Toegegeven, het debuutalbum van Dressed Like Boys, we hadden niet meteen door wat een meesterwerk dat was. Het album openbaarde zich aan ons als een slow burner met elke nieuwe single. Sinds de aanschaf staat Dressed Like Boys regelmatig op repeat. En nu is er al een nieuwe single.
“And Then I Woke Up” ligt muzikaal helemaal in het verlengde van het debuutalbum. Het wordt waarschijnlijk ook de titel van het volgende album, dat we dan ergens volgens jaar mogen verwachten. De nieuwe single werd al live gespeeld op Werchter en op de recente Spaanse tournee en kreeg daar heel wat bijval. Nog een leuk weetje: Jelle’s vader speelt staande bas op dit nummer. Hij schreef deze song terwijl hij Tolstoj aan het lezen was en realiseerde zich dat hij bij zichzelf vooral ijdelheid zag als hij in de spiegel keek.
Hij zag iemand die blind was voor alle rijkdom die je niet kan kopen en niet kan verkopen. En uit die realiteit is hij wakker geworden. Mooi toch? Vlaanderen heeft er een muzikaal icoon bij.
https://www.youtube.com/watch?v=kUhL7H4cVw8
Vlaanderen heeft zijn eigen Joni Mitchell, of toch bijna. Bij momenten klinkt Ciska Ciska zo intens als de jonge Joni Mitchell of Joan Baez. Haar songs zijn dan wel meer introspectief, maar vanuit eigen ervaringen en relaties houdt ze de wereld een kleine spiegel voor. De emoties op ‘Page of Cup’s zijn universeel en divers en soms nog wat naïef, maar vooral is dit album als visitekaartje heel beloftevol.
Ciska Ciska is Ciska Dhaenens (26). Ze is een singer-songwriter uit Gent en een telg uit een muzikale familie, die na vader Dirk (Derek And The Dirt) en broer Vito haar eigen muzikale weg zoekt. Op haar debuutalbum ‘Page of Cups (Reversed)’ toont ze een breed spectrum van catchy pop en rock en intieme americana/folk. Soms met twee voeten vooruit spontaan poppy, dan weer breekbaar of met klassiek klinkende harmonieën en soms eens stevig rockend.
Ze schrijft heel rake lyrics (we herhalen nog eens de eerdere vergelijkingen met Mitchell en Baez), heeft een aantrekkelijk stemgeluid en haar composities zitten degelijk in elkaar. Vaak zit er een ondertoon van melancholie in de songs, maar nooit zo zwaar dat dat de overhand krijgt.
Ciska worstelde best hard met het leven en dit album symboliseert voor haar het afsluiten van een levenshoofdstuk waarin angst en twijfel centraal stonden. “Voor mij voelt dit als één groot coming-of-age-verhaal, waarbij ik mezelf en mijn kwetsbaarheid eindelijk op een voetstuk durf te plaatsen”, zegt ze daarover. De stap van naïviteit naar een groter zelfbewustzijn is in heel wat songs bijna tastbaar aanwezig.
We kenden reeds de singles “Biotope”, “Sweet Sixteen” en “Jump Right In”. “For Me” past mooi in dat rijtje van klassesongs. “Indoctrinate Me” hebben we goed onthouden van haar liveconcerten. De studioversie is net zo emotioneel overweldigend en massief rockend als die keer toen we dit nummer hoorden in De Racing in Gavere. Voor mij is dit toch wel één van de hoogtepunten van dit album.
Als album is dit alvast een sterke kandidaat voor de eindejaarslijstjes.
https://www.youtube.com/watch?v=IRkcroK8NLo&list=OLAK5uy_kqSJ3vw6HCAtSlGk04wMLbxOo5g8qqMIU
De verwondering waarmee een kind naar de wereld kijkt, hoeft bij het ouder worden niet noodzakelijk verloren te gaan. Voor contrabassist en componist Avishai Cohen vormt die blijvende nieuwsgierigheid zelfs de kern van zijn muzikale kunst.
