V.V.I.A. is een Deens-Grieks duo met Venus Volcanism en In Atlas. Ze maken al samen muziek sinds 2018. Synthwave met een punky, industrial vibe en cleane vocalen.
Er zat een pauze in de samenwerking tussen de dames en dat zorgde voor een ietwat ongemakkelijke reünie. Dat merk je aan de lyrics en muziek. Het opnieuw aftasten van elkaars grenzen, betekenis geven aan platonische liefde, aan vriendschap en verbondenheid, twijfel, het zoeken naar iets dat je met zekerheid kwijt bent, … Het wantrouwen en het zoeken naar het vertrouwde is bijna tastbaar aanwezig in deze donkere synthwave en dance. De puurheid en authenticiteit van deze zoektocht maakt dat dit een heel meeslepend album geworden is.
“She’s In The Void” is uptempo en agressief, met een stuiterende bas bovenop de vocalen. Dit nummer klinkt een beetje als Whispering Sons. “Warm Streetlights” klinkt broeierig dankzij een rollende baslijn. “Feathers” is wat doorsnee poppy, maar krijgt na herhaalde luisterbeurten wel wat meer betekenis. “Ruby Tears” is als een zacht deken in de duisternis. Het knappe “What Do We Know” klinkt ongeveer als een update van Belgische synthwave uit de jaren ‘80/’90.
Mijn favoriet is het pulserende “Over And Over” met mysterieuze samenzang.

Elektro/Dance
I Knew You Before We Met
V.V.I.A.

https://vvia.bandcamp.com/album/i-knew-you-before-we-met

Lurch, dat zijn vier dames uit Wenen (Oostenrijk), die samen heavy rock brengen met elementen van doom, psych, kraut en stoner. Bijna geheel instrumentaal, al zitten er zuinig ook wat vocalen bij. Ze hebben zopas hun debuut full album uit, en dat is er eentje om een grote strik rond te doen als cadeau voor de liefhebbers van heavy rock.
Het is een fijn eigen geluid dat de dames uit Wenen neerzetten. Heavy. Niet te repetitief, niet te progressief. Doom en psych zitten er zeker in, maar overheersen niet. Meer (early) Black Sabbath dan (early) Pink Floyd. De schaarse cleane vocalen zijn niet altijd een meerwaarde. Zonder vocalen, als instrumentale band, zou Lurch misschien nog meer een eigen identiteit hebben, als dan ook de virtuositeit nog meer in de verf gezet wordt. Om een paar referenties te geven die hier in de Lage Landen misschien een belletje doen rinkelen: TankZilla, Gnome, Nighthawker, Snakemother, Rotor, Maison Dieu, Tia Carrera, Atomic Vulture, …

De beste tracks zitten voor mij helemaal aan het begin (“Wummatil”) en helemaal aan het einde van dit album (“Shoota”). Die tracks mogen de gouden medaille van dit album delen. Het brons gaat naar “Croque Madame”. Voor “Cascade” hebben de dames een hilarische clip opgenomen.
Voorlopig moet je nog naar Oostenrijk, Duitsland of Zwitserland om deze Lurch aan het werk te zien, maar laten we hopen dat deze fijne band ook een keer tot in Vlaanderen geraakt.

https://www.youtube.com/watch?v=KSZLDv5AOUE

A Faith Unkind is een nieuwe doommetalband uit Nederland. ‘The Well’ is hun eerste release.
A Faith Unkind is een trio met Davey Stevens, Erik Noten en Erwin Swinkels. Erik is zanger bij Under The Arcane, maar bij A Faith Unkind is hij drummer. Davey is een aangename ontdekking, nog meer als zanger dan als gitarist. Vocaal doet hij mij denken aan ‘onze’ Jasper Steverlynck en ook aan Tom Vane van de Engelse doommetalband Famyne.

