Aroma di Amore, de Belgische band rond Elvis Peeters, Fred Angst en Lo Meulen, nam in 2022 officieel afscheid van het publiek na een loopbaan die ergens in de jaren ’80 begonnen is. Sindsdien zijn ze kernleden bezig met solo- en andere projecten en duiken ze nog steeds op op elkaars releases.

De aanhoudende malaise en oorlog in en rond Gaza, de lamentabele houding van België en tal van Europese landen en de verschrikkelijke gruwelbeelden van een hongerende en platgeslagen Palestijnse bevolking in dat bezette gebied heeft hen doen besluiten om toch nog een keer hun krachten te bundelen voor een protest en aanklacht song die deze genocide en de lauwe reacties erop aan de kaak stelt. Hun gezamenlijke verontwaardiging hierover was zo groot dat ze in enkele dagen tijd een nieuw nummer schreven en opnamen.
‘Hel!’ is uiteraard heel politiek geladen en klinkt bijzonder urgent in al zijn electro/postpunk/wave-dynamiek. Het nummer bevat in de lyrics een korte verwijzing naar hun culthit "Voor De Dood". De titel ‘Hel!’ zegt alles over de situatie in Gaza, net zoals het refrein: ‘Het gaat maar door, het gaat maar door, ik blijf roepen tot ik word gehoord!’.
De integrale opbrengst van dit nummer gaat naar 11.11.11. SOS Gaza.

https://www.youtube.com/watch?v=xbj5Ff5K2MA

“So They Call” is de nieuwe single van Gutter Smell, het soloproject van frontman Bergy van de legendarische Belgische postpunkband Sovjet War.  Het nummer is een pure punk-tirade op de politieke en dictatoriale machthebbers die overal ter wereld hun narcistische trekjes tentoon spreiden. Vaak wordt er naar hen gekeken met onderdanigheid en slijmerij, terwijl Bergy’s boodschap er een is van ‘fuck you, rot in smoke’.

In de song gebeurt dit alles met een korrel zout en met een glimlach. Dit is geen haatdragend statement om de boel nog meer op te hitsen, wel een dikke middelvinger die er op wijst dat macht vergankelijk is. De ernst van de situatie wordt niet onder de mat geveegd, maar humor en relativering voeren de boventoon. De langgerekte schreeuw op het einde is een leuke knipoog naar de Sex Pistols.

Sam Bettens probeert wat los te komen van K’s Choice, ondanks dat die band in Vlaanderen nog steeds op handen gedragen wordt. Rex Rebel was Sam’s eerste poging daartoe, maar dat bandproject wist niet iedereen vlot te overtuigen. Nu doet hij het solo met het country/americana-album ‘Coming Home’.

Bij die laatste zin van de inleiding moeten we meteen al wat nuances zetten. 100% solo is dit natuurlijk niet. Hij heeft alle lyrics zelf neergepend, zingt en speelt gitaar, maar hij wordt op dit album goed omringd door een rits Amerikaanse klasbakken, zowel in de productie en mix als bij de muzikanten. Een echt country-album is het eveneens niet geworden. Al zeker niet als country voor jou betekent dat op elk nummer een viool, trekzak, mondharmonica en pedalsteel moet te horen en/of dat de lyrics zijn opgebouwd uit een eindeloze reeks gebroken harten, heimwee naar de bergen en het zich verliezen in drank. Het gaat – anders dan bij Rex Rebel – in de lyrics ook veel minder over de transformatie van Sam. Dat zit er nog wel in – het tegendeel zou ongeloofwaardig overkomen – maar veel minder. Het gaat meer over universele gevoelens als liefde, verlies en vreugde. Er staan op ‘Coming Home’ ook al geen covers van country-standards.

Muzikaal hadden een paar nummers zo (of met een kleine aanpassing) op een album van K’s Choice kunnen staan. Dat geldt bijvoorbeeld voor openingstrack “Last Time”, voor “Bounce Back”, “Table For Four” en afsluiter “Superman”. En misschien wel nog meer nummers. Het vogeltje zingt zoals hij gebekt is, en daar is niets mis mee. Er zijn voorts genoeg nummers die het country/americana-jasje wel passen. Titeltrack “Coming Home” heeft een hoog Tom Petty-gehalte, om er nu maar één te noemen. Wat we een beetje missen, is een hoog oplaaiend vuur van emotie. Country en americana zijn vaak een broeihaard van grote of dik uitgesmeerde emoties en met de onderwerpen die Sam op dit album aanraakt, zou je dat ook moeten kunnen horen in de songs. Die vonken zijn er niet op elke song. Maar dan kijk ik nog eens naar de albumtitel als gemeenschappelijke noemer en dan wordt het duidelijk. Thuiskomen betekent ook rust vinden, genieten van kleine routines en kleine momenten. De grote oorlogen in een mensenbestaan hebben vaak hun roots in een thuissituatie, maar worden niet altijd op die plek uitgevochten. Thuis is waar je je wonden likt en je het leven opnieuw opneemt.

