Even voorstellen, geplukt uit de facebook pagina van Jimi Floyd: ''No!.. but it`s a rare band around two man who landed lightyears ago in a small and dull village in the Lowlands. Near the river clay and fruit trees they explored all kinds of different musical worlds. Sound had always been around for them! After dancing and groovin’to phenomena like David Bowie, dEUS, Spoon, Wilco, Villagers & Kula Shaker they decided to get there own music growing and moving.'' Veel informatie vinden we niet over dit duo, maar dat hoeft ook niet. Wij houden wel van een beetje mysterie. En mysterieus dat is hoe dit debuut 'The Right To Disappear' ook klinkt.
Vanaf die eerste song “Jimi Floyd Is Coming Home” zet dit duo je al op het verkeerde been en blijft dat doen tot het einde. Chaos creëren in je hoofd, om er wel voor te zorgen dat je met een glimlach de plaat naast je neerlegt en een zucht slaakt van verlichting. Oef! Jimi Floyd slaagt er op een meesterlijke wijze in je te hypnotiseren en naar een heel andere wereld door te verwijzen, een wereld waar het feitelijk leuk is te vertoeven. Vaak schemert daar een vleugje Bowie in, maar ook de manier waarop een artiest als Frank Zappa muziek maakte komt erin voor, muziek en chaos tot kunst verheffen. Binnen een omkadering die je de eerst de wenkbrauwen doet fronsen maar in een later stadium steeds meer gelukkig maakt, tot je volledige zen bent geworden. Song na song dansen we een vreugdedansje door de huiskamer, na elke luisterbeurt steeds intensiever.
Jimi Floyd is een artiest die net als voornoemde artiesten Bowie en Zappa muziek tot kunst verheffen en buiten elke lijn kleuren, hoog in het vaandel draagt. Dat wordt over deze gehele plaat meermaals in de verf gezet.
Wij houden van artiesten die durven buiten de comfortzone treden. Jimi Floyd doet het op dit bijzonder psychedelische meesterwerk voortdurend. Wie daarvoor te vinden is, zal in deze plaat en artiest zijn gading vinden. Wij waren al na een paar luisterbeurten compleet verkocht en het smaakt zelfs naar meer. Bovendien is deze schijf zo verslavend dat je die maar blijft beluisteren. Bij elke luisterbeurt doe je trouwens nieuwe ontdekkingen die je voordien nog niet waren opgevallen.
'The Right to Disappear' is daarom een waar kunstwerk, om te koesteren. Want artiesten als Jimi Floyd doen iets uniek binnen een muziekwereld waar dit onmogelijk blijkt.
Jaguar Jaguar is een band rond muzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen, en hebben in 2017 een gloednieuw project op poten gezet. Een exotisch allegaartje dat hen bij het debuut 'Montjoi' naar Spanje bracht. Voor de nieuwste EP 'Madelyn' ging Jaguar Jaguar op afzondering in Frankrijk. De band wil zeer filmische muziek brengen, en bestaat dus niet uit vijf maar eigenlijk uit zes muzikanten. Want de visuele inbreng van Tina Herborst die kortfilms rond de nummers heeft geregisseerd hoor je ook terug in de sound op deze bijzonder exotische en experimentele EP.
Met “Born In Blue” wordt op een toegankelijke wijze al een grens afgetast. De band laat ook nu weer horen en zien uit een geheel te bestaan: er is geen enkele schakel die boven de ander uitsteekt. Mede doordat geen gebruik wordt gemaakt van één vocalist, maar ieders stem wordt gebruikt, wordt dat doel vrij snel bereikt.
Wat ons vooral opvalt aan deze EP is dat je er een goed gevoel van krijgt, je hoopt prompt weer op een lange zomer aan vergeten stranden met de ondergaande zon als extra toemaatje. Die zuiderse kant wordt nog meer in de verf gezet bij “Out of Sight” waar de Congolese muzikante Témé Tan haar bijzonder soulvolle stem in de strijd gooit en zorgt voor nog meer zon in huis. De meest opmerkelijke song op deze EP is het zeven minuten lange “Weightless” waar alle ingrediënten - experimenteren, exotische en fleurige inbreng en een grote samenhorigheid - nog meer worden benadrukt.