‘The Well’ is een conceptalbum met één verhaal waarbij de hoofdrolspeler op tocht gaat en thuis komt. Het bijzondere is dat het hele album uit één track bestaat. Omdat luisteraars niet altijd de tijd hebben om 51 minuten aan een stuk door te luisteren hebben ze het album opgedeeld in acht hoofdstukken, zodat je toch een soort van tracklist krijgt. Het concept voegt wel wat toe aan het beluisteren, maar de muziek spreekt ook zonder het concept al tot de verbeelding.
De cleane vocalen zijn bijzonder sterk en overtuigen heel snel. Zuinig wordt de helderheid en kracht ervan geaccentueerd door er wat grunts tegenaan te gooien. De gitaarpartijen zijn lekker heavy, maar niet te scherp of agressief, en doorgaans in een dienende rol ten opzichte van de vocalen. Bas en drum klinken zoals we dat graag horen bij doom: log en heavy. In de atmosferische stukken zitten sterke echo’s van postmetal, met de voor dat genre typische muzikale emoties. Als geheel klinkt dit vaak donker (niet depressief) en mystiek.
De band zelf zet Bell Witch en Yob vooraan als inspiratie. We kunnen daar nog wel meer namen aan toevoegen. Stories From The Lost is bij momenten niet ver weg, en de eerder vermelde Famyne.

‘The Well’ is een verrassend en heel aangenaam debuutalbum en een opsteker voor de doommetal-scene in de Lage Landen.

https://www.youtube.com/watch?v=Gy7h-fKWq54&t=1238s

Nighthawker is één van de betere retrorockbands uit Nederland. Met ‘Through The Motions & Through The Blows’ hebben ze hun tweede full album uit.
Als we de ‘blows’ van de albumtitel interpreteren als hindernissen, dan hebben ze bij Nighthawker inderdaad al wel een flinke portie ellende gezien. Toen ze in 2020 hun eerste full album ‘From Wither To Bloom” wilden uitbrengen, brak plots de hele coronapandemie uit. En met dit nieuwe album zagen ze hun investering in bestelde vinyls in rook opgaan met het faillissement van de vinylperserij. Maar de bandleden van Nighthawker laten de schouders niet zakken: waar je niet van doodgaat, maakt je sterker.
De koers werd ook wat bijgestuurd. Er zat blijkbaar teveel verschil tussen de concerten en de opnames. Dit tweede album klinkt daarom wat minder braaf. Dat is misschien voor een deel de verdienste van producer Igor Wouters (Angel Crew, Backfire!, …). Hij geeft Nighthawker nog een extra zetje richting de bluesrock van The Black Crowes, een referentie die wel vaker opduikt bij reviews van deze band. “Going Rogue”, “Hands in Pocket Man” en “Boys Will Be Boys” hadden op een album van de broertjes Robinson kunnen staan: southern, slick, swampy. Voor “Sick Mistake “denken we in de trend van ‘Sound & Color’, het meer experimentele album van Alabama Shakes. We kunnen nog wel meer referenties opsommen bij andere tracks, maar we willen zeker ook benadrukken dat Nighthawker er steeds beter in slaagt om zijn eigen stempel te drukken. Of we doen het anders. Waar we in vorige reviews nog dachten aan Fleetwood Mac en ZZ Top, is dat veel minder het geval voor ‘Through The Motions’.
Dat elk van de vier bandleden ook kan zingen, is een voordeel dat maar weinig andere bands hebben. Het zorgt ervoor dat alle releases van Nighthawker heel afwisselend zijn. Niet enkel zuiver vocaal, er komen ook heel verschillende onderwerpen en emoties aan bod.
Behalve dat de albumtitel opnieuw lang is en niet goed bekt, een traditie bij deze band, valt er weinig aan te merken op ‘Through The Motions & Through The Blows’.
Op dit album hebben wij het hardst genoten van rockers als “All Part Of The Charm” en “Raw Embrace” en van de afsluitende (power)ballad “Out Of The Fold” met zijn wisselende mannelijke en vrouwelijke vocalen en met een heerlijk-lange gitaarsolo.

https://www.youtube.com/watch?v=MPRYUIr0IQw

De Amerikaanse band Momma ging al op tournee met Weezer en wordt aan de andere kant van de oceaan beschouwd als ‘smoking hot’. Hun aanstekelijke single “I Want You (Fever)” werd gespeeld op Radio Willy en Stubru. “I Want You” volgde op “Ohio All The Time”, de ook al sterke single die vorig jaar uitkwam. Leuke indie gitaarrock met lyrics uit het hart. Warme, zonovergoten shoegaze.