Op ‘Eternal Child’ blikt hij terug op zijn muzikaal parcours, zonder in nostalgie te vervallen. Aan zijn zijde staan de jonge pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik, terwijl zijn vroegere muzikale compagnon Jeff Ballard op vier nummers aanschuift. Melodie, groove en improvisatie vormen de fundamenten van een album waarop verschillende generaties elkaar vinden.
De titelsong, geschreven door Cohens voormalige mentor Chick Corea, maakt de cirkel tussen verleden en heden helemaal rond.
De composities vertellen niet zomaar een verhaal. Bijna ieder nummer verwijst naar iemand uit Cohens omgeving. “Simchover” is opgedragen aan pianist Itay Simhovich, “Sliv El” aan drummer Eviatar Slivnik en “Mr Good Sir” aan zijn manager. “El Bazita” is een koosnaam voor zijn partner, terwijl “My Brues” speels verwijst naar de manier waarop zijn Japanse publiek het woord blues uitspreekt. “Tonight” roept dan weer bewust de wereld van Wayne Shorter, Lee Morgan en The Jazz Messengers op. Alleen “Eternal Child” is geen eigen compositie, maar een klassiek getint eerbetoon aan Chick Corea.
De uiteenlopende emoties die met deze persoonlijke verhalen gepaard gaan, keren overal terug. De intimiteit van “Simchover” en de ingetogen schoonheid van “El Bazita” staan in contrast met het soms onstuimige “My Brues”. Een breed klankpalet dus. Het is de kracht van Avishai Cohen.
De verrassende wendingen zorgen ervoor dat we geboeid blijven naar het muzikaal verhaal. In die instrumentale muziek laat Cohen ons mijmeren. Een link naar ons persoonlijk leven. Een jazzsnoewinkel als het ware; die twinkeling horen we verder op “Tonight”, “Mr Good Sir” en “Humbly Yours”. Ook het speelse “Lookie” en het door Chick Corea geschreven “Eternal Child” versterken dit gevoel van jeugdige nieuwsgierigheid.
Het mooie “Sliv El” en “Closure” brengen deze muzikale ontdekkingsreis tot een prachtig eind. De speelse, ongedwongen manier siert. We zijn telkens verwonderd.
Het Avishai Cohen Trio stelt ‘Eternal Child’ op 30 oktober 2026 voor in de Stadsschouwburg Antwerpen. Een enige Belgische show van deze albumvoorstelling.
Tracklist: Simchover - 5:37 El Bazita - 4:01 My Brues - 6:12 Tonight - 6:32 Mr Good Sir - 5:59 Humbly Yours - 6:22 Lookie - 4:58 Eternal Child - 5:07 Sliv El - 3:37 Closure - 4:09
Schoonheid hoeft zich niet altijd luidruchtig op te dringen. Soms ontstaat ze net in de ruimte tussen enkele zorgvuldig geplaatste noten. Op ‘Mediterranean Echoes’ brengt de Griekse oudspeler en componist Alekos Vretos mediterrane gevoeligheid, Arabische en Griekse melodieën en de vrijheid van jazz horen we samen in een intens maar verfijnd klanklandschap.
Opvallend is dat het kwartet volledig zonder drums of percussie werkt. De oud (apart instrument) van Vretos, de klarinet van Giannis Diskos, de piano van Dimitris Verdinoglou en de contrabas van Kimon Karoutzos creëren hier samenhun eigen natuurlijke puls.
Compositie en improvisatie gaan voortdurend in dialoog. Het resultaat klinkt intiem. Het is haast kamermuziek; door de onderlinge wisselwerking is het voortdurend in beweging.
“Now What” en “Rev” zetten meteen de toon in een golvende dynamiek; het brengt de luisteraar in innerlijke rust. Op “Jovano-Jovanke'” wordt die lijn zachtmoedig, speels prikkelend doorgetrokken. In “H.” krijgt de muziek extra diepgang door een strijkkwintet van het Athens State Orchestra. De violen, altviool, cello en contrabas versterken de emotionele draagkracht van de compositie. Op “The Freedom Suite” krijgen we een driedelig verhaal. “Lullaby”, “The Quest” en “Dance of Freedom” sluiten haast naadloos op elkaar aan van een verstilde zoektocht naar een bevrijdende finale.