Het debuut was een zonnige plaat die naar mijn mening schippert tussen toegankelijkheid maar ook een streepje experimenteren. Op deze 'Madelyn' horen we een band die volwassen is geworden. Een band waarbinnen iedereen, nog meer dan ooit, dezelfde kant uitkijkt. Maar vooral blijkt over de hele lijn dat de inbreng van elk lid even belangrijk is. Zelfs deze van Tina, wiens visuele inbreng je dus ook terughoort binnen elk van de filmische songs, waardoor ze in haar opzet is geslaagd. De jongens aanzetten om haar beelden in woorden om te zetten.
Met deze EP zet Jaguar Jaguar een grote stap voorwaarts om de festival weide en concertzalen plat te spelen. Deze bijzonder toegankelijke muziek werkt niet alleen zeer aanstekelijk, de band houdt ook van enkele potjes experimenteren met zomerse geluiden. En dat laatste trekt ons nog het meest over de streep. Jaguar Jaguar was bij zijn debuut een band om in het oog te houden, en bewijst met deze klasse EP waarom.
De Zwitserse band Infinitas wordt omschreven als 'folk heavy metal' en bracht in 2017 een schijf uit die ons de oren deed spitsen: 'Civitas Interitus'. Het unieke aan deze band is de kruisbestuiving tussen folkelementen en heavymetal met een female voice inbreng. Infinitas daarom uniek noemen binnen het genre? Dat is wellicht die brug te ver. Maar het was best een aanstekelijke plaat, met lekker catchy riffs en wonderbaarlijke vocalen, die vanaf begin tot einde aan de ribben blijft kleven. In 2019 bracht de band een nieuwe parel van een schijf uit die aan onze aandacht was ontsnapt door het overaanbod van releases, maar het is nooit te laat om terug te keren in de tijd. Zeker niet als het gaat over een schijf en band die een bijzonder plaats bekleed in ons metal hart. Met 'Infernum' zet de band verder stappen in het verleggen van grenzen binnen dat typische folkmetalgebeuren.
Ook nu weer valt deze bijzonder veelkleurige vocale aankleding het meest op. Een stem die je wegvoert naar een sprookjeswereld boordevol elven, kobolden en andere tot de verbeelding sprekende wezens uit de folklore halen we ons voor de geest bij songs als “Afanc”, “A Manifested Nightmare” en “Aynas”. Er zit een verhalenlijn in die je op het puntje van je stoel vol spanning doet luisteren en genieten. “Lilith” is zo een parel van een song die de fantasie prikkelt. De inbreng van snijdende gitaarlijnen, die door je hart boren, wordt aangesterkt door een zwevende vioolklank. Of drumpartijen die je rillingen bezorgen. Maar het is dus eerder die sterke stem van zangeres Andrea Böll die het meest tot de verbeelding spreekt. Van clean tot screams en zelfs wat spoken word die je de kriebels bezorgt, het zit er allemaal in. Song na song wordt een puzzel samengesteld, met een zekere verhaallijn die je als aanhoorder gedeeltelijk zelf kunt en mag aanvullen. Want dat is nog het meest opmerkelijke aan deze knappe folkmetalschijf, de aanhoorder zijn eigen fantasie wordt eveneens geprikkeld doordat Infinitas je zeer bewust met veel vraagtekens achterlaat in dat donkere bos. Binnen diezelfde mysterieuze walmen blijft de band begane wegen verder bewandelen bij daarop volgende songs “Rahu”, “A Starless Universe” en “The Seeker Of Truth”. Telkens een tipje van de sluier oplichten, zonder echt een antwoord te geven op de vragen die door je hoofd suizen als spirituele bommetjes energie. Böll is binnen die omkadering een verteller, die je op je puntje van je stoel doet zitten gespannen tot het instrumentale slot akkoord “Consultus (Memorial)”. En daarna volgt een akelige stilte, die je verweesd achterlaat.
