De Red Hot Chili Peppers hebben de chili en de peper terug gevonden, als we hen live aan het werk zien, deze was wat gesmolten op de tong en uitgezweet in de broek . De gekende sok over je-weet-wel-waar, hing/hangt halfstok de laatste jaren, het jonger maatje van Kiedis – Flea – Smith, Josh Klinghoffer, probeert het oude vuur aan te wakkeren.
Qua plaatniveau zit het wel goed , maar nu ook niet meer dan dat , want nergens kleurt het buiten de lijntjes .
‘The getaway’ bevat een rits sfeervolle, geraffineerde tracks; er zijn een paar nummers met adrenalinestoten door het schurend geluid, gedirigeerd door de diep funkende , dampende, grommende bas van Flea. “Goodbye angels , “Go robot”, “Detroit”, “This ticonderoga” geeft de kans de doortastende smaak van een chili peper te laten indringen. De single “Dark necessities” zit ergens tussenin en ook met “Sick love” hebben ze een sterke aangename track.
De stroop mag wel rijkelijk gesmeerd zijn , het zijn en blijven dolle vijftigers die een volgende jeugd beleven.
Ze deden beroep op Danger Mouse , die we kennen van werk van Gorillaz , Gnarls Barkley en Beck , die mede ervoor zorgt dat de arrangementen een zwierige , subtiele touch krijgen .
‘The getaway’ is een luchthartige, smaakvolle funky popplaat geworden. The RHCP geven zich nog niet gewonnen …
Paul Simon mag dan de 70 halfweg zijn , met regelmaat brengt hij een plaat uit , die achterna gezien nog steeds de moeite is . Jawel dertig jaar na de instant klassieker ‘Graceland , slaagt hij erin meerdere generaties te bekoren . Hij heeft een succesvolle solocarrière uitgebouwd en met deze nieuwe toont hij nog altijd afrokantjes van vroeger .
‘Stranger to stranger’ bevat sierlijke songs , luister maar eens naar “Wristband”, “In a parade” of “Insomniac’s lullaby”, die mooi uitgewerkt zijn, een aangename groove hebben en die licht afrotintjes kenmerken . Daar zorgen de Peruviaanse percussie en elektronica voor . Het sing/songwriterschap zit ‘em in die (semi) akoestische gitaarstructuren .
‘Stranger to stranger’ telt negen sfeervolle tracks en 2 intermezzo’s. Opnieuw een mooi voorbeeld van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben. Hij beschikt over uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden , zorgden voor een perfect uitgebalanceerde plaat. Een mooie aanvulling op z’n (reeds uitgebreide) oeuvre!
Het materiaal van het duo Jamie Hince en de bevallige Allison Mosshart is met de jaren minder rauw, doorleefd , en intussen zijn ze live met meer dan twee. De nieuwe plaat ‘Ash & Ice’ liet langer op zich wachten en verscheen pas vijf jaar na de vorige. Intussen werden we gesust met een Dead Weather album, één van de projecten van Mosshart . We hebben een intense plaat die vaardig , dromerig en gepolijster, melodieuzer is.
Het staaltje lofi garagerock’n’roll, de flirts en sexy loops zijn op het achterplan geraakt . Adrenalinestoten ervaren we nog op een “Doing it to death”, “Bitter fruit” , “Siberian nights”, “Impossible tracks” en “Whirling eye”, door die kenmerkende twinkelende , hakkende , dwarse ritmes. De twee pakken sober , gevoelig uit met “Hum for your buzz” , “That love” en “Echo home” .
Het broeit en knettert beduidend minder , The Kills zijn braver geworden …
Vorig jaar was er nog de heruitgave van hun memorabel debuut uit 95 , waaraan een tournee werd gekoppeld. Naast topproducer Butch Vig hadden ze een rockbitch , Shirley Manson. Garbage was geboren . Rock , grunge werd gekoppeld aan elektronica. De oude “Supervixen”, “Queer”, “Vow” en de handvol ijzersterke singles “Only happy when it rains” en het prachtige “Stupid Girl” waren in het geheugen gegrift. Live was er plaats voor opwinding .
In 2012 hadden we een blij weerzien met Garbage en de return ‘Not your kind of people’. Ook de nieuwe bevat een paar stekelige nummers , fris en geïnspireerd, gekenmerkt van nerveuze , gedreven ritmes als “Empty”, “We never tell” en “So we can stay alive”. De sfeer is meer gothic op opener “Sometimes” en “Even though our love is doomed”; de andere tracks zijn sensueler en intenser . Muzikaal zijn deze minder spannend , maar Garbage is net gretig genoeg om te zeggen van een goed album …
Kaytranada is het muzikale project van de Canadese Haïtiaan Louis Kevin Celestin . Hij is nog geen 24 jaar oud , maar heeft al een mooie reputatie intussen. Hij put uit een rits samenwerkingen, opende voor Madonna , heeft eigenlijk al een pak mixes en remixes uit en strikte voor zijn eigenlijke albumdebuut allerlei grote namen als Craig David, Litte Dragon , Rick Rubin , Badbadnotgood, AlunaGeorge, Anderson. Paak .
