Meltheads heeft een nieuwe single uit. Ze hernemen de culthit “En Toen Was Er Niets Meer” van De Brassers.
Meltheads, dat is de band die zich in 2022 liet opmerken in Humo’s Rock Rally en De Nieuwe Lichting van radiozender Studio Brussel. Van daar ging het al heel snel alle richtingen uit, met optredens in Nederland, Duitsland, Frankrijk, de UK en de Verenigde Staten en in eigen land op prestigieuze festivals als Pukkelpop, Dour en Lokerse Feesten. Het debuutalbum ‘Decent Seks’ werd zowat overal op lovende reviews onthaald.
Behalve het Engelstalige debuutalbum ‘Decent Sex’ was er nog de Nederlandstalige single “Naïef”. Eentje die onder meer opgepikt werd door StuBru voor de Afrekening en die een beetje een eigen leven leidde. Want die was nog wat meer naar de postpunk dan het andere werk, dat dan weer eerder garage/rock was. “Naïef” toonde een liefde van de band voor het postpunkverleden van enkele generaties eerder en die liefde werd beantwoord. Meltheads-frontman Sietse mocht “Naïef” brengen als gast op het allerlaatste afscheidsconcert van de Belgische postpunkers van De Brassers in de AB in Brussel en die song kwam zelfs op het live-album ‘Tomorrow Never Ends’. Een beetje als het doorgeven van een legacy, meer een opdracht dan vrijblijvend.
Meltheads en Sietse beantwoorden die uitnodiging met een cover van De Brassers. Na “Naïef” en ‘Decent Sex’ nu opnieuw in het Nederlands, terwijl er ook keuze was uit Engelstalige songs van De Brassers. Dat ze “En Toen Was Er Niets Meer” hebben gekozen, getuigt van moed. Het is de über-klassieker van De Brassers en de (zelfs letterlijke) verwoording van het nihilisme van de jaren ’80 en dus een song waar je enkel met respect mee omgaat. Dat doen ze dan ook. Hoewel het duidelijk is dat er een andere band dit nummer brengt, blijven ze nog heel dicht bij het origineel. Meer een absolute ode dan de pretentie van het (nog) beter te kunnen doen.
Deze cover wordt uitgebracht als deel van de eindcredits van de Vlaamse film Dust. Nog voor de zomer mogen we nog meer nieuw werk verwachten van Meltheads, en ook dat zal in het Nederlands zijn. Sietse zegt daarover: “We werken momenteel aan onze tweede plaat en die is van het eerste tot het laatste woord in de taal van Spinvis en Luc De Vos. Het Nederlands inspireert mij weer. Maar verwacht nu niet een dozijn variaties op Naiëf. We gebruiken instrumenten waarvan ik dacht dat we ze nooit in de hand zouden nemen, zoals drumcomputers en akoestische gitaren.”

https://www.youtube.com/watch?v=TdD1SoiBeKI&t=1s
https://musiczine.net/index.php/nl/item/93521-decent-sex
https://musiczine.net/index.php/nl/item/87716-naief-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95734-tomorrow-never-ends-live-at-ancienne-belgique

Camille Camille stak haar neus aan het venster in 2019 toen haar single "Strawberry Moon" opgepikt werd voor De Nieuwe Lichting van StuBru. Daarna gebeurde er nog heel veel meer, maar dat gaan we nu niet allemaal oplijsten. Daarvoor bestaat wikipedia. We spoelen meteen door naar haar nieuwe single “In A Song”.
We herinneren ons Camille Camille van haar passage op Gent Jazz in 2022 (net na de coronapauze). We maakten toen vergelijkingen met onder meer Tori Amos en Clannad. Op deze nieuwe single mogen we die twee referenties opnieuw bovenhalen, aangevuld met misschien een luchtige versie van This Mortal Coil en de naïviteit van een Enya en een Heather Nova. Dat zijn vooral intussen oudere dames, maar zo krijgt u toch al zeker een idee. En in heel wat opzichten voelt “In A Song” helemaal anders dan “Strawberry Moon”, dat ook.
“In A Song” is een ‘kleine’ song. Eentje die zich niet wil opdringen en toch uitnodigend is. Die wel wat geduld vraagt en die zich dan mooi openplooit. Een beetje mysterieus (David Lynch-like). Een baken van rust in deze tijden van snel-snel. Etherisch in zang en muziek, maar daarom niet lichtvoetig in de lyrics. Als een song een vriend kan zijn, dan kan dit uw ‘bestie’ worden.