Op de singles doet Momma mij muzikaal meteen terugdenken aan 90’s-bands als Eden, Magnapop, Belly, Throwing Muses, Elastica en The Juliana Hatfield Tree. Maar niet alles op ‘Welcome To My Blue Sky’, hun vierde album, is goud. Soms koketteren ze wat te veel met naïviteit in de lyrics. Dat ze niet super strak spelen, dat spelen ze helemaal uit als ware het een troef. Het teruggrijpen naar de sound van de 90’s roept leuke herinneringen op, maar soms klinkt deze band wat te veel als een doorslagje van.
Er zijn genoeg momenten op dit album dat Momma wel vlot kan overtuigen: op het donkere “Last Kiss”, op het rockende “Rodeo” en op het mysterieus klinkende “My Old Street” en natuurlijk op “I Want You” en “Ohio All The Time”.
Momma mag ons altijd eens live komen overtuigen van hun kunnen.

Britpop-band Pulp maakt zijn comeback. ‘More’ wordt het eerste nieuwe studio-album sinds 24 jaar. Pulp, dat zijn die van “Common People”, waarvan Augustijn een mooie versie in het Oostends gemaakt heeft. Een wereldhit, maar daarna was het vet een beetje van de soep bij Pulp.
“Spike Island” is een aangename comeback-single. Heel herkenbaar en zelfs wat catchy. Misschien wel niet meteen een oorwurm. Zetten we de deur op basis van deze single nu al wijd open? Goh, ze krijgen al wat krediet, maar we verwachten toch dat ze nog met iets straffer zullen uitpakken.
https://www.youtube.com/watch?v=-27a1ugJX8U

Serre Music Fest 2025 - Fijne muziek in een ongedwongen charme
Serre Music Fest 2025
Sylma Serres
Lievegem
2025-04-11
Filip Van der Linden

Het Serre Music Fest in Lievegem was op 11 april aan zijn tweede editie toe onder die naam. Next! en Face Your Fears gebruikten het serrecomplex - waar ze ook hun repetitiehok hebben - eerder ook al als concertplek, dus zowel voor heel wat aanwezigen was dit bekend terrein. De opkomst voor dit gratis festivalletje met vijf bands was goed voor een gezellige drukte. Het moet ook niet de ambitie zijn om dit nog veel groter te laten worden. Dan zou de charme ervan verloren gaan.

Op het eerste zicht lijkt een serre – inzake akoestiek, met al die weerkaatsende oppervlakte – niet de beste plek voor een festivalletje, maar met wat creativiteit lukt het wel. Het is zo’n festivalletje geboren uit de noodzaak van bands om wat vaker aan spelen toe te komen en het juiste publiek te vinden.
De vijf bands van deze editie zitten net als die van de vorige editie allemaal een beetje in de hoek van wave, synthwave, postpunk en punk. Het is bovendien gratis, het bier wordt verkocht aan prijzen van voor de inflatie en er zit heel wat improviseren en oldschool DIY-ethiek in de aankleding van de ruimte, zoals in de hoogdagen van de punk.
De PA en de boxen leken beperkt in mogelijkheden, maar deden perfect waarvoor ze ingezet werden. De belichting mocht misschien toch iets meer zijn.
Drie bands speelden op hetzelfde drumstel en twee bands hadden drumcomputers/loops, dat scheelt een pak in de tijd voor het op- en afbouwen van het podium en zo krijg je toch netjes vijf bands op één avond.

