In 2017 kreeg de band veel positieve kritieken op hun album ‘The Gap’. Het eerste album in enkele decennia gaf blijkbaar de zuurstof die ze nodig hadden om er terug tegenaan te gaan. En ziedaar drie jaar later is hun opvolger al klaar dat naar de naam ‘Wilma (Determined Protector)’ luistert.
De band gaat hierop verder waar ze met hun vorig album stopten: het maken van potige, donkere songs die elementen van punk, rock en wave bevatten.
Op ‘Wilma’ krijgen we acht songs. Ze openen meteen loeihard en stevig met “Big Victory”. Een pulserende bas en een logge rockende gitaarriff ondersteunen de zwartgallig klinkende zang. Denk hierbij aan een kruising van Star Industry en La Muerte. De lokroep ‘Wilma’ in het refrein doet mij aan The Flintstones herinneren maar muzikaal heeft het er niets mee te zien. “Intolerance” begint met een cleane gitaar maar verdwijnt dan onder de distortion. Het tempo gaat omhoog terwijl de gitaren weids uitwaaien. In het refrein komt de gitaarlijn uit de intro terug meedoen en maakt de bas de hook. “R.Doubts” opent met hypnotiserende zang en backings. De chaos is hier beter gestructureerd dan op de vorige track. Een sterke track dat vrij catchy klinkt. Op “Persecute” gaan ze richting post punk en wave. Met name de gitaar, die onafgebroken een breiwerk neerzet, doet denken aan de vroege P.I.L. ten tijde van ‘Metal Box’ en ‘First Issue’ wat een compliment en appreciatie van mijnentwege is. Geweldige track waar de razernij naar het einde toe in de zang duidelijk te horen is. “The Blame” is dan weer een stuk toegankelijker maar bezit ook die donkere en wanhopige ziel waar zwartzakken zoals wij zo fan van zijn. Hier ook terug een uitgebreide maar relatief cleane gitaarsolo. De onderliggende synths vallen niet heel hard op maar bepalen voor het grootste deel de teneur van de song.
Er staat ook een rustpuntje op ‘Wilma’ en dit in de vorm van “Shadow” dat een subtiel wah wah gitaartje bevat. Een haast fluisterende zang zorgt voor de verdere sfeer. Maar de basis onder dat alles , is het fijn samenspel van drum en bas. Er wordt afgesloten met het onheilspellend klinkende “Noise, What Noise?”. Inderdaad voor sommigen zal dit als noise klinken maar voor mij en veel gelijkgestemde zielen klinkt dit het eerder als muziek in de oren.
Struggler heeft met ‘Wilma’ een stoot van een plaat gemaakt: bondig, donker, sfeervol en op een basis van ijzer, vuile olie en rook. Hell yeah!
Post punk/ Dark punk rock
Wilma -determined protector-
Struggler
De Wandelgangen is een Limburgse band die het in het Nederlands doet. Hun eerste EP heet ‘Farao’ en staat op Spotify. Opener “Haar Voor De Ogen” lijkt een mix van De Mens en Red Zebra en eigenlijk kan je die mix van het beste uit de jaren ’80 en ’90 wel voor alle songs van deze EP toepassen. De songs hebben een leuke, aanstekelijke drive en een lekker tempo. De lyrics hebben net als veel Nederlandstalige bands in de nineties een evenwicht tussen schijnbare nonsens en inzichten met een knipoog. Denk aan De Mens, Gorki, De Lama’s, …. En ook aan nieuwere bands als Beuk en De Dode Hond In Uw Kelder. Enkel titeltrack “Farao” is wel heel beperkt in de lyrics en mist omkadering. Een beetje alsof de lyrics gevonden werden op basis van het geinige stop-motion-clipje dat erbij hoort. Of zijn we nu te streng? Het contrast met “Verdwijn” en “Leven Na De Dood” is wel groot.
Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of Stubru, maar ik zou er geen geld op inzetten.
https://www.youtube.com/watch?v=hJ6jto9H49Q
Glenn Maesschalck zat in een reeks veelbelovende bands als Evil Shepherd, Kosmokrator en Serpent Mass. Nu brengt hij als Verdoemd een album uit dat hij volledig alleen schreef, inspeelde, opnam en mixte. Met die éénmans-studioprojecten is het vaak opletten geblazen, maar recent waren er al fraaie albums van o.m. Āter , Ande, Horrorwish en Dwaellicht (een duo, maar toch met één centrale figuur). In een iets verder verleden hadden we zo ook al DodenGod.