Pop/Folk

https://musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/87072-gent-jazz-2022-camille-camille-sohnarr-meskerem-mees-en-agnes-obel-alle-dames-aan-de-macht

https://www.youtube.com/watch?v=lWt0RF2mazA

We kennen The Me In You vooral van hun melancholische fluisterrock, een genre waar ze overigens in uitblinken. Daar stappen ze van af met hun nieuwe single “Sturmfrei”, lekker rockend en met wat fuzz en ruis.
De ietwat vreemde, Duitstalige titel vraagt wat duiding. Het is – in één woord – wat de Duitsers bedoelen met ‘als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel’. Het woord staat voor de ultieme vrijheid om te doen en laten wat je wil, wanneer je ouders of huisgenoten een tijdje weg zijn. “Sturmfrei” is de vooruitgeschoven single van “Ida Fischer Is Niemand”, het nieuwe album  van The Me In You dat verschijnt op  27 maart.
Centraal op het album staat Ida Fischer, een Duitse vrouw die beslist heeft om een zijsprong te maken en de maatschappij in haar huidige vorm te verlaten. Ze heeft geen nood aan de labels die in onze samenleving blijkbaar noodzakelijk zijn. Op “Sturmfrei” blikt ze nostalgisch terug op haar onbezorgde puberteit waarin ze ongedwongen kon zijn wat ze toen nog was: iemand.

Heel leuk om deze rockende kant van The Me In You te horen. Ergens tussen The Nits, The National en The The.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/58172-the-me-in-you
https://musiczine.net/index.php/nl/item/100415-bring-the-beat-back-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/62367-The_Me_In_You_Op_de_koffie_met_The_Me_In_You

https://www.youtube.com/watch?v=4snzhRvzUnw&list=OLAK5uy_l16_AvLBe281a0zEM2rGyT44yCX-Fos34

Raidnight is een nieuwe powerfolk-metalband rond het thema World of Warcraft. De eerste single en video is Leroy Jenkins en die verwijst naar een heel bekende meme over dit online-spel. De singles “Leroy Jenkins” en “Chains Of The Windseeker” zijn digitale releases met telkens een leuke video. Muzikaal betreden deze singles de al lang begane paden van power- en (iets minder nadrukkelijk aanwezig) folkmetal, maar met de originaliteit van het thema erbij zijn ze in hoge mate catchy en doen ze verlangen naar meer.
Raidnight werd eind 2024 gestart door Kevin De Brauwer (gitarist geweest bij Painted Scars, Heavenqueen en Circle Unbroken en nu bij Anna KiAra) die de nummers schrijft en inzingt en als producer optreedt. Vorig jaar nam hij een eerste demo op en omdat die een goede respons kreeg, ging hij door met dit project. Raidnight is ook een live-band en zoekt nog een nieuwe bassist om later dit jaar een paar try outs te spelen en daarna nog meer concerten te doen.
Raidnight heeft al een aantal singles klaar die binnenkort hun release krijgen. Tegen het einde van de zomer moet dan het album ‘LFG’ uitkomen.
https://www.youtube.com/watch?v=TaxYiZK6woI
https://www.youtube.com/watch?v=siGoiMzv0oE