Face Your Fears opende het rijtje. Deze postpunkband werd recent uitgebreid met toetseniste Sabien, maar zij speelde in Lievegem één van haar laatste concerten met Face Your Fears. Jammer, want ze voegt mooie zaken toe aan het geluid van de band. En een vaste bezetting zou de band vooruit moeten helpen met het creëren van meer eigen nummers, een topic dat deze band nu echt wel hoger op de prioriteitenlijst mag zetten.
Op het Serre Music Fest brengt Face Your Fears alle tracks van hun titelloze EP van eind vorig jaar, met sterke versies van “Hide” en “Higher”, aangevuld met een reeks leuke covers van onder meer Echo & The Bunnymen en Kraftwerk. Alle covers zijn oorspronkelijk met mannelijke zang en ze blijven tekstueel overeind met de vrouwelijke zang van Corina. Bij een cover van de Sisters of Mercy, “Caucasian Walk” van de Virgin Prunes en op het eigen nummer “Hunger” werd er al wat gedanst op de eerste rijen. Het mooiste moment was misschien toch de innemende versie van “Winning” van The Sound, een klassieker die ook bij Red Zebra land in de setlist zat.
The Holy Hour / Killing Moon / Hide / The Model / Dreams Never End / Premonition / Lucretia My Reflection / Higher / Hunger / Red Light / Winning / Caucasian Walk / Sense of Purpose

Het leuke van deze editie van het Serre Music Fest is de letterlijke verbondenheid van de bands. Van vier van de vijf bandleden van de eerste band op het podium zat er telkens één in één van de andere bands op het podium. Drift deelt zijn gitarist met Face Your Fears en met twee performances net na elkaar had die soms wat moeite bij het ‘omschakelen’. Het voordeel is dat Drift voor een deel drijft op chaos. Als er dan iets misloopt met de loops en riffs wordt dat gewoon deel van de performance.
Drift is een bijzonder duo. Zangeres Tine is een heel extraverte woordkunstenaar. Ze maakt Nederlandstalige nummers met humor, sarcasme en absurditeit. Daarmee komt ze in de buurt van Arbeid Adelt!, Hugo Matthijsen, Kamagurka en Aroma di Amore of recenter Kaat Van Stralen of Maria Iskariot. In bandconcept lijken ze bij Drift bovendien wat op NEL & JP, maar in de theatrale performance en in het entertainen is Tine dan eerder de evenknie van een Peter Slabbynck (het opzetten van verschillende mutsen, de megafoon).
Drift heeft nog geen fysieke of zelfs digitale releases uit, maar er is wel een eerste clip op Youtube. De setlist in Lievegem omvatte onder meer een cover van De Brassers (vroeger deden al eens iets van Aroma di Amore) en eigen werk, met soms dezelfde muzikale progressie als “California über Alles” van Dead Kennedys, “Housewive” van Daan of iets van Portishead. Afsluiten deed Drift met “Rode Wijn”, een nummer dat in de lyrics wijn drinken aanprijst als de ultieme oplossing voor elke grote of kleine huishoudelijke taak van de huisvrouw, en zo een nieuwe betekenis geeft aan het begrip ‘huiswijn’. Wij kunnen vooral niet wachten op een fysieke release.
Intro / Drift / Koken met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Swipe Me / Dromendaris / Bedbeest / Rode Wijn