Verdoemd staat voor blackened thrash en death, met black en death als hoogste dosissen. Ook in de titels en lyrics zit Verdoemd dichter bij black (en extreme) dan bij thrash. Maesschalck is in de eerste plaats een begenadigd gitarist en dat kan hij moeilijk verstoppen op dit album. Toch maakt hij niet de fout dat werkelijk alles om de riffs draait. Er is al eens een leuk basloopje dat wat tijd en ruimte krijgt en vooral vocaal toont Glenn heel wat lef. Van clean naar grunts en terug. Niet altijd loepzuiver, en inzake bereik en variatie is hij misschien nog wat beperkt, maar hij doet het wel met veel branie en durf. Ook de mix werd met veel zorg aangepakt. Er zijn vast wel producers die hier nog meer konden mee aanvangen, maar voor een doe-het-zelf-verhaal is dit bovengemiddeld goed.
Positieve uitschieters zijn voor mij “Impaled By The Sword”, de razernij van “Summon The Madness” en de doom-injectie op “Enter The Mass Grave”.
Een fijne ontdekking. Wie snel is kan nog een CD bestellen, de anderen kunnen terecht op https://verdoemdmetal.bandcamp.com/album/the-black-heresy-will-prevail
Op hun eerste full album, ‘From Wither To Bloom’, bevestigt Nighthawker de verwachtingen die er waren na hun twee EP’s: breed uitwaaierende southern rock, catchy pop, beetje blues, beetje psych, beetje Fleetwood Mac, beetje The War On Drugs, … De bandleden deden eerder al een gooi naar eeuwige roem, o.m. met Crazy Cult Roadshow, Dark Stage en Reckless Pilots, maar op dit album hoor je een band die vol gaat voor de keuzes die ze voor zichzelf gemaakt hebben.
Het is bij Nighthawker niet helemaal de heavy psych die momenteel zo populair dan wel hip is, maar het schurkt er soms wel tegenaan, met een massieve sound die wisselt tussen desert en swampy, met lange instrumentale stukken, zoals op ”The Moonlight Rider” en “Night Of The Hunter”. Evengoed gaan ze naar catchy poprock met een leuke acapella-break (“Leaps Of Faith”) en een coole 90’s-indierock-vibe op het naar The Rembrandts ruikende “Share The Ride”.
Met al een zanger en zangeres in de band lijken twee gastvocalen op dit album een overbodige luxe in variatie. Het is voor een band altijd zoeken naar de gulden middenweg tussen het zoeken naar de perfectie voor een song en het behouden van je eigen gezicht (en samenhang in de sound). De mondharmonica op “Dishwasher Blues” is dan een logische en organische toevoeging, terwijl de gastvocalen op “Sundown” net iets te veel van het goede zijn. Maar je kan een band niet verwijten dat ze zoeken en proberen. De meeste keuzes pakken overigens goed uit bij Nighthawker en als album is ‘From Wither To Bloom’ een ontdekking met elke volgende song.
Nighthawker brengt op ‘From Wither To Bloom’ een frisse mix van genres waar al wat stof op lag en zorgt zo voor een glimlach op het gezicht van elke rockliefhebber.
https://www.youtube.com/watch?v=pOoX0-cYgTA
BLP Records bracht al de eerste drie albums van Wim De Craene terug uit. Een soort van erkenning voor de man zijn talent. Nu komen ze, als voorlopig sluitstuk, met een onuitgegeven live-sessie dat in de VRT archieven stof lag te vergaren. Het betreft een live opname voor het toenmalige radio programma ‘Dorp in de Stad’ dat in 1978 in Sterrebeek werd opgenomen. Goed nieuws voor de fans. Het merendeel van de songs komen uit ‘Wim De Craene…is ook nooit weg’ (1977). De klassiekers “Tim” en “Rozanne” ontbreken hier ook niet , en dankzij de inbreng van zijn vaste begeleidingsband toen (Headband) kreeg alles een licht jazzrockjasje mee.