LuSid is een relatief nieuwe band rond zangeres Sid. “Like A Sulky Girl” is hun tweede digitale single.
Het ontstaan van de band is wel leuk en bijzonder. Sid and the Kroeseband werd opgericht in 2025 ter gelegenheid van de Chrysostomos-show van de laatstejaars op het Pius X - Instituut in Antwerpen (Chrysostomos is de Antwerpse variant op de Honderd Dagen). Het is een jaarlijkse traditie dat er op die show een optreden is van een band gevormd door leerlingen en leraren. Leerlinge Sid trad toen op met 3 leraren: Jan (drum), Michiel (gitaar) en Stefan (bas). Het optreden viel zodanig in de smaak dat er besloten werd om in te schrijven voor de preselecties van het Eurofusie Songfestival in Kruibeke. Ook hier wist de band het publiek en de jury te overtuigen. Er volgden meer optredens – met covers van The White Stripes en The Clash – en een naamsverandering in LuSid.
Sinds dit jaar worden de zaken met nog wat meer ambitie aangepakt en er kwamen al twee digitale singles uit: “Stella” en “Like A Sulky Girl”. Muzikaal en als geheel doet deze band mij wat denken aan de indierock uit de jaren ’90. Denk aan Juliana Hatfield, Eden, early Throwing Muses en heel wat bandjes die toen op het 4AD-label zaten. Sterke composities en goed ingezongen met een zweem van treurende dreampop en mysterie.
En, wat goed is voor een beginnende band, hiermee kunnen ze nog alle kanten uit. Bijvoorbeeld meer naar de noiserock, of meer naar een Beth Gibbons of SX, of naar een Lana Del Rey-sound. Als deze band de tijd neemt om te groeien en een eigen geluid te vinden, dan kan dit wel iets moois worden.

https://www.youtube.com/watch?v=2ogYp4N4vs8

MURI is de band rond Muriel Boulanger. MURI is een fusion-cocktail van genres en in het Nederlands.
Met “Dromen” brengt MURI een single uit die aansluit bij het centrale thema van hun aankomende debuutalbum ‘Tussen Zinnen’: het leven komt zelden netjes in de gewenste volgorde. Dingen gebeuren tegelijk, plannen verschuiven, de wereld is voortdurend in beweging. Soms lijkt alles vanzelf te gaan, soms voelt het alsof je voortdurend moet bijsturen en op nog andere momenten wil je gewoon op pauze drukken.
In “Dromen” gaat het over de vandaag overal aanwezige afleiding. Aandacht wordt versnipperd en wat echt belangrijk is, raakt ondergesneeuwd. De tekst cirkelt rond een eenvoudige en tegelijk herkenbare vraag: waarom doe ik wat ik doe, en doet het er eigenlijk toe?
Zowel het thema van de single als dat van het album zijn mooie en uitdagende onderwerpen, maar niet voor de hand liggend om er muzikaal iets mee te doen. En al zeker niet in het Nederlands. Als je vragen van een dergelijk niveau opwerpt, heb je als luisteraar graag een antwoord of een begin van een antwoord, terwijl dat op deze single helemaal open blijft. Met de strijkersarrangementen erbij wordt de lat door MURI nog hoger gelegd. En dan zit er nog een soort handpan/steeldrum-geluid in het ritme (ik kan het niet beter omschrijven) dat we in de jaren ’70 en ’80 als lichtvoetig exotisch bestempelden, maar waar ik hier geen verbinding mee voel tot de thematiek.
Deze “Dromen” gaat op heel wat punten mooi over de lat die ze zelf hoog gelegd hebben. Op een paar puntjes gaan ze daar niet over, maar deze durvers verdienen alvast enthousiast applaus.

Dromen - song and lyrics by Muri | Spotify

U2 is terug met de EP ‘Days of Ash’. Het is het eerste nieuwe studiomateriaal sinds de release van ‘Songs of Experience’ uit 2017. Dat was een vervolg op ‘Songs of Innocence’ uit 2014.

Het kan zijn dat u maar weinig herinneringen heeft aan ‘Songs of Experience’ of zijn voorganger. Beiden heel degelijke albums, maar de singles (“Get Out Of Your Own Way”, “American Soul”, …) hebben niet echt brokken gemaakt. Toch niet in verhouding tot het oudste werk van U2.