Wij hebben op dit album het hardst genoten van “Bounce Back”, “Coming Home” en “Your Kid”.

Coming Home
Sam Bettens
Bettens Entertainment 

https://www.youtube.com/watch?v=Bi5_vGOIeTo

Rond Usi Es was er een tijdje radiostilte, maar sinds haar vorige single, “Sender Unknown”, is ze helemaal terug. Achter Usi Es zit voortaan meer een band, met behalve frontvrouw Esther nog drummer Tom Leyman en toetsenist jan Borré. Ook Dijf Sanders is opnieuw van de partij, als coach en voor de mix.
De nieuwe single “Konami Codi” is lekker gedurfd: urban soul, verleidelijk gefluister over zachte synthmelodieën en percussie-beats, experimenteel en gelaagd in de muziek.
Op “Konami Code” trekt Usi ES een metafoor tussen mentale gezondheid en videogames: vastzitten in één level en verlangen naar een cheat code om verder te kunnen. Voor mij gaat ze hier al next level.
Net als bij “Sender Unknown” is er een heel beperkte oplage van deze single als cassette-release

https://musiczine.net/index.php/nl/item/75036-mutiny-ep
https://musiczine.net/index.php/nl/item/79650-darwin-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/99402-sender-unknown-single
https://www.youtube.com/watch?v=835mFroBa1w&t=11s

Goudi’s album ‘Oostende’ kreeg in 2022 een lovende review op deze website voor de mix van Oostends dialect in moderne, urban pop. Met daarna nog twee singles in het Oostends (“Tango” en “Blootvoets”) leek Goudi te werken aan een vervolg op dat album, maar hij veranderde het geweer van schouder en koos voor de taal van Molière op ‘Parfum de Vie’. Ook die jas zit hem als gegoten.

Goudi, dat is Pierre Goudesone van de vroegere newwaveband Flesh and Fell en nog wat andere projecten. Sinds enkele jaren klinkt Goudesone’s stem opvallend als die van die andere bekende Brusselse Oostendenaar, wijlen Arno. Met inmiddels nog wat meer patine op de stem voegen we daar Serge Gainsbourg aan toe.
Goudi toont zich zo de meester van de camouflage op zijn nieuwe album. Eerst incorporeert hij Jaques Dutroncq met een cover van zijn “Les Gens Sont Fous, Les Temps Sont Flous”, op een dreun die zou gepast hebben bij TC Matic. En is er een songtitel die nog beter de waanzin van deze huidige periode kan samenvatten? Ik dacht het niet. Ook al is die songtitel dan zelf al pensioengerechtigd. Als je dan toch covers brengt, dan is deze vondst wel geniaal.
Er staat nog een cover op Goudi’s album. “Il Pleut Sur Bruxelles” is Dalida’s ode aan Jacques Brel, nog zo’n monument waar Goudi al eens mee vergeleken wordt. Een tweede goede vondst en met een ‘oude’ songtitel die ook hier de huidige waanzin van de drugsoorlog in Brussel mooi omvat, of het zou over één van de andere plagen kunnen gaan die onze hoofdstad teisteren.
Er staan nog twee covers op dit album. Goudi covert Goudi. “Les Tallons à l’Envers” en “Parfum de Vie” zijn Franse vertalingen van “Wind in mijn Hart” en “De Tied” van ‘Oostende’. Ik had het niet meteen door, als ik eerlijk mag zijn.
“Comme d’Habitude” is dan weer geen cover van de wereldhit van Claude François (nog bekender als “My Way” in het Engels). Geen slechte song, maar vermoedelijk zal hij niet zoveel brokken maken als die Claude François indertijd. Dan komt titeltrack “Parfum de Vie” een stuk sterker voor de dag. Sensueel fluisterend gezongen door Goudesone en de Franse actrice Lubna Azabal over een moderne beat, als een update van Gainsbarre met één van zijn veroveringen. Lubna krijgt op dit album veel tijd en ruimte van Goudi en daarmee doet hij niemand te kort. Er staat nog schoon volk in de credits: Sabine Kabongo van Zap Mama, Jan Hautekiet, Axl Peleman en Hans Helewaut (Elisa Waut).

Muzikaal is het altijd sterk, op dit album. “Oooh Darling” is heerlijk kitscherig, maar zit heel degelijk in elkaar. Het volgende album van Goudi wordt blijkbaar opnieuw in het Nederlands/Oostends, maar ondertussen hebben wij toch hard genoten van deze vinyl-release.

https://musiczine.net/index.php/nl/item/87938-oostende
https://www.youtube.com/watch?v=quBeAXVuxfE

Paul Numi’s nieuwe single “Carol Ann” is een energieke, stuwende track waar poëzie en ironie hand in hand gaan. Met pakkende regels als “What are ashes? A sad reminder of flames that used to burn so bright” en “Don’t hesitate, accept your fate, just like America, we could be great” weet Paul Numi de luisteraar opnieuw mee te nemen in zijn unieke universum. Het is een stevige rocktrack met een zinderende finale.
Door de jaren heen bouwde Paul Numi een opmerkelijke carrière uit. Hij stond in de jaren ’80 met zijn toenmalige band als support act op het podium met beroemde bands als U2 en Echo & The Bunnymen en bracht zijn muziek ook unplugged naar steden als New York, Warschau en Beiroet.
De albums ‘Chimera’ en ‘Parallel Lives’ roepen nog steeds mooie herinneringen op en de nieuwe singles laten het beste verhopen voor dat volgende album.

