/progressive rock, is onbetaalbaar.
Laat ons hopen dat hij zijn Saucerful Of Secrets-setlist nog een paar keer aanpast en bij elke aanpassing nog eens ons land aandoet.

Review Sam De Rijcke
Pink Floyd op zijn hallucinogene best
Een briljant idee was het van Nick Mason en zijn vriendenclubje om met het oude materiaal van Pink Floyd de hort op te gaan. De Floyd drummer beroert met zijn band Saucerful Of Secrets de jaren ’67 tot ’72, een avontuurlijke periode waarin Pink Floyd nog niet de perfectie nastreefde, eerder een tijdperk waarin er nog mocht geëxperimenteerd worden en hun sound baadde in een marinade van LSD en allerhande paddo’s. De heren perfectionisten David Gilmour en Roger Waters blijven op vandaag liefst zo ver mogelijk uit de buurt van die tijd, het is dus een zegen dat Mason op die manier hulde brengt aan wat ons betreft de meest interessante, levendige en bezielde muziek van Pink Floyd.

En natuurlijk ook hulde aan Syd Barrett, hij die Pink Floyd destijds tot leven wekte met het onvolprezen debuutalbum ’The Piper At The Gates Of Dawn’, iets wat de techneuten Gilmour en Waters blijkbaar al lang vergeten zijn. Barrett’s geflipte psychedelische popsongs “Arnold Layne”, “See Emily Play” en “Bike”, maar ook de gekraakte experimentele rock van “Lucifer Sam” en een fantastisch “Astronomy Domine” werden vanavond enorm gesmaakt door de Floyd fans van het eerste uur. Mason eerde met “Candy and a current Bun” en “Vegetable Man” ook twee obscure songs die destijds nooit een relaese gekregen hebben, twee typische Barrett creaties zeg maar, met een serieuze hoek af. Bijzonder attent van Mason om de geniale Syd Barrett zo in de bloemetjes te zetten. Het op groot scherm geprojecteerde Floyd-icoon werd bovendien nog eens extra getrakteerd op een daverend postuum applaus. Eat this, Waters & Gilmour.
Mason’s band, die vooral een goedgemutst vriendenclubje is, wist zich perfect in te leven in de spacy sound van platen als ‘A Saucerful Of Secrets’, ‘Obscured By Couds’, ‘Atom Heart Mother’ en ‘More’. Wat niet zo evident is als je weet dat zanger/leadgitarist Gary Kemp gewoon de gitarist bleek te zijn van -hou u vast- Spandau Ballet. Dat iemand uit zo een plastieken eighties groepje ook fabelachtige rock kan spelen is op zijn minst verrassend en opmerkelijk te noemen. Hier liet Kemp zich echter met brio van zijn meest rockende kan bewonderen en was hij onder meer briljant in het fantastische “If” dat heerlijk verweven werd met “Atom Heart Mother” waarin hij van bloedmooie verstilde aktoestiche gitaar overschakelde naar overheerlijke elektrische Floyd-furie. Kemp mocht ook nog eens helemaal loos gaan in een storm van feedback middenin een wonderlijk “Set The Controls For The Heart Of The Sun”, een briljante song waarin ook een superbe Mason zijn drums geweldig liet roffelen in een walm van psychedelica. Met een woest “The Nile Song” werd nog een scherp tandje bijgestoken, Pink Floyd goes heavy metal.
Het uitmuntende album ‘Meddle’ (1971), één van onze all time Floyd favorieten, was hier tot ons groot genoegen prachtig vertegenwoordigd. In het begin kregen we de geweldige instrumentale opener “One Of These Days”, iets later gevolgd door een verrukkelijk “Fearless”, inclusief de voetbalhymne “You’ll Never Walk Alone”.
Maar het absolute hoogtepunt van de avond was een fenomenaal “Echoes” dat hier meer dan 20 minutenlang in zijn volle glorie mocht schitteren, een werkelijk adembenemende apotheose van een heerlijke nostalgische avond.
Als bis had men met “A Saucerful Of Secrets” nog zo een psychedelisch meesterwerkje in petto, Pink Floyd op zijn hallucinogene best. Uitermate fantastisch.

Gilmour en Waters mogen elkaar dan al met hun megashows constant naar de kroon steken om met de beste, imposantste en technisch meest perfecte Pink Floyd presentatie af te komen, Nick Mason is diegene die de meest avontuurlijke en begeesterende Floyd naar boven brengt. Qua bezieling wint hij het met voorsprong van de twee kemphanen.

Organisatie: Live Nation