‘Days of Ash’ is een EP die ‘moest’ gemaakt worden. Bono heeft heel wat om zich druk over te maken. De president van de Verenigde Staten, oorlogen en ander onrecht in Minneapolis, Iran, Palestina, Oekraïne, … Sommigen zijn het belerende vingertje van Bono en U2 al lang beu en wijzen naar de ‘dubbele persoonlijkheid’ van de poenscheppende band die anderen de les spelt. De meesten beseffen dat moraliteit altijd al het handelsmerk geweest is van deze band en dat dit zelfs in het dna van de band zit. Het is vandaag bovendien misschien ook wel nodig dat een rockband de wereld een spiegel voorhoudt. Niet dat muziek de wereld zal veranderen – en al zeker deze EP niet – maar waar het schuurt ontstaat glans.

Naar de nummers van deze EP dan. Muzikaal liggen de tracks jammer genoeg in het verlengde van ‘Songs of Experience’. Gezapig en heel herkenbaar. De nadruk lijkt te liggen op de lyrics over oorlog en onrecht en minder op de muziek. Er zijn enkele leuke samenwerkingen. De Ierse producer Jacknife Lee en de Nigeriaanse Adeola  doen mee op “Wildpeace” (vooral een lange, gesproken rede van Adeola) en Ed Sheeran en Taras Topolia uit Oekraïne zijn te horen op “Yours Eternally”.

De beste nummers van de zes op deze EP zijn voor mij het aangrijpende “The Tears of Things” en het rockende “American Obituary”. En Bono heeft nog steeds het talent om een goede catchphrase te lanceren, zoals in “American Obituary”: the power of the people is so much stronger than the people in power. ‘Days of Ash’ heeft enkele leuke en interessante momenten. Het is een veelbelovend teken van leven van een band die zich te lang op de achtergrond heeft gehouden.

https://www.youtube.com/watch?v=Y3ziTSYyook

The Wolf Banes - 40 jaar rock ’n' roll
The Wolf Banes + Rosie Stuart

The Wolf Banes bestaan 40 jaar en vieren dat met een tournee langs de betere Vlaamse zalen als De Roma, Het Depot en De Casino. Wij gingen kijken en luisteren in de Schakelbox in Waregem en troffen daar een band die ondanks een rijk gevuld verleden nog steeds de blik op de toekomst heeft.
The Wolf Banes kwamen in 1986 aan de oppervlakte met een gedeelde derde plaats in Humo’s Rock Rally. De band die toen won (The Peter Pan Band) , daar hebben we daarna niet zoveel meer van gehoord. The Boy Wonders, waarmee The Wolf Banes de bronzen medaille moesten delen, zou later uitgroeien tot Red Zebra. Zo zie je maar dat je niet altijd moet winnen in een talentenjacht om door te breken.

De programmatoren van de Schakelbox hadden voor een leuke combi gezorgd met Rosie Stuart. Dit bandje won zopas nog De Nieuwe Lichting van Studio Brussel, een talentenjacht die vandaag dezelfde impact heeft als Humo’s Rock Rally vroeger. Een beetje generationeel contrast dus, maar er zijn ook veel gelijkenissen. Rosie Stuart pakt de start van de carrière heel oldschool aan: singles uitbrengen op vinyl, meedoen in band battles en vooral heel veel live gaan spelen in allerlei kroegen en jeugdhuizen.
In Waregem zagen we de band Rosie Stuart op halve kracht, met enkel frontvrouw Roosje en gitarist Kamiel. De drummer moest met zijn andere band spelen. Het maakte dat we de songs konden beoordelen zonder de ruis die een volledige band soms kan zijn. En het moet gezegd, de muziek, de lyrics, de akkoorden, … het blijft allemaal mooi overeind. Rosie Stuart weet het nochtans veel oudere Wolf Banes-publiek makkelijk in te pakken. In deze beperkte bezetting komen de al vaak aangehaalde referenties van PJ Harvey (op haar debuut ‘Dry’) en Sinéaid O’Connor meteen opzetten. Ook de melancholie van The Cranberries zit er wat in en de grinta van Le Butcherettes.
Het duo stond met heel veel zelfvertrouwen in de Schakelbox. Muziek zit hen dan ook in de genen. Roosje’s moeder zat in de Kortrijkse cultband Midnight Men en Kamiel’s moeder speelde tot voor kort bij punkband Next!. De set was minutieus opgebouwd van rustig tot furieus, met de singles “Vegan” en “Cupid” als apotheose. Hier gaan we nog van horen. Single “Cupid/Vegan” is uit bij Labelman (Heisa, Ronker …).