Je vindt “Carol Ann” op Spotify.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/81737-paul-numi-een-keer-hello-werchter-of-hello-wembley-kunnen-roepen-zou-de-max-zijn
https://www.youtube.com/watch?v=ZM5Cp-pDc4w

Tarmak is een Gents trio dat zich sinds 2020 specialiseert in instrumentale postrock, postmetal en stoner. Voor hun debuutalbum ‘Plow’ werden vergelijkingen bovengehaald met Pelican en Russian Circles. Voor opvolger ‘Delete To Proceed’ is “Blue Renewed” de tweede single, na “Careless CRISPR”

Het is geen ongewoon gegeven in postrock en postmetal, maar met een speelduur van bijna 9 minuten, moet je toch wel best even gaan zitten voor deze single. Maar je krijgt er wel wat voor terug. De sound van Tarmak klinkt hier meer puurder en inzake songopbouw en spelen met de spanningsboog staat het trio alweer enkele stappen verder dan op ‘Plow’. Dit is bovendien een stuk zwaarder en donkerder dan hun vorige werk, maar daar houden wij wel van. Er zitten vocalen in de intro van deze single, maar het zal voor de band en producer/mixer misschien een compliment zijn dat ik dat niet meteen doorhad. De stem als instrument in postmetal: check.

De emoties die Tarmak wou vertalen in deze song zijn eenzaamheid en ontgoocheling en het element geheugen. Inhoudelijk wordt gespeeld met hoop die oplicht aan de einder en het opbranden en helemaal desintegreren van die hoop. Het blijft instrumentaal, dus je beslist voor jezelf of je dat erin terughoort, maar het is leuk dat een instrumentale band zoveel richting geeft over een song in plaats van ‘de luisteraar moet het maar voor zichzelf uitvogelen waarover dit gaat’. Ook bij “Careless CRISPR” – over genetische veranderingen in planten en dieren, en misschien bij mensen – had Tarmak wel wat te vertellen.

Wie geïntrigeerd is geraakt door deze single, die moet Tarmak zeker ook eens live gaan checken. Dat kan bijvoorbeeld op zaterdag 11 oktober in de Kinky Star in Gent, waar ze op uitnodiging van No Name Collective het podium delen met hun Franse collega’s van Mama Youth.

https://www.youtube.com/watch?v=5dMpQ1-Qkdo

Al sinds 2019 bouwt Belgica Erotica aan een muzikale erfenis voor de new beat. Deze neo-new beat is vaak verfrissend in aanpak en uitwerking. Altijd vertrekkend vanuit de krijtlijnen die door de geschiedenis werden uitgezet inzake ritme, thematiek, songopbouw en gebruik van samples en instrumenten.

Deze “Touch Me Now” breit daar een mooi vervolg aan, al lijkt ons dit nu niet de allerbeste song uit de Belgica Erotica-familie. Nog steeds heel degelijk en met veel liefde voor het genre uitgewerkt, maar misschien toch iets te hard op de retro-knop geduwd in de productie? Muzikaal hoor ik vaag wat referenties naar “China Town” van Nux Nemo.

Touch Me Now -single-
Belgica Erotica
Eigen Beheer

https://belgicaerotica.bandcamp.com/track/touch-me-now

Silent Presence - Wat soms moeilijk verwoord kan worden in een gesprek, lukt wel via muziek

Het duo Silent Presence bracht zopas zijn vijfde digitale single uit. “Fading Echoes” gaat opnieuw een stapje verder inzake productie en arrangementen en zo bouwt deze band - misschien wat traag maar gestaag – aan een knap oeuvre. De release van “Fading Echoes” was de aanleiding voor een interview met Wim en Corina van Silent Presence.

Jullie zitten of zaten afzonderlijk in andere projecten. Is Silent Presence jullie eerste project samen of zaten jullie vroeger al eens samen in een andere band?
Corina: We zijn beiden onze muzikale carrière begonnen in het folkbandje Chasing The Cat. Wim startte daar als bassist en ik ging eens mee als keyboardspeelster en werd daarna zangeres. De band viel echter al snel uiteen maar ik heb er wel mijn kennismaking aan over gehouden met Christof Vanhulle, waarmee ik later Face Your Fears startte.
Wim: Ik begon kort daarna bij The Other Intern. Intussen volgde ik bij Sander Verstraete (o.a. Het Zesde Metaal, Sophia, Warhaus, …) les om bas te leren spelen.