We horen licht groovende , loungy, dansbare tracks , badend in electro, hiphop en r&b sferen. Hij is een beatgoochelaar en verknoopt allerlei vocale partijen . “Together”, “Breakdance lesson n°1” en “Leave me alone” (verleidelijke zwoele zang van Shay Lia) zijn drie tracks om in te lijsten op dit fijne eigen debuut.
Samen met Geike Arnaert tekende zij voor vijf (lange) jaren samenwerking bij Hooverphonic. De bevallige vocaliste Noémie Wolfs neemt die ervaring mee in haar solocarrière . Ze balanceert tussen gevoelige droompop en popelektronisch gekleurd materiaal, waarrond haar innemende , indringende stem zweeft . De single “Burning” kon zo geplukt zijn uit het werk van Hooverphonic .
De plaat kwam tot stand met haar partner Simon Casier (bassist bij Balthazar ) en producer Luke Smith, gekend van werk met Crystal Fighters, Foals en Depeche Mode.
Het is een hartverwarmende plaat die verder sterkhouders heeft als “Lost in love” en de titelsong “Hunt you”. De andere songs zitten een beetje in hetzelfde vaarwater en raken minder . Melodieus zitten de songs goed in elkaar en bereiken ze een popminnend publiek.
Het Britse Wire zijn postpunkpioniers van het eerste uur . De heren zijn , tussenstops inbegrepen , al zo n veertig jaar bezig en brengen nog steeds platen uit . Toegegeven , de platen klinken zeker niet zo beklijvend meer als vroeger , maar we ervaren in de songs regelmatig het kenmerkende strakke kader van straffe , bezwerende melodieën , knipogend naar het verleden .
De nieuwe plaat is een EPtje van 8 nummers , die onder de 30 minuten klokt . Het bevat restmateriaal van het in 2015 verschenen album ‘Wire’. Hun snedige arty laat al jaren meer ruimte voor pop , stemmige sfeerstukjes en broeierige songs. Het zijn meer dromerige popsongs geworden , waar af en toe het tempo omhoog gaat.
Verrassen doet Wire niet echt meer , maar na al die jaren zijn ze nog steeds in staat om goede, pakkende, subtiele nummers te brengen.
Respect voor een band , die naast Pere Ubu , The Fall nog steeds actief is en naast hen bands als Gang Of Four en The Pop Group of FFS (Frans Ferdinand/The Sparks ) terug deed ophoesten .
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt . De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Het beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” .Op hun platen zijn er dus altijd wel een paar leuke nummers.
Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Die elementen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
Voor hun doen hebben ze een relatief korte plaat uit , popgeoriënteerde psychesongs , die dromerig , relaxt of rockend, dansbaar zijn . We horen de afwisseling in de rockende “Search party” (opener), “Pope reverend jim” en “You are killing me”; de dansbare grooves van “Semper fidelis”, “Doves” , en de indiedromerige aanpak van “Styggo” tonen het breder aspect in het genre. Onderhuids zijn er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes en ervaren we onderkoelde cocktails na een dagje strandgenieten. De groep intrigeert door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken, die tot inspiratie, verbeelding roept.
The Dandy Warhols zijn (nog steeds) goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Een muzikale kameleon die lucratieve tv klusjes opknapt en ook nog te zien was als Soulwax drummer . We krijgen sfeervolle pop achter zijn piano, die klein gehouden worden , meer weelderig gearrangeerd zijn of met een (ruwer) randje zijn. “One way dialogue” is er eentje met een dampend funky tune. Hij kon beroep doen op producer/muzikant Jason Falkner.
Een mooie afwisseling horen we waar z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals bepalend zijn. Een elegante stijl. Hij is met zijn gezin nu gehuisvest in Antwerpen.
Hij heeft een pak overtuigende nummers klaar op de plaat als “High and dry”, “Downtown train, “My escape” en “Mr. Fletcher’s song” .
Impressies van zijn verblijf Parijs-Antwerpen , pure liefdessongs en – verklaringen sieren de soloplaat.
Live weet hij het publiek te entertainen met deze dromerige pop . Een plaattitel op zijn plaats.
De populaire soul- en jazz zanger heeft er tal van samenwerkingen opzitten (o.m. Disclosure, Claptone, Van Morrison) en is nu toe aan zijn vierde plaat . ‘Liquid spirit’ zorgde voor een grammy als ‘Best jazz vocal album’ een paar jaar terug . ‘Take me to the alley’ is een sfeervolle , dromerige , aangename loungy plaat in het genre , die een punch krijgt door zijn (vertrouwde) warme, emotievolle baritonzang. “Holding on” (in een forse , krachtige groove door het Disclosure duo) , “Don’t lose your steam”, “In fashion” en de titelsong zijn sterkhouders .