De sessie wordt geopend met een aankondiging om dan te openen met “Daar Ga Je Dan” en gevolgd door het breekbare “Later op de Avond”. “Mensen van 18” is nog steeds een sterk nummer. Na “Marcelino” komt de klassieker “Tim” waarna De Craene toelichting geeft aan het nummer “Psylocybe Mexicana”. “Rozanne” en “De Rode Heuvel” sluiten deze uitmuntende sessie af.
Je hoort een artiest in bloedvorm en hij wordt daarbij begeleid door een uitstekende band die goed aanvoelt waar de sterktes van de song liggen. Voor fans een must maar ook ideaal om kennis te maken met het werk van deze veel te vroeg overleden artiest.
Verder vraagt een mens zich af wat voor schatten er zich nog in die archieven bevinden.
Kleinkunst
Live 78
Wim De Craene
Wie had ooit gedacht dat Johan Troch, toen hij begin de jaren 80 nog de voorman van Last Journey (een postpunkband) was, nu deze instrumentale en atmosferische muziek zou maken? Mensen evolueren net als hun muziek en hun smaak. Met ‘Bring Out The Stars’ is hij trouwens al aan zijn twaalfde album toe onder zijn naam.
Zoals steeds gaat Johan voor kwaliteit in sound en muziek. Daarbij doet hij veel zelf en maakt hij gebruik van muzikanten via het web om zo de nodige bijdragen en invullingen toe te voegen. Op “The House Under The Pine Trees” is dat in de vorm van een fretloze bas door Damian Coccio en de E-Bow gitaar van Bill Vencell. Het zorgt voor een warme en weidse sound. Op het titelnummer zit er een loop van Timbre in en een cello van Blythe Davis. Het geheel klinkt vrij speels boven de zich herhalende loop. “Consolidated” klinkt vrij etherisch. Voornamelijk door het ontbreken van percussie denk ik. Dat is ook het geval voor “Obscure Beginnings” wat ook een atmosferische track is geworden die meer richting ambient uitgaat dan bijvoorbeeld “The Longest Shadow” of “Memory Lane”. Die laatste vind ik een sterke opener van het album met zijn heerlijke gitaarklanken en rhythm loops.“Mandolean Raft” bevat subtiel en eigenzinnig cellowerk van Cris Cambell en sluit daarmee het album sterk af.
Een stempel op de muziek plakken vind ik hier moeilijk omdat de genres niet altijd de vlag dekken. Maar het is zeker atmosferische en filmische muziek. Zoals steeds genietbaar met een goed glas rode wijn en een stukje kaas op een zomeravond in je lounge. Maar ook perfect te gebruiken om onder beelden te monteren. Ook nummer 12 is terug meer dan de moeite geworden.
Ambient/Chill out music
Bring Out The Stars
Johan Troch
Aan het rijtje van Equal Idiots, Sons, Black Leather Jackets etc kunnen we ook de Crackups toevoegen. Misschien gaat bij de iets oudere muziekliefhebbers wel een belletje rinkelen bij het horen van hun naam want ze haalden ooit de finale van Humo’s Rock Rally en brachten daarna een debuutplaat uit om dan in 2012 in de anonimiteit te verdwijnen. Maar kijk, ze zijn terug. De single van dit viertal (Thomas Valkeniers, Toon Van Looy, Siebe Le Duc en Niels Meuskens) komt rechtstreeks uit de garage, zolder of tuinhuis gewaaid en brengt je in trance na meerdere luisterbeurten. De herhalende groove en tekst brengt de song naar een climax toe en werkt tevens hypnotiserend. Even voor halfweg breekt de hel los en gaat de track helemaal open.
Getting The Vibes? Van dit nummer in elk geval wel. Op 21 augustus komt hun full album uit met name ‘Greetings From Earth’ en we kijken er in elk geval naar uit , na het horen van deze single.
Garage/Punk
Getting the vibes -single-
Crackups
Een Finse band met een Nederlandse zanger die op een Pools label een album uitbrengt waarop ze een ode brengen aan de Noorse black metal (tweede golf) met lyrics in het Engels, Fins en Nederlands. Qua Europese gedachte zit het wel snor bij Iku-Turso. Het album ‘Storm Over Isengard’ is een verzameling van bonusmateriaal voor hun album ‘Pakana’, dat inmiddels al uitgebracht werd, maar die nu afzonderlijk op de markt komt.