Silent Presence is het project van Corina (ook van Face Your Fears) en Wim (Sygo Cries, In Search for Embers, The Other Intern, …). Als twee muzikanten onder hetzelfde dak wonen, moet er wel ooit eens een gezamenlijk muzikaal project van komen. Ze spelen pas sinds dit jaar live. Een deel staat op tape, de bas en de vocals zijn live.
“Tell Me” was begin 2024 de eerste, digitale single van het duo en dat was meteen een schot in de roos. De volgende singles waren “New Ground” en – dit jaar – “Cleanse The Soul”. Dit is ook alweer niet de meest productieve band in het uitbrengen van nieuw materiaal, maar wat ze uitbrengen is dan wel telkens top. “Tell Me” heeft iets bezwerends, vooral door het bijna smekende van de herhaling in het refrein. “Electric Heartbeat” is een nieuw eigen nummer dat het duo binnenkort wil gaan opnemen in de studio. Aanvullen deed Silent Presence met opvallende covers van PJ Harvey en The Sands. Een leuke, korte set die enthousiast werd onthaald door het publiek.
New Ground / Cleanse The Soul / April & June / Good Fortune / Tell Me / Electric Heartbeat

DPLB was als stevige rockband een beetje de vreemde eend in de bijt op Serre Fest, maar daar pasten ze een mouw aan met twee goedgemikte covers van The Cure en Tubeway Army. Mocht u een betekenis zoeken in de bandnaam, dat zijn de beginletters van de voornamen van de bandleden. Met de D van Dirk, ook drummer bij Face Your Fears. Een deel van het publiek was speciaal voor deze band naar de serre afgezakt en dat merkte je wel in de reacties voor het podium. Het eigen werk van DPLB is prima, met de hardst blinkende parels op het einde van de set. Ook van deze band is er nog geen fysieke release. Wie ze wil horen, moet naar hun concerten komen.
Once Again / Love Song / Are Friends Electric / Mirror Man / I’ll Be There / High Heels / Primary / Disconnected / Cool Down / Don’t Be Restless / No Return

Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave-covergroep Midlife die werd opgericht door bassiste Sonja (ook bij Face Your Fears). Met de komst van zangeres Saskia werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. “Who Cares (We Gonna Die Anyway)” was eind vorig jaar hun eerste officieel uitgebrachte single, maar ook hun demotape werd op deze site reeds goed onthaald. Hun debuutalbum vind je al op Spotify, maar voor de release op vinyl willen ze daar de nog op te nemen cover “The Modern Dance” van de Definitivos aan toevoegen en het nieuwe nummer “We Know How To Fuck Things Up”. Dat was die avond zowat het meest passende anthem voor Next!.
Een deel van de kracht van deze band zit ‘m in saxofonist Lieven. Maar van bij de start van het concert blokkeert zijn instrument en het duurt wel vijf nummers voor hij er opnieuw een deftig geluid uit kan persen. Ook een goede manier om zaken ‘up te fucken’: net nu de laatste opnames voor de vinyl er aan komen en deze band op een goede golf aan het surfen is, stapt de sympathieke drummer Jo op. Met haar eigen drumstijl is zij nochtans een belangrijk element in de sound van deze band.
Next! bracht een knappe set op Serre Music Fest. Zangeres Saskia opende solo en a capella met een cover van Dog Faced Hermans. Gedurfd en authentiek, maar ook een publiek dat er voor open stond. We hoorden voorts puike versies van “Abuse in Paradise”, “Freak!” en “24 Problems”. Aan het nieuwe nummer “We Know How To Fuck Things Up” is misschien nog wat werk, maar dit wordt vast een knaller als “Who Cares”.
The Rain it Raineth/ Nude As The News / Greedy / Abuse in Paradise / Basic / Moodswings / Freak ! / 24 Problems / War / Identity / Modern Dance / We Know How To Fuck Things Up / Who Cares

Dit was een mooie editie van het Serre Music Fest. Gemoedelijk en met een publiek dat met respect naar de muziek luisterde. Op naar de volgende editie. Wie niet zo lang kan wachten, kan twee van deze bands (Next! en DPLB) zien op vrijdag 11 juli op Rockvlucht (samen met Joey’s Unwanted Tattoo en The Dirty Scums).