Valt het mee als koppel om samen in een band te zitten? Wat vinden de kinderen ervan?
W: Dat loopt goed eigenlijk. We hebben elk zo onze taken binnen Silent Presence en we overleggen dan samen. Om te repeteren is het wel handig want alles is binnen handbereik. De kinderen laten ons begaan. Het is niet meteen hun leefwereld of genre van muziek. Er zit niet meteen opvolging aan te komen.

Wat was de motivatie om met dit project te starten? Is het niet jammer dat de muziek een ‘late roeping’ was?
W: Het is begonnen om een aantal redenen. Ten eerste om samen iets gemeenschappelijks te maken en te doen. Ten tweede om dingen neer te zetten die in onze andere projecten niet pasten. Het is inderdaad een late roeping, maar het is wat het is. Ik speelde als tiener en vroege twintiger al elektrische gitaar, maar ik voelde mij nooit zeker genoeg om daarmee in een band te spelen. Pas toen ik een tiental jaren terug basgitaar uitprobeerde, voelde ik genoeg zelfvertrouwen.
C: Het is voor ons een soort van communicatie. Wat soms moeilijk verwoord wordt tegen elkaar, lukt soms wel via de muziek.

Van waar komt de naam Silent Presence?
W: We zijn beiden niet heel extravert maar wel aanwezig. En we hebben wel iets te vertellen. Daarom vind ik dat onze bandnaam perfect bij ons past.
C: We houden ons inderdaad vaak liever op de achtergrond maar willen toch wel een boodschap verkondigen.
W: Vooral willen we een boodschap over communicatie, emoties en een vorm van positiviteit overbrengen naar de mensen.

Hoe zit de rolverdeling in elkaar bij Silent Presence?
C: Wim maakt zowel de lyrics als de muziek en ik creëer de zanglijnen en melodieën. De muzieklijn wordt indien nodig aan de zanglijn aangepast.
W: Ik heb altijd wat teksten liggen en wat muziek staan die zou kunnen passen voor Silent Presence. Ik stel dan een stuk muziek voor en Corina kijkt dan welke tekst erbij zou passen. Dan begint het schaven aan de muziek en de tekst tot alles op zijn plooi valt. De feedback van Corina is voor mij belangrijk in dat proces.

Waarover gaan de nummers?
W: De teksten vertrekken vanuit eigen ervaringen en emoties. Eigenlijk zijn een aantal nummers ontstaan na een hectische periode in ons huwelijksleven. Ik probeer dat dan in een mooie tekst te gieten die een beetje universeel is of toepasbaar voor iedereen.

Welke bands/artiesten/nummers hebben als inspiratie gediend voor Silent Presence?
W: Eigenlijk kijk ik niet naar andere bands of genres wanneer ik muziek maak voor Silent Presence. Ik heb al gemerkt dat een nummer maken in de stijl van een band niet werkt voor mij. Als vertrekpunt werkt dat wel, maar dan kom ik altijd vanzelf in een andere richting terecht. Dat blijkt dan mijn eigen stijl te zijn. Ik merk wel dat ik een donkere ondertoon neerzet en veel aandacht aan melodie besteed. De muziek bevat elementen uit new wave, electropop, postpunk…Dat komt door mijn voorliefde tijdens mijn jeugd voor deze muziek. Ik vind het eigenlijk moeilijk om er één genre op te plakken.

Wim zit nu even niet in andere bands, maar Corina zit nog in Face Your Fears en Black Snow In Summer. Wordt het niet wat druk of valt het mee omdat al die andere projecten ook niet zo’n drukke agenda hebben?
C: Het is niet evident om kansen te krijgen om op te treden en met drie projecten heb je natuurlijk iets meer kans om eens op de planken te staan. Bij Black Snow In Summer wordt er nooit samen gerepeteerd dus voor dat project ben ik enkel individueel bezig. Ik vind het altijd fijn om samen te musiceren en te repeteren en dit kan gelukkig wel met Face Your Fears en Silent Presence, alhoewel het dan bij Face Your Fears niet altijd evident is om de agenda’s op elkaar af te stemmen. Het valt meestal goed te combineren met mijn deeltijdse job als kleuterleidster.

Staan er voor Wim nog nieuwe of andere solo/bandprojecten op stapel?
W: Mijn soloproject In Search For Embers ligt momenteel wat stil maar is nog niet uitgespeeld. Sinds kort speel ik bas bij Dream Machine, een band uit Wetteren. Die bestaat nog niet zo lang en we lijken nu in een definitieve bezetting te zitten. We spelen eigen werk met nummers die wat grunge, shoegaze en verwante genres bevatten. Ik zou zeggen denk aan Magnapop, Pixies, Nemo, My Bloody Valentine… De bedoeling is om in het voorjaar van 2026 een try-out en wat optredens te gaan spelen.