Misschien net omdat het ‘maar’ over bonusmateriaal gaat, hoor je hier een relatief ontspannen band die de creativiteit een beetje de vrije loop laat. Met een albumtitel als ‘Storm Over Isengard’ is het niet te verwonderen dat de invloeden van bands als Storm en Isengard er nogal dik op liggen, net als de weinig subtiele pagan- en folkreferenties. “Portit Pohjolan” is een leuke brok doom met wat weinig black en pagan erbij, terwijl “Sapphire Dreams” een soort van blackened powerfolk is.
Alles mag en alles kan. “Storming The Isengard” lijkt een blackened versie van Alestorm te gaan worden, maar de band weet zich nog net te herpakken. “Myrskyn Jälkeen” zou de aanzet kunnen geweest zijn van een mooie volwaardige song, maar de band heeft deze intro als track opgelijst in plaats van er uit te halen wat er in zat. Hoewel je de lyrics niet echt goed kan volgen, is “Jij Die God Haat”, de Nederlandse versie van Satyricon’s “Du Som Hater Gud” best wel goed gevonden, vooral die pianoriedel naar het einde toe is een mooi accent.
Als folky black metal je ding is, moet je dit zeker een kans geven.
Het lijkt een verloren zaak als je het uitgangspunt bekijkt: oude bluesrat neemt een reeks bluesklassiekers op met zijn Europese begeleidingsband. Je kan nauwelijks een geeuw onderdrukken. Toch zit er vuurwerk in één van de zeven tracks.
Hoeveel keer kan je “Little Red Rooster” nog interpreteren en het interessant houden? Het nummer moet zowat het ingangsexamen zijn om jezelf een bluesband te mogen noemen. Maar als een 76-jarige ex-katoenplukker het nog eens overdoet, willen we wel een oogje dichtknijpen. Het begeleidende duo maakt er nog iets moois van. Ook met deze versies van “Evil” en “Tell Me” scoren ze geen homerun. Betere keuzes zijn dan “Dust My Broom”, “Smokestack Lightnin” en “How Many More Years”. In aanpak en uitvoering heel klassiek, maar degelijk en met veel overtuiging gebracht.
En dan nog die ene waar vuurwerk in zit? Op “Back Door Man”, ook al zo’n classic die je al een paar keer teveel hebt gehoord, experimenteren de Nederlanders een eind weg met een soort van analoog-klinkende swampy loops die het nummer een vibe geven alsof er een geest meespeelt in de band.
Er zijn nog tracks waarop ElectroBluesSociety speelt met loops, maar dan blijft het beperkt tot at je productionele ingrepen kan noemen. Op “Back Door Man” is het net heel uitgesproken, en het werkt absoluut heel goed. Deze aanpak had voor het volledige album mogen gebruikt worden.
Chicago Blues Covers
ElectroBluesSociety feat Boo Boo Davis
Kuvver Records/Black & Tan Records
Ande is een blackmetalband met slechts één bandlid en die in het Nederlands zingt (schreeuwt, grunt, krijst, ….). In het geval van Āter leverde dat eerder dit jaar al een prima album op, maar met dergelijke eenmansprojecten is het toch altijd wat afwachten. In het voordeel van Ande pleit dat dit al niet meer zijn eerste release is en dat eerdere releases al opgepikt werden door buitenlandse labels. Bij het Amerikaanse Slaughterhouse Records (Baphomet, Wamaster, ...) komt binnenkort een split uit van Ande en Grave Forest, een zijproject van de Amerikaanse band Winterlore.
De tracks op ‘Vossenkuil’ zitten nogal vaak in hetzelfde spectrum, maar dat kan dit genre wel hebben. Ande omschrijft zichzelf als atmosferische black metal, maar de atmosferische aspecten zijn hier veel minder prominent aanwezig dan bij Wiegedood of Wolves In The Throne Room.
Pas bij het rustige “Eeuwig Vuur” krijgt de muziek wat duidelijke atmosferische trekjes, maar dan zitten we ook al bijna op het helft van het album. De geduldige opbouw op deze track, in almaar meer dunne laagjes die toegevoegd worden en dan weer in het niets oplossen, zorgt voor een spanning en intensiteit die epische proporties krijgt. Mooi.