De kern van “Mediterranean Echoes” krijgen we door een lyrische, ruimtelijke en interactieve klankwereld, zonder de zachtheid te verliezen naar een haast hemels muzikaal landschap.
Ook “Guerra” en het afsluitende “Signature” bevestigen die indruk.
Mediterranean Echoes is een intens mooi album, een meditatief genot voor wie even wil ontsnappen aan de harde realiteit.
Tracklist: Now What - 1:45 Rev - 7:41 Jovano-Jovanke - 5:39 H. - 5:19 The Freedom Suite: a. Lullaby - 2:48 The Freedom Suite: b. The Quest - 1:33 The Freedom Suite: c. Dance of Freedom - 4:15 Guerra - 5:25 Signature - 1:52
Jazz/Worldpop
Mediterranean Echoes
Alekos Vretos
The Jayhawks werden in 1992 een beetje wereldberoemd met het album ‘Hollywood Town Hall’ (met de singles “Take Me With You” en “Waiting For The Sun”). Kort daarna was er het album “Tomorrow The Green Grass”, met nog meer hits: “I’d Run Away” en “Blue”. Daarna kwam het succes minder vlot voor deze fijne Amerikaanse band. Inmiddels bestaan The Jayhawks 40 jaar en om die verjaardag extra luister bij te zetten is er nu het nieuwe album ‘Sanctuary Park’.
We kunnen het moeilijk een comeback noemen. Ook ‘Paging Mr Proust’ uit 2023 was al een heel fijn weerzien met deze band en zijn heel eigen blend van folk, country, rock en singer-wongwriter kind of music en hun driestemmige, harmonische zang.
Het nieuwe album werd geproduceerd door Bob Ezrin, die in 2000 ook al ‘Smile’ opnam met The Jayhawks. De gitaren huilen opnieuw fel, de blues zijn nooit ver weg en de melancholie ligt opnieuw in dikke lagen over elke track.
Wie fan was in de jaren ’90, kan dit nieuwe album blind aanschaffen. Mijn favorieten zijn “Hands On The Wheel”, “Keeping Our Heads Above The Water”, “Familiar Strangers” en “Always And A Day”.
Op 20 september staan ze in De Casino in Sint-Niklaas. Dat concert is al uitverkocht.
https://www.youtube.com/watch?v=-lXyA2bE4Gs
De Duitse folkrockband Schandmaul klinkt op het nieuwe album ‘Sternensegler’ (kapitein die volgens de sterren navigeert, of in het Engels: star sailor) opvallend fris.
Het frisse gevoel komt vooral van de nieuwe leadzanger Terence Hill. Thomas Lindner zette al tijdens concerten een stap terug als frontman, ten voordele van Hill, en nu horen we die laatste ook eens in een studio-opname. Klinkt Schandmaul nu anders? Uiteraard klinkt de zang iets anders, maar aan de muzikale formule werd niet geraakt. Dit is nog steeds stevige rock (net geen metal) met roots in de folk. Catchy als je van het genre houdt. Als je al eerder iets in huis haalde van pakweg Subway To Sally, In Extremo of Saltatio Mortis, dan zal je dit vast ook wel lusten. De lyrics zijn in het Duits, maar de verhaallijnen zijn niet zo moeilijk om volgen en heel wat refreinen kan je bijna meteen meebrullen.
Terence Hill laat een nieuwe wind waaien bij Schandmaul en dat kon dit Duitse instituut misschien wel goed gebruiken. ‘Sternensegler’ blaast ons niet meteen omver, maar is een heel degelijk en interessant album met verschillende hoogtepunten. Het slepende “Nosferatu”, het furieuze “In der Hand” en de bombastische titeltrack “Sternensegler” zijn voor mij de hoogtepunten.
Folk/Rock
Sternensegler
https://www.youtube.com/watch?v=P2q7cvu--as
Met ‘Trust’ brengt Ola Tunji een debuutalbum uit dat duidelijk vanuit een persoonlijke en spirituele zoektocht is ontstaan. Vertrouwen vormt de rode draad doorheen de plaat, waarbij zelfbewustzijn, innerlijke rust, verbondenheid en liefde centraal staan.