Deze fantasieprikkelende schijf boordevol verwijzingen naar allerlei folklore moet vooral de folkmetalliefhebber aanspreken die houdt van wilde verhalen over sagen en legenden. En die vooral houdt van zelf uit te puzzelen wat er gebeurt.
Laat dus uw eigen fantasie maar de vrije loop bij het beluisteren van deze grensverleggende folkparel, is dan ook ons eindadvies. Er zal een zeer kleurrijke wereld opengaan, die je doet terugdenken aan je kindertijd , toen je geloofde in die elfen en sprookjesfiguren die je je voor de geest haalt; zonder kinderachtig te klinken, eerder door je op een zachtaardige maar ook dreigende toon angst in de boezemen voor dat onbekende.
De band begon in 2015 als soloproject met de release van ‘Hymns Of The Hopeless’. Muzikaal liggen ze ergens tussen The Sisters of Mercy, The Fields Of The Nephilim en Him in. Gevoel voor melancholie en grootsheid kenmerken de songs. Zo ook op opener “Pandaemonium” die buiten de titel niets gemeen heeft met Killing Joke. Tekstueel zitten we ook in gothische sfeer met onderwerpen als kruisiging, excorcisme en de dood.
Zo krijgen we vier donkere uptemposongs na elkaar die nog vrij catchy klinken ook. Ze nemen je meteen mee in hun wereld. Hun sound klinkt ook homogeen en vol. Enkel de twee laatste nummers met name “Beyond The Veil” en “Final Rest” zijn ballads geworden. Qua zang doen ze mij een beetje aan Ashton Nyte (van The Awakening) denken. Het album hinkt een beetje tussen een EP en een album met zijn zes nummers. Laten we het dan maar op een mini-album houden.
Verrassen doet Her Despair and Me niet meteen maar ze hebben wel een solide en heel degelijk album gemaakt dat, zeker voor de gothicliefhebbers, aangenaam luistervoer is geworden.
Drive-By Truckers brengt sinds medio 1996 een fraaie mix van poppy americana overgoten van aanstekelijke countryrock. De band heeft ondertussen zijn stempel gedrukt op dat american-rockgenre. In 2016 brachten ze, volgens de biografie, hun meest politieke plaat uit in hun 25-jarige bestaan: 'American Band'. Nu staan ze er terug met 'The Unraveling' waarover het volgende wordt gezegd: ‘with southern groove, hooks & pride, muscled three guitar attacks and erudite lyrics’, over de huidige staat van het land; ‘the most tumultuous years our country has even seen. ‘American Band’ was a warning shot hinting at a coming storm. This one was written in the wreckage and aftermath‘.
Vanaf “Rosemary With A Bible And A Gun” sijpelt die politieke boodschap al door. Ze wordt op een aanstekelijke wijze door je strot geramd en blijft aan je ribben kleven. Zo hoort dat bij deze typische American rockmuziek. De groovy gitaarlijnen en warme stem voeren je weg, maar confronteren je ook met een harde realiteit. “Armageddon's Back In Town”, “21st Century USA” of “Babies In Cages” hangen geen al te positief beeld op van wat de heren denken over het Amerika van nu. Patterson Hood en Mike Cooley stampen niet wild tegen heilige huisjes, ze doen dat zelfs op een eerder ingetogen en groovy wijze, maar wie de boodschap begrijpt, weet dat het geen vijf voor twaalf, maar vijf na twaalf is.