Organisatie: Christophe (Serre Music Fest)

De Amerikaanse Rylie Ellen Wechta is een bezige bij. Ze zit in tal van lopende of stilgevallen projecten (Black Blood Stigmata, Dark Evolution, Euphegenia, The Genocide Architect, Void, …), ze gaat mee als live-bassist met een paar bands en ze is producer voor tal van metalbands, onder meer de culinary deathmetalband A La Carte. Daar kon nog wel een projectje bij, dacht ze, en daarom zette ze Haunted Catacombs op en daarvan kan je luisteren naar de debuut-EP ‘Haunt of Fear’.
Dit nieuwe deathmetalproject is in de lyrics een ode aan de EC Comics en dan vooral de horror-edities vermoed ik, afgaand op de lyrics, songtitels, het artwork en de (schaarse) huiveringwekkende elementen in de productie. Het is niet meteen duidelijk of Rylie de enige betrokken persoon is in dit project, maar er zit wel één duidelijke lijn en stijl in deze brutale en ietwat nerveuze deathmetal. De mix en productie zijn wat oldschool, maar eigenlijk valt er weinig op aan te merken.
Voorlopig komt de EP ‘Haunt of Fear’, met twee volwaardige tracks en een lange intro, enkel als digitale release in eigen beheer uit, maar in de toekomst kunnen deze drie tracks misschien samengevoegd worden met andere tot een volwaardige EP.
Van de twee volwaardige tracks spreekt “Specters Calling from the Pit” mij het meeste aan.
Dit is een leuk projectje waar we hopelijk meer van te horen zullen krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=ST5Ksin6Bzk

Lucie Sue staat deze zomer op de mainstage van Hellfest, toch zowat het grootste metalfestival van Frankrijk. Voor ons is deze artieste nog onbekend, maar daar kan snel verandering in komen.
“Hush” is een knappe single van deze Française. De lyrics zijn een mix van Engels en Duits en dat heeft een reden. De song gaat over de pijnpunten en tegenslagen in de opvoeding van kinderen. En omdat de vader van haar kinderen Duits(talig) is, worden die tweetalig opgevoed, waarbij Lucie Sue vooral de Duitse ‘krachttermen’ overneemt. Opvoeden is niet altijd rozengeur en maneschijn, zoals elke ouder zal kunnen beamen. Een niet alledaags onderwerp voor een rocksong, maar we zijn blij dat ook dit aan bod kan komen.
Muzikaal is “Hush” 90’s indierock. Denk aan L7, Veruca Salt en Hole. Degelijke productie en mix. Het klinkt catchy en een beetje dirty, met dat accentje in dat Duits.

https://www.youtube.com/watch?v=zCjSIdIs9Bk

Na enkele vruchtbare jaren en releases bij Mayway Records zit Heisa nu bij Labelman. En de band vaart ook een licht gewijzigde koers. De ingrediënten zijn nog nagenoeg dezelfde, maar de verhoudingen zijn wat aangepast. Meer chaos en minder groove in de noiserock. Wij houden wel van bands die evolueren en niet ter plaatse blijven trappelen.
Er heeft natuurlijk altijd al chaos gezeten in de intense noiserock van Heisa. Bij eerdere releases (‘Joni’) hoorden we meer Tool en meer melodie en groove dan op ‘Trois’. Op dit derde full album zoekt de band nog meer dan vroeger het experiment en het avontuur. Een paar keer vergeten ze daarbij dat wij als luisteraar ook wel eens een degelijke song met wat structuur kunnen waarderen en verschieten ze hun kruit met losse flodders (“A Place For Bears”). Een paar keer schieten ze vol in de roos. De vooruitgeschoven singles (“Nandor”, “Lazar”, “Flowers”, en “The Harmonist”) zijn de betere ambassadeurs van ‘Trois’. Het is dynamisch, bombastisch en rijk aan proteïnen. Wispelturig en met een grote sense of urgency. Alsof er persoonlijke demonen moeten uitgedreven worden.

‘Trois’ is een fris nieuw hoofdstuk voor Heisa.

https://www.youtube.com/watch?v=lDu5QHO3ZAw