Corina, jij schrijft nummers voor 2 bands. Dan moet je wel veel inspiratie hebben?
C: Mijn teksten beginnen meestal met een soort van woordenweb, maar de zinsvorming is verschillend bij de twee bands. Bij Black Snow In Summer zijn de zinnen meer slogans en gebruik ik ook spoken word en bij Face Your Fears zijn de nummers melodieuzer en zing ik op een andere manier waardoor de tekstvorm er anders uitziet. Meestal zijn mijn teksten autobiografisch.

Is het de bedoeling om zo elke paar maanden een nieuw nummer van Silent Presence te hebben en uit te brengen? Komt er dan op termijn een EP of album waarop die tracks verzameld worden?
C: We willen onszelf geen enkele druk opleggen. We hebben geen echte deadline. Alles gebeurt op zijn tijd. Voorlopig zijn er nog geen plannen om een fysieke EP te maken.
W: We proberen wel om nu en dan een nieuw nummer af te hebben zodat we een
volwaardige set hebben voor onze optredens. Een fysiek album is natuurlijk een dure investering en daarvoor moeten we eerst nog wat kunnen optreden.

Geloven jullie nog in fysieke releases?
W: Ik koop sporadisch zelf nog fysieke releases, maar het is niet meer zoals vroeger. Bij de mensen van onze leeftijd worden er wel nog platen en CD’s gekocht terwijl ik merk dat dit ook wat vermindert. Zelf vind ik het leuk om iets in handen te hebben en te weten welke studio ze hebben gebruikt of wie er heeft meegespeeld.

Is een release van een ‘klein’ project als Silent Presence rendabel met digitale releases? Of is je eigen muziek uitbrengen sowieso een verlieslatende hobby?
W: Het is een hobby. Rendabel is het niet en daar doen we het ook niet voor. Het zou wel leuk zijn natuurlijk, maar ik ben daarin vooral realistisch. We willen vooral voldoening hebben in wat we doen. Het is uiteraard leuk om onze muziek te kunnen delen met andere mensen. Ik hoop dan ook dat we zo ook deze winter enkele optredens kunnen scoren.

Live zijn jullie als duo wat beperkt door het gebruik van loops en vaste ritmes. Zou het een plan zijn om de live-bezetting uit te breiden?
W: Het klopt dat we misschien wat beperkt zijn, maar met een volledige band zitten we terug met de problemen van tijd, plaats en ruimte. Nu zijn we gemakkelijk en we kunnen met ons twee zelfs in de kleinste zaaltjes spelen.
C: En er is weinig rompslomp wanneer we willen repeteren.

Live brengen jullie covers van PJ Harvey en The Sands. Waarom die nummers?
W: “April & June” van The Sands heb ik altijd al willen coveren. Het is een beetje een minder bekende Belgische klassieker.
C: Ik koos voor “Good Fortune” van PJ Harvey. Dat is een uitdaging om te zingen en het is een beetje een swingend nummer.

Jullie speelden dit jaar voor het eerst een paar keer live. Smaakt dat naar meer?
C: Ja het smaakt zeker naar meer. Ik vind het jammer dat we nu even geen nieuwe optredens hebben.
W: Er zijn nog genoeg speelkansen voor ons. Ik denk dat we wel zouden passen in de zomerprogrammatie van de Leest in Izegem of de Pekkersfeesten. Als we mogen dromen, dan denk ik aan de Fonnefeesten in Lokeren, de Paulusfeesten in Oostende, Manifiesta... De Grote Post in Oostende lijkt ons ook een toffe locatie. Maar evenzeer dingen als Waveteef, Black Planet, Wommel, … En er zijn veel kleine locaties die ik leuk zou vinden om eens te spelen. Ik vind het soms moeilijk om ons ergens tussen te plaatsen qua bands of genres.

Wie mag Silent Presence meteen contacteren voor een remix of een duet?
C: Goose mag wel een remix maken en Sam Claeys mag me altijd vragen om eens een duetje te zingen. Eddie Vedder van Pearl Jam en Brett Anderson van Suede uiteraard ook, maar ik vrees dat bij een wensdroom zal blijven.
W: Als ik carte blanche krijg, dan zou ik het vragen aan Dirk Da Davo. Maar ook Luc Van Acker, Dirk Blanchart of Soulwax lijken mij interessant voor Silent Presence.

Met W-Fest (en aansluitend Sinner’s Day) is het grootste wave-festival van ons land opgedoekt. Mag/moet er een nieuw W-Fest komen?
C: W-Fest was groot en gaf veel bands kansen. Maar er wordt toch nog hier en daar heel wat georganiseerd binnen het genre. Misschien niet meer zo grootschalig als W-Fest, maar toch genoeg om soms zelfs in elkaars vaarwater te zitten.