Op “De Hutten” zit de intensiteit aan de andere kant van het spectrum, diezelfde van de eerste tracks, en ook op die manier het voor Ande. Er zit nog net genoeg variatie in om de luisteraars bij de les te houden. In “Sneeuw Op Het Meer” zitten nog een paar productionele haperingen, maar doorgaans is dit album inzake composities, muziek, mix en productie bovengemiddeld goed voor een eenmansproject.
De beste track is “Mijn Koninkrijk Van Groen”, met cleane vocalen zowaar en naar het einde toe wat elementen van postmetal en atmosferische metal, en maar weinig black metal.
Misschien net omdat hij er wat uitspringt, maar dit is echt goed.
Albumtitels hoeven niet altijd ingewikkeld te zijn. Soms zijn ze gewoon een aanduiding zoals ‘V’ van Havok dat gewoon hun vijfde langspeler is geworden. Nochtans konden ze het een conceptuele titel gegeven hebben , want met de songs willen ze de mensen wakker schudden zodat ze zelf gaan nadenken over de maatschappij, de sociale manipulatie en dergelijke meer. Dat concept zit wel in de schitterende hoes die gemaakt werd door de Duitse kunstenaar Eliran Kantor (zie ook hoezen van Testament en Iced Earth).
Het mixen en producen gaven ze aan Mark Lewis die er een duidelijk, vol , maar messcherp geluid aan moest geven. Iets wat trouwens goed gelukt is. Havok is op ‘V’ een puur old school klinkende trash band in het genre van Testament, Exodus of Death Angel. Op dit nieuwe album speelt ook hun kersverse bassist Brandon Bruce voor het eerst mee. Opener “Post-Truth Era” is een ferme binnenkomer: een fijne opzwellende intro, een scherpe tekst over nieuws en fake nieuws die we dagelijks over ons heen krijgen en een beklijvend refrein. Op “Fear Campaign” vliegen ze er meteen in met scherpe riffs en een knappe ritmesectie. Ze weten wel refreinen te maken die het orgelpunt van de song zijn. Ook hier weer een relevante en kritische tekst. “Betrayed By Technology” zit ritmisch en riffsgewijs knap in elkaar. De zanglijnen overtuigen net iets minder dan op de twee vorige tracks. Ze bevat wel een paar heerlijk zingende baslijnen. In totaal presenteren ze ons elf nummers. De ene al wat meer uptempo (“Fear Campaign”) dan de andere en soms iets meer midtempo (“Ritual Mind”). Maar telkens heel goed opgenomen en in elkaar gestoken waardoor ze hun effect niet missen.
Jammer dat we de festivals deze zomer moeten missen want je voelt aan de songs dat dit live allemaal voor een golf van opwinding of een moshpit in het publiek zou kunnen zorgen.
Ten opzichte van hun vorig album ‘Conformicide’, dat nogal wat jazzy elementen en virtuoze versieringen kende, is dit terug Trash dat meer naar de basic gaat. Daardoor kom je niet veel muzikale verrassingen tegen maar hetgeen ze doen is wel goed en alles klinkt met het nodige enthousiasme.
Het album is ook toegankelijker dan zijn voorganger en enkele songs gaan zich vrij snel nestelen onder je hersenpan.
Er waait een nieuwe wind door Havok en het zal velen bevallen.
Hiphop in het dialect is de gewoonste zaak in Vlaanderen, maar het Meetjeslands kom je niet zo vaak tegen. The Sloofs zijn Mike C en Foenkmaster B en die zijn al zowat tien jaar bezig. Over hun skills valt niet te discussiëren. In de lyrics is het vaak, maar ook niet altijd raak.
De nieuwe EP ‘Dichte Bij De Waanzin’ staat veraf van de mellow reggae/soundsystemrap van hun “Ode Aan ’t Meetjesland” of “Portefoelde” en ook ver af van de trippy house van “Ik Ben Nie Zot”.
De nieuwe EP telt drie tracks. “Bollet Af” is ronduit grappig en uit het leven gegrepen, een ode aan elkeen die altijd voor iedereen goed wil doen, en die dan plots toch zijn geduld verliest als de vragen blijven komen. De beats klinken retro clubby en zijn toch gepimpt naar het hier en nu. Een gouden track.