Titels als “Speak Up! (Your Voice Is Your Strength)”, “Intuition”, “Work On Your Peace”, “Awakening” en “We Choose Love” laten weinig twijfel bestaan over de boodschap die de groep wil meegeven.
Toch moet uiteindelijk vooral de muziek bepalen of die spirituele intentie ook daadwerkelijk wordt overgebracht. En precies daar wordt ‘Trust’ interessant.
De spirituele jazz van John Coltrane vormt een belangrijke voedingsbodem voor Ola Tunji. Het Brusselse kwartet rond saxofoniste Ornella Noulet, laat zich inspireren door o.m. Alice Coltrane, Pharoah Sanders en Albert Ayler. Ook de groepsnaam verwijst naar die muzikale erfenis: Babatunde Olatunji, de Nigeriaanse percussionist en goede vriend van Coltrane, stond mee aan de basis van de ritmische en spirituele kruisbestuiving die de jazz in de jaren zestig zo'n bijzondere impuls gaf.
Die invloeden zijn duidelijk aanwezig op ‘Trust’, zonder dat Ola Tunji als een doorsnee eerbetoon aan de spirituele jazz klinkt. De saxofoon van Noulet krijgt een prominente plaats en bepaalt in belangrijke mate het karakter van de plaat. Luister maar naar het wondermooie “Awakening” of verderop naar “Speak Up! (Your Voice Is Your Strength)”, dat haast letterlijk als een oproep klinkt om je stem te laten horen. Daar staat de saxofoon heel nadrukkelijk op de voorgrond: helder, expressief en opvallend aanwezig.
Toch wordt haar spel nergens een solistische aangelegenheid. Piano, contrabas en drums zorgen voortdurend voor beweging, tegenwicht en ruimte, als op “Root Motion”. Juist in die wisselwerking ontstaat de spanning die deze vorm van spirituele jazz zo boeiend maakt. De muziek kan intens en zoekend klinken, maar evengoed verstillen en ademruimte creëren. Nummers als “Intuition” en “Request” zitten vol weerhaakjes die onmiskenbaar aan Coltrane doen denken.
Maar vooral beschikt Ola Tunji over een eigen smoel. Die eigenzinnige, spirituele en improviserende aanpak primeert. Het blijkt ook uit “Marsaxlokk”, om uiteindelijk via “We Choose Love” dit toch wel bijzondere debuut sprankelend af te sluiten.
Noulet ontdekte Coltrane aanvankelijk via zijn album ‘Ballads’, maar vertelt dat ze pas later, na haar komst naar Brussel en het ontstaan van Ola Tunji, via een meer spirituele weg opnieuw aansluiting vond bij de jazz.
Dat gegeven lijkt ook ‘Trust’ mee te kleuren. Dit is geen poging om de muziek van Coltrane simpelweg opnieuw te spelen, maar een zoektocht naar wat die spirituele dimensie vandaag nog kan betekenen. En daarin slaagt Ola Tunji over de hele lijn met brio.
Kurt Wagner heeft met Lambchop al verschillende gedaantes en stijlen aangenomen. Hij is de enige constante in de bezetting. Op het nieuwe ‘Punching The Clown’ leert hij ons het volgende: in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.
De bezetting is deze keer minimaal. We horen niet veel meer dan een banjo (Justin Vernon van Bon Iver) en gitaar, en Wagner’s stem natuurlijk. Tegelijk is er de rijkdom en soepelheid van een relatief groot koor. Wagner prevelt de lyrics van zijn ballads als folk-verteller (net geen bluegrass) in duet met het soms bombastische, gospel-achtige koor. En dat levert muzikaal vuurwerk op. Water en vuur, ernst en passie, zwart en wit, ruw en zacht, elkaar uitdagend elk vanuit hun kern. Het koor vult geen achtergrond maar is een tweede hoofdfiguur naast Wagner, en het hele album wordt gevuld met vraag en antwoord, of voorzet en respons.
Naar verluidt baseerde Wagner zich op een vroege vorm van gospel, lined out singing, die vanuit Schotland naar de Appalachen overgewaaid was omstreeks 1800. Hoe dan ook levert dit een puurheid op die we al lang niet meer gehoord hebben.