De wereld heeft weer muzikanten of artiesten nodig die een mening durven verkondigen, want ondanks alles wat gebeurt rondom ons, de wereld zwijgt. Prediken hoeft niet, dat is ook niet wat Drive-By Truckers doen op deze plaat, maar je een spiegel voorhouden dan weer wel. Laten we het echter ook over de muziek hebben. En dan hoor je een band die nog steeds even strak, gepolijst en lekker groovy de haren op je armen doet rechtkomen. De gitaar is daarbij de belangrijkste strijd om een betere wereld te creëren voor onze kinderen en kleinkinderen. Want daar draait het dus werkelijk om. De tekst bij “Babies In Cages” is zo tekenend daarvoor: “I'm sorry to my children, I'm sorry what they see / I'm sorry for the world that they'll inherit from me”. Het is ook de rode draad op de volledige plaat.
Ook al is er hoop op betere tijden en geeft Drive-By Truckers aan een minder politiek album te hebben uitgebracht dan hun vorige plaat, de boodschap raakt je nog steeds en staat stevig overeind. Muzikaal worden echter op een even gestroomlijnde wijze menig snaren van je rockhart geraakt, en ook dat laatste stemt ons vreugdevol in deze toch wel moeizame tijden waarin we leven.
Drive-By Truckers stelt met 'The Unraveling' een plaat samen dat een eerder somber beeld geeft van het heden, maar gelukkig schijnt er steeds een lichtpunt aan het einde van de tunnel. Dat lichtpunt is onze kinderen en kleinkinderen, die we moeten koesteren. Drive-By Truckers heeft die boodschap goed begrepen, en houdt jou, mij en henzelf een spiegel voor op een zeer gestroomlijnde en bijzonder groovy wijze. Waar we iets kunnen uit leren. Nu de rest nog.
Dispel is een uit Ohio afkomstig trio dat muziek brengt in verlengde van bands als Nightwish, Evanescence, Clan of Xymox en dergelijke meer. De band nam voor zijn debuut 'Lore' producer Texbeak onder de arm. Wie houdt van die pure darkwave en gothic elementen, zo eigen aan voornoemde bands, zal zeker vallen voor deze band en zijn debuut.
Vanaf “Spiritual Warrior” - een titel die trouwens de lading van dit gehele debuut dekt - word je meegezogen in een donkere sfeer die je doet terugkeren naar de jaren '80, maar met beide voeten in het heden. Dispel heeft wellicht goed geluisterd naar zijn voorbeelden, maar klinkt daardoor gelukkig niet gedateerd. Met “The Call”, “Mondal Consequence” en “Abyssal Hammer” wordt dat voldoende in de verf gezet. Opvallend binnen deze band is, naast muzikanten die de mysterieuze en spirituele sfeer zeer goed weergeven, de stem van Ravensea, die over een zodanig hoog stembereik beschikt dat de haren op je armen rechtkomen van intensief geluk.
Als een hogepriesters hypnotiseert Ravensea je voortdurend, geruggesteund door muzikanten die je meevoeren naar mystieke oorden in een spookachtige onderwereld. Luister maar naar het door donkere walmen omgeven “Atonement (Adagio in Bb)” dat aanvoelt alsof je de adem wordt ontnomen om een bijzonder occulte en mysterieuze wijze. Dispel brengt daardoor wellicht niets nieuws onder de zon, maar raakt gevoelige donkere snaren binnen een al even vreemd en mystiek aanvoelende omkadering. Het meest indrukwekkende is dus die spirituele achtergrond waarrond elk van de songs zijn gebouwd. Meermaals zakken de songs weg in een verstilde sfeer, zoals bij bovenstaande, om daarna alle registers open te gooien als Ravensea op een hartverscheurende wijze je als aanhoorder letterlijk de keel toeknijpt. Het meer up tempo gebrachte “The Depth Of Transformation” is dan ook een mooie kers op de taart van een debuut dat je terugbrengt naar gouden tijden toen darkwave en aanverwante stijlen , binnen een mystieke omkadering, hoge toppen scheerde.
Hoewel Dispel niets origineel brengt, doen hun donkere muziek door middel van een bijzondere vocale aankleding de haren op je armen telkens recht staan, waardoor je in een sprookjesachtige wereld terecht komt, eens in diepe trance aanbeland.