De groep fans van postpunk/synthwave lijkt eerder af te nemen dan aan te groeien, terwijl er in het genre wel nog volop interessante releases en nieuwe bands bijkomen. Heeft dit soort muziek nog wel een toekomst?
C: Als je snel meer bekendheid en meer optredens wil, denk ik dat je beter mainstream muziek maakt dan wat wij doen. Het is een keuze die je zelf moet maken. Het leuke is wel dat je in het wereldje steeds weer dezelfde mensen tegenkomt en ook nog nieuwe mensen leert kennen. Het is één grote familie.
W: Er zullen altijd wel mensen zijn die deze muziek zullen volgen maar in België een grote massa op de been brengen zoals op Amphi in Duitsland, dat zal hier niet lukken vrees ik. Het is hier een beetje een niche geworden.

Wim, jij bent ook reviewer. Hoe kijk jij naar de combi reviewer-zelf muzikant? En naar het feit dat minder dan vroeger mensen reviews gebruiken om nieuwe muziek te ontdekken?
W: Ik vind het als zelf muzikant zijnde in elk geval gemakkelijker om een mening te vormen over een ander zijn muziek dan over mijn eigen muziek. Het reviewen wordt stilaan een bedreigde ambacht. Ik denk dat jongeren daar totaal niet meer mee bezig zijn of. Ze vormen op een andere manier hun mening over muziek, denk ik. Het begrip album vervaagt ook door de digitale playlists en het streamen van muziek. Er zijn ook bijna geen print-magazines meer die albums bespreken.

Blijkbaar zijn er in de synthwave momenteel veel AI-releases. Is AI een hulpmiddel dat voor verrijking zorgt of een vloek?
W: Ik heb er al van gehoord, maar dat het er veel waren, dat wist ik niet. Ik keur het niet af. Het kan een hulp of een inspiratiebron zijn om met iets te starten, maar ik denk toch dat je het verschil hoort omdat de muziek van AI soms een eigen smoel mist. Vooral de streamingsdiensten zullen AI-gegenereerde muziek gebruiken want daarop moeten ze soms geen royalty’s betalen. Al is dat de laatste voor een artiest slechts een habbekrats. Een schande.

Tegenwoordig is het heel makkelijk om muziek in eigen beheer uit te brengen. Zou een label Silent Presence verder kunnen brengen dan hoe jullie het in eigen beheer doen, of niet?
W: Ik denk dat een label handig zou zijn om onze muziek nog meer en beter te promoten. Zelf ben ik daar niet meteen de handigste in en het vergt veel tijd voor ons. Je moet ook de juiste connecties hebben. Mensen denken dat je enkel met wat goede muziek de Nieuwe Lichting van Studio Brussel of Sound Track kan winnen, maar dat is een illusie. Hetzelfde geldt trouwens om aan optredens te geraken. Maar ook zonder de hulp van een label zullen we wel mooie dingen kunnen realiseren.

Bedankt voor het fijne interview
Fading echoes -single-

https://silentpresence.bandcamp.com/track/fading-echoes
https://www.youtube.com/watch?v=n3Ta21lbktg

Zingem Beeft 2025 - Ondanks enkele hindernissen een geslaagde editie
Zingem Beeft 2025
Kruisem
De Mastbloem
2025-09-13
Filip Van der Linden

Zingem Beeft was dit jaar toe aan zijn achtste editie in negen jaar. Volgend jaar viert dit festival dus zijn tiende verjaardag, en we hopen dat dat een vet feestje mag worden, maar eerst kijken we even naar wat er dit jaar te beleven viel in De Mastbloem in Kruisem.

Het loont op Zingem Beeft vaak de moeite om echt de hele line up te komen bekijken, omdat er al eens een positieve verrassing te spotten valt in de eerste uren van dit festival.

De opener van dit jaar was Walfang. Inzake genre kleven ze het label ‘post-everything’ op zichzelf, maar je kan het ook omschrijven als een mix van duistere grunge, stoner, postrock, sludge, noise, shoegaze en mathrock. De band komt uit Sint-Niklaas, ze spelen samen sinds 2011 (eerst nog als Monkey Juice) en hun muziek gaat van dynamisch naar dromerig, van zacht naar een kopstoot. Ze speelden onlangs nog als support voor Cobra The Impaler in de Trix in Antwerpen. Inzake releases hebben we vooral goede herinneringen aan ‘LØV’ uit 2021.
Ondanks dat de band zou openen en alle instrumenten ruim op tijd klaar stonden na de soundcheck, werd de band niet aangekondigd op het voorziene uur. Het duurde minstens 10 minuten voor de bandleden met bedrukte gezichten het podium opgingen. Pas een dag later zou duidelijk worden waarom, op de Facebookpagina van de band: een discussie over het al dan niet tonen van een Palestijnse vlag op het podium. Een moeilijke discussie. Je vindt het hele verhaal op Facebook voor wie er het fijne van wil weten. Jammer genoeg voelde je aan de hele set dat de band hierdoor niet lekker in zijn vel zat. Ze hebben er nog het beste van gemaakt voor zichzelf, het publiek en de organisatie. Ze hadden ook kunnen weggaan zonder te spelen. Toch een beetje een valse start. In de ingekorte set herkenden we twee nummers uit ‘LØV’ en één nummer uit 2023.
Setlist: Walfang: Get Away / Season / Tighten The Hope / Create, Decimate / Eerie / MVP