“Eij Joonne Eij” is in de lyrics al wat meer doorsnee en cliché. De rhymes zitten in een goede flow, maar de beat mist nog iets. “BlaBlaBla” is een track die live zeker zal werken, maar die bij een luisterbeurt in de huiskamer weinig brokken maakt, zowel in de lyrics als in de enerverende en wel heel retro beats.
Diezelfde retrobeats hoor je op The Sloof’s coronaversie van Ivan Heylen’s “De Wirkmens”, waarvan ze eigenlijk enkel de titel en het onderwerp overgehouden hebben. The Sloofs werkten overigens ook mee aan “Geen Slaap Door Wuhan”, een metalversie en hilarische hertaling van “No Sleep Til Brooklyn” van de Beastie Boys, met voorts nog de gitarist van The Evil Ponys en de drummer van Days Of Betrayal. Voor die ‘covers’ moet je wel wat zoeken op het web.
Suura is moeilijk in één hokje te duwen, maar we doen een poging met een reeks hokjes: akoestisch, instrumentaal, freejazz, neo-klassiek. De band vertrekt ongeveer vanuit de klassieke school en gaat naar waar de improvisatie hen leidt.
De aanzet van het album is op “Optiark II” speels en lichtvoetig, jeugdig enthousiast, als een kort wit zomerjurkje dat in het zonlicht je verbeelding prikkelt. Gaandeweg wordt de toon ernstiger en dan donkerder.
Met een bezetting van gitaar, bas en verschillende saxofoons lijkt dit kwartet beperkt in zijn mogelijkheden, toch is het net die beperkte bezetting die hen de vrijheid laat om stiltes of eerder bijna-leegtes in te vullen of die leegtes net heel aanwezig te laten zijn. “Somber” is een song die in golven speelt met je aandacht. Soms mag je die eens loslaten en kan je je laten meedrijven en dan weer moet je die aandacht met twee handen vastpakken voor het volgende hoofdstukje. Soms in de luwte, soms op de voorgrond. Mooi is dat.
“Morphe” is een titel die drie keer terugkomt op dit album. Het zijn zelfs naar jazz-normen eerder soundscapes dan composities. Intrigerend, maar ergens blijf ik telkens toch wat op mijn honger. Dan zit er bij “Somber” of “Efialtis” muzikaal meer vlees aan het been.
Als afsluitende titeltrack is het fluweelzachte “Luwte” een moeilijke. Hierop hoor je (op enkele uiterst spaarzame bastoetsen en een zuchtje sax na) enkel gitarist, bandoprichter en componist Nicolas Van Belle. Als gitarist blijft hij op dit album wat op de vlakte, een beetje tegen de natuur (of toch het cliché) van bandleiders en zeker gitaristen in, maar als componist toont hij zich een goudhaantje.
Blues/Jazz
Luwte
Suura
Del-Toros is een Nederlands instrumentaal rocktrio. Hun voorlopige hoogtepunt was toen ze vorig jaar een tournee door Californië konden spelen. Het album ‘Live In Hollywood’ is daar de neerslag van. De Nederlanders halen de inspiratie vooral bij surfrock en rockabilly, met veel reverb en twang die uit de gitaarversterker knallen. Er zit ook nog wat desertrock en een klein beetje punk in hun sound, maar de hoofdmoot is toch surfrock.
Twee van deze livetracks zijn gebaseerd op nummers van Joy Division en de Simple Minds, al zou ik deze versies van “No Love Lost” en “Theme For Great Cities” niet meteen covers noemen. Je herkent er nog wel wat in van de originelen, maar ze freestylen er ook op los. Hetzelfde verhaal met “Halloween Theme”, geïnspireerd op de thema-filmmuziek van de gelijknamige horrorfilm. Dat is leuk, terwijl de eigen nummers daar niet voor moeten onderdoen.
Hoogtepunten op deze ‘Live In Hollywood’ zijn “Loose Lips”, “Die Cast” en “50 Knots”.
Dit live-album is digitaal beschikbaar en op cassette. Op deze laatste krijg je er nog een interview als extra bovenop. ‘Live In Hollywood’ is prachtig als tijdsdocument voor alle fans van de del-Toros en misschien een leuke kennismaking voor alle andere fans van instrumentale surfrock.
Nederlands 
Français 