Een mooi debuut, waar we een band horen met enorm veel potentieel om door te breken binnen dat typische gothic/darkwave wereldje en z’n vertakkingen.
Eerder wat onverwacht, kreeg Cesar Quinn geen plekje in de halve finales van Humo’s Rock Rally toebedeeld door de jury. De band staat nochtans te boek als een van de sluimerede sensaties in muzikaal Vlaanderen. Wat beter dan dit door te spoelen met een krakend verse singlerelease?
Op “Turqoise” horen we zweverige, kleurijke vocals sensueel paren met jazzy, gedempte drums. In haar geheel horen we een onvoorspelbare track die als een satijnen kleed over muzikale vrouwenheupen wiegt. The War On Drugs met een miniscuul tikkeltje groteske vocaliteit. Vergelijken met Muse is misschien te veel van het goede, maar wat Cesar Quinn op de wereld afvuurt, hebben we zelden door zo’n jonge snaken weten doen.
https://soundcloud.com/cesarquinn/turquoise-clean-mix-one/s-xSwDG?fbclid=IwAR3PYohf3onk80G3-EVLgYOvnPobUQUIqltFxY7xh02lSK21X7UkWajIXwg
DIRK. maakt hedendaagse indierock met een aantal elementen uit de jaren ‘90. Het doet daarom soms denken aan Weezer, Pixies of Dinosaur Jr maar evengoed aan het melodieuze van School is Cool. Zo ook op de vooruitgeschoven single “Artline”. Er wordt melodieus en heel toegankelijk gestart. Het venijn zit in de staart waar ze loos gaan en de boel opentrekken. Een catchy, speels en vinnig liedje met een catchy melodielijn!
Ik zag wel dat ze al een album hebben uitgebracht in 2018 (genaamd ‘Album’) en dat ze dat jaar op Pukkelpop speelden. “Sick ’n Tired” stond toen enkele weken in De Afrekening van Studio Brussel. En met deze single zou dat ook wel eens kunnen gebeuren.
Artline -single-
Dirk.
Mayway Records
Deleyaman is de formatie rond multi-instrumentalist Aret Madilian. Met 'Sentinel' brengt de band zijn ondertussen achtste album op de markt. De dromerige soundscapes die Aret op jou afvuurt worden telkens aangesterkt door een bijzondere blaasinstrument, de duduk, bespeeld door de Armeense muzikant Gerard Madilian. De zangpartijen van de Franse zangeres Beatrice Valantin voelen aan als een warm deken tegen koude winternachten. Dat is in grote lijnen hoe deze parel van een folk/indieplaat nog het best in elkaar steekt.
“Exil” is al zo een dromerige song, die je gevoelige snaar raakt op zeer bijzondere plaatsen. Deze band is uiteraard niet aan zijn proefstuk toe, maar blijkt na al die jaren binnen sprookjesachtige en dromerige muziek nog steeds grenzen te verleggen. Daar waar vroeger werd teruggrepen naar de postpunk en new wave invloeden is daar - buiten de song “Still Waters” - nagenoeg niets meer van te merken. De ingetogenheid en knipogen naar Dead Can Dance komt dan weer wel boven drijven. Meer nog. Brendan Perry levert, net als op de vorige plaat, ook nu weer een bijdrage. Dit bij het nummer “The Valley”. Die dromerige ingetogenheid is wellicht het grootste pluspunt aan deze parel van een schijf, en dat is toch de verdienste van een combinatie tussen bijzondere instrumenten als piano, viool, duduk, bouzouki tot klavecimbel die je niet elke dag tegen komt.