Na Walfang was het de beurt aan Ka’Una. Hier minder onduidelijkheid over het genre, want deze band staat voor postmetal. Ka’Una bestaat onder meer uit leden van Thurisaz, een band die al eens headliner was op Zingem Beeft. Als Ka’Una moeten ze – nu in een ander genre – opnieuw vanaf nul beginnen, maar dat doen ze met veel enthousiasme.
Ka’Una serveert een soundscape van zware riffs, pompende drums, een diepe bas en een stem waarvan je nekharen omhoog komen. Een sonisch landschap waarin ambient, noise, psychedelische en progressieve sounds naadloos samenvloeien. Ka'Una's debuutplaat 'Focus' werd uitgebracht in 2024 door Dunk!records en deze band passeerde ook al op Dunkfest. Vorig jaar deden ze een korte tournee door Turkije.
In De Mastbloem zagen we een enthousiaste en gretige band die binnen de grenzen van de postmetal een herkenbaar eigen gezicht gevonden heeft. Ze brachten naast drie tracks uit ‘Focus’ al een nummer van hun volgende album, met gastvocalen van Tine Moniek. Haar kan je kennen van haar Nederlandstalige synthwaveband Drift, maar ze zit in heel uiteenlopende projecten. Haar Nederlandstalige monoloog in ‘De Piranha der Consumptie’ maakte flink indruk op de aanwezigen.
Setlist: Ka’Una: Careless / My Burden / De Piranha Der Consumptie / A Way

An Evening With Knives is een band uit Nederland tussen een voorts volledig Belgische affiche. Dit was nog maar de tweede buitenlandse/Nederlandse band in de geschiedenis van Zingem Beeft, na Cryptopsis vorig jaar. An Evening With Knives stond al eens op de affiche, maar dat was op de afgelaste corona-editie van 2020. Deze Nederlandse band mixt postmetal, psychedelische rock en doommetal. Ze brachten hun eerste EP uit in 2015, stonden in 2019 op Alcatraz en deelden al podia met Truckfighters, Corrosion Of Conformity, Elder en Steak Number Eight (nu Stake). Dit jaar brachten ze hun derde studio-album ‘End of Time’ uit, maar het was het vorige album dat de grootste brok vormde in de set op Zingem Beeft.
An Evening With Knives is altijd goed voor een feestje. Net als bij pakweg Psychonaut bewijst dit trio dat postmetal ook met veel energie, publieksinteractie en grinta kan gebracht worden. Dit was in publieksbeleving het eerste hoogtepunt van de dag. Beste song van de set was het onverwoestbare “Drowning in Daybreak” waarmee de set werd afgesloten.
Setlist: An Evening WIth Knives: Endless Night / On your Own / The Mistake / Pride of Lions / Levitate / Sacrifice / Slift / Voices / Drowning in Daybreak

Heisa is een Vlaamse noiserockband met invloeden van Tool, maar ook van Battles en Warpaint. Ze brachten dit jaar hun derde album ‘Trois’ uit. Een beetje een klassiek geval van de ‘moeilijke’ derde. Nog eigenzinniger dan hun sublieme eerste en tweede album. Maar niet dat ze een ontoegankelijk album gemaakt hebben. Dan zouden ze dit jaar niet op Pukkelpop gestaan hebben voor een ruim en enthousiast publiek. Voor wie zijn metal puur en onversneden lust, was Heisa misschien wat exotisch. Wie de tijd en moeite nam om echt te luisteren en mee te gaan op de trip van deze band, kreeg enkele pareltjes te horen.
Heisa bracht één van de meest intense sets van Zingem Beeft, terwijl een aanzienlijk deel van het publiek liever een pintje dronk aan de toog. Hopelijk laten de organisatoren zich hierdoor niet ontmoedigen. De leukste nummers in de set van Heisa waren “The Harmonist”, “Lazar” en het oudere “Serenity Now”.
Van bij de start van eisa’s set keken we met wat verwondering naar de veel te ruime en dikke wollen trui van drummer Jonathan. Hij leek er echt mee te worstelen achter zijn drumstel. Bij het laatste nummer kwam de aap uit de mouw, of beter, kwam de Palestina-T-shirt vanonder de wollen trui. Wat bij Walfang niet gelukt was, werd hiermee een klein beetje rechtgezet.
Setlist Heisa: Nandor / Flowers / Let Go / The Harmonist / Lazar / Serenity Now / Starting To Think I’m Pretty / Sad Dancer / Fivefour / Shifting