Wagner heeft zichzelf en zijn band uitgedaagd om voor ‘Punching The Clown’ betere schrijvers te worden van tekst en muziek. Daar zijn ze zeker in geslaagd. Van de 30 songs die ze geschreven hebben, staan er slechts 12 op dit album. Dat zullen dan wel de beste zijn, maar voor mij had dit zeker een dubbelalbum mogen worden. Ik krijg er maar niet genoeg van. Hoogtepunten aanduiden is dan ook niet eenvoudig. Ik heb het hardst genoten van “A Doctor In The House”, “White People” en “No Chicago”.
Op 2 december staat Lambchop in Antwerpen, een dag later in Roeselare.
Pop/Folk
Punching The Clown
Lambchop
https://www.youtube.com/watch?v=u2SUuOs2K4Y
Recent verloor acteur Mathias Sercu zijn zoon Thore. Mathias’ broer Kobe Sercu (samen zitten ze in de Broers Sercu) vatte het onmetelijke verdriet in de pakkende ballade “Zonder Joe”.
Melancholie, gevonden rust en innerlijke pijn zijn zelden zo mooi verwoord in een paar minuten en akkoorden. Het West-Vlaams kan rauw zijn en hard, maar dit is van het niveau van Willem Vermandere. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=antCkU8DE2o&list=OLAK5uy_m-3IALpM6wPwXdyIo9rdn135cWIP3RjtQ
Justine Wolfs – geen familie van Noémie Wolfs van Hooverphonic geweest, voor zover we kunnen nagaan - is een Antwerpse singer-songwriter die persoonlijke, dromerige muziek maakt. Haar sound zit tussen indie en dreampop, met invloeden van Gracie Abrams, Wolf Alice en Lizzy McAlpine.
Haar muzikale verhaal begon in haar slaapkamer. Ze begon in 2020, zonder muzikale opleiding, zelf nummers te schrijven op de ukelele. In 2023 richtte ze haar coverband MayFour op. Twee jaar lang stond ze vooral op het podium met covers, tot het steeds meer begon te kriebelen om eigen nummers te brengen.
Vorig jaar bracht ze haar eerste single “Hyperfixation” uit. Later dat jaar volgde “Noodlot”, een Nederlandstalig duet met Wilson55. Ondertussen schreef Justine verder aan de nummers die voor haar eerste EP. Eind 2025 kwam ze in contact met de Nederlandse producers Jaco Falcon en Tim van Emmerloot. Samen brachten ze de slaapkamer-nummers naar de studio. “Ever Known” is de eerste single en gaat over leren van jezelf te houden doordat iemand anders jou graag ziet. De volledige EP verschijnt in november.
“Ever Known” klinkt wat urban loungy. Licht bruisend en tintelend met een mooie finale. Productioneel zit het nummer goed in elkaar, maar ik mis hier de samenhang tussen de muziek en de lyrics. De frisse naïviteit en de verrassing van het verliefd zijn had hier in dikkere lagen uitgesmeerd kunnen worden. In aanpak en onderwerp is dit veelbelovend. Ik ben benieuwd naar de EP.
Je vindt “Ever Known” op Spotify ever known - song and lyrics by Justine Wolfs | Spotify
Drummer (bij Daan), zangeres en songwriter: Isolde Lasoen is niet voor één gat te vangen. Op ‘My Kind Of Drama’, haar nieuwe solo-album, is ze nog meer een kameleon, in de positieve zin. Ze jongleert met neo synthpop, dreampop, filmscores en retropop tot het wazig wordt voor onze ogen en we opgaan in de suikerzoete nostalgietrip die ze voor ons gesponnen heeft.