Daarna was het tijd voor The Wolf Banes. De 40^ste verjaardag van deze rockband was de aanleiding voor deze ereronde langs de betere clubs, maar deze band verdient het eigenlijk elk jaar om zo nog eens aan de borst gedrukt te worden door het publiek. De voorbije 40 jaar ging met de spreekwoordelijke ups en downs voor deze generatie- en genregenoten van Derek And The Dirt en The Scabs. De hoogdagen moeten de jaren ’90 geweest zijn. Toch als je de gemiddelde leeftijd van het publiek in de Schakelbox ziet. Maar er was ook een split en een lange stilte waarin elk van de bandleden zijn eigen weg ging. The Wolf Banes hebben punk en garage als hoofdingrediënt, maar ze hebben ook heel wat klassieke rock- en popsongs opgenomen.
Ze openden in Waregem met “(Shit I Love) Barbara Carrera”, een ode aan de actrice die de moordenares Fatima Blush speelde in de James Bond-film ‘Neder Say Never Again’. Met die song openen ze al sinds het begin der tijden. Ook een vaste waarde is “I Only Wanna Be With You”, hun cover van Dusty Springfield.
Daarna volgden wat minder bekende nummers en nummers van hun nieuwe album ‘Sugar Skull’, uit 2024. Ergens halverwege de set zat dan “As The Bottle Runs Dry”, misschien wel hun bekendste hit. Dit zeemans/drinklied werd indertijd opgenomen met George Kooymans van Golden Earring als producer. De handen gaan in de lucht en echt iedereen in het publiek zingt mee. Bij de minder bekende songs zat ook “Melody in G”, een song die een hit had moeten zijn, maar uitgebracht in 2014 toen de wereld niet meer zat te wachten op snedige rock.
Het materiaal uit ‘Sugar Skull’ weet vlot te overtuigen en dat zal nadien ook blijken uit de verkoop van de merch. Tijdens het concert haalt frontman Wim Punk herinneringen op aan wijlen Paul Van Bruystegem. Hij werd vooral bekend als de bassist van Triggerfinger, maar voor hij bij die band aantrad, had hij er al een lange rit op zitten als gitarist bij The Wolf Banes.
In de nieuwe bezetting zonder Monsieur Paul zitten vaste waarden en nieuwkomers, elk met een lange lijst van veroordelingen bij bands als Red Zebra en Irish Coffee. Bassist Pip Vreede moet zowat de enige artiest uit Vlaanderen zijn die cool genoeg is om met een bolhoed op het podium te staan.
De andere bekende singles werden opgespaard tot het einde: “The Clown”, “Miles Away From Here”, “Where Is The Party?” en “Fire In The Woods”. Opnieuw wordt elk woord meegezongen of toch gelipt door het publiek. In de toegift zit nog “Let’s Make Luv”, een anthem waar heel wat bands jaloers op zouden moeten zijn.

The Wolf Banes zijn nog steeds een energieke rockband die makkelijk het publiek op sleeptouw neemt langs ouder en nieuw werk. Dat ze hun 40^ste verjaardag kunnen vieren als band is mooi, maar het hoeft zeker geen eindpunt te zijn.