Temptations for the Weak werd opgericht in 2011. Dit is een metalcoreband met invloeden van bands als Killswitch Engage en Machine Head, met de focus op vette riffs, knallende ritmes en een combinatie van ruwe en cleane vocalen. Ze stonden al op Graspop, Alcatraz, Summer Breeze, Jera on Air.
Hun meest recente studio-album is ‘Fallen From The Stars’ uit 2022. In 2024 verscheen ook al de nieuwe single “Silver Lining”. Temptations For The Weak stonden net als An Evening With Knives op de afgelaste covid-editie van Zingem Beeft van 2020, maar deze metalcoreband kon die nare herinnering in 2021 al uitwissen met een geslaagde herkansing. Dat ze dit jaar opnieuw gevraagd werden, is een mooie opsteker voor de band.
Deze band kreeg het meeste volk tot voor het podium en bijna alles wat ze vroegen, gebeurde ook: circle pit, wall of death, meezingen, het ritme meeklappen, …
De band speelde liefst vijf nieuwe nummers en die klonken net zo vet als het oudere materiaal (“Trade This Life”, “Tear It Down” en “The In-Between”). Mijn nieuwe favoriet is “Drowning World”.
Setlist:  Temptations For The Weak: Tear It Down / Saviour / The In-Between / Final Straw / Your Own Suffering / Crossroads / Silver Lining / Drowning World / Trade This Life

Headliner Cobra The Impaler moest op het laatste nippertje afzeggen voor Zingem Beeft om medische redenen. Na heel wat rondbellen mocht No Prisoners aantreden als invallers. No Prisoners is sinds 2023 de band van Pieter-Paul Devos (Raketkanon, Kapitan Korsakov), Pieter De Wilde (Raketkanon, Cowboys & Aliens, Welkin) en Leander Van het Groenewoud (zoon van Raymond en van onder meer Lee Anderson). Vorig jaar was er een EP, dit jaar een album. Ze spelen een grungy punk (Wipers, Hüsker Dü, Dead Kennedys…) en ze staan al eens in het voorprogramma van bands als Brutus, Stake en Psychonaut.
Ondanks dat ze vooraf niet aangekondigd waren voor Zingem Beeft, bleven verrassend veel mensen toch gewoon in de zaal om de hele set van No Prisoners uit te kijken. De band stond gretig op het podium, ook al hadden ze eerder die dag al het beste van zichzelf gegeven op Leffingeleuren, een ander leuk festival.
Het helpt ook dat dit powertrio een heel toegankelijke versie van punkrock brengt, anders dan ten tijde van Raketkanon of Kapitan Korsakov.
Setlist:  No Prisoners: Put Me Out / Spray Paint God / Them / Carmelita / Get Out Of The Way / Sub Sunburn / Wired / Move So Fast / Neverything / Wishing Well / Man’s World / I’D

Geen Cobra The Impaler als headliner, wel Arson. Beide bands delen dezelfde drummer, dus stond er toch één vijfde van de voorziene headliner op Zingem Beeft. De oorsprong van Arson gaat terug tot de lente van 2016 wanneer leden van verschillende Gentse metal en screamo bands samen komen en zich los willen scheuren van de subculturen waar ze al jaren in vertoefden. Tijd voor good old fashioned loeiende gitaren, strakke drums en intense vocals. Arson brengt een harde mix van rock 'n roll, punk, hardcore en southern rock. Voor fans van Every Time I Die, John Coffey, Kvelertak, Frank Carter & The Rattlesnakes, ...
Dit jaar stonden ze onder meer op Zwarte Cross en op Graspop Festival Baflo (niet het ‘echte’ Graspop in België, maar ergens in Nederland).
De mannen van Arson zaten naar goede traditie strak in het pak, ze hadden hun vaste ober bij die shotjes whiskey uitdeelde aan de eerste rijen van het publiek en de set eindigde met het in de fik steken van een deel van het drumstel. Wie de band al wat langer volgt, herkent het ritueel. Ook een vaste waarde: chaos. Van bij de start hossen de bandleden over het podium, gooien ze zich in de fotopit en maken ze een rondje door het publiek. De chaos kreeg nog een extra dimensie met enkele confettikanonnen, ballonnen en wc-rollen die vanuit het publiek het podium werden opgegooid.
Arson staat voor een onstuitbare energie. Arson werkt aan een opvolger voor hun debuutalbum ‘All In, All Sin’ uit 2023, maar in Kruisem vormde het ‘oude’ album nog de hoofdbrok van de set.
Er was geen toegift, wat nochtans een mooie traditie is op een dergelijk festival. Arson was dan wel onverwacht tot headliner gepromoveerd, ze droegen die titel waardig.
Setlist Arson: Smuggler’s Soul / Cult of the Castaways / Lords of Misrule / Bright Light / Curbside Violet / Church of Mine / Decay So Lovingly / Empire / Young Slave / You Know It/ Old Gods, Saints & Sinners  / The Troublemaker

Alles bij elkaar was het een bijzondere editie van Zingem Beeft. Een uitdagende affiche, een headliner die afzegt en het gedoe met het Palestina-protest, maar aan de andere kant ook de uitstekende ticketverkoop, het snel kunnen uitwerken van een plan B, een massa tevreden gezichten in de zaal, …
Op naar de tiende verjaardag van Zingem Beeft in 2026

Organisatie: vzw Agera Events