Album-opener “Queen’s Time” en titeltrack “My Kind Of Drama” doen ons wegdromen naar de (tiener)romantiek van de Franse film in de jaren ’80, met een update en in het Engels voor “Queen’s Time”, maar niettemin helemaal in het straatje van ‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ‘Les Bronzés’, …
Wie had gedacht dat de muzikale erfenis van Francis Lai en zijn collega’s ooit nog op een Belgisch album zou belanden. “Queen’s Time” doet mij denken aan de voor die tijd heel typische romantische zomerduetten waar de Fransen een patent op leken te hebben. Ik dacht daarbij eerst aan “Tu T’en Vas” of “L’Avventura”, maar misschien zit “Eté Indien” (geen duet, I know) er dichter tegenaan. Het instrumentale “Love Language” (instrumentaal op wat geneurie na) en “Supraclavicular” hellen dan helemaal over naar de soundtrack van de jaren ’70 en ’80, met hints van Vangelis en Tangerine Dream.
Het album bevat nog veel meer referenties. Verspreid over de nummers horen we echo’s van Daft Punk, Lana del Rey, SX, Desireless, Zas, Sylvie Kreusch en Lady Gaga. De Franse producer Michael Declerk grabbelde voor ‘My Kind Of Drama’ in dezelfde ton waar hij eerder inspiratie vond voor Daft Punk en Justice. De muziek klinkt soms wat naïef en heeft een hoog roze bubblegum-gehalte. Het lijkt allemaal heel eenvoudig en retro-gepikt, maar achter die eenvoud zitten ingenieuze akkoordenschema’s en melodielijnen. Isolde legt er met haar lyrics een ernstige laag over.
Het album heeft grote gemene delers en toch heeft elk nummer een eigen gezicht: het flirterige en tintelende “Echo En Toi” dat een update van Gainsbourg had kunnen zijn, de propagandistische dansvloervuller “Egoland”, de verre echo van Anne Clark op het slepende “Perception”, de bombastische poprock van “Nothing Is Forever”, …
Telkens krijgen we een nieuwe versie van Isolde Lasoen te horen in de muziek en in de lyrics. Mijn persoonlijke favoriet is “Love Language”.
‘My Kind Of Drama’ is een heel bijzonder album. Voor elke emotie, voor elk moment van de dag, voor elk type weer is er een ander nummer dat net iets meer geschikt lijkt te zijn en toch klinkt dit als één organisch geheel. Fantastisch gedaan.
https://www.youtube.com/watch?v=G0wmVCjc9IE
‘’Educate The Billionaires’’ is de nieuwe single van Green Crow Collective, een bont allegaartje muzikanten. Hun vorige single, “Huern Zègn” met Sarah Vandeursen van Kenji Minogue, was behalve uitermate grappig en tegelijk met de vinger wijzend naar roddeltantes en –nonkels ook nog het muzikale equivalent van een welgemikte handgranaat. Met zijn ietwat Midden-Oosterse vibe en de mantra-herhaling van de titel was dat earcandy zoals er in Vlaanderen maar weinig gemaakt wordt.
“Educate The Billionaires” is van een ander kaliber. Meer rechttoe, rechtaan punkrock. Met een direct meezingbaar refrein en een baslijn die diepe voren trekt waaruit de scherpe gitaarakkoorden opschieten. Er zit zelfs een kort ‘Bohemian Rhapsody’-momentje in deze fijne song, zo rond 2 minuten 30.
Het volgende, tweede album van Green Crow Collective zal ‘Lobotomie’ heten (een knipoog naar ‘Teenage Lobotomy’ van de Ramones?) en komt ergens in het voorjaar van 2027 uit. Als ze nog maar van deze goudomrande bommetjes droppen zal dat album de uitstekende live-reputatie van deze de groene kraaien helemaal bevestigen.
https://www.youtube.com/watch?v=WWdiVSE86DE
De blues, die zal er altijd zijn, maar hoe kan je die anno 2026 nog fris, opwindend en relevant doen klinken zonder de authenticiteit te verliezen?
Ettelijke acts en bands hebben in al die jaren het pad van de blues bewandeld, maar ze zijn zo talrijk dat ze constant over mekaars voeten struikelden en er maar weinigen rechtop bleven. Geen genre waarin er meer gejat, gekopieerd of geplagieerd werd dan de blues. Vandaag nog origineel uit de hoek komen in het genre is een haast onmogelijke opdracht geworden.