INFO
https://musiczine.net/index.php/nl/item/82266-planet-of-peace-single

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set, De Casino, Sint-Niklaas, 05-02-2026 @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9003-the-wolf-banes-05-02-2026?Itemid=0

Organisatie: CC De Schakel, Waregem

Queens of Acid is een nieuw project van onder meer twee voormalige Lords of Acid-zangeressen. Nikkie Van Lierop (Darling Nikkie/Jade 4U) doet de backing vocals en is coproducer en Gigi Ricci verzorgt de vocalen.
Lords of Acid kiest tegenwoordig per album/tournee een nieuwe Acid Queen. Gigi Ricci ging mee op de Make Acid Great Again-tournee van Lords of Acid, maar werd inmiddels vervangen door Carla Harvey (van vroeger bij Butcher Babies).
Er doet nog meer schoon volk mee met de twee Belgische dames, zoals Wim Daans (Lords of Acid, The Arch), de Spaanse gitariste Patri Grief (Pirate Queen, Norwald) en coproducer Robin Barbour (Machine X). Leuke namen zo bij elkaar.
En de eerste track zou met zijn licht provocerende lyrics en catchy synthrock zo meteen op een Lords of Acid-album kunnen staan. En dat is waarschijnlijk een beetje de bedoeling: tonen dat de dames niet zomaar een inwisselbaar poppetje zijn, maar dat ze effectief een song kunnen dragen en producen. Als dat de bedoeling was, dan is dit project al geslaagd met deze single. Maar ik hoop dat er meer in zit. Een volledig album zou leuk zijn. En een tournee, waarom niet. Deze wereld heeft zeker nog wat meer acid nodig.
https://www.youtube.com/watch?v=MeAFfv-31j4

Gare Noir is een nieuw Belgisch synthwaveduo. Vanwege het verleden van het duo luisterden we met speciale aandacht naar hun singles en naar hun eerste album. En wat we hoorden, klinkt prachtig.
Gare Noir bestaat uit Sam Claeys en Frits Standaert. Samen zitten ze in Red Zebra, de legendarische band die nu al een paar jaar op non-actief staat.
Sam zit of zat ook nog in onder meer Der Klinke, Meadows, Elements, The John Lennon Riffle Club en Pesch en hij schreef onlangs nog een song voor rockband BTL.
Frits kan je kennen als de helft van Oorpool en van The Boy Wonders, Durango en Zeker Weten. Dat zijn allemaal heel interessante bandnamen om te droppen, maar de ervaring leert dat een mooi curriculum niet altijd een automatische garantie is op goede muziek.
Als Gare Noir hebben Sam en Frits iets moois gemaakt. Niet elke track van hun debuutalbum klinkt knisperend fris, wel krijgen we een vertrouwde sound die altijd weet te charmeren. De som is meer dan de wiskundige optelsom van de individuen en dat is op zich al een goed teken. Inzake songopbouw en productie hebben ze alles prima voor elkaar, daar bij Gare Noir.
De reeds uitgebrachte singles zijn die tracks van het album die boven het maaiveld uitkomen: “Crossfire of Lies”, “Lost in the System”, “Dark Desire” en “Never Break”, maar er zitten nog meer parels in deze schatkist van een album. Het album beslaat het hele speelveld van de synthwave, van donkere en dreigende retro postpunk en EBM tot dansbare en eerder lichtvoetige, tijdloze pop.
Er schuilt veel métier achter deze songs en dat is in tijden van hapklare AI-synthwave een verademing. Dat ze het ook live kunnen waarmaken sterkt ons vertrouwen, met dan een extra bandlid (labelbaas Luc Waegeman) toegevoegd aan het duo.
Het verleden van Sam en Frits in allerlei bands en zijprojecten maakt dat ze hier misschien net iets makkelijker als authentieke songschrijvers op de voorgrond kunnen treden om hun ideeën uit te werken en te laten samensmelten. Hoe hun rolverdeling in Gare Noir precies in elkaar zit, dat zullen we binnenkort vast te horen krijgen in allerlei interviews, maar Sam doet hier mooie dingen als zanger.
Dit is een heel gevarieerd en heel leuk album van een interessant duo. Dit mag wat ons betreft nog even doorgaan en zelfs zijn plaats opeisen zodra hun ‘andere’ band opnieuw op de sporen staat.
https://youtu.be/GdgsFmd7fJU
https://youtu.be/nLPPUnAw2dk
https://youtu.be/eR3coTLTH08