De zwoele stem van Beatrice Valentin is daarbovenop een extra kers op een zeer mooie taart. De schoonheid van een band als Deleyaman is dat ze virtuositeit combineren met een ingetogenheid en diepte die je tot een zekere gemoedsrust brengt waaruit je niet meer wil ontsnappen. Ondanks die relaxte sfeer wordt je daardoor niet in slaap gewiegd maar blijf je geboeid luisteren en genieten. Ook al heeft de band dit allemaal wel al eens voorgedaan. Songs als “Electric Sky”, “Still Waters” en “1973” blijven om die reden aan je ribben kleven. Eens gehypnotiseerd door de perfectie die Deleyaman tentoon spreidt, is een terugkeer onmogelijk, dat was in het verleden als zo dat is na acht albums boordevol ingetogen pracht en praal nog steeds het geval. Dat laatste wordt in de verf gezet op afsluiters “Deer On The Run” en “Slaves”. Geluidsmuren worden niet afgebroken, harten op een bijzondere wijze wel geraakt.
De Engelse zanger/gitarist Chris Hooson aka Dakota Suite is uitgegroeid tot een fenomeen binnen het slowcoregebeuren samen met Low, Red House Painters en Codeine. Hij gaat een fijne samenwerking aan met Quentin Sirjacq met wie hij een nieuwe schijf uitbracht: 'The Indestructibility Of The Already Felled. Dit album is geproduceerd tijdens de tweede 'Dakota Suite & Quintin Sirjacq' tour in Japan medio 2017, en nu dus op plaat uitgebracht via Schole Records.
Dat beide heren elkaar blindelings vinden, is gezien hun staat van dienst en de reeds vele jaren fijne samenwerking niet zo verwonderlijk. Uit die eerste ‘Safe Within Your Arms’, geplaveid over zeemzoetigheid die je hart verwarmt, blijkt dit al. Nergens zul je dit duo betrappen op deuren instampen of geluidsmuren verpulveren. De zachtmoedige en warme stem van Dakota gecombineerd met bedwelmende piano-inbreng doet op een ingenieuze wijze eerder een deugddoende gemoedsrust over jou neerdalen. We vlijen ons gemakkelijk neer in onze stoel en laten de magie van dit klankentapijt verder zijn werk doen door middel van oorstrelende pareltjes als “Silences Are All The Words I Have”, “Away” en het wonderbaarlijke en bijzonder breekbare “These Nights Without You” waarbij je een traan wegpinkt, en koude rillingen over je rug voelt lopen.
Zachtmoedigheid is de rode draad op de volledige plaat en toch word je net door die bijzonder intense manier waarop Dakota Sweet met zijn stem je gemoed bespeelt, aangevuld door die verdovende piano klanken, niet in slaap gewiegd. Ook al gaat het over de gehele lijn diezelfde weg uit, het stoort allerminst. Integendeel zelfs. Bij de daaropvolgende songs als “How Scared I Am To Live”, “What You Could Not Know” wordt die snaar op een bijzondere wijze geraakt waardoor de aandacht scherp wordt gehouden. En dat getuigt, gezien de toch wel monotone aanpak, van pure klasse. Niet zo verwonderlijk gezien de status van beide heren binnen de muziekwereld. Maar dan nog moet je het maar doen, en spontaniteit blijven uitstralen i.p.v. je gemakkelijk vanaf te maken door het afleveren van een routineklus. Wat dit duo dus niet doet. Dat laatste trekt ons op deze zachtaardige parel van een plaat nog het meest over de streep.
The Indestructibility Of The Already Felled
Dakota Suite & Quentin Sirjacq
Schole Records
Met’ Voices Of The Void’ zit de postmetalband Carneia aan zijn vierde langspeler. Jan Coudron zingt eveneens bij King Hiss en drummer Joppe Vandewalle slaat ook op de drums bij MIAVA. Ze maken stevige postmetal geïnspireerd door bands zoals Tool, Deftones en Faith No More. Hun nieuwste werkstuk is geen licht verteerbaar brokje muziek geworden. De lyrics zijn vrij heavy en handelen over het worstelen met je demonen en het vechten tegen je eigen zwakheden.