Bluesiconen als Robert Johnson, John Lee Hooker, Sonny Boy Williamson, Howlin’ Wolf en Hound Dog Taylor zouden zich, mochten ze niet al lang naar de eeuwige katoenvelden zijn verdwenen, op vandaag gerust de vraag mogen stellen, waar of wanneer is het precies misgegaan? Want helaas is de blues ergens onderweg afgedwaald naar de zogenaamde bluesrock, een sub-genre die door een hoop aanstellerige gitaarneukers geclaimd werd als een platform voor hun spierballengerol. Er loopt niet zomaar één Bonamassa rond op deze wereld, er zijn er duizenden, en die hebben wat ons betreft weinig of niets met de blues te maken, ze gebruiken die alleen maar als excuus om zoveel mogelijk hun grote trukendoos te kunnen bovenhalen.
Nog een geluk dat er dan toch nog bandjes zijn als GA-20, die hier met een authentiek, eerlijk, pretentieloos en okselfris blues-album komen aanzetten, daarin bijgestaan door de iconische harmonicaspeler Charlie Musselwhite. De link met Musselwhite komt ook niet zomaar uit de lucht gevallen. Matthew Stubbs was, voor hij zijn eigen GA-20 oprichtte, jaren actief als gitarist in Musselwhite’s begeleidingsband, dus de heren kennen elkaars spel door en door.
Op ‘Blues Now’ hebben ze elkaar teruggevonden en streven ze ernaar terug te keren naar de primaire sound van Charlie Musselwite’s debuutalbum ‘Stand Back’ (1968) waaruit ze ook 2 songs terug opvissen (“Strange Land” en “Christo Redemptor”).
Mission accomplished wat dat betreft, want ‘Blues Now’ brengt de blues terug naar de essentie met korte en spitse songs die gekruid zijn met een portie soul en geen enkel spoor bevatten van enige vorm van machogedrag. De blues gaat lekker aan het rollen op “I Can’t Hold Out”, op het instrumentale “Universal Rock” en op “Short Dressed Woman”. Het mooie “Blues Will Never Die” is een prachtige trage blues waarop Musselwhite met tonnen gevoel de vocals voor zijn rekening neemt en ondertussen een prachtig staaltje harmonica staat te spelen. Charlie Musselwhite is trouwens over het hele album bijzonder in zijn nopjes, hij klinkt alsof ie 50 jaar jonger is en beleeft hier de tijd van zijn leven.
“I’ll Change My Style” gaat nog verder terug in de tijd, het is onvervalste fifties soul, meer retro dan dat kan haast niet meer. Met een mijmerend “Cristo Redentor” doet het gezelschap de deur dicht, het is een afsluiter waarbij het heerlijk wegdromen is, met alweer zo een begeesterde harmonica solo van Musselwhite.
‘Blues Now’ is gewoon een lekker bluesplaatje, puur en ongedwongen. Een ware ode aan de blues en een welgemikte schop tegen de schenen van al die macho blues-rockers.
Blues Now
GA-20 & Charlie Musselwhite
“Escape Failed” is de tweede single van het nieuwe album van electrowavepionier Enzo Kreft. ‘Synthetic Future’ verschijnt pas volgend jaar, maar deze nieuwe single doet ons al watertanden.
Het recept blijft hetzelfde bij Enzo Kreft: koele beats en tintelende melodielijnen met onderkoelde lyrics met veel kritiek op de maatschappij. “Escape Failed” beschrijft het moment waarop de mens ontdekt dat ontsnappen uit het systeem onmogelijk is geworden. De vermeende vrijheid van keuze blijkt een zorgvuldig berekende illusie: elke beweging werd voorspeld en elke afwijking wordt geregistreerd. Zelfs de laatste poging om aan het systeem te ontsnappen was al ingecalculeerd. Vrijheid blijkt slechts een simulatie.
Als we Enzo Kreft mogen geloven, ziet het er niet goed uit voor ons. Jammer genoeg lijkt elk nieuw TV-journaal hem gelijk te geven. Wordt dit de soundtrack waarop we de afgrond in dansen?
Electro/Dance
Escape Failed –single-
https://www.youtube.com/watch?v=F9lsiHKIPfA
Nederlands 
Français 