Zijn stem wordt al eens aangevuld met de suikerzoete vocals van Alicia Olatuja . Ook “More than a woman” is er eentje die blijft plakken . De sax , piano geven kleur aan de nummers . De nummers zijn allemaal wel gedrenkt in hetzelfde vaarwater , maar wat een genotvolle trip krijgen we hier aangeboden van het Amerikaans multi-talent.
Driewerf hoera! Opnieuw een plaatje van Church Of Ra, het collectief rond het iconische Amenra. Dit keer gaat het om Syndrome, het solo-project van Amenra-gitarist Mathieu Vandekerckhove. ‘Forever And A Day’ is al zijn tweede werkstuk na debuut ‘Now And Forever’. Verwacht geen mokerslagen zoals dat bij Amenra het geval is maar wel meditatieve drones en subtiele melodieën die ergens het midden houden tussen ambient en postrock. Dit album telt trouwens ook maar 1 nummer maar dat klokt wel af op iets meer dan dertig minuten. “Forever And A Day” is een melancholische, filmische track die laagje per laagje wordt opgebouwd en die je als luisteraar meeneemt op een bijzondere trip.
Zelf beluisteren we ‘FAAD’ het liefst met een koptelefoon, het geeft nog iets meer cachet aan deze plaat van Mathieu Vandekerckhove. Prachtplaat!
Opnieuw een release die ons bereikt via de mensen van Hard Life Promotion is de nieuwe plaat van Enemy Of Reality. Het gaat om een Griekse band die met ‘Arakhne’ aan haar tweede full album toe is. De zogeheten female fronted metal is niet meteen spek voor onze bek maar ‘Arakhne’ is zeker een opvallende plaat. De zeer bombastische, theatrale symfonische metal stuitert alle kanten uit en het lijkt wel alsof we naar de soundtrack van een opera luisteren. Dat ‘Arakhne’ een conceptverhaal vertelt over een Griekse godin die een overmoedige raamweefster verandert in een spin is dus zeker niet toevallig. Nog bijzonder is de meerstemmige zang, we horen twee vrouwelijke stemmen (waarvan die van Chiara Malvestiti van Therion) en er zijn mannellijke grunts. Verder zijn er nog gastbijdrages van Fabio Lione (voorheen Rhapsody Of Fire) en van Jeff Waters (Annihilator).
Soit, deze schijf blijft niet lang in onze platenspeler zitten maar liefhebbers van een potje FFM kunnen dit met gerust gemoed checken!
Eén van de opwindendste bands binnen de hardere scene is het Noorse Kvelertak , die put uit de vijver van (black) metal , rock’n’roll en punk . Ze zijn toe aan hun derde cd , energiek, gedreven materiaal , dat hitsend als vernuftig klinkt . Gortige riffs , vinnig soleerwerk , mokerslagen van drums , zorgen voor verrassende wendingen en snelvaart. De groms en de rochelende agressieve zang zijn een kenmerk en dragen hier hun steentje bij.
We houden persoonlijk meer van de slepende nummers als “1985” en “Ondskapens galakse”, aanstekelijke , broeierige nummers die de classic rock van een AC/DC benaderen. Jawel stoner en hardrock dringen zich op .
We voelen , ervaren, ondergaan de tomeloze energie , zeker als een “Heksebraun”, een episch opgezet nummer van negen minuten ons passeert en “Nekrodamus”, een ‘stoner’ beest van een afsluiter .
Kvelertak is na drie cd’s nog even onvervalst Kvelertak, hard, wild, meedogenloos, sprankelend , dynamisch én bijzonder pakkend .
Will Toledo is een van de paradepaardjes van de huidige indiescene. Op ‘Teens of style’, geïnterpreteerd als een compilatie van zijn talent als sing/songwriter , onderstreepte hij zijn excentriek talent als een rammel –Beck met knappe ‘ruwe’ songs, die even knappe wendingen ondergingen.
Op ‘Teens of denial’ toont hij wat hij verder in zijn mars heeft; het is ‘voor zijn doen, normen’ een hi-fi opgenomen plaat . De meeste nummers gaan niet onder de zes minuten en met “Vincent” , “Cosmic hero” en “The ballad of the costa concordia” gaat hij diep , erg diep. Ze hebben een intense spanning, zijn speels , broeierig , rauw , emotievol en bengelen tussen Pavement en Weezer. Ook de relatief kortere nummers als “Fill in the blank” , “1937 state park” zijn sterk .
Als potentiële sensatie bevestigt hij nu op deze langspeelplaat.
Nederlands 
Français 