Opener “The Making Of The Universe” laat een Tool-geïnspireerde riff horen maar de opbouw van de song is helemaal anders dan die band. Carneia vliegt er meteen goed in qua tempo, zang en intensiteit. “Blood And Candy” begint met sounds die lijken van op voorhistorische games afkomstig te zijn. Een stevige riff en ritmesectie doorbreekt dit. Een heel catchy song zonder in meezingbare refreinen te verzanden. Heel mooi opgebouwd nummer. Eén van de toppers op dit album. “Black Coffee” is een heel degelijke en stoere song, maar “The Hangman” is net iets beter vanwege de fijne ritmes door de percussie. “Shadow Man” is iets introverter en de zang is iets ingetogener. Een geslaagde sleper met een fijn basgeluid. Op “Alter Ego” gaat de zang richting geschreeuw en ligt het bij momenten ergens tussen grunt en zang. Als afwisseling best te pruimen. “Anthem For The Wasted” is een vrij toegankelijk nummer dat geleidelijk opgebouwd wordt. Heerlijke sfeer dat mij ergens wat aan bands zoals Alice in Chains doet denken. Afsluiter “Epiloque” is een instrumentale song die begint met een soort van drone-achtige sound vooraleer de rest erbij komt.
‘Voices Of The Void’ weet het ganse album te boeien. Het biedt voldoende afwisseling, is stevig van sound, bezit een uitgekookte ritmesectie en kan menig postmetalfan bekoren.
Absolva is ontstaan in 2012. Opgericht door Chris Appleton en Martin McNee, beiden afkomstig van de band Fury UK. Hun debuutplaat 'Flames of Justice' sloeg in als een bom. In 2014 verliet bassist Dan Bate de band. Luke Appelton bood nog maar eens zijn diensten aan bij Absolva. Ook het in 2015 uitgebrachte heavy metal pareltje ‘Never A Good Day To Die’ was een schot in de roos. De band heeft ondertussen een sterke livereputatie opgebouwd en bestaat uit muzikanten die heel wat watertjes hebben doorzwommen. Uit hun nieuwste plaat 'Side By Side' blijkt die virtuositeit meermaals. Een nieuwe bladzijde, en plaat, om te koesteren als typische heavy metal fan.
De eerste adrenalinestoot krijg je al te verwerken bij de eerste song “Advocate Your Fate”, en er zouden er nog meerdere volgen. Want dat is de grote sterkte van Absolva. De energie die ze op het podium uitstralen, vind je gelukkig ook terug op hun platen. Ook al wordt ook nu weer gegrasduind doorheen we al wisten, je blijft lekker headbangend aan de boxen gekluisterd zitten luisteren en genieten van die riffs en straffe drum salvo's, die door je vege lijf klieven. Aangesterkt door een hoog stembereik dat de haren op je armen doet rechtkomen van puur genot. Tenminste als je houdt van die gestroomlijnde en typische heavy metal. Dat blijven doorgaan op dit elan zal voor sommigen een minpunt zijn. Maar wij voelen ons telkens bij de strot gegrepen en lekker door elkaar geschud bij songs als “Side By Side”, “Living A Lie” en andere lekkere mokerslagen in het gezicht als “Eternal Soul”.
De band stijgt nog steeds boven zichzelf uit en straalt hetzelfde spelplezier uit naast als op dat podium. Dat zorgt ervoor dat we over de hele lijn over de streep worden getrokken. Absolva brengt ook twee covers “2 Minutes To Midnight” van Iron Maiden en “Heaven And Hell” van Black Sabbath. Twee songs waar, wat ons betreft, het label 'niet aankomen' op kleeft. Maar Absolva doet die beide songs alle eer aan die ze verdienen, zonder aan de bron te raken. Daarvoor krijgen ze een extra pluim op hun hoed. Het bewijst nogmaals die hemelse virtuositeit waardoor ondertekende al jaren viel en nog steeds valt voor deze typische heavymetalband die ons telkens aangenaam verrast, alsook hun gedreven podiumact.
Absolva weet ons ook met 'Side By Side' compleet te overtuigen. Ook al wordt daarbij niets vernieuwend gebracht, het trok en trekt ons na al die jaren nog steeds helemaal over de streep. Klasse, van puur heavymetalniveau, schotelt Absolva ons weer eens voor en daarvoor ga je maar beter compleet uit de bol als je een beetje liefhebber bent van de meest pure heavy metal vorm.
Want ook nu weer smeekt deze plaat om live gebracht te worden. Absolva speelt een headliner show in het gezellige evenement 9 jaar Elpee in Deinze, een soort thuismatch voor de band, op basis van dit nieuwe werk en hun reputatie, gaat het dak daar compleet afgaan. Meer informatie: https://www.facebook.com/events/391391231783840/
'12 Bombazos Bailables’ is een verzamelalbum met de populairste tracks die ooit uitgekomen zijn op het Colombiaanse platenlabel Disco Fuentes dat al 85 jaar bestaat. Het Colombiaanse label blinkt uit in genres als cumbia, boogaloo, hard salsa, descarga, cumbelé en bomba. Vampisoul brengt sinds 2017 heel wat albums van Disco Fuentes opnieuw uit op vinyl en CD en dit verzamelalbum noemen ze zelf een ‘budget’ of instap-album voor beginners, DJ’s en al wie op zoek is naar een sample of inspiratie wil halen uit het meest dansbare uit Zuid-Amerika. Deze collectie zal het ook goed doen als achtergrond voor zomerse feestavonden. Every Track Is A Winner!
We schrijven 1985. Bij het horen van de single “Money's To Tight (To Mention)” op de radio werden we van onze sokken geblazen. De soulvolle stem van Mick Hucknall in combinatie met aanstekelijke soulvolle muziek bleef aan de ribben kleven het hele jaar door. Het optreden van Simply Red op Torhout/Werchter 1986 staat nog steeds in ons geheugen gegrift. En de eerste platen 'Picture Book' - wat een knaller van een debuut - en daarop volgend ‘Men And Woman' zijn nog steeds platen die ik koester als kostbare parels. In 2009 leek er een einde te komen aan het verhaal. Maar nu staat Simply Red er terug met 'Blue Eyed Soul'.
Zo goed als dat debuut wordt het nooit meer. Laat dit duidelijk zijn. Met “Thinking of You” horen we echter wel dat Mick nog steeds zeer goed bij stem is. En dat is al een goed begin. Het soulvolle waardoor we ooit fan zijn geworden van de band komt ook terug op deze schijf, luister maar naar het aanstekelijke “Ring That Bell”. Ook de gevoelige kant van Simply Red hoor je regelmatig terug. Luister maar naar het wondermooie “Sweet Child”. Wie doorheen die ballon van het verleden durft prikken hoort een band die een gevarieerde soulvolle schijf uitbrengt, die enerzijds op de dansspieren werkt - bewijs daarvan het lekker up tempo nummer “BadBootz” - een hoogvlieger op deze schijf, en anderzijds je kippenvel bezorgt. Uiteraard zitten er songs tussen die we snel zijn vergeten. Maar over het algemeen zitten we op het puntje van onze stoel mee te genieten, het zorgt voor een sterretje extra. Vooral hoor je een band die na een pauze van enkele jaren weer met volle goesting staat te soleren. Het spelplezier loeit door de boxen bij het bijzonder energieke “Don't Do Down”, met bijzonder aanstekelijke blazers om de temperatuur naar het kookpunt te doen stijgen. Dat wordt op een gezapige wijze verder in de verf gezet bij “Chula” en “Tonight”.
Simply Red brengen geen nieuw 'Picture Book' uit, dat kan ook niet meer. Maar vandaag hoor je wel een band die een bladzijde heeft omgedraaid en op een bijzonder aanstekelijke en soulvolle wijze klaar is voor het volgende hoofdstuk in hun carrière. Vergeet dus het verleden even en kijk naar wat een bont allegaartje de band hier op je boterham smeert.
Een best aardige plaat van een band die na al die jaren nog steeds relevant blijkt te zijn en zichzelf op een bepaalde wijze heruitvindt.
Nederlands 
Français 
